Wyrok z 30 września 2025, sygn. I C 356/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 września 2025 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Potyraj

Protokolant: Kamila Grzybek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2025 roku w P.

sprawy z powództwa (...) (...) AG z siedzibą w I. (Szwajcaria)

przeciwko W. P.

o zapłatę

I.  umarza postępowanie co do kwoty 4500 zł (cztery tysiące pięćset złotych);

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od powoda (...) (...) AG z siedzibą w I. (Szwajcaria) na rzecz pozwanej W. P. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje ściągnąć od powoda E. B. II AG z siedzibą w I. (Szwajcaria) na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 4 022,45 zł (cztery tysiące dwadzieścia dwa złote i czterdzieści pięć groszy) z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa.

Sygnatura akt I C 356/24

UZASADNIENIE

Powód E. B. (...) AG z siedzibą w I. (Szwajcaria) wniósł pozew przeciwko W. P., żądając zasądzenia od pozwanej kwoty łącznej 10 233,90 zł, na którą składają się:

1.  5.000 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 12 października 2021 r. do dnia zapłaty,

2.  4.400 zł bez dalszych odsetek,

3.  833,90 zł bez dalszych odsetek

oraz zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że wierzytelność dochodzona pozwem powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną dnia 17 czerwca 2021 r. umowy pożyczki nr (...) z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Przedmiotowa umowa została zawarta na podstawie wniosku o udzielenie pożyczki złożonego przez pozwaną. Pozwana we wniosku wskazała dane niezbędne do zawarcia umowy. Konsultant wierzyciela pierwotnego zweryfikował i potwierdził dane zawarte we wniosku podczas rozmowy telefonicznej z pozwanym, której przeprowadzenie jest niezbędne celem podjęcia decyzji o udzieleniu pożyczki. W związku z zaakceptowaniem wniosku oraz pozytywnym wynikiem procesu weryfikacji, strona pozwana otrzymała zgodnie z umową pożyczki kwotę 5.000 zł, którą zobowiązała się zwrócić wraz z odsetkami w 36 ratach miesięcznych, zgodnie z harmonogramem spłat stanowiącym załącznik do umowy. Pozwana nie dokonywała spłaty umowy, wobec czego pierwotny wierzyciel dokonał jej wypowiedzenia. Dochodząc pozwem należności z tytułu umowy pożyczki, powód domaga się zasądzenia należności w kwocie łącznej 10.233,90 zł, w tym kwoty 5.000 zł niespłaconego kapitału, kwoty 4.400 zł niespłaconej prowizji oraz kwoty 833,90 zł stanowiącej odsetki umowne.

(pozew – k. 4-5)

Nakazem zapłaty wydanym w dniu 25 sierpnia 2022 r. w postępowaniu upominawczym P. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – k. 53)

Pozwana złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Do wniosku dołączono sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana zakwestionowała fakt skutecznego zawarcia pomiędzy stronami umowy pożyczki, z której strona powodowa wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w niniejszym procesie. Wskazała, że załączone do pozwu dokumenty w postaci umowy pożyczki, potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży pakietu „Twój zdalny lekarz”, pełnomocnictwa dla (...) Sp. z o.o. w K. nie zawierają jej podpisu, co skutkuje koniecznością uznania, że pomiędzy pozwaną a poprzednikiem prawnym powoda nie doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki, zaś powódka nie wykazała zasadności swojego roszczenia. Pozwana zwróciła uwagę, że treść umowy pożyczki jest skrajnie niekorzystna dla pożyczkobiorcy, albowiem za udzielenie pożyczki w kwocie 5.000 zł zastrzeżono prowizję w kwocie 5.000 zł.

(wniosek o przywrócenie terminu wraz ze sprzeciwem – k. 118-119v, 125a-125b)

Postanowieniem z dnia 22 maja 2024 r. Starszy Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie przywrócił pozwanej termin do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty.

(postanowienie – k. 127)

W piśmie procesowym z dnia 02 lipca 2024 r. powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 4.500 zł wskazując jednocześnie, że podtrzymuje żądanie pozwu w wysokości kwoty 5.733,90 zł, na którą składają się: kwota 733,90 zł tytułem prowizji oraz kwota 5.000 zł tytułem kapitału wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dacie wymagalności roszczenia, tj. 12 października 2021 r. do dnia zapłaty.

(pismo procesowe powoda z dnia 02.07.2024 r. – k. 134-139)

Zarządzeniem z dnia 03 lipca 2025 r. zobowiązano pełnomocnika powoda do wykazania, jakie zachowania pozwanej zostały uznane za oświadczenie woli zawarcia umowy pożyczki na warunkach wskazanych przez pierwotnego wierzyciela (tj. jakie komunikaty wyświetlały się na ekranie pozwanej, co pozwana musiała „kliknąć”, co uznano za wolę zawarcia umowy i zamówienie usług dodatkowych) w terminie 14 dni pod rygorem uznania okoliczności zawarcia umowy pożyczki przez pozwaną za niewykazaną.

Pismem procesowym z dnia 24 lipca 2025 r. powód wskazał, że w celu zawarcia umowy pożyczki strona pozwana była zobowiązana pierwotnie do utworzenia panelu klienta, które następuje w drodze wypełnienia formularza rejestracyjnego udostępnionego w serwisie pożyczkodawcy. Wypełniając formularz rejestracyjny użytkownik zobowiązany jest podać wymagane informacje oraz dane osobowe. Następnie umowa pożyczki ratalnej zawierana była w formie elektronicznej. Pożyczkobiorca przed zawarciem umowy pożyczki ratalnej udziela pośrednikowi poprzez wprowadzenie kodu otrzymanego przez pożyczkobiorcę w wiadomości sms do aplikacji pośrednika, pełnomocnictwa do zawarcia w imieniu pożyczkobiorcy umowy pożyczki ratalnej i wyraża zgodę na to, aby przy jej zawieraniu pośrednik występował jednocześnie jako pełnomocnik pożyczkobiorcy oraz jako pełnomocnik pożyczkodawcy. Kolejno pożyczkobiorca składa wniosek o pożyczkę ratalną w profilu klienta, w którym wskazuje między innymi kwotę pożyczki ratalnej oraz okres pożyczki ratalnej, jakim jest zainteresowany. Powód wskazał także, że zawarcie umowy pożyczki z pożyczkodawcą jest całkowicie niezależne od innych umów, które konsument może zawrzeć z innym podmiotem, w szczególności – od umów o świadczenie usług medycznych. Zasadą pozostaje, że w trakcie procesu wnioskowania o zawarcie umowy pożyczki, klient otrzymuje szereg ofert i ma możliwość zawarcia umowy pożyczki z pakietem medycznym lub bez pakietu.

(zobowiązanie – k. 238, pismo procesowe powoda z dnia 24 lipca 2025 r. – k. 244-245)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Spółka (...) Sp. z z.o.o. w K. działająca w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. jako pożyczkodawcy wygenerował druk umowy pożyczki ratalnej nr (...) z dnia 17 czerwca 2021 r. określającej warunki zawarcia i rozwiązania umowy pożyczki ratalnej, ogólne zasady wykonywania zobowiązań wynikających z umowy pożyczki, na nazwisko W. P. jako pożyczkobiorczyni.

Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy, pożyczka ratalna może być udzielona pożyczkobiorcy, który łącznie spełnia wszelkie następujące warunki:

1.  ma nie mniej niż 21 lat i nie więcej niż 80 lat,

2.  jest konsumentem w rozumieniu art. 5 pkt 1 ustawy,

3.  jest obywatelem polskim z miejscem zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,

4.  posiada zdolność do spłaty zobowiązań względem pożyczkodawcy powstałych na skutek zaciągnięcia pożyczki ratalnej,

5.  uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej,

6.  zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki ratalnej,

7.  w chwili ubiegania się o pożyczkę ratalną, nie posiada zaległości pieniężnych względem pożyczkodawcy,

8.  złożył wniosek o pożyczkę ratalną.

Zgodnie z § 3 ust. 2 umowy, pożyczkobiorca zainteresowany udzieleniem mu pożyczki ratalnej składa za pośrednictwem pośrednika kredytowego wniosek o pożyczkę ratalną, w którym wskazuje między innymi kwotę pożyczki ratalnej oraz okres pożyczki ratalnej, jakim jest zainteresowany.

Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy, wypłata pożyczki uzależniona jest od pozytywnej weryfikacji wniosku o pożyczkę ratalną oraz oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy. Ocena zdolności kredytowej dokonywana jest na podstawie informacji uzyskanych od pożyczkobiorcy lub na podstawie informacji pozyskanych z Biur Informacji Gospodarczych, Biura Informacji Kredytowej lub ze zbiorów danych pożyczkodawcy.

Zgodnie z § 4 ust. 4 umowy, pośrednik kredytowy niezwłocznie po zawarciu umowy przesyła na adres e-mail, wskazany przez pożyczkobiorcę oraz umieszcza w aplikacji Pośrednika Umowę Pożyczki Ratalnej opatrzoną bezpiecznym podpisem elektronicznym wraz ze wzorem oświadczenia o odstąpieniu od umowy, tabelę Opłat i prowizji oraz Formularz Informacyjny.

W formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego (pożyczka ratalna) wskazano, że:

1. przedmiotem umowy jest pożyczka w kwocie 5.000 zł,

2. umowa pożyczki zawierana jest na czas określony do dnia terminu spłaty ostatniej raty (termin spłaty pierwszej raty: 17.07.2021 r., termin spłaty ostatniej raty: 17.06.2024 r.),

3. całkowita kwota do zapłaty z tytułu umowy pożyczki to 10 833,90 zł.

4. pożyczkobiorca zobowiązuje się do dokonywania spłat pożyczki w 36 miesięcznych ratach, każda po 301,78 zł,

5. koszty związane z umową pożyczki obejmują także odsetki zgodnie ze wskazaną stopą oprocentowania pożyczki ratalnej oraz prowizję w kwocie 5.000 zł.

W dniu 17 czerwca 2021 r. spółka (...) Sp. z z.o.o. w K. wygenerowała potwierdzenie zawarcia na nazwisko W. P. umowy sprzedaży pakietu usługi (...) w wersji T. na 6 miesięcy dla 1 osoby.

W nieustalonej dacie na nazwisko W. P. wygenerowano druk pełnomocnictwa do podpisania umowy pożyczki, na mocy którego pozwana miała udzielić pełnomocnictwa spółce (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. do złożenia w jej imieniu i na jej rzecz oświadczenia o zawarciu umowy pożyczki na podstawie wniosku nr (...) na kwotę pożyczki 4500 zł z (...) Sp. z o.o. w formie elektronicznej i poprzez opatrzenie oświadczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 78 (1) k.c. oraz oświadczyć, że wyraża zgodę by zawierając umowę pożyczki na podstawie wniosku nr (...), (...) Sp. z o.o. w K. występowała jednocześnie jako jej pełnomocnik oraz (...) Sp. z o.o.

(dowód: druk umowy pożyczki ratalnej z dnia 17.06.2021 r. – k. 9-12, załączniki nr 1-5 – k. 12v-12, formularz – k. 17v-19v, potwierdzenie zawarcia umowy usługi „Twój zdalny lekarz” wraz z regulaminem – k. 25-31, druk pełnomocnictwa – k. 32, wydruk z konta – k. 33-34)

W. P. jest posiadaczem rachunku bankowego o nr (...), prowadzonego w (...).

W dniu 17 czerwca 2021 r. na konto bankowe pozwanej wpłynęła kwota 4.500 zł z tytułem należności wynikającej z pożyczki supergrosz.pl.

(...) samego dnia kwota 4.500 zł została przelana z ww. konta bankowego na nieznane pozwanej konto bankowe o nr (...).

(dowód: wyciąg z rachunku bankowego pozwanej – k. 247, potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej – k. 142, dyspozycja wypłaty pożyczki – k. 143)

W dniu 27 września 2021 r. pierwotny wierzyciel wystosował do W. P. wypowiedzenie umowy pożyczki nr (...) z dnia 17 czerwca 2021 r. w trybie natychmiastowym. Przyczyną wypowiedzenia umowy było niedotrzymanie przez pożyczkobiorcę zobowiązań wynikających z zawartej umowy pożyczki.

Wypowiedzenie umowy zostało skierowane na adres zamieszkania pozwanej w dniu 27 września 2021 r.

(dowód: wypowiedzenie umowy – k. 35-35v, potwierdzenie nadania korespondencji – k. 140-141)

Na podstawie ramowej umowy przelewu wierzytelności z dnia 25 czerwca 2021 r. oraz aktu cesji nr 05/09/21 z dnia 30 września 2021 r. powód nabył wierzytelność kwocie łącznej 10 244,97 zł, przysługującą (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. z tytułu umowy pożyczki o nr (...).

W dniu 04 października 2021 r. powód wystosował na adres zamieszkania pozwanej zawiadomienie o cesji wierzytelności oraz wezwał pozwaną do zapłaty na jego rzecz kwoty łącznej 10 255,86 zł tytułem niezapłaconej pożyczki SuperGrosz.

(dowód: zawiadomienie o cesji i wezwanie do zapłaty – k. 36, akt cesji z 30.09.2021 r. wraz z załącznikiem – k. 37-39, oświadczenie o zapłacie ceny – k. 40, umowa ramowa przelewu wierzytelności z dnia 25.06.2021 r. wraz z załącznikami – k. 41-47)

Przed Prokuraturą Rejonową w Sopocie prowadzone było postępowanie 4060-0-Ds.53.2021 w sprawie doprowadzenia w okresie od 31 maja 2021 r. do 17 czerwca 2021 r. w nieustalonym miejscu, w sieci Internetowej, ze skutkiem w P., działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem, w celu uzyskania korzyści majątkowej, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem W. P., w kwocie 109 348,88 zł poprzez wprowadzenie jej w błąd co do tożsamości osoby oferującej pośredniczenie w handlu kryptowalutami, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2022 r. ww. postępowanie zostało umorzone wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa.

(dowód: postanowienie – k. 80-80v, 121-121v, zeznania pozwanej W. P. – k. 175-176, 248-249)

W. P. leczy się psychiatrycznie, uczęszcza na terapię do psychologa. Pozwana wykazuje zaburzenia pamięci, koncentracji, ma problemy z zasypianiem. Pozwana nie pamięta by zawierała umowę pożyczki ratalnej z dnia 17 czerwca 2021 r., by składała wniosek o zawarcie umowy pożyczki a także by udzielała komukolwiek pełnomocnictwa do zawarcia w jej imieniu umowy pożyczki.

(dowód: dokumentacja medyczna – k. 81-83,122-124, zeznania pozwanej W. P. – k. 175-176, 248-249)

W. P. nie jest osobą chorą psychicznie, niepełnosprawną intelektualnie ani otępiałą. Wykonana aktualnie diagnostyka psychiatryczna, badanie psychologiczne testowe oraz neuropsychologiczne wskazują jednoznacznie, że opiniowana jest w stanie zrozumieć i przewidywać konsekwencje podejmowanego działania. W. P. jest w stanie składać zeznania przed Sądem, nie przejawia skłonności do konfabulacji rozumianych jako patologiczne uzupełnianie luk pamięciowych informacjami nieprawdziwymi, nie wykazuje poważnych zaburzeń funkcji poznawczych, uwagi ani pamięci.

Całokształt uzyskanych danych wskazuje, że w dniu 17 czerwca 2021 r. pozwana W. P. była zdolna świadomie i swobodnie powziąć decyzję i wyrazić wolę.

(dowód: opinia biegłych sądowych z zakresu psychologii i psychiatrii W. U. oraz V. W. – k. 196-206)

Przed Komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowy w Bydgoszczy Marleną (...) toczyło się postępowanie egzekucyjne obejmujące zasądzoną od pozwanej na rzecz powoda na podstawie nakazu zapłaty z dnia 25 sierpnia 2022 r. wydanego w sprawie I Nc 612/22 Sądu Rejonowego w Sopocie należność wynikającą z umowy pożyczki z dnia 17 czerwca 2021 r.

Postanowieniem z dnia 09 lutego 2024 r. wydanym w sprawie Km 2327/23 postępowanie egzekucyjne zostało zakończone wobec całkowitej spłaty należności względem wierzyciela. W toku postępowania wyegzekwowano od pozwanej 18 446,35 zł, z czego 15240,69 zł przekazano powodowi jako wierzycielowi.

(dowód: zaświadczenie – k. 255-256)

Sąd zważył co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Dowodom tym Sąd dał wiarę po pierwsze w zakresie, w jakim potwierdzały one fakt wygenerowania druku umowy pożyczki ratalnej z dnia 17 czerwca 2021 r. przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. na dane osobowe W. P.. Taki druk umowy pożyczki oraz jej warunków został przez powoda przedstawiony. Sąd nie kwestionuje możliwości przedstawienia takich wydruków jako dowodów w postępowaniu cywilnym ani możliwości zawarcia umowy pożyczki za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Natomiast w razie sporu stron co do istnienia wierzytelności w ocenie Sądu w sytuacji zawierania umowy pożyczki za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość z konsumentem potwierdzeniem faktu zawarcia tej umowy nie może być wyłącznie wydruk postanowień umownych, który niejako podsumowuje tę transakcję. Nie dowodzi on bowiem sposobu ani okoliczności zawarcia umowy, tego jakie zachowanie pożyczkobiorcy zostało zakwalifikowane przez pożyczkodawcę jako oświadczenie woli zawarcia umowy pożyczki na wskazanych wyżej warunkach. Zestawienie warunków umownych przez przedsiębiorcę udzielającego pożyczki konsumenckiej nie jest dowodem zawarcia tej umowy, a w szczególności nie jest dowodem tego, jakiej treści oświadczenie złożył pożyczkobiorca konsument i w jakich okolicznościach. Dlatego nie kwestionując tego, że druki zestawiające postanowienia umowy pożyczki na nazwisko W. P. zostały wygenerowane przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. czy też spółkę (...) Sp. z z.o.o. w K. działającą w imieniu pożyczkodawcy, Sąd uznał, że te wydruki nie dowodzą faktu zawarcia tej umowy przez pozwaną W. P., tj. tego, że złożyła ona swoim zachowaniem oświadczenie woli o zaciągnięciu umowy pożyczki na takich warunkach jak wskazano w przedstawionym druku. Zwłaszcza, iż umowa pożyczki i dodatkowych usług z pakietu medycznego miała być zawarta za pośrednictwem pełnomocnika, działającego w imieniu obu stron umowy. Przedstawione dowody nie pozwalały na stwierdzenie, jakie zachowanie pozwanej uznano za udzielenie pełnomocnictwa i jaki miał być zakres takiego umocowania.

Sąd nie miał podstaw, by kwestionować wiarygodność dowodu w postaci potwierdzenia transakcji z k. 142, tj. tego, iż kwota 4.500 zł została faktycznie przekazana na numer rachunku bankowego, którego posiadaczem jest pozwana W. P.. Okoliczność przekazania pozwanej kwoty 4.500 zł znalazła potwierdzenie w przedłożonym do akt sprawy wyciągu z konta bankowego pozwanej.

Sąd zaliczył w poczet materiału dowodowego załączoną do pozwu umowę cesji wierzytelności jak i akt cesji wierzytelności nr 05/09/21. Strona pozwana nie kwestionowała legitymacji czynnej powoda jako następcy prawnego poprzedniego wierzyciela do wystąpienia z roszczeniem przeciwko pozwanej.

Zeznania pozwanej W. P. Sąd uznał w większości za nieprzydatne do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zeznania pozwanej okazały się bowiem niepewne i mało precyzyjne. Pozwana nie pamiętała okoliczności, które miały towarzyszyć zawarciu umowy pożyczki z dnia 17 czerwca 2021 r. ani okoliczności uzyskania kwoty z tytułu pożyczki na rachunek bankowy. Zeznania pozwanej W. P. nie mogły w tym zakresie stanowić podstawy ustaleń faktycznych Sądu.

Sąd uznał za wiarygodną łączną opinię biegłych sądowych z zakresu psychiatrii i psychologii W. U. oraz V. W. i na jej podstawie ustalił, że W. P. jest w stanie składać zeznania przed Sądem i że w dniu 17 czerwca 2021 r. pozwana była zdolna świadomie i swobodnie powziąć decyzję i wyrazić swoją wolę. Żadna ze stron nie zgłosiła zarzutów do powyższej opinii. Opinia ta została sporządzona starannie, rzetelnie, na podstawie badania pozwanej, sposób rozumowania biegłych i wnioski były jasne i stanowcze, logicznie uzasadnione. Dlatego też i Sąd nie miał podstaw do jej kwestionowania.

W świetle tak ocenionego materiału dowodowego powództwo podlegało oddaleniu.

Pierwotnie powód domagał się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz kwoty łącznej 10 233,90 zł, na którą składały się:

1.  kwota 5.000 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 12 października 2021 r. do dnia zapłaty,

2.  kwota 4.400 zł bez dalszych odsetek,

3.  kwota 833,90 zł bez dalszych odsetek.

Pismem procesowym z dnia 02 lipca 2024 r. powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 4.500 zł wskazując jednocześnie, że podtrzymuje żądanie pozwu w wysokości 5733,90 zł, na którą składają się: kwota 733,90 zł tytułem prowizji oraz kwota 5.000 zł tytułem kapitału wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dacie wymagalności roszczenia tj. 12 października 2021 r. do dnia zapłaty.

Zgodnie z art. 355 k.p.c., sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. W myśl art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Uwzględniając powyższą regulację, cofnięcie pozwu należało uznać za dopuszczalne. Sąd uznał, iż cofnięcie pozwu nie narusza dyspozycji art. 203 § 4 k.p.c.

Z tych względów, wobec skutecznego cofnięcia pozwu w zakresie kwoty 4.500 zł, na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strony zobowiązane są w myśl przepisu art. 232 k.p.c. wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar udowodnienia faktów uzasadniających objęte pozwem roszczenie spoczywał na powodzie, który winien wykazać wszystkie okoliczności stanowiące podstawę żądania pozwu.

Powód podnosił, iż dochodzona pozwem wierzytelność wynika z umowy pożyczki nr (...), jaka miała zostać zawarta w dniu 17 czerwca 2021 r. między poprzednikiem prawnym powoda - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. a pozwaną W. P. przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość.

Zgodnie z dyspozycją art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W kodeksie cywilnym zostały wskazane essentialia negotii umowy pożyczki, które stanowią nie tylko oznaczenie stron i określenie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, ale obejmują również zobowiązanie się do ich przeniesienia oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki. W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zatem zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę pożyczki, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18.06.2015r., I ACa 33/15, LEX nr 1789954).

W niniejszej sprawie pozwana zakwestionowała zawarcie przez nią umowy pożyczki wskazanej w pozwie, podnosząc przede wszystkim, że nigdy nie podpisywała umowy pożyczki co oznacza, że pomiędzy nią a poprzednikiem prawnym powoda nie doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki oraz umowy o pakiet usług dodatkowych. Pozwana wskazywała także, że w związku ze stanem psychicznym, w jakim znajdowała się w dniu 17 czerwca 2021 r. nie była w stanie w sposób świadomy zawrzeć umowy będącej przedmiotem sporu. Wobec tego, to powód był obowiązany wykazać, że pozwana złożyła oświadczenie woli wyrażające zgodę na zawarcie umowy pożyczki wskazanej w pozwie. W ocenie Sądu powód nie sprostał ciężarowi dowodowemu w tym zakresie.

Powód na poparcie twierdzeń pozwu przedłożył wydruk umowy pożyczki ratalnej, która miała być zawarta w dniu 17 czerwca 2021 r. z W. P. jako pożyczkobiorczynią, wydruk formularza informacyjnego, wydruk potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży pakietu usługi „Twój zdalny lekarz” oraz wygenerowane w nieustalonym czasie pełnomocnictwo uprawniające do podpisania umowy pożyczki w imieniu W. P. przez (...) Sp. z o.o. w K.. Zarówno umowa, potwierdzenie zawarcia umowy sprzedaży pakietu usług dodatkowych jak i pełnomocnictwo dla (...) Sp. z o.o. w K. nie zostały podpisane przez pozwaną, brak jest dowodów, iż to pozwana złożyła oświadczenie woli wyrażające zgodę na zawarcie wskazanej w pozwie umowy pożyczki. Samo potwierdzenie przekazania kwoty pożyczki na rachunek, którego posiadaczem jest pozwana, nie świadczy automatycznie o tym, że pozwana wyraziła wolę zawarcia z poprzednikiem prawnym powoda umowy pożyczki nr (...) czy też umowy sprzedaży pakietu usług dodatkowych. Okoliczności zawarcia umowy pożyczki przez pozwaną W. P. budzą poważne wątpliwości, zwłaszcza w kontekście zeznań złożonych przez pozwaną jak i treści dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika pozwanej w toku przedmiotowego postępowania w postaci m.in. postanowienia Prokuratury Rejonowej w Sopocie z dnia 26 kwietnia 2022 r. wskazujących, że pozwana mogła paść ofiarą oszustwa. Sąd ustalił, że kwota 4.500 zł została przekazana na konto bankowe pozwanej, niemniej jednak z uwagi na to, że tego samego dnia tj. 17 czerwca 2021 r. kwota pożyczki została przekazana na nieznany pozwanej numer konta bankowego można domniemywać, że pozwana w rzeczywistości nie dysponowała kwotą będącą przedmiotem pożyczki ratalnej. Co najważniejsze jednak Sąd nie miał żadnych podstaw dowodowych do stwierdzenia, czy pozwana zgodziła się na warunki pożyczki podsumowane przez pożyczkodawcę w druku umowy.

Zważywszy na zarzuty podniesione przez pozwaną w toku niniejszego postępowania, Sąd zobowiązał powoda do wykazania, jakie konkretnie zachowania pozwanej zostały uznane za oświadczenie woli zawarcia umowy pożyczki na warunkach wskazanych przez pierwotnego wierzyciela (tj. jakie komunikaty wyświetlały się na ekranie pozwanej, co pozwana musiała „kliknąć”, co uznano za wolę zawarcia umowy i zamówienie usług dodatkowych). Okoliczności tych jednak powód nie wykazał, ograniczając swoje twierdzenia jedynie do opisania standardowych czynności jakie pożyczkobiorca musi wykonać, by skutecznie zawrzeć umowę pożyczki. Powód nie przedłożył dowodów na to, by pozwana utworzyła panel klienta w serwisie pożyczkodawcy, by wypełniła formularz rejestracyjny udostępniony w serwisie pożyczkodawcy, by otrzymała i wprowadziła kod sms pozwalający na udzielenie pełnomocnictwa do zawarcia w jej imieniu umowy pożyczki, by złożyła wniosek nr (...) o udzielenie jej pożyczki, by przed udzieleniem pożyczki poprzednik prawny dokonał oceny zdolności kredytowej pozwanej, która była warunkiem udzielenia pożyczki, by pozwana otrzymała drogą elektroniczną umowę ramową pożyczki ratalnej wraz z harmonogramem spłat oraz tabelą kosztów, by pozwana otrzymała potwierdzenie zawarcia umowy sprzedaży pakietu usługi „Twój zdalny lekarz”. Przede wszystkim jednak powód nie przedstawił dowodów wskazujących na to, jakie komunikaty pozwana otrzymywała, na co dokładnie się zgadzała, wypełniając ewentualnie jakieś formularze, czy wnioski. W niniejszej sprawie brak jest także dokumentów świadczących o tym, że pozwanej doręczono na trwałym nośniku formularz informacyjny, o czym mowa w § 4 ust. 4 umowy. Wreszcie nie wykazano, by wolą pozwanej było zawarcie umowy o pakiet usług medycznych.

W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, iż pozwana zawarła z poprzednikiem prawnym powoda umowę pożyczki wskazaną w pozwie. W konsekwencji powodowi nie przysługuje wobec pozwanej żadne roszczenie wynikające z tej umowy. Powództwo nie zostało wykazane co do zasady. Te względy stanowiły samoistną podstawę do oddalenia powództwa na podstawie art. 6 k.c., o czym orzeczono w pkt. II sentencji wyroku.

Niezależnie od powyższej argumentacji, Sąd zważył, że należność wynikająca z umowy pożyczki ratalnej, została w całości wyegzekwowana od pozwanej w toku postępowania egzekucyjnego Km 2327/23, prowadzonego przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy W. Ł. na podstawie zaopatrzonego w sądową klauzulę wykonalności nakazu zapłaty z dnia 25 sierpnia 2022 r. Zgodnie zaś z treścią art. 316 k.p.c. sąd po zamknięciu rozprawy wydaje wyrok biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Już na tle kodeksu postępowania cywilnego z 1930 roku Sąd Najwyższy stwierdził, iż „wypłata zajętej sumy na rzecz organu egzekucyjnego, który zajęcia dokonał, zwalnia dłużnika zajętej wierzytelności z długu wobec wierzyciela w części przekazanej organowi egzekucyjnemu. W tej części zobowiązanie dłużnika zajętej wierzytelności wygasa" (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 7 września 1962 roku 4 CR 68/62). Oznacza to, iż także w przypadku przymusowego spełnienia świadczenia spełnienie to następuje z chwilą, gdy świadczenie otrzymał komornik, niezależnie od tego, kiedy i czy w ogóle skorzystał z niego wierzyciel. Stanowisko to podtrzymał Sąd Najwyższy na tle obowiązujących przepisów, stwierdzając, iż „jeżeli komornik prowadzi egzekucję z rachunku bankowego dłużnika, spełnienie świadczenia na rzecz wierzyciela następuje w chwili uznania rachunku bankowego komornika" (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 6 lipca 1999 roku, II CKN 394/98). Skoro cała należność została bezspornie wyegzekwowana, to roszczenie wierzyciela wynikające z umowy pożyczki będącej przedmiotem niniejszej sprawy wygasło. Skoro zaś roszczenie wygasło – powództwo musiało zostać oddalone na zasadzie art. 6 k.c.

Dodatkowo Sąd zważył, że w przypadku gdyby zawarcie umowy pożyczki przez pozwaną zostało wykazane, to kwota prowizji dochodzona pozwem winna być uznana za nienależną. Postanowienie umowne dotyczącego tej prowizji należało bowiem uznać za abuzywne.

Sąd zważył, iż zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c. nie wiążą konsumenta te postanowienia umowne, które kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Działanie niezgodne z ww. klauzulą to takie, które jest „nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania” (K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. I, Legalis 2020, uwagi do art. 385 ¹ § 1 k.c.). Z kolei przez pojęcie rażącego naruszenia interesów konsumenta rozumie się „nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków wynikających z umowy na jego niekorzyść, skutkującą niekorzystnym ukształtowaniem jego sytuacji ekonomicznej oraz jego nierzetelnym traktowaniem” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II CSK 483/18).

Sąd zważył, iż wysokość prowizji została w umowie ustalona na kwotę 5000 zł, podczas gdy przedmiotowa pożyczka opiewała na kwotę 5000 zł. Z treści umowy pożyczki ani okoliczności towarzyszących nie wynikało, by opłata prowizyjna w kwocie 5000 zł pozostawała w jakimkolwiek związku z konkretnymi wydatkami poniesionymi w związku z realizacją tej umowy. Natomiast wysokość prowizji została ustalona w sposób rażąco wygórowany, jaskrawo naruszając interesy pozwanej. Wysokość prowizji w kwocie równej 100% kwoty pożyczki należy uznać za rażąco wygórowaną, ustaloną w oderwaniu od faktycznych kosztów pożyczkodawcy, stanowiącą dodatkowe wynagrodzenie za korzystanie przez pozwaną z pożyczonego kapitału, poza pobieranymi przez powoda odsetkami umownymi. Dlatego w ocenie Sądu można uznać, iż jej ustalenie ma na celu obejście przepisów regulujących instytucję odsetek maksymalnych. Prowadzi to do rażącego naruszenia interesów pozwanej jako konsumenta. Na pozwanej spoczywały bowiem nadmierne dodatkowe obciążenia poza obowiązkiem zapłaty odsetek, w oderwaniu od ponoszonych przez powoda kosztów, a więc w sposób, który zachwiał ekwiwalentnością świadczeń stron na niekorzyść pozwanej jako konsumentki. Dlatego postanowienie umowne dotyczące naliczenia prowizji w kwocie 5000 zł Sąd uznał za niewiążące na podstawie art. 385 ¹ § 1 k.c. Żądanie zapłaty tej kwoty, bądź zaliczenie jakichkolwiek wpłat na poczet tego zobowiązania było bezzasadne. Uzasadnia to dodatkowo oddalenie powództwa w niniejszej sprawie.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na nieuwzględnienie powództwa w całości (także w zakresie umorzonego postępowania), Sąd uznał powoda za stronę przegrywającą proces i zobowiązaną do pokrycia kosztów procesu w całości. Na koszty procesu poniesione przez pozwaną składało się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej w osobie adwokata w kwocie 3617 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika pozwanej ustalono na podstawie § 2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

W rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie biegłych sądowych z zakresu psychiatrii i psychologii wyniosło łącznie 4 022,45 zł. i zostało pokryte w całości ze środków Skarbu Państwa. Dlatego też w pkt. IV wyroku Sąd nakazał ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4 022,45 zł z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.