sygn. IV CNP 87/11 15 grudnia 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 grudnia 2011, sygn. IV CNP 87/11

Data orzeczenia 15 grudnia 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Iwona Koper
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CNP 87/11
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper
w sprawie ze skargi uczestnika postępowania
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego
z dnia 13 maja 2009 r.,
w sprawie z wniosku Z. B. i B. B.
przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." w B. (poprzednio Spółdzielni
Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "Z." w B.)
o ustanowienie odrębnej własności lokalu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 grudnia 2011 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 maja 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację
uczestnika Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko -Własnościowej „Z.” w B. od
postanowienia Sądu Rejonowego ustanawiającego na rzecz wnioskodawców Z. B. i
B. B. odrębną własność lokalu użytkowego.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego, uczestnik postępowania wniósł o stwierdzenie
jego niezgodności z przepisami art. 1714
, art. 41-43 ustawy z dnia 15 grudnia
2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn. tekst Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz.
1116), art. 64 k.c. w zw. z art. 1047 k.p.c. oraz art. 7 ustawy z dnia 24 czerwca
1994 r. o własności lokali (tekst. jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903), art. 231
k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. i 328 § 2 k.p.c.
Uzasadniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazał w związku z treścią
art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, w szczególności Spółdzielnia
nie wniosła skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego, z uwagi na wynikający
z art. 3983
§ 3 k.p.c. zakaz jej opierania na zarzutach dotyczących ustalenia faktów
i oceny dowodów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
ma charakter subsydiarny, co wyraża zawarty w art. 4245
§ 1 pkt 5
wymóg wykazania przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego skargą
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Chodzi także o wykazanie, z powołaniem odpowiednich przepisów, że od
zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna i dlatego wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia na tej drodze nie było możliwe.
Zaskarżone obecnie skargą postanowienie Sądu Okręgowego
podlegało zaskarżeniu skargą kasacyjną, o czym jego uczestnicy zostali pouczeni
przez Sąd. Poza zagadnieniem dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na
3
treści art. 4245
§ 1 pkt 5 pozostają kwestie właściwego sformułowania jej podstaw
i skuteczności podniesionych w ich ramach zarzutów.
Błędne, z uwagi na treść odpowiednio stosowanego - zgodnie z art. 42412
k.p.c. - art. 39813
§ 2 k.p.c., jest przekonanie skarżącego, że niedopuszczalność
oparcia podstawy skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub
oceny dowodów otwiera drogę do zaskarżenia orzeczenia skargą o stwierdzenie
jego niezgodności z prawem, opartą na zarzutach zmierzających do podważenia
stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Z tych względów wniesiona skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art.
4248
§ 2 k.p.c.