Wyrok z 15 lipca 2025, sygn. I C 2214/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

15 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na rozprawie 15 lipca 2025 r. w W.

przy udziale protokolanta Edyty Sochy

sprawy z powództwa miasta stołecznego W.

przeciwko T. S.

o zapłatę

oddala powództwo.

UZASADNIENIE

Ponieważ wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do art. 505 ⁸ § 4 k.p.c., ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa.

Ponieważ pozwany w okresie objętym powództwem (10.04.2015 r. – 31.05.2016 r.) zajmował stanowiący własność powoda garaż przy ul. (...) w W., powodowi na zasadzie art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. należne jest wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z jego rzeczy. Zostało już bowiem prawomocnie przesądzone ( wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. z 30.03.2018 r., II C 2760/14, od którego apelację oddalono wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 18.09.2019 r., XXVII Ca 136/19), że pismem z 15.10.2014 r. powód skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę najmu. Od tego momentu pozwany nie mógł już pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu co do przysługiwania mu prawa do zajmowania garażu, tak że był w złej wierze.

Niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy dochodzenie przez powoda tej należności od pozwanego stanowiło nadużycie prawa z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego i na zasadzie art. 5 k.c. nie korzysta z ochrony prawnej. Mając to na uwadze, sąd oddalił powództwo.

Należało bowiem mieć na uwadze, że garaż objęty powództwem został zbudowany z własnych środków przez rodziców pozwanego, którzy od 1998 r. podejmowali działania celem uzyskania jego własności zgodnie z art. 211 u.g.n. Mimo tych starań z przyczyn od pozwanego (i jego rodziców) niezależnych postępowanie po stronie powoda się przedłużało, tak że ostatecznie dopiero po długotrwałym procesie sądowym, wytoczonym w 2019 r., wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24.09.2024 r. (I ACa 1335/22) zobowiązano powoda do ustanowienia na rzecz pozwanego prawa użytkowania wieczystego gruntu i przeniesienia własności garażu. Sąd uznał zarzuty podnoszone przez powoda, zmierzające do niezawarcia z pozwanym ww. umowy, za niezasadne. Gdyby powód niezwłocznie zaspokoił roszczenie pozwanego (wcześniej jego poprzedników prawnych) o zawarcie ww. umowy, które to roszczenie istniało od 1998 r., wówczas pozwany byłby właścicielem garażu i nie musiałby uiszczać opłat za jego korzystanie. Co kluczowe w niniejszej sprawie, za okres objęty powództwem pozwany uiszczał na rzecz powoda kwoty, które byłyby należne, gdyby strony nadal łączyła umowa najmu (zgodnie ze stawką wynikającą z uchwały organu powoda przewidzianej dla najemców, którzy zgłosili roszczenie z art. 211 u.g.n. i oczekują na jego realizację). Rozwiązanie umowy najmu miało natomiast związek z nieporozumieniem między stronami na tle nierealizowania przez powoda ww. roszczenia o przeniesienie własności garażu oraz obowiązków powoda jako wynajmującego do zapewnienia należytego stanu wynajmowanego obiektu. Uwzględnienie powództwa i przyznanie ochrony roszczeniu powoda, które powstało jako konsekwencja długotrwałego nierealizowania zasadnie dochodzonego przez pozwanego i jego poprzedników roszczenia z art. 211 u.g.n., w ocenie sądu kłóciłoby się z zasadami moralności, które na zasadzie art. 5 k.c. znajdują zastosowanie w rozstrzyganiu sporów prywatnych, a tym bardziej sporów z jednostką samorządu terytorialnego (podmiotu publicznego gospodarującego mieniem w postaci nieruchomości).

Analogicznej oceny w sprawach dotyczących innych okresów dokonały: Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 15.11.2024 r., V Ca 1845/23, a także Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w W. w wyroku z 2.07.2025 r., I C 1674/22.

Z uwagi na powyższe sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia wysokości roszczenia, skoro zostało ocenione przez sąd jako nienależne już co do zasady. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że zgłoszony przez powoda dowód był nieadekwatny – ustalenie wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości pozostawałoby w gestii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości (a nie rachunkowości). Mając to na uwadze roszczenie dochodzone pozwem pozostawałoby niewykazane co do wysokości.