Postanowienie SN z 9 lutego 2012, sygn. I CNP 41/11
Data orzeczenia
9 lutego 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper
w sprawie ze skargi A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 17 listopada 2009 r., wydanego w sprawie
z powództwa P. Z.
przeciwko A. B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lutego 2012 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
pozwanego A. B. od wyroku Sądu Okręgowego uwzględniającego powództwo o
zapłatę.
Powyższe wyrok pozwany zaskarżył skargą o stwierdzenie jego
niezgodności z prawem. Skargę oparł na podstawie naruszenia art. 214 k.p.c.
w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c., wskazując na niezgodność zaskarżonego wyroku
z tymi przepisami. W wypełnieniu wymogu określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.
wskazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do złożenia
skargi o wznowienie postępowania, ponadto zaskarżony wyrok nie podlega
zaskarżeniu skargą kasacyjną, nie może też być pozbawiony wykonalności
w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 4245
pkt 5 k.p.c. obowiązkiem wnoszącego
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie jest wykazanie, a nie jedynie wskazanie,
że jego wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skarżący powinien więc dowieźć istnienia tej przesłanki w drodze należycie
uzasadnionego wywodu prawnego.
Uzasadnienie wniesionej przez pozwanego skargi nie spełnia tych
wymogów, a twierdzenie skarżącego, że od zaskarżonego wyroku nie przysługiwały
mu jakiekolwiek inne środki zaskarżenia jest chybiony.
Przytoczona w obecnej skardze podstawa w postaci naruszenia, ze skutkiem
określonym w art. 379 pkt 5 k.p.c., prawa do obrony pozwanego w postępowaniu
przed Sądem Apelacyjnym, które była następstwem jego niezawiadomienia
o terminie rozprawy apelacyjnej i trwało do uprawomocnienia się wyroku tego Sądu,
odpowiada bowiem określonej w art. 401 pkt 2 podstawie wznowienia
postępowania w postaci pozbawienia strony możności działania.
3
W tym stanie rzeczy, gdy istniała podstawa wznowienia postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego, a co za tym idzie
zmiana zaskarżonego orzeczenia w tej drodze była możliwa, wniesiona obecnie
skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 4248
§ 2.
jw