Zarządzenie z 1 października 2025, sygn. VI GNc 2812/25

UZASADNIENIE

postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 01 października 2025 roku

(k. 54 akt)

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2025 roku referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni, na wniosek powoda A. K. zawarty w pozwie, działając na podstawie art. 458 ⁶ § 1 k.p.c. postanowił rozpoznać przedmiotową sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych (k. 33 akt).

Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie jakikolwiek środek zaskarżenia został doręczony pozwanemu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w dniu 29 sierpnia 2025 roku (k. 43 akt).

W dniu 09 września 2025 roku (data nadania pisma w placówce pocztowej, k. 48 akt) pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniósł skargę na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia.

W ocenie Sądu skarga pozwanego podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 398 ²² § 1 k.p.c. na orzeczenie referendarza sądowego służy skarga w przypadkach, w których na postanowienie sądu służyłoby zażalenie.

Stosownie do treści art. 394 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest: 1) zwrot pisma wniesionego jako pozew, z którego nie wynika żądanie rozpoznania sprawy, 2) zwrot pozwu, 3) odmowa odrzucenia pozwu, 4) przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu lub niższemu albo podjęcie postępowania w innym trybie, 5) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania, 5 ¹) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa, 6) zwrot kosztów, określenie zasad ponoszenia przez strony kosztów procesu, zwrot opłaty lub obciążenie kosztami sądowymi – jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy.

Natomiast zgodnie z treścią art. 394 ^1a § 1 k.p.c. zażalenie do innego składu sądu pierwszej instancji przysługuje na postanowienia tego sądu, których przedmiot jest enumeratywnie wymieniony w tym przepisie, tj. odmowa zwolnienia od kosztów sądowych lub cofnięcie takiego zwolnienia oraz odmowa ustanowienia adwokata lub radcy prawnego lub ich odwołanie; oddalenie opozycji przeciwko wstąpieniu interwenienta ubocznego oraz niedopuszczenie interwenienta do udziału w sprawie wskutek uwzględnienia opozycji; rygor natychmiastowej wykonalności; wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia skargi o wznowienie postępowania; stwierdzenie prawomocności orzeczenia; skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę, zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka oraz odmowa zwolnienia świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia; odmowa uzasadnienia orzeczenia oraz jego doręczenia; zwrot zaliczki, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wynagrodzenie biegłego, mediatora, kuratora ustanowionego dla strony w danej sprawie i należności świadka, a także koszty przyznane w nakazie zapłaty, jeżeli nie wniesiono środka zaskarżenia od nakazu; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem; odrzucenie zażalenia; odrzucenie skargi na orzeczenie referendarza sądowego; zatwierdzenie ugody w sprawie odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów; wstrzymanie wykonania decyzji, w przypadku zawieszenia postępowania, na zgodny wniosek stron zamierzających zawrzeć ugodę w sprawie odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów.

A zatem nie budzi wątpliwości, że na postanowienie w przedmiocie pominięcia przy rozpoznawaniu sprawy przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych nie przysługuje skarga (czy zażalenie) – postanowienie to nie kończy bowiem postępowania w sprawie ani nie należy do katalogu postanowień enumeratywnie wymienionych w art. 394 k.p.c., czy art. 394 ^1a k.p.c., zażalenie takie nie jest również przewidziane przez żaden przepis szczególny.

Stosownie natomiast do treści art. 398 ²⁴ k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z 373 k.p.c. sąd odrzuca skargę spóźnioną, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie.

W tej więc sytuacji, kiedy to żaden przepis prawa nie przewidywał możliwości wniesienia skargi na postanowienie o rozpoznaniu sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych (przy czym pozwany został pouczony o niezaskarżalności przedmiotowego postanowienia), skargę taką – wniesioną przez pozwanego – jako niedopuszczalną – należało odrzucić, o czym Sąd orzekł w oparciu o powyższe przepisy.

Na marginesie jedynie wskazać należy, że skarga ta podlegała również odrzuceniu, albowiem nie tylko była niedopuszczalna, ale i spóźniona. Zgodnie bowiem z treścią art. 398 ²² § 2 k.p.c. skargę wnosi się do sądu, w którym referendarz sądowy wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie tygodnia od dnia jego doręczenia, a jeżeli zażądano uzasadnienia tego orzeczenia – od dnia jego doręczenia z uzasadnieniem. Tymczasem skoro pozwanemu doręczono odpis postanowienia z dnia 11 sierpnia 2025 roku – w dniu 29 sierpnia 2025 roku, tygodniowy termin do wniesienia skargi upływał pozwanemu z dniem 05 września 2025 roku. Pozwany wniósł natomiast skargę w dniu 09 września 2025 roku (data nadania pisma w placówce pocztowej, k. 48 akt), a więc uczynił to z przekroczeniem wskazanego powyżej terminu, który jako termin ustawowy nie podlega ani skróceniu ani wydłużeniu, zaś jego niezachowanie wywołuje skutki wskazane w przepisach prawa (w niniejszym przypadku – odrzucenie skargi).

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

5.  (...)

6.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 22 listopada 2025 roku