Postanowienie SN z 15 grudnia 2011, sygn. II CZ 99/11
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o dział spadku i zniesienie współwłasności
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
dział spadku
spadek
Data orzeczenia
15 grudnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z wniosku M. B.
przy uczestnictwie B. K. i M. G.
o dział spadku i zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania M. G.
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 4 sierpnia 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r. Sąd Rejonowy dokonał działu
spadku po M. B. i zniesienia współwłasności oraz orzekł o kosztach postępowania
(k. 682 - 684).
Orzeczenie to zostało zaskarżone apelacją przez uczestniczkę M. G. w dniu
9 kwietnia 2010 r. (k. 745). Sąd Rejonowy uznał apelację za złożoną w terminie (k.
754) i przedstawił akta Sądowi Okręgowemu.
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2010 r. odrzucił apelację
uznając, że została wniesiona po terminie. Ze znajdującego się na karcie 707 akt
sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpis postanowienia Sądu
Rejonowego z dnia 1 marca 2010 r. wraz z uzasadnieniem doręczono
pełnomocnikowi uczestniczki A. G. w dniu 23 marca 2010 r., zatem dwutygodniowy
termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął, zgodnie z art. 369 § 1 k.p.c., w
dniu 6 kwietnia 2010 r. Sąd Rejonowy zatem błędnie przyjął apelację uczestniczki
jako wniesioną w terminie, uznając za prawdziwe zawarte w apelacji stwierdzenie,
że doręczenie nastąpiło w dniu 27 marca 2010 r. W tej sytuacji na mocy art. 370
k.p.c. Sąd Rejonowy powinien był odrzucić na posiedzeniu niejawnym apelację (art.
373 zdanie 1 k.p.c.), skoro zaś tego nie uczynił, postanowienie w tym przedmiocie
wydał Sąd drugiej instancji.
Uczestniczka M. G. zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie,
wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do
ponownego rozpoznania. Zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności
faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia przepisów
postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie brak
wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięcie w rozważaniach
faktu, że pełnomocnik uczestniczki postępowania został błędnie poinformowany w
Sądzie Rejonowym, iż doręczenie postanowienia wraz z uzasadnieniem nastąpiło
w dniu 27 marca 2010 r. i od tej daty liczył bieg terminu do złożenia apelacji, co w
konsekwencji doprowadziło do tego, że Sąd Okręgowy odrzucił apelację jako
wniesioną po terminie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Sąd drugiej instancji w ramach przewidzianego w art. 373 k.p.c.
postępowania kontrolnego w stosunku do postępowania przeprowadzonego przez
Sąd pierwszej instancji bada m.in. zachowanie terminu. Postanowienie Sądu
Rejonowego z dnia 1 marca 2010 r. z uzasadnieniem zostało prawidłowo wysłane
listem poleconym na adres A. G., syna uczestniczki, będącego jej pełnomocnikiem.
Doręczone zostało M. G. jako osobie uprawnionej do odbioru przesyłki
(domownikowi), w dniu 23 marca 2010 r. (k. 707), zatem dwutygodniowy termin do
złożenia apelacji upływał w dniu 6 kwietnia 2010 r. Apelacja w niniejszej sprawie
została złożona w dniu 9 kwietnia 2010 r. (k. 745), tj. po upływie ustawowego
terminu do wniesienia apelacji, zatem podlegała odrzuceniu. W zażaleniu
wskazano, ze uczestniczka M. G., cierpiąca na zaniki pamięci, nie przekazała
synowi przesyłki, a on sam dowiadywał się w sekretariacie sądu, czy pismo zostało
wysłane i tam poinformowano go błędnie, że doręczone zostało w dniu 27 marca.
W zażaleniu jednak tej okoliczności nie wykazano. Pełnomocnik zaś, wiedząc, że
postanowienie z uzasadnieniem zostało doręczone, miał możliwość, mieszkając
pod tym samym adresem, sprawdzenia rzeczywistej daty doręczenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji..
postępowania kontrolnego w stosunku do postępowania przeprowadzonego przez
Sąd pierwszej instancji bada m.in. zachowanie terminu. Postanowienie Sądu
Rejonowego z dnia 1 marca 2010 r. z uzasadnieniem zostało prawidłowo wysłane
listem poleconym na adres A. G., syna uczestniczki, będącego jej pełnomocnikiem.
Doręczone zostało M. G. jako osobie uprawnionej do odbioru przesyłki
(domownikowi), w dniu 23 marca 2010 r. (k. 707), zatem dwutygodniowy termin do
złożenia apelacji upływał w dniu 6 kwietnia 2010 r. Apelacja w niniejszej sprawie
została złożona w dniu 9 kwietnia 2010 r. (k. 745), tj. po upływie ustawowego
terminu do wniesienia apelacji, zatem podlegała odrzuceniu. W zażaleniu
wskazano, ze uczestniczka M. G., cierpiąca na zaniki pamięci, nie przekazała
synowi przesyłki, a on sam dowiadywał się w sekretariacie sądu, czy pismo zostało
wysłane i tam poinformowano go błędnie, że doręczone zostało w dniu 27 marca.
W zażaleniu jednak tej okoliczności nie wykazano. Pełnomocnik zaś, wiedząc, że
postanowienie z uzasadnieniem zostało doręczone, miał możliwość, mieszkając
pod tym samym adresem, sprawdzenia rzeczywistej daty doręczenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.