Wyrok z 20 listopada 2017, sygn. V K 1184/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 listopada 2017 roku

Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie, w V Wydziale Karnym:

w składzie:

Przewodniczący: Joanna Kasicka

Protokolant: Hanna Zielska

Przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin – Niebuszewo w Szczecinie – Zenona Staniszczaka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 12.04.2017 r., 28.06. 2017 r., 11.09.2017 r. i 13.11.2017 r.

sprawy

K. H.

syna M. i E. z domu K.

urodzonego (...) w Z.

oskarżonego o to, że:

w okresie od 18 września 2015 roku do dnia 06 października 2015 roku, w S., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z W. P. (1), dokonał przywłaszczenia powierzonych na zakup telefonów komórkowych pieniędzy w łącznej kwocie 75.000 złotych, czym działał na szkodę W. P. (2),

tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

I. K. H. uznaje za winnego tego, że w okresie od 18 września 2015 r. do 21 września 2015 r. w S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził W. P. (2) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w ten sposób, że przyjął od pokrzywdzonego w trzech transzach pieniądze w łącznej kwocie 75.000 zł. wprowadzając go w błąd co do tego, że w zamian za to dostarczy mu iphony marki A. nie mając zamiaru wywiązania się ze zobowiązania to jest czynu z art.286§1 kk w zw. z art.12 kk i za przestępstwo to, na podstawie art.286§1 kk, wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

II. na podstawie art.46§1 kk orzeka wobec K. H. obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz W. P. (2) kwoty (...) (...) złotych

III. na podstawie art. 627 kpk, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym 180 (sto osiemdziesiąt) złotych opłaty.

VK 1184/16

UZASADNIENIE

W. P. (2) prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...). Pokrzywdzony zajmuje się skupem i sprzedażą aparatów telefonów komórkowych poprzez portal Allegro, ale również w dwóch lombardach na terenie S. tj. przy ul. (...) i przy ul. (...). Wiosną 2015 r. W. P. (2) poznał K. H. i W. P. (1). Wymienieni przyszli do lombardu przy ul. (...) i zaproponowali pokrzywdzonemu zakup aparatów telefonów komórkowych. Jeszcze kilkukrotnie proponowali oni W. P. (2) zakup tych aparatów. Pokrzywdzony kupował wówczas oferowany przez wymienionych sprzęt, a przeprowadzane transakcje odbywały się w ten sposób, że K. H. i W. P. (1) przekazywali mu telefony a on od ręki dokonywał zapłaty. Znajomość pomiędzy w/w zacieśniła się do tego stopnia, że oskarżony i jego kolega byli w miejscu zamieszkania W. P. (2) a W. P. (2) odwiedził ich w wynajmowanym wówczas przez nich mieszkaniu w P.. Jeszcze we wrześniu 2015 r. K. H. zaproponował pokrzywdzonemu, że sprzeda mu większą ilość iphonów marki A. po korzystnej cenie. W. P. (2) przyjął propozycję i umówił się z K. H. i W. P. (1), że transakcja będzie dotyczyła iphonów marki A., za które zapłaci sprzedającym łącznie kwotę 75000 zł., a najpóźniej w ciągu trzech dni po jej uiszczeniu otrzyma zakupiony towar. Celem wywiązania się z umowy pokrzywdzony pożyczył pieniądze od swojego ojca J. P.. W dniu 18 września 2015 r. D. K. – pracownica lombardu, na polecenie swojego szefa W. P. (2), przekazała K. H. i W. P. (1) kwotę 45000 zł. Oskarżony pokwitował wówczas na piśmie odbiór pieniędzy. Pieniądze pozostałe z kwoty 75000 zł. oskarżony i W. P. (1) otrzymali w dwóch ratach przekazanych im w dniu 21 września 2015 r. Kiedy minął termin, w którym K. H. i W. P. (1) zobowiązani byli do dostawy umówionych telefonów, W. P. (2) telefonował na podane przez nich numery telefonów, a oni zapewniali go, że dostawa nastąpi, albo zwrócą pokrzywdzonemu pieniądze. Nie tłumaczyli natomiast co jest przyczyną zwłoki w dostawie. W trakcie jednej z takich rozmów W. P. (2) dowiedział się, że może odebrać telefony w M., bo tam akurat się znajdują. Kiedy pokrzywdzony wraz z ze swoim pracownikiem (aktualnie współwłaścicielem firmy) D. D. pojechał pod wskazany adres w M. nie spotkał ani oskarżonego ani W. P. (1) i nie otrzymał telefonów. Natomiast nawiązał kontakt telefoniczny z oskarżonym, który według wskazań telefonu przebywał w tym czasie na wsi pod H.. Dlatego też W. P. (2) i D. D. udali się do tej wsi, ale nie spotkali tam oskarżonego i W. P. (1). W trakcie licznych rozmów telefonicznych i korespondencji w postaci krótkich wiadomości tekstowych – sms oskarżony zwodził pokrzywdzonego co do terminu dostawy zamówionych przez niego telefonów zapewniając przy tym, że dostawa nastąpi, albo zwróci pieniądze. W. P. (2) nie otrzymał jednak od K. H. i W. P. (1) ani telefonów ani pieniędzy.

dowód: zeznania W. P. (2) k.5-7, 92-93, 95-96, 335-337

zeznania J. P. k.134-137, 318-319

zeznania D. D. k.13-14, 97-98, 319-320

zeznania M. B., poprzednio R. k.16-17, 103-104, 320, 400-

401

zeznania D. K. k.100-101, 401

pokwitowanie k.10

wydruk sms z telefonu W. P. k.11

oględziny płyty z nagraniem k.107-132

oświadczenie k.140

wydruk wyciągu z zeszytu elektronicznego k.389-399

Badanie psychologiczne W. P. (2) nie wykazało na występowanie u niego skłonności do wypełniania zmyśleniami luk pamięciowych, ani podwyższenia poziomu podatności na sugestię.

dowód: opinia sądowo – psychologiczna k.371-372

Oskarżony w okresie dokonywania zarzucanego mu czynu nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej, ani znacznie ograniczonej zdolności rozpoznawania znaczenia czynów i kierowania swoim postępowaniem (warunki art.31§1 i 2 kk nie zachodzą). Może uczestniczyć w czynnościach procesowych i samodzielnie oraz rozsądnie podejmować obronę. W aktualnym stanie zdrowia psychicznego K. H. może odbywać karę pozbawienia wolności.

dowód: opinia sądowo – psychiatryczna k. 203-205

K. H. jest kawalerem i nie ma osób, które byłyby na jego utrzymaniu. Aktualnie oskarżony odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Łódź – Śródmieście w Łodzi z dnia 31.08.2016 r., sygn. akt VIK 613/16, za przestępstwo z art.286§1 kk.

Oskarżony był wielokrotnie karany za przestępstwa, w tym pięciokrotnie za przestępstwa z art.286§1 kk.

Zachowanie oskarżonego w czasie odbywania kar nie budzi zastrzeżeń. Jest on dobrze przystosowany do warunków izolacji, raz był wyróżniony regulaminowo, nie był karany dyscyplinarnie. Nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej.

dowód: dane osobopoznawcze k.317

dane o karalności k.312-314

odpisy wyroków k.70-73

opinia Dyrektora ZK G. k.316

K. H. przesłuchany w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił jednocześnie, że zna W. P. (1), albowiem razem z nim chodził do szkoły w Z.. Jednak ostatni raz widział go w 2013 r. Oskarżony zwrócił W. P. (2) w październiku 2015 r. w S. pieniądze w kwocie 75000 zł. tj. przekazał mu sprzęt o wartości 50000 zł., a 25000 zł. dał mu w gotówce. Zwrot miał miejsce w mieszkaniu pokrzywdzonego. Nie było przy tym żadnych osób, a on nie wziął pokwitowania zwrotu tych pieniędzy. Nigdy natomiast nie wysyłał pokrzywdzonego do M., ani na żadną wieś pod H.. Nigdy też nie spotykał się z W. P. (1) i W. P. (2) ani towarzysko ani biznesowo.

Przesłuchany przed sądem K. H. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i jednocześnie wyjaśnił, że podtrzymuje jako prawdziwe swoje wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Nadto oskarżony wyjaśnił, że z treści aktu oskarżenia wywnioskował, że jest winny i dlatego na rozprawie zadeklarował chęć zakończenia sprawy bez prowadzenia postępowania dowodowego.

/wyjaśnienia K. H. k.82-86 (odpis k.328-331), 317-318/

Stan faktyczny w niniejszej sprawie może być ustalony przede wszystkim w oparciu o zeznania pokrzywdzonego W. P. (2) oraz świadków D. D., M. B., J. P., D. K., a także w oparciu o opinię sądowo – psychologiczną, opinię sądowo - psychiatryczną, dane o karalności, pokwitowanie, wydruk sms z telefonu W. P., oględziny płyty z nagraniem, oświadczenie, wydruk wyciągu z zeszytu elektronicznego, opinię Dyrektora ZK G., odpisy wyroków. Wszystkie te dowody są zbieżne ze sobą, wzajemnie się uzupełniają i tworzą logiczną całość. Na ich podstawie można odtworzyć przebieg zdarzenia.

Warto w tym miejscu podkreślić, że na podstawie tych dowodów można było ustalić, że nie kto inny tylko właśnie K. H. dopuścił się omawianego przestępstwa, przy czym wymieniony przy jego popełnieniu współdziałał z inną ustaloną osoba. To na podstawie zeznań przedstawionych świadków można było ustalić, że w okresie od 18 września 2015 r. do 21 września 2015 r. K. H. przyjął od W. P. (2) w trzech transzach pieniądze w łącznej kwocie 75000 zł. W zamian za to oskarżony zobowiązał się dostarczyć pokrzywdzonemu iphony marki A., czego jednak nie uczynił. Powyższe wskazuje, że dopuścił się on przestępstwa oszustwa a nie przywłaszczenia powierzonych mu pieniędzy jak chciał tego prokurator. K. H. zwodził pokrzywdzonego co do terminu i miejsca ostatecznej dostawy zakupionego towaru. Taki stan faktyczny sąd ustalił nie tylko na podstawie zeznań samego pokrzywdzonego, ale również na podstawie zeznań D. D., który razem z W. P. (2) był w M. i był we wsi pod H., gdzie spodziewali się, że spotkają oskarżonego i uzyskają zakupione telefony. Natomiast zarówno D. K., jak i M. B. potwierdziły, że W. P. (2) przekazał K. H. żądaną kwotę 75000 zł.

Zeznania W. P. (2) złożone w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie w obecności psychologa oceniane przez pryzmat zeznań wspomnianych świadków, zasługują na przymiot wiarygodności.

Dowody z dokumentów, został wytworzony przez uprawnione do tego podmioty w ramach ich obowiązków służbowych i nie ujawniły się żadne okoliczności je podważające. Na istnienie takich nie wskazywał ani pokrzywdzony ani, co najistotniejsze, sam oskarżony.

Tym samym sąd nie dał wiary wyjaśnieniom K. H.. Nie jest prawdą, jak chce tego oskarżony, że w lombardzie należącym do pokrzywdzonego nie było W. P. (1). Jego obecność potwierdził nie tylko sam pokrzywdzony, ale również pracownicy tego lombardu. Tak samo, jak nie polega na prawdzie twierdzenie oskarżonego, że zwrócił W. P. (2) otrzymane od niego pieniądze. K. H. nie tylko nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego taki zwrot, ale też w świetle omówionego materiału dowodowego jego wyjaśnienia, w ocenie sądu, nie polegają na prawdzie. Przeciwstawne są mu bowiem zeznania W. P. (2), którym sąd dał wiarę w całości, o czym wyżej.

Jeśli chodzi o opinię sądowo – psychiatryczną i opinię sądowo – psychologiczną, to są one pełne, jasne, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności i jako takie zasługują w pełni na wiarygodność.

Sąd nie dostrzegł okoliczności wyłączających winę oskarżonego lub bezprawność czynu, a karę kształtował na zasadach określonych w art. 53 kk.

Dotychczasowa postawa życiowa oskarżonego wskazuje, iż K. H. jest osobą zdemoralizowaną. Świadczy o tym przede wszystkim jego dotychczasowa karalność, ale także zaplanowane działanie, budowanie a następnie wykorzystanie zaufania pokrzywdzonego, współdziałanie przy popełnieniu przestępstwa z inną osobą. W postawie oskarżonego można doszukać się też rażącego lekceważenia podstawowych zasad porządku prawnego, działanie z niskich pobudek tj. chęci materialnego zysku. To wszystko przesądza o znacznej demoralizacji K. H..

Jako okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał uprzednią karalność, znaczny stopień demoralizacji, znaczną determinację w popełnieniu przestępstwa – dążenie do jego popełnienia.

Sąd w zasadzie nie dostrzegł okoliczności wpływających na złagodzenie kary z wyjątkiem, że oskarżony nie utrudniał prowadzonego postępowania sądowego.

Biorąc to wszystko pod uwagę należało, w ocenie sądu, wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności stosunkowo surową tj. bezwzględnego pozbawienia wolności, aczkolwiek w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

Przestępstwo z art. 286§1 kk nosi cechy wysokiego stopnia społecznej szkodliwości, a to w szczególności w związku z faktem działania zaplanowanego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a więc z niskich pobudek. Stopień zawinienia oskarżonego jest znaczny zwłaszcza gdy uwzględnić determinację w popełnieniu tego przestępstwa. W tej sytuacji, biorąc też pod uwagę okoliczności osobopoznawcze, sąd uznał za konieczne wymierzenie kary 1 roku pozbawienia wolności zwłaszcza, iż granice tej kar wynosiły od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności.

Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary stosowane w niniejszej sprawie zatrzymania i tymczasowe aresztowanie.

Po myśli art.46§1 kk, wobec złożenia stosownego wniosku sąd orzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości.

Na podstawie zaś art. 627 kpk i art.2 ust.l pkt 3 i ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe i wymierzył opłatę uznając, że ze względu na sytuację osobistą i majątkową oskarżonego oraz okoliczność, iż niniejsze postępowanie zostało przez niego wywołane istnieją podstawy do uznania, iż będzie on w stanie je ponieść.

Celem umożliwienia oskarżonemu wywiązania się z nałożonych na niego obowiązków o charakterze finansowym, a w szczególności celem umożliwienia mu naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, przy uwzględnieniu okoliczności, że K. H. jest pozbawiony wolności w innej sprawie, a nadto również omawianym wyrokiem sąd orzekł wobec niego karę pozbawienia wolności, sąd nie orzekał wobec wymienionego kary grzywny, choć był do tego uprawniony ze względu na okoliczność, iż czyn mu przypisany stanowi przestępstwo przeciwko mieniu.

Tak argumentując Sąd Rejonowy orzekł jak w wyroku.