Wyrok z 30 września 2025, sygn. VIII K 247/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz

Protokolant st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio

bez obecności prokuratora , po rozpoznaniu dnia 30 września 2025 r.

sprawy

K. B. (1), s. R. i C. z domu S.,

ur. (...) w O.

oskarżonego o to, że:

W okresie od dnia 4 października 2022 roku do dnia 31 sierpnia 2024 roku w T. uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz dzieci K. B. (2) i M. B. w kwocie po 400 zł miesięcznie określonego na podstawie wyroku (...) z dnia (...) sygn. akt(...) w wyniku czego powstałe zaległości przekroczyły równowartość trzech świadczeń okresowych,

tj. o czyn z art. 209 § 1 kk

orzeka:

I.  uznaje oskarżonego K. B. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 209 § 1 kk i za to w myśl art. 34 § 1 i 1 a pkt 1 kk i art. 35§1 kk na podstawie art. 209 § 1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II.  na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72§1 pkt. 3 kk zobowiązuje oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie M. B. w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności ;

III.  zwalnia oskarżonego od opłaty sądowych, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VIII K 247/25

UZASADNIENIE

(na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. zakres uzasadnienia ograniczono do rozstrzygnięcia o karze, środkach karnych i kosztach - zgodnie z wnioskiem)

Uwaga : Uzasadnienie zostało sporządzone w poprzedniej formie z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...).

K. B. (1) został oskarżony o to, że:

w okresie od dnia 4 października 2022 roku do dnia 31 sierpnia 2024 roku w T. uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz dzieci K. B. (2) i M. B. w kwocie po 400 zł miesięcznie określonego na podstawie wyroku (...) z dnia (...) roku sygn. akt (...) w wyniku czego powstałe zaległości przekroczyły równowartość trzech świadczeń okresowych,

tj. o czyn z art. 209 § 1 kk

Na mocy wyroku (...) z dnia (...), sygn. akt (...) K. B. (1) został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd wymierzając karę oskarżonemu miał na uwadze dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., uwzględniając stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, która to kara winna osiągnąć wobec oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających, czy też umniejszających winę oskarżonego. W stosunku do oskarżonego nie zachodziły także okoliczności, które przemawiałyby za nadzwyczajnym złagodzeniem wymierzanej mu kary. K. B. (1) jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, do którego się przyznał.

W punkcie I sentencji wyroku uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, Sąd wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 209 § 1 kk, art. 34 § 1 i § 1a pkt 1kk, art. 35 § 1 kk, karę 2 lat ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Oskarżony przed popełnieniem czynu, będącego przedmiotem postępowania, był dwukrotnie karany w tym raz za tożsamy rodzajowo czyn.

Orzekając w/w karę sąd miał na względzie fakt, iż obowiązujące przepisy kodeksu karnego dają prymat karom typu wolnościowego. Zdaniem sądu orzekanie kar pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, w odniesieniu do sprawców przestępstw stypizowanych w art. 209 kk jest na ogół niezasadne, gdyż w konsekwencji prowadzi do pogłębienia stanu narażenia małoletniego pokrzywdzonego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W warunkach izolacji penitencjarnej oskarżony nie miałby możliwości pozyskania środków na realizację zobowiązań alimentacyjnych. Natomiast wykonując karę ograniczenia wolności oskarżony będzie pod permanentną kontrolą sądu i w sytuacji gdyby nie realizował obowiązków nałożonych na niego przez sąd, mogą zaistnieć przesłanki do zamiany w/w kary na karę zastępczą pozbawienia wolności. Zdaniem sądu taki długotrwały nadzór sądu będzie w dostatecznym stopniu motywować oskarżonego do realizacji zobowiązań alimentacyjnych i w konsekwencji winien również przyczynić się do wypracowania u oskarżonego prawidłowych wzorców zachowań.

W ocenie sądu orzeczona w w/w wymiarze kara ograniczenia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów i spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej.

Aby zagwarantowywać realizację obowiązku alimentacyjnego, w myśl art. 34§3kk w zw. z art. 72§1 pkt 3kk, sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie M. B. . Sąd natomiast nie orzekł tego obowiązku na rzecz K. B. (2) albowiem obecnie K. B. (2) nie uczy się, gdyż zawodowo już pracuje.

Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa , albowiem zdaniem sądu priorytetowy charakter winny mieć zobowiązania alimentacyjne.