Wyrok z 16 czerwca 2025, sygn. I C 208/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący – SSR Karolina Malinowska-Krutul

Protokolant – Natalia Boguska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2025r. w Zambrowie

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G.

przeciwko (...) SA w W.

o zapłatę 6.367,68 zł.

I.  zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 3143,40 (trzy tysiące sto czterdzieści trzy i 40/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  umarza postępowanie co do kwoty 300,00 (trzysta i 00/100) złotych;

III.  zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 300,00 (trzysta i 00/100) złotych od dnia 4 sierpnia 2023 r. do dnia 11 września 2023 roku;

IV.  oddala powództwo z pozostałym zakresie;

V.  zasądza na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego (...) SA w W. i od powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwoty po 2433,42 (dwa tysiące czterysta trzydzieści trzy i 42/100) złotych, tytułem zwrotu nieuiszczonych wydatków;

VI.  zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 200,00 (dwieście i 00/100) złotych tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu;

VII.  koszty zastępstwa procesowego wzajemnie znosi.

Sygn. akt I C 208/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 16 czerwca 2025 roku

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w pozwie skierowanym przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. pierwotnie wniósł o zasądzenie kwoty 6.367.68 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 28 lipca 2023 roku do dnia zapłaty. Ponadto domagał się także zwrotu kosztów procesu.

Ostatecznie, w związku z faktem, iż dnia 11 września 2023 roku pozwany wpłacił na konto warsztatu naprawczego kwotę 300,00 złotych, która została zaksięgowana jako dopłata spornej części odszkodowania, powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 300,00 złotych, podtrzymując żądanie pozwu co do :

- zapłaty przez pozwanego na rzecz powódki kwoty 6.067,68 złotych, tytułem kwoty głównej ;

- odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 300 złotych , naliczanych od dnia 4 sierpnia 2023 roku

- odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 4 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty. Powód ponadto domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu koszów zastępstwa procesowego (pismo procesowe powoda z dnia 21 września 2023 r. – k. 26 - 27).

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przedmiotowe roszczenie dotyczy szkody likwidowanej z polisy OC sprawcy kolizji z dnia 22 marca 2023 roku. Dalej wskazano, że w dniu 22 marca 2023 roku doszło do kolizji drogowej pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez G. O., który zgłosił szkodę u pozwanego zakładu ubezpieczeń. Powód wyjaśnił, że w związku z uszkodzeniem pojazdu poszkodowany zawarł z warsztatem naprawczym (...) i wspólnicy sp. j. w C. zlecenie naprawy, w którym ustalono przedmiot naprawy, zakres oraz metodę sporządzenia kalkulacji kosztów naprawy, według której określona zostanie kwota końcowa za wykonanie usługi i tym samym wysokość szkody w pojeździe marki B. (...) o nr rej. (...). Powód wskazał, że uzgodnione w umowie zlecenia naprawy stawki za prace blacharsko-mechaniczne i lakiernicze oraz stawki za usługi dodatkowe mieszczą się w przedziale stawek stosowanych przez inne warsztaty na rynku i nie przekraczają stawek maksymalnych uregulowanych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Warsztat zgodnie z treścią zlecenia naprawy sporządził kalkulację naprawy nr (...) z dnia 24 maja 2023 roku i przed przystąpieniem do naprawy przedłożył ją zakładowi ubezpieczeń. Zakład ubezpieczeń zweryfikował przedłożoną mu przez warsztat kalkulację naprawy. W oparciu o powyższą kalkulację naprawy za wykonaną usługę warsztat wystawił fakturę VAT z uwzględnieniem stawki VAT w dacie wystawienia faktury na rzecz poszkodowanego właściciela pojazdu G. O.. Poszkodowany G. O. w dniu 27 marca 2023 roku zawarł umowę o przelew wierzytelności z J. K. i wspólnicy spółka jawna z siedzibą w C., który z kolei dnia 14 czerwca 2023 roku zawarł umowę o powierniczy przelew wierzytelności z (...) sp. z o.o. w G.. Ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w łącznej wysokości 39.351,79, które jednak w ocenie powoda nie doprowadziło do naprawienia szkody w całości (pozew – k. 3 - 7).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Pozwany zakwestionował koszt naprawy przedmiotowego auta, w tym zakres naprawy, ceny materiału lakierniczego, stawkę za roboczogodzinę oraz koszt holowania. Pozwany podniósł, że stawka zastosowana przez warsztat naprawczy, tj. 210 złotych netto jest rażąco wygórowana w porównaniu do innych warsztatów podobnej kategorii działających na rynku lokalnym oraz z uwagi na fakt, iż warsztat ten nie posiada autoryzacji. Ponadto pozwany wskazał, że poszkodowany został poinformowany, że aby zminimalizować szkodę, gdy nie ma możliwości naprawy pojazdu w ustalonej przez stronę pozwaną kwocie pozwany zorganizuje i przeprowadzi naprawę w warsztacie należącym do Sieci Naprawczej pozwanego ubezpieczyciela. Zdaniem pozwanego, poszkodowany doprowadził do nieuzasadnionego zwiększenia rozmiaru szkody, gdyż nie skorzystał z możliwości naprawy uszkodzonego auta w warsztacie współpracującym z pozwanym, o czym został poinformowany. Nie wykazał również, aby szkoda była wyższa od kwoty wypłaconej przez pozwanego. W konsekwencji strona pozwana podniosła, że w jej ocenie wypłacona dotychczas kwota odpowiada wysokości powstałej w pojeździe szkody dlatego też wniosła o oddalenie powództwa w całości. Odnośnie kosztów holowania pozwany zweryfikował ten koszt i do wypłaty przekazał kwotę 497,90 złotych brutto (odpowiedź na pozew – k. 16 – 20).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 22 marca 2023 roku doszło do kolizji drogowej pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...) będącego własnością G. O., który zgłosił szkodę u pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia OC sprawcy kolizji. Pozwany zarejestrował szkodą nadając jej numer sprawy (...). W dniu 27 marca 2023 roku poszkodowany zawarł z warsztatem J. K. i wspólnicy sp. j. zlecenie naprawy. Warsztat naprawczy sporządził kalkulację naprawy o nr (...) z dnia 24 maja 2023 roku i przed przystąpieniem do naprawy przedłożył ją zakładowi ubezpieczeń. W oparciu o kalkulację naprawy warsztat wystawił faktury.

Poszkodowany G. O. w dniu 27 marca 2023 roku zawarł umowę o przelew wierzytelności z J. K. i wspólnicy spółka jawna z siedzibą w C., który z kolei dnia 14 czerwca 2023 roku zawarł umowę o powierniczy przelew wierzytelności z (...) sp. z o.o. w G..

Pozwany wezwany do zapłaty wypłacił powodowi tytułem odszkodowania łączną kwotę 39.651,79 złotych (kwotę 39.153,89 złotych z tytułu naprawy auta i kwotę 497,90 złotych z tytułu holowania), tym samym uznając swoją odpowiedzialność co do zasady.

Celem ustalenia zasadnych kosztów naprawy pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...) Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej R. S., który poddał analizie m.in. kosztorys naprawy przedmiotowego pojazdu sporządzony przez warsztat naprawczy . Biegły sporządził kalkulację kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu w kilku wariantach. Zdaniem Sądu prawidłowym jest ten koszt naprawy przedmiotowego pojazdu z uwzględnieniem średniej stawki roboczogodziny występującej na rynku lokalnym w dacie szkody dla warsztatów podobnej kategorii jak warsztat naprawczy kształtującej się na poziomie ok. 170,00 złotych dla czynności mechaniczno-blacharskich i czynności lakierniczych stosowanych w rejonie miasta B..

Zdaniem Sądu stawka roboczogodziny – 210 złotych netto stosowana w warsztacie J. K. i wspólnicy sp.j. w C. odbiega w zasadniczy sposób od ceny tej samej usługi w warsztatach o podobnych standardach i jest ceną rażącą, nie podlegającą kompensacie przez ubezpieczającego w ramach obowiązku naprawienia szkody.

Biegły oszacował także koszt holowania przedmiotowego pojazdu na kwotę 785 złotych, odbywającego się na trasie ok. 127 km licząc w obie strony. Wskazał, że z uwagi na charakter i zakres uszkodzeń powypadkowych powstałych w przedmiotowym aucie zasadnym było jego holowanie do miejsca naprawy.

Do opinii podstawowej strony zgłosiły szereg zarzutów, z których znaczną część biegły sukcesywnie uwzględniał w kolejnych opiniach uzupełniających, dokonując stosownych przeliczeń.

I tak odnosząc się do zarzutów pozwanego do przedmiotowej opinii, który zakwestionował zastosowanie stawki 170 złotych netto za roboczogodzinę za prace mechaniczno-blacharskie i lakiernicze z uwagi na brak wskazania przez biegłego według jakich kryteriów biegły wyznaczył tę stawkę oraz wobec zarzutu pozwanego co do ujęcia w wycenie kosztów dodatku do materiałów lakierniczych na poziomie 29,0 %, a także wobec zarzutów powoda w związku z nieuwzględnieniem przez biegłego całego zakresu naprawy, zastosowania stawki innej niż warsztatu w kwocie 210 złotych, biegły w opinii uzupełniającej wyjaśnił przede wszystkim, że przyjęta do wyliczeń kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu stawka 170 złotych netto jest średnią arytmetyczną stawek robocizny dla prac blacharsko-mechanicznych i prac lakierniczych dla zakładów samochodowych serwisów naprawczych nie będących serwisami ASO działających w rejonie miasta B.. Dodatkowo biegły ponownie przeliczył koszt naprawy przedmiotowego pojazdu jak w wariancie pierwszym podstawowej opinii bez dodatkowego 29,0% narzutu na materiał lakierniczy, gdyż przyznał że przy ustalaniu kosztów materiałów lakierniczych uwzględnianie dodatków wysokości 29,0% na bazie certyfikatu posiadanego przez przedmiotowy warsztat nie jest obligatoryjne – jest to dodatek uwzględniany w takich kalkulacjach sporadycznie, w szczególnych przypadkach, a jego zastosowanie wymaga merytorycznego uzasadnienia. Biegły podniósł, że w rozpatrywanym przypadku nie odnotował przesłanek merytorycznych uzasadniających zastosowanie tak wysokiego współczynnika.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów powoda co do opinii uzupełniającej, który podniósł, że biegły w kalkulacji kosztów naprawy nie uwzględnił mi.in.: wymiany wspornika reflektora prawego, wymiany 36 nitów mocowania poszerzenia (listwy rantu nadkola) błotnika przedniego lewego i przedniego prawego, kosztów materiału na konserwację naprawianych i wymienianych elementów (kwota 168 złotych netto), zasadnej operacji diagnostyka przed naprawą oraz diagnostyka po naprawie, operacji „ściana boczna prz L do lakierowania”, operacji „drzwi prz P rozbr./uzbr. do lakierowania”, operacji formowania przodu, biegły wskazał m. in., że omyłkowo nie uwzględnił w/w elementów w kalkulacji kosztów naprawy, przyznał także, że inne operacje w/w przez stronę powodową były niezbędne i uzasadnione technologicznie. Biegły ostatecznie zweryfikował pozycje wskazywane przez stronę powodową i po dokonaniu stosownych przeliczeń łączny koszt naprawy wycenił ponownie wariantowo.

Zdaniem Sądu po przeanalizowaniu opinii biegłego i zarzutów, zasadnym jest ostateczne przyjęcie kosztu naprawy przedmiotowego auta : przy zastosowaniu części oryginalnych, uwzględnieniu stawki RBG w wysokości 170 złotych netto dla prac blacharsko – mechanicznych i prac lakierniczych, bez dodatkowego narzutu 29,0% na materiał lakierniczy i po zweryfikowaniu przez biegłego pozycji wskazywanych przez stronę powodową, a zatem finalne ustalenie go za biegłym sądowym na kwotę - 42.010,19 złotych.

W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego R. S. - specjalisty z zakresu mechaniki pojazdowej i ruchu drogowego została sporządzona przez osobę posiadającą fachową wiedzę i doświadczenie, a te stanowią dla Sądu gwarancję rzetelności. Dlatego wnioski wypływające z treści sporządzonej przez niego opinii przyjęte zostały przez Sąd jako wiarygodny dowód mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia zasadnych kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu. Biegły w opinii podstawowej jak i opiniach uzupełniających dokonał analizy rynku pod kątem określenia średnich stawek rynkowych za roboczogodzinę stosowanych w serwisach nieautoryzowanych, szeroko przedstawił powyższe zagadnienie przedstawiając różne warianty kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : dokumentów zgromadzonych w aktach szkody (k.11, 23), zeznań świadka G. O. (k. 51), opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki pojazdowej (...) główna (k. 73 i dalej), opinii uzupełniającej (k. 178 i dalej), drugiej opinii uzupełniającej (k. 221 i dalej ).

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawał fakt wystąpienia przedmiotowego zdarzenia szkodowego w postaci kolizji drogowej wskutek, której uszkodzeniu uległ pojazd marki B. (...) o nr rej. (...) objęty obowiązkowym ubezpieczeniem posiadaczy pojazdów mechanicznych. Nie było również spornym, iż odpowiedzialność za powyższą szkodę ponosił pozwany, który przyjął zgłoszenie i na podstawie przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego wypłacił, tytułem kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu ostatecznie kwotę w łącznej wysokości 39.651,79 złotych. Sporna pozostawała wysokość odszkodowania.

Podstawę prawną niniejszego powództwa stanowią przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( Dz.U. z 2013 r., Nr 124, poz. 392, dalej: „ustawa”). Zgodnie z art. 4 powyższej ustawy ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Stosownie do treści art. 13 ust. 2 ustawy o obowiązkowych ubezpieczeniach OC odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem. Natomiast w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 22 ust. 1 ustawy). I tak zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia OC ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Z kolei zgodnie z treścią art. 822 § 4 k.c. uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela . Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody. Sprawca szkody ponosi natomiast odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych – o których mowa w art. 436 § 2 k.c. – czyli na zasadzie winy (415 k.c.). Odnosząc się do zakresu odszkodowania - przy ubezpieczeniu OC - należy mieć na względzie ogólne reguły kodeksu cywilnego, w szczególności treść art. 361 k.c.

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku, jak również legitymacji czynnej, nie była sporna. Powód uzasadnił swoją legitymację wobec pozwanego ubezpieczyciela tym, że nabył wierzytelność o wypłatę odszkodowania, z tytułu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu, od poszkodowanego, na podstawie umowy cesji (art. 509 k.c.).

Odnośnie spornej wysokości stawki, Sąd zauważa, że w judykaturze istnieje utrwalone stanowisko reprezentowane przez Sąd Najwyższy, że poszkodowany ma prawo dokonania wyboru warsztatu, któremu zleci naprawę samochodu, o ile koszty naprawy wyliczone przez ten warsztat będą konieczne i ekonomicznie uzasadnione, a stosowane stawki roboczogodziny będą mieścić się w granicach stawek stosowanych na lokalnych rynku. W uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III CZP 32/03 pokreślono, że poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że poszkodowany mógł dokonać wyboru dowolnego przez siebie warsztatu naprawczego, kierując się w tym przedmiocie np. własnym przeświadczeniem o jego fachowości czy darzonym zaufaniem. Natomiast ochrona ubezpieczonego i wiążący się z tym obowiązek naprawienia szkody przez ubezpieczającego nie ma charakteru absolutnego, niczym nieograniczonego (art. 361 k.c.).Dlatego też, zdaniem tutejszego Sądu stawka roboczogodziny – 210 złotych netto stosowana w warsztacie J. K. i wspólnicy sp.j. w C. odbiega w zasadniczy sposób od ceny tej samej usługi w warsztatach o podobnych standardach i jest ceną rażącą. Nie podlega zatem kompensacie przez ubezpieczającego w ramach obowiązku naprawienia szkody. Biegły konsekwentnie we wszystkich swoich opiniach wskazywał, iż średnią stawką rynkową za rbg tego typu usług jest kwota 170 złotych netto.

Sąd przyjął - na podstawie opinii biegłego, że uzasadnione koszty naprawy pojazdu wyniosły 42.010,19 złotych oraz uzasadnione koszty holowania – 785,00 złotych. Uwzględniając zatem, że pozwany ubezpieczyciel wypłacił powodowi kwotę kwotę 39.153,89 złotych (tytułem naprawy auta) i 497,90 zł (za usługę holowania) tym samym należało uznać, że powództwo jest zasadne do wysokości kwoty 3.143,40 złotych, o czym Sąd orzekł w pkt. I wyroku (42.010,19 zł + 785,00 = 42.795,19 zł - 39.651,79 zł=3143,40 zł). W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako niezasadne.

Z uwagi na to, iż powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 300,00 złotych , na co pozwany wyraził zgodę, Sąd w pkt II, na podstawie art. 355 k.p.c., umorzył postępowanie w zakresie tej kwoty.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, które należą się zarówno od kwoty głównej jak i od kwoty od której powództwo zostało cofnięte.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 zd. 1 stosunkowo je rozdzielając. Skoro pozwany domagał się kwoty 6067,68 złotych, a zasądzona kwota to 3143,40 złotych, zatem stosunek wygranej do przegranej wynosi około 50%. Zatem nieuiszczonymi wydatkami sądowymi wygenerowanymi kolejnymi opiniami biegłego Sąd obciążył obie strony po połowie. Skoro do zapłaty za sporządzone opinie pozostaje kwota 4866,84 złotych, to obciążono po 2433,42 złotych każdą ze stron z powyższego tytułu. Również analogicznie – skoro pozwany w 50% przegrał proces to Sąd zobowiązał go do zwrotu kwoty 200 złotych powodowi tytułem połowy uiszczonej opłaty.

Na mocy art. 100 zd. 1 koszty zastępstwa procesowego wzajemnie zniesiono, mając na uwadze w/w stosunek procentowy wygranej do przegranej .