Wyrok z 29 sierpnia 2025, sygn. V GC 342/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu V Wydział Gospodarczy w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2025 r. w X. na rozprawie

w postępowaniu w sprawach gospodarczych

sprawy z powództwa: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U.

przeciwko pozwanemu: Towarzystwo (...) z siedzibą w U.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1226,50 zł (tysiąc dwieście dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 listopada 2023 r. do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałej części,

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 466,12 zł (czterysta sześćdziesiąt sześć złotych dwanaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu,

4.  nakazuje zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 2000,00 zł (dwa tysiące złotych) tytułem niewykorzystanej zaliczki na wydatki,

5.  nakazuje zwrócić pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem niewykorzystanej zaliczki na wydatki.

Sygn. akt V GC 342/25upr

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 29 sierpnia 2025 roku

Powód (...) sp. z o.o. w U. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) w U. kwoty 1.802,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty a także zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona kwota wiąże się ze szkodą będącą następstwem kolizji, którą wyrządził bezpośredniemu poszkodowanemu sprawca korzystający z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Powód nabył wierzytelność od poszkodowanego na podstawie umowy cesji. Za najem pojazdu zastępczego powód wystawił fakturę na kwotę 2.800 zł co stanowi równowartość 8 dni najmu po stawce 350 zł brutto. Pozwany wypłacił odszkodowanie w kwocie 735,90 zł (w tym 50% podatku VAT).

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Twierdził, że przyjął odpowiedzialność co do 3 dni najmu za stawkę 220 zł netto i wypłacił odszkodowanie w kwocie 735,90 zł (w tym 50% VAT). Podniósł, że pojazd był jezdny, więc uzasadniony czas najmu powinien wynosić jedynie czas technologicznej naprawy. Warsztat otrzymał zatwierdzony kosztorys ponad 2 miesiące przed rozpoczęciem naprawy a zatem powinien mieć już zgromadzone części i zabezpieczone moce przerobowe zanim umówił termin naprawy pojazdu. Twierdził też, że zaproponował poszkodowanemu najem po stawkach znacznie korzystniejszych niż stawki stosowane przez powoda, z czego poszkodowany w sposób nieuzasadniony nie skorzystał. (k. 32-34)

Powód ustosunkowując się do zarzutów pozwanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dodał, że stawki stosowane przez warsztat były rynkowe, a czas najmu odpowiadał faktycznemu okresowi naprawy pojazdu. (k. 52-55)

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 505 ⁸ § 4 k.p.c. w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza czterech tysięcy złotych, uzasadnienie wyroku ogranicza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Od uznania sądu opartego na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy zależy rozszerzenie tego uzasadnienia o pozostałą treść określoną w art. 327 ¹ § 1 k.p.c.

W niniejszej sprawie stan faktyczny pozostawał w przeważającej mierze bezsporny. Pozwany nie kwestionował okoliczności zdarzenia komunikacyjnego ani samej konieczności najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i wypłacił odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Pozwany nie negował również przejścia wierzytelności na powoda w wyniku zawartej przez niego umowy cesji z poszkodowanym. Nie negował klasy uszkodzonego pojazdu.

Stan faktyczny sprawy ustalano na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron, sąd również nie znalazł podstaw do negowania ich waloru dowodowego. Za wiarygodne uznano również zeznania świadka V. G., były one logiczne, spójne oraz korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Przedłożone przez powoda kserokopie dowodów z opinii biegłych sądowych przeprowadzone w innych sprawach były dla niniejszej sprawy irrelewantne. Po pierwsze pozwany nie podnosił zarzutu nierynkowości stosowanej przez powoda stawki. Po drugie, przedłożone opinie dotyczyły kosztów naprawy lub kosztów najmu pojazdów w klasie innej niż pojazd uszkodzony.

Sąd na podstawie art. 505 ⁷ § 1 i 2 k.p.c. pominął dowód z opinii biegłego sądowego albowiem koszt jej przeprowadzenia mógłby przewyższyć wartość przedmiotu sporu. Ponadto kwestie sporne można było rozstrzygnąć na podstawie wszystkich okoliczności sprawy a także doświadczenia zgromadzonego w innych postępowaniach podobnego typu. Ponadto ciężar dowodu w zakresie wykazania rynkowości stawek

Odnosząc się merytorycznie do żądania pozwu, należy zauważyć, że zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zasadą wynikającą z treści art. 363 § 1 k.c. oraz i 822 § 1 k.c. jest naprawienie szkody przez ubezpieczyciela poprzez wypłatę poszkodowanemu odpowiedniej sumy tytułem odszkodowania.

Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (art. 822 § 1 k.c.). Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2060 z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia nazywanej ustawą. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 36 ust. 1 ustawy z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361-363 k.c., z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej (art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w wyroku z 18 marca 2003 r. Sąd Najwyższy uznał, że wynajęcie pojazdu zastępczego dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy pojazd uszkodzony służył właśnie temu celowi, jest prawidłowym zachowaniem poszkodowanego. Zaniechanie takiego wynajmu mogłoby zostać uznane za przyczynienie się do zwiększenia szkody, gdyż nie można wykluczyć, że dochody utracone w wyniku zawieszenia działalności przewyższyłyby koszty wynajmu pojazdu zastępczego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 18 marca 2003 r. IV CKN 1916/00, LEX nr 462953). Ponadto w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 r. ( III CZP 5/11 OSNC 2012, Nr 3, poz. 28) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że nie wszystkie wydatki, pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Sąd Najwyższy zauważył, iż nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych. Za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być – co do zasady – uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Pogląd ten Sąd Rejonowy w całości podziela.

Jeśli zaś chodzi o kwestię właściwej stawki najmu, należy mieć na uwadze treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 r. ( III CZP 20/17, LEX nr 2340475), zgodnie z którą wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są tylko wówczas objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, gdy ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Sąd Najwyższy w przytoczonej uchwale stwierdził, że nie mogą być uznane za celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki, które nie są konieczne do wyeliminowania negatywnego następstwa majątkowego w postaci utraty możliwości korzystania z uszkodzonego (zniszczonego) pojazdu, gdyż następstwo to może być wyeliminowane - bez uszczerbku dla godnych ochrony interesów poszkodowanego - w inny, mniej uciążliwy dla dłużnika sposób. Jeżeli zatem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu - we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów - skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te - w zakresie nadwyżki - będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za "celowe i ekonomicznie uzasadnione". W tym kontekście istotne znaczenie ma nie tylko równorzędność samego pojazdu, ale także dodatkowych warunków umowy, takich jak np. czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego czy też obowiązek wpłaty kaucji. Jeżeli istotne warunki wynajmu proponowanego przez ubezpieczyciela (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty.

Na wzmiankę zasługuje również kwestia rozkładu ciężaru dowodu. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ciężar dowodu w rozumieniu wymienionego przepisu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów, albowiem po myśli art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar dowodu wiąże się z obowiązkiem twierdzenia i obowiązkiem dowodzenia tych wszystkich okoliczności, które mogą być stosownie do przepisu art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu, w szczególności tych, które są w sprawie sporne. Reguła ta nie może być pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie, gdyż w zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii, ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei na pozwanym (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1969 r., II PR 313/69). W myśl ogólnych zasad na powodzie spoczywa obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, a na stronie pozwanej obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jej wniosek o oddalenie powództwa (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 3 października 1969 r.,II PR 313/69, OSNCP 1979, nr 9, poz. 147 i z 20 kwietnia 1982 r.,I CR 79/82). O tym co strona powinna udowodnić w konkretnym procesie decyduje przede wszystkim przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne oraz prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2009 r.,IV CSK 71/09, OSP 2014, nr 3, poz. 32). W niniejszej sprawie to na powodzie spoczywał ciężar dowodzenia istnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, a co do zasady żadna z nich nie była kwestionowana. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za szkodę wypłacając odszkodowanie. Powód przedłożył zaś fakturę VAT na okoliczność wysokości poniesionych kosztów najmu. Zarzewie sporu dotyczyło wykroczenia kosztów najmu pojazdu zastępczego poza normalny związek przyczynowy, jako nieuzasadnionych ze względu na złożoną przez pozwanego propozycję wynajmu pojazdu zastępczego w niższej stawce a także w zakresie długości najmu. Na pozwanym spoczywał ciężar wykazania okoliczności, które uzasadniają obniżenie odszkodowania, tj. fakt złożenia skutecznej propozycji poszkodowanemu skutkującej możliwością obniżenia odszkodowania do zaproponowanej stawki. Nie ulega więc wątpliwości, że powód obowiązany jest do wykazania poniesienia szkody z tytułu najmu a także wysokości szkody, a pozwany do udowodnienia zasadności jej obniżenia.

Z przedłożonych dokumentów wynikało zaś, że do szkody doszło w dniu 28 lipca 2023 roku (bezsporne), poszkodowany zgłosił zdarzenie w dniu 1 sierpnia 2023 roku, a pozwany pismem z tej właśnie daty poinformował poszkodowanego o możliwości najmu pojazdu zastępczego w klasie pojazdu uszkodzonego po stawce 220 zł netto za dobę ( dowód: zgłoszenie szkody w pojeździe – k. 37-39, pismo pozwanego z dnia 1 sierpnia 2023 roku – k. 40v.-43). Propozycja zawierała nazwę wypożyczalni, numer telefonu a także stawki dobowe za najem. Okoliczności te nie były negowane przez stronę powodową. Fakt złożenia skutecznej propozycji najmu poszkodowanemu przerzuca ciężar dowodu w zakresie okoliczności uzasadniających najem po wyższej stawce na powoda. Ciężarowi temu inicjator procesu sprostał. Złożona skutecznie propozycja najmu nie uniemożliwia poszkodowanemu nieodwołalnie skorzystania z droższej oferty niż ta od ubezpieczyciela. Koszty droższego najmu są refundowane gdy przemawiają za tym szczególne okoliczności, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca.

Jeśli zaś chodzi o kwestię długości najmu, pozwany nie wykazał zasadności obniżenia przyjętego przez powoda okresu najmu. Najem był krótszy niż sama naprawa auta, czym poszkodowany zminimalizował zakres szkody. (...) było wynajmowane przez okres 8 dni, o czym świadczy faktura VAT i zeznania świadka V. G. ( dowód : faktura VAT – k. 7, zeznania świadka V. G. na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2025, nagranie 00:02:08-00:21:08 – k. 91-91v.). (...) zostało przyjęte do naprawy w dniu 13 listopada 2023 roku, a faktyczna naprawa została rozpoczęta w dniu 15 listopada 2023 roku i trwała do dnia 1 grudnia 2023 roku. W trakcie procesu naprawy wystąpiły dwa dni wolne od pracy. Dnia 20 listopada 2023 roku poszkodowany zwrócił już pojazd zastępczy (niezaprzeczone, nadto dowód: pismo powoda z dnia 8 lutego 2024 roku – k. 13, protokół naprawy pojazdu – k. 56). Co oznacza, że najem nie trwał przez czas całej naprawy. Jednocześnie ewentualne dowodzenia w zakresie zasadności okresu najmu spoczywało na pozwanym, a sąd nie znalazł powodów dla których dochodzony okres 8 dni należałoby limitować. Dlatego też sąd przyjął, że uzasadniony i konieczny okres najmu wynosił 8 dni. Co więcej sama naprawa była zaplanowana, zaś części do niej zamówiono przed przyjęciem pojazdu do naprawy (por. protokół – k. 56). Tym samym trudno zarzucić poszkodowanemu, że nie minimalizował rozmiaru szkody skoro przygotował się do naprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że pozwany słusznie limitował stawkę najmu do kwoty 220 zł netto i niesłusznie ograniczył okres najmu do 3 dni. Sąd uznał zatem, że uzasadniony koszt najmu pojazdu zastępczego w niniejszej sprawie równał się iloczynowi stawki 220 zł netto i liczby 8 dni. Prawidłowo obliczone odszkodowanie wynosiło zatem 1.962,40 zł (kwota netto + połowa należnej stawki VAT 23 proc.), a kwota ta została tylko do kwoty 735,90 zł zrekompensowana przez pozwanego ( dowód: potwierdzenie przelewu – k. 16). Stąd należało na mocy art. 34 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 822 § 1 k.c. i art. 362 k.c. oraz art. 509 k.c. zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.226,50 zł (z 50% VAT-em) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2023 r. (wskazana omyłkowo w wyroku data 23 listopada 2023 roku została postanowieniem z dnia 11 września 2025 r. sprostowana) do dnia zapłaty. W pozostałej części powództwo było niezasadne i zostało oddalone (pkt 2. sentencji wyroku).

Odsetki ustawowe za opóźnienie przyznano powodowi na podstawie art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wymagalność roszczenia odszkodowawczego względem pozwanej wyznacza art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku z dnia o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 473), przewidujący 30–dniowy termin wypłaty odszkodowania od daty otrzymania przez ubezpieczyciela zawiadomienia o szkodzie. Powód zgłosił szkodę w dniu 1 sierpnia 2023 roku. W konsekwencji żądanie zasądzenia odsetek od dnia 8 grudnia 2023 r. było w pełni uzasadnione.

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. zadnie pierwsze, które stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. W niniejszej sprawie do niezbędnych kosztów postępowania poniesionych przez powoda należy zaliczyć koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł, ustalone zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłatę sądową od pozwu w kwocie 200 zł. Z kolei pozwany poniósł koszty w kwocie 17 zł tytułem opłaty skarbowej pełnomocnictwa, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł, ustalone zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Łącznie koszty po stronie powodowej wyniosły 1.117, a po stronie pozwanej 917 zł. Powód wygrał sprawę w 68 %, a zatem należał mu się zwrot kosztów od pozwanego w kwocie 759,56 zł. Z kolei pozwany, jako wygrywający sprawę w 32 %, powinien otrzymać od powoda kwotę 293,44 zł. Po wzajemnym potrąceniu kosztów, należało zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 466,12 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, o czym orzeczono jak w punkcie 3 sentencji wyroku.

W punkcie 4 i 5. sentencji wyroku Sąd nakazał zwrócić pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 2.000 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na wydatki związane z dowodem z opinii biegłego sądowego oraz pozwanemu kwotę 200 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na wydatki związane z przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na podstawie art. 80 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. z dnia 4 kwietnia 2019 r. – Dz.U. z 2019 r. poz. 785).