Zarządzenie z 3 września 2025, sygn. I C 1511/24

UZASADNIENIE

wyroku z 10 lipca 2025 roku

Pozwem wniesionym 30 czerwca 2024 roku (data prezentaty) strona powodowa (...) sp. z o.o. sp. k. w P. domagała się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 2427,34 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13.08.2024 roku do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu według norm przepisanych. Na dochodzone pozwem roszczenie składa się dalsze odszkodowanie z tytułu uszkodzenia pojazdu marki M. o nr rej. (...) wskutek kolizji, do której doszło 10.07.2024 roku. Pozwany przed dokonaniem cesji wierzytelności wypłacił na rzecz poszkodowanego tytułem odszkodowania kwotę 3.521,99 złotych. Poszkodowany D. K. na podstawie umowy cesji zbył na rzecz powoda wierzytelność przysługującą mu tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu od pozwanego. Odpowiedzialność pozwanego wynikała z tego, że był on ubezpieczycielem z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego sprawcy kolizji (k. 1-9)

W odpowiedzi na pozew (k. 38-42) pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od kosztów procesu. Pozwany nie zakwestionował swojej odpowiedzialności co do zasady, zaprzeczył jedynie wysokości obowiązku odszkodowawczego przyjętego w kalkulacji przedstawionej przez powoda, wskazując, że dotychczas wypłacone odszkodowanie stanowi wyrównanie szkody i dalsze roszczenia są nieuzasadnione. Zdaniem strony pozwanej konieczne jest uwzględnienie rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu, co wymaga przedłożenia przez powódkę faktur za naprawę. Powołał się przy tym na uchwałę składu 7 sędziów SN z 11 września 2024 roku sygn.. akt III CZP 65/23.

W ostatecznych stanowiskach strony podtrzymały swoje wcześniejsze twierdzenia i wnioski.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 lipca 2024 roku, na skutek kolizji spowodowanej przez sprawcę prowadzącego pojazd objęty przez (...) S.A. ochroną w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, uszkodzeniu uległ pojazd marki M. o nr rej. (...) stanowiący własność D. K.. Strona pozwana przejęła odpowiedzialność odszkodowawczą względem poszkodowanego i po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego decyzją z dnia 28.08.2024 roku wypłaciła odszkodowanie w kwocie 3.521,99 złotych w oparciu o sporządzoną własną kalkulację naprawy.

(okoliczność bezsporna)

Uszkodzeniu w samochodzie uległy: nakładka dolna zderzaka tylnego, nakładka środkowa zderzaka tylnego, listwa ozdobna zderzaka tylnego – część dolna i środkowa i te części podlegały wymianie oraz nakładka górna zderzaka a tylnego – do naprawy. Kalkulacja kosztu naprawy szkody PL (...) z 21.07.2024 r. sporządzona na zlecenie strony pozwanej została sporządzona w oparciu o założenia i ingerencje w algorytm systemu eksperckiego, które miały wpływ na ustalone finalnie odszkodowanie przez ubezpieczyciela. Koszt materiału lakierniczego został obniżony o 35%. Koszt robocizny ustalono wg stawki 63 zł/rbh netto co pozostaje w całkowitym oderwaniu od realiów rynku lokalnego właściwych ze względu na miejsce zdarzenia, gdzie stawki rozliczeniowe oscylują w granicach stawek ponad dwukrotnie wyższych od stawki zastosowanej do wyliczenia odszkodowania przez stronę pozwaną. Dla części pozycji zamiennych zastosowano części alternatywne w stosunku do oryginalnych części zamiennych, co przy wymianie z części oryginalnych stanowiłoby niepełne przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego. Nie uwzględniono kosztu materiałów drobnych (tzw. normaliów) w wysokości dodatkowych 2% wartości sumy cen wszystkich zastosowanych części zamiennych. Uwzględniono lakierowanie zakwalifikowanej do wymiany dolnej części zderzaka tylnego podczas gdy element ten nie podlegał lakierowaniu, gdyż pojazd będący przedmiotem sprawy był wyposażony w nielakierowaną wersję tego elementu, co podwyższało koszt naprawy.

( Dowód: akta szkody – płyta CD – k. 45; kosztorys A. – k. 17-19/2, opinia biegłego T. M. – k. 59-84 )

W dniu 29.08.2024r. D. K. zawarł z (...) sp. z o.o., a następnie tego samego dnia ten podmiot z powodem umowę cesji wierzytelności z tytułu odszkodowania za szkodę powstałą w pojeździe marki M. o nr rej. (...) jako bezpośredni skutek zdarzenia, które jest przedmiotem postępowania likwidacyjnego zarejestrowanego w (...) S.A.

( Dowód: umowy cesji wraz z pełnomocnictwami – k. 22-25)

Pismem z 10.09.2024 roku strona powodowa wezwała pozwanego do dopłaty kwoty dochodzonej niniejszym pozwem tytułem brakującej części należnego odszkodowania zgodnie z załączoną wyceną wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania ponad kwotę już wypłaconą

( Dowód: wezwanie do zapłaty – k.29)

Samochód będący przedmiotem sprawy przed zdarzeniem z 10.07.2024 roku wyposażony był w oryginalne elementy producenta pojazdu w obrębie powstałych uszkodzeń.

Koszt naprawy pojazdu w wariancie przeprowadzenia jej w zakładzie naprawczym nieposiadającym autoryzacji producenta, z zastosowaniem stawki 120 zł netto /rbh oraz części oryginalnych wyniósłby 4.679,76 zł brutto. Koszt naprawy pojazdu w wariancie przeprowadzenia jej w zakładzie naprawczym posiadającym autoryzację producenta, z zastosowaniem stawki 210 zł netto/rbh oraz części oryginalnych wyniósłby 5.343,96 zł brutto. Koszt naprawy pojazdu w wariancie z zastosowaniem części zamiennych wyniósłby 4.241,16 zł brutto. Technicznie i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy samochodu marki M. o nr rej. (...) po kolizji z 10.07.2024 r., przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części i z uwzględnieniem stawek w wysokości mieszczącej się w granicach średnich stawek obowiązujących na rynku lokalnym za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych i lakierniczych w (...) (210 zł/rbg), wynosi 5.343,96 zł brutto .

( Dowód: opinia biegłego T. M. – k. 59-84 )

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których prawdziwość i treść nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony. Odnośnie złożonej przez powoda prywatnej kalkulacji naprawy, Sąd uwzględnił ją wyłącznie jako dowód tego, że została ona, w toku postępowania sporządzona. Nie stanowiła ona natomiast dowodu na wysokość uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu. Wiarygodnym dowodem na tą okoliczność była opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego mgr. inż. T. M.. Sąd podzielił opinię biegłego w zakresie, w jakim wskazywała, że koszt naprawy uszkodzonego pojazdu zgodnie z technologią producenta oraz przy użyciu oryginalnych części w autoryzowanym zakładzie wynosi 5.343,96 zł brutto. Ponadto z opinii wynika, że wypłacona przez pozwanego kwota nie pozwalała na naprawę pojazdu w sposób przywracający ten pojazd do stanu sprzed uszkodzenia. Rozważań biegłego w zakresie pozostałych wariantów Sąd nie brał pod uwagę przy rozstrzyganiu z uwagi na utrwaloną linię orzeczniczą w tym zakresie. Sąd pominął również zarzuty strony pozwanej odnośnie zobowiązania biegłego do dokonania oględzin pojazdu i ustalenia rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu z uwagi na fakt, iż sąd w niniejszym składzie nie podziela uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2024 roku sygn.. akt III CZP 65/23 oraz tezy o dynamicznym charakterze szkody. W związku z powyższym prowadzenie dalszych dowodów w tym kierunku było zbędne. Podobnie zbędne było w tym zakresie prowadzenie dowodu z zeznań świadka D. K., które to sad ostatecznie pominął na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Roszczenie powoda oparte jest na art. art. 822 § 1 k.c. i art. 34 ust. 1 oraz 36 ust. 1 ustawy 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2214 ze zm.) w zw. z art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c.

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2214 ze zm.). Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 36 ust. 1 ustawy z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361-363 k.c., z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej (art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 19 ust. 1 ustawy poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Przytoczone przepisy łączą więc odpowiedzialność ubezpieczyciela z obowiązkiem odszkodowania, do którego zobowiązany jest posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym, który to obowiązek wynika z art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. Powódka w przedmiotowej sprawie powinna więc wykazać przesłanki, od których zależy odpowiedzialność posiadacza mechanicznego środka komunikacji, tj. 1) fakt posiadania mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody; 2) szkodę; 3) związek przyczynowy pomiędzy ruchem mechanicznego środka komunikacji, a powstałą szkodą; 4) winę sprawcy. Ponadto kierując roszczenie w stosunku do ubezpieczyciela, powódka powinna wykazać, że zakład ubezpieczeń zawarł ze sprawcą szkody umowę ubezpieczenia obowiązkowego OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Na gruncie przedmiotowej sprawy pozwany nie kwestionował co do zasady swojej odpowiedzialności za szkodę spowodowaną przez sprawcę. Sporna była jedynie wysokość szkody.

Przechodząc do oceny wysokości dochodzonej pozwem kwoty Sąd przyjął, że odszkodowanie w takiej wysokości, jakiej domagała się strona powodowa jest zasadne w części. Oś sporu koncentrowała się w niniejszej sprawie wokół kwestii jaki rodzaj części powinien być wzięty pod uwagę przy obliczeniu odszkodowania należnego powódce oraz czy naprawa pojazdu winna odbywać się w (...) z zastosowaniem stawek wyższych za rbh obowiązujących w takich zakładach. Powód dokonując wyliczenia wysokości odszkodowania uwzględnił koszt części oryginalnych. Z kolei strona pozwana stała na stanowisku, że powód powinien przedłożyć faktury dokumentujące faktyczne koszty naprawy pojazdu, a nadto że przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego powinno nastąpić przy użyciu części zamiennych bądź oryginalnych używanych.

Za punkt wyjścia należy przyjąć, że zasadą powinno być ustalanie odszkodowania według części oryginalnych. Nie budzi wątpliwości, że z założenia wykorzystanie właśnie takich części zapewnia przywrócenie pojazdowi stanu poprzedniego pod wszystkimi istotnymi względami. W konsekwencji, w sprawie o odszkodowanie za szkodę w pojeździe mechanicznym, gdy w następstwie kolizji uszkodzeniu uległy części oryginalne i zachodzi konieczność ich wymiany na nowe, poszkodowanemu co do zasady powinno przysługiwać prawo do odszkodowania ustalonego według cen części oryginalnych pochodzących bezpośrednio od producenta i opatrzonych jego logo. Uprawnienie to, w ocenie Sądu, jest niezależne od wieku pojazdu, stanu jego wyeksploatowania i faktu, że w obrocie dostępne są również tzw. części alternatywne, nie będące częściami oryginalnymi, w tym tzw. części o jakości porównywalnej do oryginalnych (oznaczone symbolem „(...)”). Dzięki bowiem naprawie dokonanej z wykorzystaniem części oryginalnych stan pojazdu jest pod względem technicznym, użytkowym i estetycznym najbardziej zbliżony do jego stanu sprzed kolizji, co odpowiada zasadzie pełnego odszkodowania. Stanowisko to jest zbieżne z wyrażonym w orzecznictwie SN poglądem, że „ poszkodowany ma prawo oczekiwać, iż otrzyma od ubezpieczyciela kwotę, która obejmuje także wartość nowych części, których zamontowanie jest potrzebne, aby pojazd został przywrócony do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę; obowiązkiem zakładu ubezpieczeń jest ustalenie i wypłacenie odszkodowania w takiej właśnie wysokości.” (por. chwała SN(7) z 12.04.2012 r., III CZP 80/11, OSNC 2012, nr 10, poz. 112). Prezentując ten pogląd Sąd Najwyższy jednocześnie zaznaczył, że nie jest wykluczona sytuacja, w której montaż części nowych doprowadzi do zwiększenia wartości pojazdu w stosunku do stanu sprzed wystąpienia szkody. Niemniej jednak ciężar dowodu obciąża w tym zakresie pozwanego ubezpieczyciela. Takla okoliczność jednak w niniejszej sprawie, co podkreślił biegły w swojej opinii, nie zachodzi.

W niniejszej sprawie pozwany nie wykazał, by naprawa nowymi częściami oryginalnymi doprowadzić miała do zwiększenia ogólnej wartości samochodu. Nie jest także trafny zarzut strony pozwanej, która zarzucała, że powód powinien przedstawić faktury, z których rzeczywisty koszt naprawy. W tym zakresie podzielić należy stanowisko powoda, zgodnie z którym roszczenie o naprawienie szkody nie jest zależne od tego, czy poszkodowany w ogóle naprawił powstałą w jego majątku szkodę, jak również przy użyciu jakich metod tego dokonał, tj. czy naprawił swój samochód w autoryzowanym warsztacie samochodowym, czy też w innym miejscu, przy użyciu jakich części, czy poniósł koszt stawki roboczogodzin, czy też naprawę wykonał naprawę przy pomocy rodziny lub znajomych. Istotne dla ustalenia wysokości odszkodowania jest jedynie ocena wielkości uszczerbku majątkowego w prawnie chronionych dobrach poszkodowanego. (por. wyrok SN z 16 kwietnia 2002 r., V CKN 980/00). W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1466/99, OSNC 2003, Nr 5, poz. 64) stwierdzono, że co do zasady nabywający autoryzowane części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego w wypadku pojazdu - nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy, oferującego je najtaniej. Poszkodowany nie miał obowiązku poszukiwać podmiotu, oferującego najniższe stawki ani naprawiać pojazdu w zakładzie współpracującym z ubezpieczycielem. Możliwość uzyskiwania przez ubezpieczyciela rabatów na części pozostaje bez wpływu na wysokość odszkodowania należnego poszkodowanemu z uwagi na to, iż odszkodowanie ma charakter kompensacyjny.

Podsumowując Sąd uznał, że konieczne i uzasadnione koszty naprawy pojazdu w niniejszej sprawie wynoszą 5.343,96 zł brutto. Pozwany przed wytoczeniem pozwu wypłacił poszkodowanemu kwotę 3521,99 złotych. Stąd powodowi należy się jeszcze odszkodowanie w kwocie 1821,97 złotych. Stąd zasądzono na rzecz powoda kwotę 1821,97 złotych o czym orzeczono w pkt I wyroku, uznając w tym zakresie roszczenie za zasadne, zaś w pozostałym zakresie jako niewykazane Sąd żądanie powoda oddalił o czym orzeczono w pkt II wyroku.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 1 k.c., zgodnie z którymi jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, choćby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Istotne jest więc ustalenie momentu, w którym dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia. Termin spełnienia świadczenia przez dłużnika, którym jest zakład ubezpieczeń, w ramach ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, oznaczony jest w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, według którego zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Jedynie w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe (ust. 2). Szkoda została zgłoszona 12.07.2024 roku, powód domagał się zasądzenia odsetek od dnia 13.08.2024 roku w związku z czym w tym zakresie również żądanie okazało się uzasadnione.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt III wyroku na podstawie art. 100 k.p.c.. Powództwo zostało uwzględnione w części zatem koszty podlegały stosunkowemu rozdzieleniu. Koszty powoda wyniosły 1117 złotych, zaś pozwanego 917 złotych. Powód wygrał proces w 75 % zatem należy się mu zwrot poniesionych kosztów w kwocie 837,75 złotych. Z kolei pozwany wygrał proces w 25% zatem zwrot kosztów dla pozwanego wynieść powinien 229,25 złotych. Kompensując koszty do zwrotu dla powoda od pozwanego pozostaje kwota 608,50 zł i taką kwotę Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej o czym orzeczono w pkt III z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Jednocześnie, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., Sąd w pkt IV I V wyroku nakazał ściągnąć od stron odpowiednio 75% i 25% poniesionych wydatków na opinie biegłego. Koszty te wyniosły łącznie 1542,23 zł stąd 25% to kwota 385,56 zł, zaś 75% to kwota 1156,67 zł. Kwoty te sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nowym Sączu jako wyłożone tymczasowo przez Skarb Państwa.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...),

3.  (...)

(...)