Zarządzenie z 20 sierpnia 2025, sygn. I C 179/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 20 sierpnia 2025 roku

I. Strona powodowa U. (...) z siedzibą
w L. w pozwie skierowanym przeciw M. Ś. domagała się zasądzenia od pozwanej kwoty 12 672,26 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 28 lutego 2025 r. do dnia zapłaty. Nadto, domagała się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia w dniu 16 marca 2022 r. pomiędzy pozwaną, a S. (...) umowy kredytu konsumenckiego. Umowa została zawarta drogą elektroniczną, a za pośrednictwem aplikacji K. doszło do pozytywnej weryfikacji tożsamości pozwanej.

W dniu 29 stycznia 2024 r. strona powodowa zawarła z S. (...) umowę ramową cyklicznego przelewu wierzytelności, na podstawie której cedent zobowiązał się do cyklicznego przelewania wierzytelności na rzecz strony powodowej poprzez zawieranie aktów cesji. Aktem cesji z dnia 8 stycznia 2025 r. S. (...) przeniosła na rzecz cesjonariusza pakiet wierzytelności, w tym m. in. przedmiotową wierzytelność, a co za tym idzie ma legitymację czynną w niniejszej sprawie.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 21 maja 2025 r. żądanie strony powodowej zostało uwzględnione w całości.

Pozwana M. Ś. wniosła sprzeciw od powyższego nakazu domagając się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko, wskazała, że strona powodowa nie posiada legitymacji czynnej w sprawie, gdyż nie wykazała skutecznego nabycia wierzytelności, a nadto nie wykazała istnienia samej wierzytelności tj. tego by pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem umowę pożyczki.

Ponadto wskazała, że strona powodowa nie udowodniła istnienia roszczenia, w szczególności jego wysokości, ponieważ nie przedstawiła rzetelnego obliczenia wysokości odsetek ani nie wskazała rzeczywistej wartości zaległego kapitału. Pozwana podniosła również, że powód nie wykazał umocowania przedstawicieli wierzyciela pierwotnego oraz nie przedstawił dowodu, iż wierzyciel pierwotny udostępnił pozwanej środki pieniężne. Dodatkowo wskazała, że wierzyciel pierwotny nie poinformował jej o przejściu wierzytelności na stronę powodową, a ponadto nie przedstawiono żadnych dowodów na podejmowanie wobec niej jakichkolwiek czynności upominawczych. Strona powodowa nie wykazała również prawidłowego doręczenia wypowiedzenia, co zdaniem pozwanej uzasadnia zarzut braku wymagalności dochodzonego pozwem roszczenia.

II. Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 16 marca 2022 r. S. (...) z siedzibą w W. zawarł z pozwaną M. Ś. umowę kredytu konsumenckiego o numerze 279620322, na podstawie której pozwanej przelano na wskazany przez M. Ś. rachunek bankowy kwotę 14 000 zł. Umowa zawarta została za pomocą środków porozumiewania się na odległość na wniosek pozwanej.

Umowa była zawarta na okres 72 miesięcy, zaś spłaty miały być dokonywane miesięcznie w kwotach po 339,10 zł. Zgodnie z umową oprócz spłaty kapitału pożyczki pozwana zobowiązana była do zapłaty prowizji w kwocie 2 660 zł. Kredyt oprocentowany był zmiennej stopy procentowej wynoszącej 13,5%.

Zgodnie z rozdziałem 9 umowy kredytodawca może rozwiązać umowę z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia jeżeli klient opóźnia się w spłacie co najmniej 2 pełnych rat kredytu. Przed wypowiedzeniem umowy kredytodawca wezwie klienta do spłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy. Z upływem wypowiedzenia umowa ulega rozwiązaniu.

W dniu 16 marca 2022 roku na rachunek bankowy M. Ś. (...) przelano kwotę 14 000 zł wpisując w tytule przelewu „kredyt konsumencki z umowy 279620322”.

dowód: umowa kredytu z dnia 16/03/2022 r. k. 6-9, potwierdzenie przelewu kwoty kredytu k.15

Na poczet spłaty kredytu M. Ś. dokonała następujących wpłat:

- 7.04.2022 – 339,10 zł,

- 4.05.2022 – 347,99 zł,

- 9.06.2022- 354,56 zł,

- 8.07.2022 – 361,20 zł,

- 15.08.2022 – 365,58 zł,

- 12.09.2022 – 365,58 zł,

- 14.10.2022- 367,93 zł,

- 7.11.2022 - 367,93 zł,

- 9.12.2022 – 367,93 zł,

-2.01.2023 – 367,93 zł,

- 10.02.2023 – 367,93 zł,

- 9.03.2023 – 367,93 zł,

-6.04.2023 – 367,93 zł,

-12.05.2023 -367,93 zł,

- 4.06.2023-367,93 zł,

- 6.07.2023-367,93 zł,

- 11.08.2023 – 367,93 zł

- 16.09.2023 -367,93 zł,

- 9.10.2023 -358,97 zł

-15.11.2023 -359,26 zł,

-13.12.2023 – 360,60 zł,

-10.01.2024-360,60 zł,

-12.02.2024 – 360,60zł,

- 11.03.2024 -360,60 zł

- 10.04.2024 -360,60 zł

- 9.05.2024 -360,60 zł

-17.06.2024- 360,60 zł

-18.07.2024 – 360,60 zł

- 8.08.2024 – 360,60 zł

dowód: rozliczenie wpłat k.17-19

W dniu 2 października 2024 r. przez S. (...) przesłało pozwanej M. Ś. wezwanie do zapłaty zaległej raty kredytu w kwocie 362,35 zł wynikającej z umowy pożyczki 279620322.

dowód: wezwanie do zapłaty k. 23.

W dniu 4 listopada 2024 r. S. (...) wypowiedziała umowę pożyczki nr 279620322, informując, iż całkowitą kwotę pożyczki w wysokości 12 196,10 zł wraz
z należnymi odsetkami karnymi naliczonymi od dnia 4 listopada 2024 r. do dnia spłaty, należy uiścić do końca okresu wypowiedzenia.

Jak wynika z potwierdzenia doręczenia , pozwana odebrała w/w wypowiedzenie umowy osobiście w dniu 12 listopada 2024 r.

dowód: wypowiedzenie umowy pożyczki k. 24, potwierdzenie odbioru k.78.

Dnia 29 stycznia 2024 r. S. (...) wraz z U. (...) z siedzibą w L.zawarły umowę ramową cyklicznego przelewu wierzytelności, na mocy której przeniesiono wszelkie wierzytelności, w tym bez ograniczeń wierzytelności pieniężne wraz ze wszystkimi dodatkowymi prawami przysługującymi zbywcy wobec jego dłużników.

Z załącznika nr 1 do wskazanej umowy, który zawiera wykaz wierzytelności objętych aktem cesji nr 12 do umowy ramowej z dnia 29 stycznia 2024 r., wynika, że obejmuje on również wierzytelność wynikającą z przedmiotowej umowy nr 279620322.

dowód: umowa ramowa cyklicznego przelewu wierzytelności k. 26-40, załącznik nr 1 k. 41.

Pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. zawiadomiono M. Ś. o przeniesieniu na rzecz U. (...) z siedzibą w L.wierzytelności pieniężnych przysługujących cedentowi, w tym wynikającej z umowy nr 279620322.

dowód: zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności k. 46.

III. Sąd dokonał następującej oceny zebranego materiału dowodowego.

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumenty prywatne, które stanowią dowód tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia
(art. 245 kpc). Dokumenty te zostały uznane przez Sąd za wiarygodne i autentyczne, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich treści i formy, również Sąd z urzędu nie dopatrzył się podstaw do ich dyskwalifikacji, a zatem zachowują one moc określoną w powołanych wyżej przepisach.

Za wiarygodne uznać należało również wydruki komputerowe, przy czym wskazują one, że sporządzono wydruk o danej treści a nie to, że faktycznie doszło do zawarcia umowy pożyczki. Zgodnie z art. 309 k.p.c. należało je potraktować jako inne środki dowodowe. W doktrynie, jak i praktyce, przyjęto, że do tzw. innych środków dowodowych zalicza się m.in.: dokumenty związane z urządzeniami przesyłającymi wiadomości na odległość lub urządzeniami rejestrującymi, wydruki komputerowe itp..

IV. Sąd rozważył, co następuje:

Jak wynika z okoliczności wskazanych w pozwie strona powodowa domagała się zasądzenia kwoty 12 672,26 zł wynikającej z umowy pożyczki nr 279620322 z dnia 16 marca 2022 roku zawartej między pierwotnym wierzycielem a pozwaną M. Ś.. Zważywszy na to, że umowa została zawarta pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą znajduje do niej zastosowanie ustawa o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 r (tj. Dz.U. 2019 poz. 1083 ze zm., dalej u.k.k.).

Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, zatem to strona powodowa powinna w toku tego postępowania udowodnić, że została zawarta pomiędzy pierwotnym wierzycielem a pozwaną - umowa pożyczki nr 279620322 w dniu 16 marca 2022 r. na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 przywołanej wyżej ustawy z 12.05.2011 r. oraz art. 8 i nast. ustawy z 30.05.2014 r. o prawach konsumenta (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 287 z późn. zm.) oraz, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia w drodze elektronicznej umowy regulowanej przez ustawę z 18.07.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1219 ze zm.). Wskazać również należy, że w polskim systemie prawnym, co wynika zarówno z przepisów prawa, jak i z orzecznictwa sądowego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi określone skutki prawne, o czym stanowi art. 6 k.c. Z powołanego przepisu wynika, że dowód wykazania prawdziwości określonego faktu obciąża tego, kto się na dany fakt powołuje dla uzasadnienia dochodzonego przed sądem prawa. Dodatkowo podkreślić należy, iż zgodnie z art. 3 k.p.c. strony obowiązane są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody (zasada kontradyktoryjności). Ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć nie tylko jako obarczenie jednej ze stron procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o prawdziwości swoich twierdzeń, ale również konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności (por. wyrok SN z dnia 07.11.2007 r. (II CSK 293/07, publ. LEX 487510).

Zgodnie z dyspozycją art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu lub właściwości zobowiązania. Przelew jest więc umową mocą, której wierzyciel przenosi wierzytelność na osobę trzecią. W związku z czym zamierzonym skutkiem zawarcia umowy przelewu będzie utrata wierzytelność przez cedenta i uzyskanie jej przez cesjonariusza. W takim wypadku cesjonariusz wchodzi w prawa i obowiązki cedenta i staje się jego następcą prawnym, a zatem może domagać się od dłużnika spełnienia świadczenia na swoją rzecz. O dokonanej cesji wierzytelności cedent powinien zawiadomić dłużnika w przeciwnym wypadku spełnienie świadczenia na rzecz cedenta ma skutek względem cesjonariusza (art. 512 k.c.).

A zatem skoro cesjonariusz w świetle wskazanych wyżej przepisów prawa staje się następcą prawnym pierwotnego wierzyciela to tym samym przysługuje mu legitymacja do występowania na gruncie postępowania sądowego w sprawach odnoszących się do tej wierzytelności. Legitymacja procesowa oznacza bowiem, że dany podmiot jest uprawniony, czyli legitymowany do występowania w charakterze strony w konkretnym procesie w stosunku do jego przedmiotu. Legitymacja procesowa musi zachodzić zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie procesowej, aby mogło zapaść pozytywne rozstrzygnięcie merytoryczne.

W niniejszej sprawie pozwana podniosła, że strona powodowa nie ma legitymacji czynnej do działania w sprawie, gdyż nie wykazała należycie, że nabyła wierzytelność wobec pozwanej z tytułu przedmiotowej pożyczki. W ocenie Sądu zarzuty te nie były jednak trafne – strona powodowa wykazała swą legitymację czynną – wynika ona bowiem z Umowy Ramowej Cyklicznego Przelewu Wierzytelności z 29 stycznia 2024 roku zawartej między pierwotnym wierzycielem a stroną powodową i zawartego w jej następstwie aktu cesji z 8 stycznia 2025 roku. Z dokumentów tych wynika, że na stronę powodową przeniesiona została wierzytelność przysługująca pierwotnemu wierzycielowi przysługująca mu wobec pozwanej M. Ś. z tytułu umowy nr 279620322 z dnia 16 marca 2022 roku. Nadto strona powodowa załączyła oświadczenia sprzedawcy o zapłacie ceny /k.41/.

Powyższe oznacza, że powód wywiązując się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 6 k.c. przedłożył zarówno kopie umów cesji wierzytelności jak też wyciąg z załącznika do owej umowy z którego jasno wynika, że przedmiotem przelewu była wierzytelność przysługująca pierwotnemu wierzycielowi wobec pozwanej. Zauważyć należy, że z treści przedłożonych dokumentów stanowiących pełnomocnictwa, wyciąg z KRS wynika, że umowy podpisane zostały przez osoby uprawnione do reprezentacji tych podmiotów, jak również czynności dokonane przez stronę powodową zostały zatwierdzone przez decydujące organy spółki. Umowa sprzedaży wierzytelności określała cenę za nabycie wierzytelności objętych umową, a nadto strona powodowa przedłożyła oświadczenia osób upoważnionych do reprezentacji cedentów stwierdzające, że nastąpiła zapłaty ceny za nabywane wierzytelności. Nie można więc stwierdzić, by umowa była nieważna z uwagi na brak essentialia negotii umowy sprzedaży w zakresie określenia ceny. Z załączników do aktu cesji wynika niewątpliwie, iż umowa ta obejmowała wierzytelność względem pozwanej, a zatem, mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu strona powodowa wykazała swą legitymację do wystąpienia z żądaniem w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie kluczowym dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy rzeczywiście doszło do zawarcia przedmiotowej umowy. Pozwana zaprzeczyła by strony łączyła umowa pożyczki nr 279620322 i by została ona podpisana przez osoby upoważnione do reprezentacji pożyczkodawcy. W tym miejscu należy pokreślić, że zarzut pozwanej opierał się na tym, że nie zawierała w ogóle umowy pożyczki, a tym samym nie powstała wierzytelność, która stanowi przedmiot roszczenia dochodzonego przeciwko niej przez stronę powodową. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Występujący z powództwem powód winien zatem wykazać zasadność swojego żądania i udowodnić jego istnienie. W ocenie Sądu strona powodowa wykazała zasadność swojego roszczenia – przedstawiła bowiem umowę pożyczki z dnia 16 marca 2022 roku. W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że mająca łączyć strony umowa pożyczki nie została zawarta w formie pisemnej. Brak bowiem na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów. Niemniej jednak załączona do akt umowa pożyczki nie została bowiem opatrzona podpisem pozwanego. Sam ten fakt nie daje jednak podstaw do podzielenia twierdzeń pozwanego, że umowa taka nie została zawarta.

Przedłożona przez stronę powodową umowa określona jako umowa pożyczki pod względem prawnym stanowi niewątpliwie kredyt konsumencki zawierany na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tj. Dz.U. z 2018.993). Zgodnie z art. 3 tej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy). Natomiast przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13 ustawy). Treść umowy o kredyt konsumencki została uregulowana w art. 30 ust. 1 ustawy, zgodnie, z którym umowa powinna określać m.in. rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia (pkt 7 wskazanego przepisu), informację o innych kosztach, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności opłatach, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, jeżeli są znane kredytodawcy oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie (pkt 10 wskazanego przepisu), skutki braku płatności (pkt 12 wskazanego przepisu), sposób zabezpieczenia i ubezpieczenia spłaty kredytu, jeżeli umowa je przewiduje (pkt 14 wskazanego przepisu).

Umowa pożyczki z dnia 16 marca 2022 roku spełnia powyższe przesłanki, wobec czego stosuje się do niej przepisy przytoczonej ustawy. Okoliczność zaś, że nie została zawarta w wymaganej przez ustawę o kredycie konsumenckim formie pisemnej powoduje jedynie ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania strona na fakt dokonania czynności (art. 74 § 1 k.c.), ustawa nie przewiduje bowiem rygoru nieważności. Przy czym zgodnie z treścią ar. 74 § 1 2 k.c., pomimo niezachowania formy pisemnej przewidzianej dla celów dowodowych, dowód ze świadków lub dowód z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, jeżeli żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo jeżeli fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma. Zauważyć w tym miejscu należy, że w chwili obecnej z uwagi na szybki postęp techniki sam ustawodawca dopuszcza coraz częściej możliwość zawierania umów za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość i do ich potwierdzenia wymaga jedynie formy dokumentowej, do której zgodnie z art. 77 ² k.c. konieczne jest złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiając ustalenie osoby składającej oświadczenie. Dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią (art. 77 ² k.c.). Do zawarcia umowy pożyczki zgodnie z art. 720 § 2 k.c. wystarczająca jest właśnie forma dokumentowa.

W niniejszej sprawie kluczowym dokumentem potwierdzającym zawarcie przedmiotowej umowy pożyczki między stronami jest właśnie wydruk umowy. To z jej treści wynika zaś między, jakimi stronami przedmiotowa umowa została zawarta, w jakim celu, na jaką kwotę i na jakich warunkach.

Fakt zawarcia przedmiotowej umowy kredytu konsumenckiego został więc przez stronę powodową wykazany przy pomocy wyżej opisanego dokumentu. Zauważyć także trzeba, że w treści umowy zostały zawarte dane osobowe pozwanej , tj. adres i jego numer PESEL (zgodny z tym, który został zweryfikowany na podstawie danych w bazie PESEL2-SAD) i numer rachunku bankowego. Pozwana ograniczyła się w swych twierdzeniach jedynie do tego, że nie zawierała takiej umowy pożyczki, natomiast w żaden sposób nie odniosła się do kwestii, skąd strona powodowa posiada szereg danych osobowych, adresowych i innych wrażliwych danych dotyczących pozwanej. Niemniej jednak względy logiki i doświadczenia życiowego nakazują wprost łączyć tę okoliczność z ubieganiem się przez pozwaną o pożyczkę u pierwotnego wierzyciela. Trudno bowiem przyjąć, że pożyczkodawca samowolnie uzyskał dane osobowe pozwanej, w tym numer PESEL oraz adres, a następnie wykorzystał je do sporządzenia fikcyjnej umowy pożyczki. Gdyby tak rzeczywiście było, to pozwana z pewnością zawiadomiłaby stosowne organy ścigania w tym zakresie, czego jednak nie uczyniła. Mało tego, skoro twierdzi, że nie zawierała umowy pożyczki, to oznaczałoby, że nie otrzymała żadnych środków od strony powodowej, wobec tego mogła przedłożyć wyciąg z rachunku bankowego, co uzasadniałoby przyjęcie, że dokumenty zaoferowane przez stronę powodową zostały spreparowane na użytego niniejszego postępowania. I w końcu zauważyć trzeba, że pozwana przez ponad rok spłacała pożyczkę, a przecież gdyby nie zawierała żadnej umowy to nielogiczne byłoby żeby dokonywała spłat, a tymczasem pozwana nie kwestionowała tego, że dokonała spłat zgodnie z wydrukami przedstawionymi przez stronę powodową.

W tym miejscu wskazać należy, że w niniejszej sprawie strona powodowa domagała się zapłaty należności na podstawie umowy pożyczki nr 279620322 zawartej w dniu 16 marca 2022 roku w kwocie 12 672,26 zł. Kwota ta stanowiła sumę wymagalnych niespłaconych należności, na którą złożyły się:

- 9 913,16 zł – kwota niespłaconego kredytu konsumenckiego,

- 1 883,49 zł – kwota niespłaconej prowizji kredytowanej,

- 642,64 zł – kwota odsetek umownych naliczonych przez zbywcę według zmiennej stopy procentowej,

- 52,71 zł – kwota odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych przez zbywcę według zmiennej stopy procentowej,

180,26 zł – kwota odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych przez stronę powodową od kwoty niespłaconego kredytu konsumenckiego.

Zasadność zatem żądania strony powodowej należało ocenić przez pryzmat tej właśnie umowy.

Umowa jaką zawarła pozwana była zawarta przy użyciu wzorca umownego, którego jako konsument nie negocjowała, a Sąd rozpoznając żądanie strony powodowej zobowiązany był ocenić je również przez pryzmat, czy nie są to niedozwolone klauzule umowne.

Stosownie do treści art. 385 ¹ §1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem indywidualnie z nim nieuzgodnione nie wiążą go, jeśli kształtują jego obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Według § 3 nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Natomiast zgodnie z § 4 ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Za klauzule abuzywne należy uznać takie, które nierównomiernie rozkładają prawa, obowiązki i ryzyko między stronami, prowadząc do zachwiania równowagi kontraktowej. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami należy uznać takie postanowienia, które m.in. wykorzystują niewiedzę, naiwność, brak doświadczenia konsumenta.

Mając na uwadze przedmiot prowadzonej przez stronę powodową oraz jej poprzednika prawnego działalności, wątpliwości Sądu nie budzi, że umowa pożyczki została zawarta z użyciem wzorca umownego. Strona powodowa natomiast nie wykazała, by umowne zapisy dotyczące wskazanych wyżej kosztów zostały z pozwaną uzgodnione indywidualnie, natomiast w ocenie Sądu kształtują one obowiązki pożyczkobiorcy w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Sam fakt złożenia przez stronę pozwaną podpisu pod umową nie świadczy o prowadzeniu negocjacji. Należy podkreślić, że postanowieniami indywidualnie uzgodnionymi będą wyłącznie takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez samego konsumenta.

Wysokość maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu określa art. 36 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. 2018 poz. 933 ze zm. dalej u.k.k.), który to ogranicza wszystkie koszty (z wyłączeniem odsetek), jakie konsument ponosi w związku z umową o kredyt konsumencki. Obejmuje on zatem między innymi prowizje, wszelkie opłaty oraz koszty usług dodatkowych wynikające na przykład z obsługi domowej pożyczki, czy jej ubezpieczenia. W przepisie tym przewidziano wzór pozwalający na wyliczenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, zgodnie z którym koszt ten nie może być większy od MPKK (maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu), który równy jest (K*15%)+[K*(n/R)*10%], gdzie K oznacza całkowitą kwotę kredytu, n oznacza okres spłaty wyrażony w dniach, natomiast R liczbę dni w roku. Jednocześnie, pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od 45%całkowitej kwoty kredytu (art. 36 ust. 2 u.k.k.). Podstawiając zmienne do wzoru w rozpatrywanej sprawie otrzymujemy wynik MPKK = 2660 zł i w takiej kwocie się mieściły. Przy czym nie można powiedzieć by prowizja była wygórowana – umowa zawarta była na okres 6 lat, a zatem prowizja wynosiła po ok. 444 zł rocznie co przy kredycie rzędu 14 000 zł nie można uznać za kwotę wygórowaną.

Należy w tym miejscu zauważyć, że pobieranie prowizji od udzielonych pożyczek czy kredytów jest wprost przewidziane w ustawach i nie ma żadnych podstaw by pożyczkodawca szczegółowo wyjaśniał na co przeznacza taką prowizję. Gdyby wolą ustawodawcy było by pożyczkobiorcy poza odsetkami nie płacili żadnych innych kosztów związanych z pożyczką to byłoby to wprost wskazane w ustawie, a skoro brak takich zapisów, a jednocześnie koszty pozaodsetkowe są w granicach wskazany w ustawie to ustalenie tychże kosztów było zgodne z powołanymi regulacjami ustawy o kredycie konsumenckim.

Reasumując pozwana na podstawie zawartej umowy kredytu konsumenckiego zobowiązana była do zapłaty pozostałej kwoty kapitału, prowizji oraz odsetek tak umownych do czasu trwania umowy, jak też odsetek karnych - wysokość kwoty dochodzonej w pozwie została poparta szczegółowymi wyliczeniami zestawienia odsetek i kapitału, zaś pozwana nie wykazała by faktycznie spłaciła wyższą kwotę, a tym samym by kwota dochodzona przez stronę powodową była zawyżona. Mając zatem na uwadze to zasadne było zasądzenie na rzecz strony powodowej kwoty 12 672,26 zł. Od wskazanej kwoty zgodnie z żądaniem pozwu zasądził Sąd od pozwanej odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 28 lutego 2025 roku (wniesienie pozwu w EPU ) do dnia zapłaty (punkt I wyroku).

V. Koszty postępowania:

Orzekając o kosztach postępowania kierował się Sąd zasadą wyrażoną w art. 98 k.p.c.
w myśl której to strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia jej praw i celowej obrony. Z uwagi na to, że pozwana przegrała sprawę to powinna zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty, na które składa się wynagrodzenie reprezentującego powoda pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości stawki minimalnej 3 600 zł (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. – w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U.2015.1804), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz opłata sądowa od pozwu w wysokości 750 zł – łącznie daje to kwotę 4 367 zł i taką tez kwotę tytułem zwrotu kosztów sądowych zasądził Sąd od pozwanej na rzecz strony powodowej. Od wskazanej kwoty zgodnie z art. 98 §1 ¹ k.p.c. zasądzono odsetki od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

Mając na względzie powyższe okoliczności oraz treść powołanych w uzasadnieniu przepisów prawa zasadnym było orzeczenie jak w sentencji.

Sędzia Katarzyna Sendorek

ZARZĄDZENIE

I. Odnotować uzasadnienie,

II. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanej za pośrednictwem Portalu Informacyjnego,

Kal. 2 tygodnie

15/09/2025

Sędzia Katarzyna Sendorek