Wyrok z 1 października 2025, sygn. I C 1622/24
Sygnatura akt I C 1622/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Konin, dnia 1 października 2025 r.
Sąd Rejonowy w Koninie I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący:sędzia Daniel Adamczyk
Protokolant:starszy sekretarz sądowy Sebastian Hermanowski
po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. w Koninie
na rozprawie
sprawy z powództwa (...) Bank (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W.
przeciwko A. Ł.
o zapłatę
oraz powództwa ewentualnego o zapłatę
1. oddala powództwo główne;
2. oddala powództwo ewentualne;
3. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3 617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
sędzia Daniel Adamczyk
Sygn. akt I C 1622/24
UZASADNIENIE
Powód (...) Bank (...) S.A. w W. wystąpił przeciwko A. Ł. z pozwem o zapłatę kwoty 13 014,42 zł tytułem zwrotu kwoty należnej powodowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu nr (...) z dnia 18 lutego 2008 r. w związku z koniecznością urealnienia wysokości świadczenia banku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty,
ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia pierwszego roszczenia wniósł o zmianę wysokości świadczenia powoda w postaci wypłaconego pozwanej na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu kapitału kredytu w związku z istotną zmianą siły nabywczej pieniądza w czasie i ukształtowania go na poziomie 115 441,65 zł oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 15 441,65 zł tytułem zwrotu kwoty należnej powodowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty – na podstawie przepisów o waloryzacji sądowej (art. 358 11§ 3 k.c.)
Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych.
Pozwana A. Ł. wniosła o oddalenie powództwa głównego i ewentualnego w całości i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów procesu wg norm przepisanych. Wedle jej stanowiska, zwróciła powodowi kwotę wypłaconego nominalnie kapitału kredytu i kwestionuje roszczenie powoda o zapłatę jakichkolwiek kwot ponad kwotę tegoż kapitału.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 18 lutego 2008 r. A. Ł. zawarła z poprzednikiem pranym pozwanego tj. (...) Bank S.A. w (...) umowę kredytu na cele mieszkaniowe E. nr (...) denominowanego (waloryzowanego) do CHF, na podstawie której bank wypłacił pozwanej łącznie 100 000 zł kapitału kredytu z przeznaczeniem na zakup lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. (...). Kapitał faktycznie przeznaczono na zakup mieszkania opisanego w umowie. Pozwana nadal jest jego właścicielem. Obecnie stoi ono puste. Pozwana nie wie jaka jest jego obecna wartość i nie zamierza go sprzedawać. Przy zawieraniu umowy kredytu pozwana zakładała koszty z tym związane.
Dowód: opisana umowa – k. 24 -26, zeznania pozwanej – k. 182, okoliczności bezsporne
Wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt XVIII C 41/21 Sąd Okręgowy w (...)stwierdził nieważność w/w umowy kredytu i zasądził od pozwanego banku na rzecz A. Ł. kwotę 105 809,39 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23.11.2020 r. do dnia zapłaty.
Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 r, wydanym w sprawie o sygn. akt I ACa 1111/22 Sąd Apelacyjny w (...)zmienił zaskarżony wyżej wyrok w ten sposób, że uzależnił zapłatę przez bank zasądzonych na rzecz A. Ł. należności od równoczesnej solidarnej zapłaty albo zabezpieczenia zapłaty kwoty 100 000 zł i w takim zakresie powództwo o zapłatę oddalił.
Dowód: opisane orzeczenia – k. 29v-63, potwierdzenie przelewu – k. 66
Strony dokonały wzajemnych rozliczeń nominalnych z w tytułu w/w umowy kredytowej.
Dowód: okoliczności bezsporne, porozumienie w przedmiocie realizacji w/w/ wyroków – k. 64-65
Powód w dniu 29 grudnia 2023 r. wniósł do Sądu Rejonowego P. w P. wniosek o zawezwanie do próby ugodowej dotyczące zapłaty od A. Ł. m.in. kwoty 15 441,65 zł ponad kwotę kapitału z umowy kredytu objętego niniejsza sprawą. P. prowadzone jest pod sygn. akt I Co 51/24 i jest w toku.
Dowód: opisany wniosek – k. 91-93, okoliczności bezsporne
Dokumenty, na podstawie których ustalono stan faktyczny Sąd uznał za całkowicie wiarygodne. Co do ich autentyczności i prawdziwości treści w nich zawartych nie były kwestionowane przez strony, a i Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu.
Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej, albowiem były spójne i logiczne oraz szczere, a ponadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym.
Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. oddalił wnioski powódki zawarte w pkt 10 i 11 pozwu dotyczące dowodów z opinii biegłych, albowiem rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych i dowody te nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a spowodowałyby jedynie nieuzasadnione przedłużenie postępowania.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo główne, jak i ewentualne okazało się nieuzasadnione i podlegało oddaleniu w całości.
Umowa kredytu objętego pozwem nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień. Nie ma podstawy prawnej do żądania odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystanie z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia. (por. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25.04.2024r. sygn. akt III CZP 25/22).
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) w postanowieniu 12.01.2024 r. w sprawie C – 488/23 uznał, że „art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, iż w kontekście uznania za nieważną w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem przez instytucję kredytową, a to ze względu na to, że umowa ta zawierała nieuczciwe warunki, bez których nie mogła dalej obowiązywać, przepisy te stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta, poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty, rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi."
Podobnie w sprawie C – 520/21 TSUE wskazał, że dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty. Niedopuszczalne jest bowiem by strona czerpała korzyści gospodarcze ze swego niezgodnego z prawem zachowania, ani do tego, by otrzymała odszkodowanie za niedogodności nim wywołane. Argument dotyczący stabilności rynków finansowych nie ma znaczenia w ramach wykładni dyrektywy 93/13, która ma na celu ochronę konsumentów. Ponadto nie można dopuścić, by przedsiębiorcy mogli obejść cele realizowane przez dyrektywę 93/13 ze względu na zachowanie stabilności rynków finansowych. Do instytucji bankowych należy bowiem organizacja działalności w sposób zgodny z tą dyrektywą.
Również w postanowieniu z 11.12.2023 r. w sprawie C – 756/22 TSUE orzekł, iż artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania umowy kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem przez instytucję bankową za nieważną w całości ze względu na to, że umowa ta zawiera nieuczciwe warunki, bez których nie może ona dalej obowiązywać, stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta zwrotu kwot innych niż kapitał wpłacony na poczet wykonania tej umowy oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od chwili wezwania do zapłaty.
Powyższe stanowisko jest ugruntowane i jednolite także w orzecznictwie sądów powszechnych, co przywoływała strona pozwana.
Skutkiem nieważności umowy kredytowej jest zwrot wzajemnych świadczeń w wysokości nominalnej na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Nie ma podstaw do urealnienia wysokości kapitału, czy też do zmiany wysokości świadczenia z tego tytułu wynikającego. Podobnie brak podstaw do zastosowania waloryzacji sądowej na podstawie art. 358 1 § 3 k.c., albowiem przepisy prawa krajowego nie mogą w tym wypadku stać w tym zakresie na przeszkodzie realizacji dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r.
Mając zatem na względzie treść w/w orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz powołaną dyrektywę 93/13 nie można zdaniem Sądu uznać, aby powód mógł domagać się jakiejkolwiek kwoty przewyższającej kapitał umowny.
Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił zarówno powództwo główne jak i ewentualne.
O kosztach procesu w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, na które składała się opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego wg stawki minimalnej (3600 zł).
sędzia Daniel Adamczyk