Postanowienie SN z 16 grudnia 2011, sygn. V CZ 96/11
Data orzeczenia
16 grudnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Krzysztof Pietrzykowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Marta Romańska
SSA Roman Dziczek (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa W. I.
przeciwko E. K., W. K., K. K.
i S. K.
o eksmisję,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 grudnia 2011 r.,
zażalenia pozwanej Elżbiety Kurpiel na postanowienie Sądu Okręgowego
w K.
z dnia 15 kwietnia 2011 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o
eksmisję z lokalu mieszkalnego i zapłatę, odrzucił skargę kasacyjną pozwanej E. K.
od wyroku tego Sądu z dnia 13 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że
roszczenia objęte orzeczeniem miały charakter majątkowy, a pozwana określiła
wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 5 140,98 zł. Skutkiem tego skarga
kasacyjna, jako niedopuszczalna (art. 398¹ § 1 k.p.c.) podlegała odrzuceniu na
podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c.
W zażaleniu od tego postanowienia E. K. podniosła, że wskazana w skardze
kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia dotyczyła jedynie części orzeczenia –
w przedmiocie zapłaty, natomiast orzeczenie dotyczące eksmisji miało charakter
niemajątkowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, że sprawy o eksmisję
podlegają przepisom postępowania cywilnego procesowego uzależniającym
dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego od wartości przedmiotu zaskarżenia,
nawet wtedy, gdy orzeka się w nich w przedmiocie uprawnienia do lokalu
socjalnego (zob., m.in. postanowienia SN: z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97,
OSNC 1997, nr 11, poz. 169, z dnia 7 listopada 2000 r., I CZ 107/00, LEX nr 51337
i z dnia 8 stycznia 2009 r., I CZ 112/08, LEX nr 523628). Sprawa taka ma charakter
majątkowy i stosuje się do niej przepisy o obliczaniu wartości przedmiotu sporu
(zaskarżenia) w sprawach o wydanie przedmiotu najmu (por. art. 23 k.p.c. oraz
w szczególności postanowienia SN: z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 18/97, OSNC
1997, nr 10, poz. 145, z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997, nr 11,
poz. 180, z dnia 13 sierpnia 1997 r., I CZ 87/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 15, z dnia
16 listopada 1998 r., I CZ 151/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 95, a także wyrok SN
z dnia 29 maja 1998 r., II CKN 789/97, LEX nr 50746 i uzasadnienie uchwały SN
z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 37, zb. B).
W tej sytuacji, odmienne stanowisko pozwanej wyrażone w zażaleniu
należało uznać za oczywiście chybione.
3
Przy takim stanowisku, wartość przedmiotu zaskarżenia powinna być
odniesiona do wartości przedmiotu sporu, właściwej dla chwili wniesienia pozwu
(por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1997 r., III CZ 82/97, Prok. i Pr. 1998, nr
6, poz. 38) , jeżeli nie doszło do dopuszczalnej zmiany powództwa. Taka zmiana
w sprawie niniejszej, w zakresie relewantnym w sprawie, nie miała miejsca.
Ustalona w ten sposób wartość przedmiotu zaskarżenia nie może także
naruszać art. 19 – 24 k.p.c., a naruszenie nie pozbawia Sądu Najwyższego prawa
kontroli decydującego dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej
(zob. postanowienie SN z dnia 27 lutego 2002 r., I PKN 305/01, OSNP 2004, nr 4,
poz. 65).
W pozwie łączna wartość przedmiotu sporu, obejmująca także kwotę 1000 zł
dochodzonego pierwotnie odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu,
została określona przez powoda na kwotę 3000 zł, co oznacza, że wartość
przedmiotu sporu w sprawie o eksmisję została określona i ustabilizowana
w sposób wiążący pozwaną przy wnoszeniu środków zaskarżenia, na kwotę
2000 zł. Wysokość ta nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 23 k.p.c.
Wobec powyższego skarga kasacyjna pozwanej jako niedopuszczalna
w świetle art. 398¹ § 1 k.p.c., podlegała odrzuceniu (art. 3986
§ 2 k.p.c.) w całości,
o czym trafnie orzekł Sąd Okręgowy.
Z tych względów, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji.
db