Postanowienie z 28 sierpnia 2025, sygn. VIII GC 745/25

POSTANOWIENIE

Dnia 28 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Tadeusz Górka

po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

przeciwko Zakłady (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w R.

o zapłatę

postanawia:

1.  umorzyć postępowanie w sprawie,

2.  zasądzić od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych), tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach zawartych w niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty,

3.  zwrócić powódce kwotę 345 zł (trzysta czterdzieści pięć złotych) tytułem połowy uiszczonej opłaty sądowej od pozwu pomniejszonej o opłatę minimalną.

Sędzia Tadeusz Górka

Sygnatura akt VIII GC 745/25

UZASADNIENIE

Powódka wniosła pozew przeciwko pozwanej, a Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy wydał w dniu 13 marca 2025 r. nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, zgodny z żądaniem pozwu(...)

Pozwana wniosła sprzeciw od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, w którym domagała się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia od powódki na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaprzeczyła zasadności roszczenia i zakwestionowała zawarcie umowy.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie procesowym datowanym na 17 maja 2025 r. powódka cofnęła pozew bez zrzeczenia się roszczenia. Powódka podała, że po wydaniu nakazu zapłaty strona pozwana zwróciła wszystkie pojemniki (...), hak oraz palety (...). Doszło do „zwrotu równowartości, których powód dochodził w pozwie”.

W odpowiedzi na cofnięcie pozwu, po zobowiązaniu, strona pozwana podtrzymała żądanie w zakresie zasądzenia od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Przedmiotem żądania pozwu nie było wydanie rzeczy, a zapłata. Do zapłaty nie doszło.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku.

W niniejszej sprawie w wyniku wniesienia sprzeciwu przez pozwanego, wydany w sprawie nakaz zapłaty utracił moc. Utrata mocy oznacza, że nakaz zapłaty przestaje istnieć, a postępowanie toczy niejako od początku według właściwych przepisów. Cofnięcie pozwu nastąpiło bez zrzeczenia się roszczenia, jednak nastąpiło przed rozpoczęciem rozprawy, stąd też Sąd zwracał się do pozwanego o zajęcie stanowiska po cofnięciu pozwu przez powoda.

Cofnięcie pozwu nie jest sprzeczne z przepisami prawa, zasadami współżycia społecznego ani nie zmierza do obejścia prawa (art. 203 § 4 k.p.c.), dlatego oświadczenie o cofnięciu pozwu należy uznać za skuteczne. Zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało postanowić jak w punkcie 1 sentencji.

Sąd na podstawie art. 98 kpc w zw. z art. 203 § 2 kpc zasądził od powódki na rzecz pozwanej koszty postępowania uznając stronę powodową za przegrywającą proces wobec cofnięcia pozwu. Na koszty postępowania składała się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3600 złotych ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Strona powodowa podała jako przyczynę cofnięcia pozwu zwrotu pojemników przez stronę pozwaną, co miało się równać ,,spełnieniu świadczenia” przez stronę pozwaną (str. 3 z pisma pełnomocnika strony powodowej datowanego na 2 lipca 2025 roku; k. 70)

Zasadą wynikającą z art. 203 § 2 i 3 kpc jest, iż w przypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu obciążą powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Odstępstwo od tej zasady może dotyczyć sytuacji zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda, co skutkowało cofnięciem pozwu. W rozumieniu przepisów o kosztach procesu pozwanego należy wówczas uznać za stronę przegrywającą sprawę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r, II CZ 208/11). Trzeba jednak pamiętać, że w takim przypadku, to na powodzie spoczywa ciężar wykazania, iż wystąpienie z pozwem było niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony i faktycznie doszło do jego zaspokojenia w toku procesu (tak Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 29 marca 2012r. I ACz 491/12). Powód nie wykazał okoliczności zaspokojenia jego roszczenia w toku procesu, wobec czego nie zachodzą podstawy do odstępstwa od ogólnej zasady, że w przypadku cofnięcia pozwu zwrot kosztów postępowania przysługuje wyłącznie pozwanemu, który zgłosił wniosek o ich przyznanie.

Wbrew twierdzeniem strony powodowej nie doszło do spełnienia świadczenia objętego żądaniem pozwu przez stronę pozwaną. Pozew był o zapłatę, a nie o wydanie rzeczy. Strona pozwana nie zapłaciła czyli nie spełniła świadczenia, którego ochrony przed Sądem domagała się powódka. Wszystkie orzeczenia sądowe, na które powołała się strona powodowa w piśmie datowanym na 2 lipca 2025 roku dotyczą innych stanów faktycznych, w których strona powodowa wykazała, że cofnięcie pozwu jest związane z zaspokojeniem roszczenia powoda przez stronę pozwaną.

Strona powodowa nie podała dlaczego nie wniosła powództwa o wydanie rzeczy. To ona jest dysponentem procesu i decyduje czego konkretnie żąda z pełnymi tego konsekwencjami. Była możliwość żądania wyłącznie wydania rzeczy albo złożenia pozwu opartego o tzw. facultas alternativa. Żądanie pozwu może być sformułowane jako upoważnienie przemienne (facultas alternativa) poprzez np. żądanie zasądzenia a pozwany może zwolnić się z tego obowiązku poprzez spełnienie innego świadczenia np. wydanie rzeczy. Podstawą sformułowanego tak żądania może być wola wierzyciela i odpowiednio sformułowana treść pozwu. (por. np. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 19 stycznia 1957 r., 3 CR 187/56, OSPiKA 1957, z. 2, poz. 36, LEX nr 1632720). Tego profesjonalny pełnomocnik nie zrobił, decydując się na wniesienie pozwu o zapłatę. Skoro zaś zapłaty nie ma, a strona powodowa cofa pozew, to uznać ją należy za przegrywającą sprawę.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 203 § 3 kpc.

Ze względu na cofnięcie pozwu po wysłaniu jego odpisu stronie przeciwnej, ale przed rozpoczęciem rozprawy, Sąd, na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej: „kscu”), zwrócił powodowi połowę uiszczonej opłaty od pozwu, o czym orzeczono w punkcie trzecim sentencji postanowienia. Kwotę należało obniżyć o 30 zł tytułem opłaty podstawowej (art. 79 ust.3 tejże ustawy).

Sędzia Tadeusz Górka