Wyrok z 19 maja 2025, sygn. III RC 523/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 maja 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu III Wydział Rodzinny i Nieletnich

w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia Agnieszka Lubińska

Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bilicka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2025 r. w G.

sprawy z powództwa małoletniej V. M. działającej przez matkę A. M. (1)

przeciwko M. R.

o podwyższenie alimentów

I.  podwyższa od pozwanego M. R. (PESEL (...)) na rzecz małoletniej powódki V. M. ur. (...) alimenty ustalone ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu w dniu 7.12.2021 r., sygn. akt III RC 356/21, z kwoty 500,00 zł miesięcznie do kwoty 850,00 zł (osiemset pięćdziesiąt złotych) miesięcznie, płatne do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, do rąk matki małoletniej powódki – A. M. (1), poczynając od dnia 28.11.2024 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności każdej z rat;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów procesu;

IV.  nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;

V.  wyrokowi w punkcie I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt III RC 523/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 28 listopada 2024 r. małoletnia powódka V. M., działająca przez przedstawiciela ustawowego - matkę A. M. (1), wniosła o podwyższenie renty alimentacyjnej od pozwanego M. R. z kwoty 500 zł miesięcznie do kwoty 1.500 zł miesięcznie, płatnej do dnia 10. każdego miesiąca, do rąk matki powódki, z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z kwot.

Swój pozew uzasadniła istotną zmianą w zakresie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionej oraz brakiem osobistych starań pozwanego o utrzymanie i wychowanie dziecka (k. 3, 8 akt).

Pozwany M. R. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa ponad kwotę 600 zł miesięcznie tytułem alimentów. W uzasadnieniu wskazał, że jego możliwości majątkowe i zarobkowe nie pozwalają na łożenie wyższych alimentów. Wskazał, że jego żona nie pracuje zarobkowo i spodziewa się narodzin ich czwartego dziecka (k. 14-15).

Na rozprawie w dniu 19 maja 2025 r. pozwany zaproponował podwyższenie alimentów do kwoty 800 zł miesięcznie.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 7 grudnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt III RC 356/21 przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu, przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki - A. M. (1) i pozwany M. R. zawarli ugodę, w której pozwany zobowiązał się płacić na rzecz małoletniej córki V. M. urodzonej (...) alimenty w kwocie 500 zł miesięcznie.

Małoletnia V. M. miała wówczas 10 lat. Dziewczynka pozostawała pod pieczą matki i uczęszczała do szkoły podstawowej. Przedstawicielka ustawowa powódki określiła koszty utrzymania dziecka na 1.000 zł miesięcznie, gdy jest wizyta u ortodonty, natomiast 800 zł miesięcznie bez kosztów leczenia. Małoletnia nosiła szkła korekcyjne, które kosztowały 500 zł. Pozwany nie utrzymywał kontaktów z dzieckiem. Pracował za wynagrodzeniem w wysokości płacy minimalnej. Miał na utrzymaniu jeszcze dwoje dzieci w wieku 5 i 2 lat. Żona pozwanego nie pracowała.

(Fakty bezsporne, dowód:

- protokół rozprawy z załącznikiem z dnia 07.12.2021 r., sygn. akt III RC 356/21 k. 29-31 akt.)

Obecnie małoletnia V. M. ma 14 lat. Uczęszcza do VII klasy szkoły podstawowej. Wypożycza podręczniki ze szkoły. Nie bierze udziału w żadnych odpłatnych zajęciach. Nie chce korzystać z obiadów w szkole. Po szkole przeważnie opiekuje się nią babcia macierzysta, która przygotowuje jej obiady. A. M. (1) przekazuje swojej matce 200 zł miesięcznie na wyżywienie dziecka.

Małoletnia jest dzieckiem zdrowym, prawidłowo rozwijającym się. Korzysta z prywatnego leczenia ortodontycznego ze względów estetycznych. Ma założony górny i dolny aparat stały, który kosztował 5.000 zł. Leczenie będzie trwać ok. 3 lat. Wizyty kontrolne odbywają się co 4-6 tygodni i kosztują 200-300 zł. Dotychczas na leczenie ortodontyczne matka małoletniej przeznaczyła 7.400 zł. Przewidywane pozostałe wydatki na leczenie wyniosą ok. 25.000 zł.

Do 13. roku życia małoletnia nosiła ruchomy aparat ortodontyczny. Obecnie matka twierdzi, że małoletnia do 13. roku życia korzystała z leczenia ortodontycznego refundowanego przez NFZ, natomiast w sprawie III RC 356/21 twierdziła, że na leczenie ortodontyczne córki jest odpłatne i kosztuje 1.000 zł rocznie.

W 2021 r. matka zakupiła dla córki okulary korekcyjne za 800 zł, zaś w 2023 r. za 464 zł. Obecnie małoletnia wymaga wymiany okularów na nowe, ponieważ stare się zniszczyły.

Małoletnia od 29 czerwca 2023 r. uczestniczy raz w tygodniu w spotkaniach z psychologiem, które są refundowane przez NFZ. Nie przyjmuje na stałe żadnych leków.

Matka przeznacza 200 zł miesięcznie na zakup odzieży i obuwia przez małoletnią. Przeważnie małoletnia kupuje odzież przez Internet. Ponadto matka przekazuje córce po 100 zł miesięcznie kieszonkowego na jej rozrywkę i wyjścia z koleżankami.

W okresie od 18-27 sierpnia 2025 r. małoletnia będzie brała udział w obozie sportowo-rekreacyjnym w S.. Wyjazd jest współfinansowany przez pracodawcę matki małoletniej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Matka małoletniej poniesie koszt w wysokości 1.000 zł. Ponadto małoletnia wyjeżdża z matką na tygodniowy lub dwutygodniowy biwak w okresie wakacyjnym. W ferie zimowe organizuje jej jednodniowe wyjazdy, np. do aquaparku.

Matka małoletniej płaci łącznie 300 zł miesięcznie za swój i córki abonament telefoniczny oraz telewizję i (...).

Matka małoletniej powódki A. M. (1) ma 32 lata. Z zawodu jest fryzjerką. Pracuje w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) Sp. z o.o., za wynagrodzeniem w wysokości płacy minimalnej. Popołudniami i w weekendy dorabia jako kurier. Za radą psychologa małoletniej powódki przygarnęła kota.

W okresie od 11 stycznia 2024 r. do 14 stycznia 2024 r. przebywała w szpitalu z powodu choroby krążków międzykręgowych lędźwiowych i innych z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych.

A. M. (1) i małoletnia powódka V. M. mieszkają w G. w wynajętym mieszkaniu. Matka małoletniej powódki nie ma innych dzieci.

(Fakty bezsporne, dowód:

- kopia kosztorysu leczenia ortodontycznego k. 47-48 akt,

- zaświadczenie lekarza ortodonty k. 49 akt,

- kalendarz wizyt k. 50-51 akt,

- faktura za okulary k. 52-53 akt,

- zaświadczenie z Centrum (...) k. 54 akt,

- fotografie i kopie wiadomości tekstowych k. 55-57, 67-72, 92-94 akt,

- oświadczeni pracodawcy w związku ze zgłoszeniem dziecka na obóz sportowo-rekreacyjny k. 95 akt,

- umowa o organizację obozu sportowo-rekreacyjnego k. 96 akt,

- kalendarz dyżurów jako kurier k. 97 akt,

- karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 98-99 akt,

- przesłuchanie przedstawicielki ustawowej powódki A. M. (1) k. 100-101 akt.)

Pozwany M. R. ma 32 lata. Nie posiada wyuczonego zawodu. Od 23 września 2024 r. pracuje w Spółdzielni Mieszkaniowej w G. jako sprzątacz posesji. Pracuje od poniedziałku do piątku w godzinach od 6:00 do 14:00. Czasem ma dyżury popołudniowe lub w soboty. W zamian za godziny nadliczbowe wybiera dni wolne. Wykonuje raz w tygodniu przez 2 godziny dodatkowe prace u właścicieli mieszkań za 300-400 zł miesięcznie.

Wcześniej pracował w Przedsiębiorstwie Usług Miejskich w G. oraz w Miejskich (...) w G. przy wywozie odpadów komunalnych. Zarabiał tam więcej niż obecnie gdyż miał dodatkowe wynagrodzenia za nadgodziny, jednak nie przedłużono mu umowy. Przez okres 7-8 miesięcy nie miał pracy, był zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Pobierał zasiłek.

Pozwany pozostaje w związku małżeńskim z A. R.. Żona pozwanego nie pracuje od kiedy zaszła w pierwszą ciążę, choruje na depresję. Małżonkowie posiadają troje wspólnych małoletnich dzieci w wieku 9, 6 i 3 lat. Pobierają świadczenie wychowawcze. Spodziewają się narodzin kolejnego dziecka. Ich najstarsza córka, małoletnia N. R. posiada orzeczenie o niepełnosprawności oraz orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Ma odroczony obowiązek szkolny. Uczęszcza do Niepublicznego Przedszkola (...) z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnym w G., które kosztuje 400 zł miesięcznie po refundacji.

Małżonkowie mieszkają w wynajętym mieszkaniu w G.. Czynsz za mieszkanie wraz z opłatami za wywóz nieczystości wynosi 995 zł miesięcznie. Rodzina otrzymuje dofinansowanie do czynszu w wysokości 400 zł miesięcznie. Za energię elektryczną płacą 300 zł miesięcznie. Mieszkanie jest ogrzewane piecem centralnym. W sezonie grzewczym kupują opał za 400-500 zł miesięcznie.

Rodzina nie wyjeżdża na wczasy. W opiece nad dziećmi i utrzymaniu pomaga im matka pozwanego.

Pozwany posiada dwa koty, psa oraz akwarium.

Pozwany od wielu lat nie ma kontaktu z córką. Został pozbawiony władzy rodzicielskiej wobec dziecka. Alimenty na rzecz małoletniej powódki od 2013 r. są egzekwowane przez komornika. Na dzień 17 stycznia 2025 r. pozwany posiadał zaległość w wysokości 500 zł.

(Fakty bezsporne, dowód:

- dokumentacja medyczna A. R. k. 16, 23-24, 80-92 akt,

- zaświadczenie komornika k. 18, 60 akt,

- orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego k. 19-22 akt,

- informacja o wynikach diagnozy (...) k. 25-25v akt,

- opinia (...) k. 26-27v akt,

- orzeczenie o niepełnosprawności k. 28-28v akt,

- umowa o pracę k. 29 akt,

- aneks do umowy k. 30 akt,

- faktury k. 31 akt,

- potwierdzenie wykonania operacji k. 32-36 akt,

- wydruk z portali społecznościowych k. 70-72 akt,

- informacja ZUS k. 78 akt,

- zeznania świadka B. R. k. 73v-74 akt,

- przesłuchanie pozwanego M. R. k. 101-101v akt.)

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dokumentów, których prawdziwości i rzetelności strony wzajemnie nie kwestionowały, a także na podstawie zeznań świadka B. R. oraz przesłuchania stron - przedstawicielki ustawowej powódki A. M. (1) i pozwanego M. R..

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka B. R., ponieważ były one logiczne, spójne i konsekwentne, a nadto znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania materialne dowodowym.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniej powódki A. M. (1) oraz pozwanego M. R. w zakresie w jakim znalazło to wyraz w ustalonym stanie faktycznym.

Przechodząc do rozważań prawnych należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 138 k.r.o. strony w razie zmiany stosunków mogą żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się zaś istotne zwiększenie, zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się lub zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, w skutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zmniejszenie lub zwiększenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, a niekiedy nawet ustanie obowiązku alimentacyjnego. Zakres świadczeń wyznaczają natomiast, zgodnie z treścią art. 135 k.r.o., z jednej strony usprawiedliwione potrzeby uprawnionego, z drugiej zaś rzeczywiste możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Współzależność między tymi dwoma czynnikami wyraża się w tym, że usprawiedliwione potrzeby uprawnionego powinny być zaspokajane w takim zakresie, w jakim pozwalają na to możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury i doktryny prawniczej dopiero ustalenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego, następnie porównanie tych wartości umożliwia ustalenie, czy i w jakim zakresie (w całości bądź w części) potrzeby uprawnionego mogą być zaspokojone przez zobowiązanego.

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy natomiast, w myśl art. 135 § 1 i 2 k.r.o., od usprawiedliwionych uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Kierując się tymi równorzędnymi przesłankami sąd ustala wysokość konkretnego obowiązku alimentacyjnego.

Podkreślić także należy, że rodzice są zobowiązani do podzielenia się z dzieckiem nawet najmniejszym dochodem, zaś obowiązkiem rodzica jest zaspokajanie potrzeb dziecka, zwłaszcza, gdy jest niepełnoletnie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że niewątpliwie na pozwanym spoczywa obowiązek alimentacyjny względem małoletniej powódki. Środki alimentacyjne pochodzące od ojca, w połączeniu z wydatkami ponoszonymi przez matkę, powinny pozwolić małoletniej V. M. na życie na stopie życiowej zbliżonej do stopy życiowej ojca.

W toku postępowania strona powodowa wykazała, że nastąpiła zmiana usprawiedliwionych potrzeb małoletniej V. M., która uzasadniała dokonanie zwiększenia wymiaru alimentów. Odnośnie wysokości żądania, sąd uznał że zasługiwało ono na uwzględnienie tylko w części.

Dotychczasowy wymiar obowiązku alimentacyjnego pozwanego wobec powódki został ustalony w ugodzie sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu z 7 grudnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III RC 356/21. Zgodnie z tą ugodą pozwany zobowiązał się do płacenia alimentów na dziecko w kwocie po 500 zł miesięcznie. Od czasu zawarcia ugody sądowej do dnia wydania wyroku w przedmiotowej sprawie upłynęły ponad 3 lata. Sąd nie ma wątpliwości, że w tym czasie potrzeby małoletniej powódki zwiększyły się, choć nie w tak dużym zakresie jak starała się to przedstawić przedstawicielka ustawowa powódki.

Obecnie w zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniej V. M. wchodzą wydatki związane bezpośrednio z jej utrzymaniem, takie jak wydatki na wyżywienie, artykuły kosmetyczne i higieniczne, odzież i obuwie, edukację, a także te związane z utrzymaniem miejsca zamieszkania, w którym ulokowane jest jej centrum życiowe. Na uwadze mieć także należy rozwój psychofizyczny małoletniej i jej potrzebę rozrywki. Małoletnia jest zasadniczo zdrowym, prawidłowo rozwijającym się dzieckiem. Nosi okulary korekcyjne, ale wydatek ten istniał również w czasie zawierania ugody. Sąd nie ma wątpliwości, że z uwagi na wiek małoletniej powódki i jej rozwój psychofizyczny jej matka musi ponosić większe wydatki w zakresie wyżywienia, zakupu odzieży, kosmetyków, czy rozrywki.

Sąd ustalając miesięczne potrzeby dziecka doszedł do przekonania, że nie wszystkie wskazane przez matkę małoletniej wydatki są uzasadnione i adekwatne do możliwości zarobkowych pozwanego. Odnośnie usprawiedliwionych potrzeb małoletniej V. w zakresie utrzymania miejsca zamieszkania wskazać należy, że jednym z usprawiedliwionych potrzeb dziecka jest obowiązek zapewnienia „dachu nad głową”. M. in. w ten sposób matka powoda realizuje swój obowiązek alimentacyjny, dlatego też w zakresie utrzymania mieszkania należało uwzględnić udział dziecka ryczałtowo - w zakresie korzystania z mediów do kwoty 150 zł miesięcznie. Ponadto nie znajduje uzasadnienia równe dzielenie wydatków np. na abonament telewizyjny i internetowy. Wszak gdyby matka małoletniej mieszkała sama również opłacałaby tego typu abonament na swoje własne potrzeby. Ponadto sąd uznał, że małoletnia powódka powinna w większym zakresie korzystać z opieki medycznej refundowanej przez NFZ, ponieważ możliwości zarobkowe i majątkowe obojga rodziców nie uzasadniają korzystania w tak szerokim zakresie z prywatnej opieki medycznej. W ocenie sądu nie ma przeszkód, aby małoletnia powódka korzystała z wizyt u okulisty na NFZ. Powódka wymaga szkieł korekcyjnych od wielu lat i matka małoletniej miała wystarczająco dużo czasu, aby zapewnić córce raz do roku refundowaną wizytę u specjalisty. Ponadto nie sposób uznać za uzasadnione wydatkowanie 32.000 zł (przez okres 3 lat) na leczenie ortodontyczne małoletniej V., w sytuacji gdy dziecko nie ma innych wskazań do leczenia niż estetyczne. Wydatek ten jest bardzo wysoki i w obecnie sądu nie stać na niego ani A. M. (2), ani M. R.. Skoro matka małoletniej zdecydowała się na opłacenie córce tak drogiego leczenia powinna je finansować np. ze świadczenia wychowawczego 800+. Ponadto sąd uznał, że możliwości majątkowe i zarobkowe pozwanego nie uzasadniają organizowania małoletniej dwóch rodzajów wypoczynków w okresie wakacyjnym, tj. biwaku z mamą oraz obozu. Sąd w swoich wyliczeniach uwzględnił tylko wydatki związane z obozem do kwoty 1.000 zł rocznie (ok. 83 zł miesięcznie).

Pozostałe koszty utrzymania małoletniej powódki sąd ustalił w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i zasady doświadczenia życiowego na poziomie przeciętnym dla dzieci w wieku powódki. Małoletnia V. nie ma żadnych szczególnych, uzasadnionych potrzeb. W oparciu o zasady doświadczenia życiowego sąd przyjął, że przeciętne miesięczne wydatki na jej wyżywienie wynoszą 600 zł miesięcznie. Odnośnie kosztów zakupu odzieży i obuwia sąd uznał, że są uzasadnione do kwoty 200 zł miesięcznie. Wbrew temu co twierdziła matka małoletniej, zakupu ubrań lub butów nie dokonuje się co miesiąc, tylko w dłuższych odstępach czasu. Odnośnie wydatków na środki czystości i kosmetyki sąd ustalił kwotę 50 zł miesięcznie. W obszarze rozrywki sąd uznał za uzasadnioną kwotę 100 zł miesięcznie. Odnośnie koniecznych wydatków na leki i leczenie sąd przyjął kwotę około 50 zł miesięcznie, co w ciągu roku daje kwotę 600 zł. Ustalona kwota powinna wystarczyć na zakup doraźnych leków, np. na przeziębienie, zakup okularów co 2-3 lata i ewentualne pilne wizyty u lekarza specjalisty. Odnośnie abonamentu telefonicznego i rat za sprzęt sąd przyjął za uzasadnioną kwotę 100 zł miesięcznie. Odnośnie kosztów edukacji uzasadniona jest kwota 30 zł miesięcznie. Ustalając ten wydatek sąd miał na uwadze, że obecnie rodzice na początku roku szkolnego otrzymują 300 zł na wyprawkę szkolną, a nadto dopiero w szkole ponadpodstawowej muszą kupować podręczniki. Matka małoletniej musi nabyć dla córki plecaki, zeszyty, art. kreślarskie, itp. Oprócz tego w ciągu roku szkolnego opłacić wyjścia klasowe, składki szkolne, (...), itp. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wydatki na małoletnią wynoszą ok. 650 zł rocznie, przy czym 300 zł jest ponoszone ze świadczenia (...). Sąd uwzględnił również inne jednorazowe wydatki związane z potrzebami dziecka, np. zakup roweru, komputera, wyposażenia pokoju dziecka itp. Niemniej takich zakupów dokonuje się co kilka lat lub nawet jednorazowo. Wobec tego sąd przyjął średni miesięczny wydatek na ten cel w wysokości 50 zł. Odnośnie wydatków na kota sąd uznał za uzasadnioną kwotę 100 zł miesięcznie, mając na uwadze, że posiadanie zwierzęcia zalecił psycholog. Niemniej wskazywana przez matkę małoletniej kwota 200 zł miesięcznie jest w ocenie sądu nieuzasadniona i wygórowana.

Podkreślić należy, że obowiązek alimentacyjny ustalony przez sąd musi odpowiadać uzasadnionym, koniecznym potrzebom uprawnionej oraz możliwościom majątkowym i zarobkowym zobowiązanego. Niedopuszczalne jest ustalenie wysokości alimentów „z zapasem”, tak aby uprawniona mogła odkładać otrzymane środki i skorzystać z nich w przyszłości, np. w przypadku powstania zaległości alimentacyjnej lub przy rozpoczynaniu dorosłego życia. Ponadto obowiązek alimentacyjny nie wygasa wraz z ukończeniem przez dziecko pełnoletności, tylko trwa do czasu, aż dziecko osiągnie możliwość samodzielnego utrzymania. Okres ten może obejmować także dalszą naukę, np. studia.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę sąd uznał, że obecnie usprawiedliwione miesięczne wydatki na utrzymanie małoletniej V. M. mieszczą się w kwocie 1500 zł miesięcznie. W ocenie sądu strona powodowa nie wykazała, aby konieczne było ponoszenie wyższych kosztów utrzymania dziecka. Biorąc pod uwagę fakt, że pozwany nie czyni żadnych osobistych starań o utrzymanie i wychowanie córki, sąd uznał, że powinien zostać obciążony większą częścią tych wydatków. Udział ojca w kosztach utrzymania powódki sąd określił na 850 zł miesięcznie.

Ustalając wysokość usprawiedliwionych potrzeb powoda sąd kierował się zasadą, że dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. W realiach przedmiotowej sprawy należało dokonywać tych ustaleń w odniesieniu do stopy życiowej pozwanego. Każdy z rodziców winien bowiem zapewnić dziecku takie warunki, na jakie go stać przy wykorzystaniu swoich możliwości zarobkowych i majątkowych.

Podkreślić należy, że możliwości zarobkowe osoby zobowiązanej do alimentacji nie wynikają z faktycznie osiąganych zarobków i dochodów, ale stanowią środki pieniężne, które osoba zobowiązana może i powinna uzyskiwać przy dołożeniu należytej staranności, stosownie do swych sił umysłowych i fizycznych. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 r., III CZP 178/94 (LEX nr 4233), Sąd Najwyższy podkreślił, że „ustalenie możliwości zarobkowych (majątkowych) zobowiązanego do alimentacji ma często charakter hipotetyczny, gdyż kryterium takich możliwości nie zawsze są zarobki osiągane aktualnie przez zobowiązanego, lecz sama zdolność do uzyskania wyższego wynagrodzenia. Jeżeli zatem – najczęściej – wysokość alimentów sąd ustala na podstawie zarobków otrzymywanych przez pozwanego, to nie dlatego, że pomija dyspozycję art. 135 § 1 k.r.o., lecz z tej racji, że zarobki te odpowiadają możliwościom zobowiązanego. Wszystko to prowadzi to do konkluzji, że poza całokształtem okoliczności faktycznych, które w sprawie o alimenty sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę, istnieje pewna sfera ocen, które odnoszą się do przypuszczenia, domysłu, a nie do faktów jako okoliczności rzeczywistych”.

W ocenie sądu ustalona kwota alimentów mieści się w zakresie możliwości zarobkowych pozwanego. Sąd nie dał wiary pozwanemu w zakresie jakim twierdził, że nie ma on możliwości zwiększenia swoich dochodów poprzez znalezienie lepiej płatnej pracy lub podjęcie się dodatkowego zatrudnienia, np. jako kurier. Pozwany jest osobą młodą, zdrową, w pełni zdolną do pracy. W ocenie sądu brak jest uzasadnienia, dla którego pozwany nie poszukuje lepiej płatnej lub dodatkowej pracy, w szczególności, że ma na utrzymaniu czwórkę małoletnich dzieci, w tym jedno niepełnosprawne. Ponadto pomimo trudnej sytuacji majątkowej zdecydował się wraz z żoną na posiadanie kolejnego dziecka, które niedługo ma się narodzić. Powinien zatem dołożyć wszelkich starań aby zapewnić wszystkim swoim dzieciom godziwy byt. Pozwany co do zasady pracuje od poniedziałku do piątku w godzinach od 6 do 14 i osiąga z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości płacy minimalnej, tj. 3500 zł netto. Małżonka pozwanego nie pracuje zarobkowo i zajmuje się opieką nad małoletnimi dziećmi. Dodatkowo w opiece nad córkami pomaga im matka pozwanego. W ocenie sądu pozwany ma możliwość wygospodarowania czasu na dodatkową pracę, która poprawiłaby jego sytuację majątkową, np. jako kurier. W szczególności, że w poprzedniej pracy pozwany pracował w godzinach nadliczbowych, z czego osiągał dodatkowy dochód. W ocenie sądu możliwości majątkowe pozwalają mu dorobić 1000-1500 zł netto miesięcznie. Sąd pragnie również podkreślić, że na żonie pozwanego także spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec małoletnich dzieci, stosownie do jej możliwości majątkowych i zarobkowych. Sąd ustalając obowiązek alimentacyjny pozwanego miał na uwadze, że stać go na zbytki, takie jak utrzymanie kilku zwierząt.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę sąd uznał, że zasadne jest podwyższenie alimentów od pozwanego na rzecz małoletniej powódki z kwoty 500 zł miesięcznie do kwoty 850 zł, poczynając od dnia złożenia pozwu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminu płatności.

Reasumując sąd na podstawie art. 133 § 1 k.r.o. w zw. z art. 135 § 1 i 2 k.r.o. i art. 138 k.r.o. orzekł jak w pkt. I i II (a contrario) wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów. Przyczyną zastosowania regulacji objętej przepisem art. 102 k.p.c. był fakt, że pozwany w pierwszej kolejności powinien łożyć na utrzymanie swoich dzieci.

O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Rygor natychmiastowej wykonalności co do punktu I. wyroku nadano w trybie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c.

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować,

2.  Odpisy wyroku z uzasadnieniem doręczyć przedst. ust. powódki z pouczeniem nr 12,

3.  Akta z wpływem apelacji lub za 21 dni od e.p.o.

G., dn. 28.05.2025 r. Sędzia