Wyrok z 2 października 2025, sygn. III C 738/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 października 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Anna Andrejczyk

po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. w Szczecinie na rozprawie

sprawy z powództwa F. S. i P. Ł.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. solidarnie na rzecz powodów F. S. i P. Ł. kwotę 4.257,26 zł (cztery tysiące dwieście pięćdziesiąt siedem złotych dwadzieścia sześć groszy) wraz z wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

-od kwoty 3.707,26 zł (trzy tysiące siedemset siedem złotych dwadzieścia sześć groszy) od dnia 26 maja 2024 r. do dnia zapłaty;

-od kwoty 550 zł (pięćset pięćdziesiąt złotych) od dnia 18 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  w pozostałej części powództwo oddala;

3.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. solidarnie na rzecz powodów F. S. i P. Ł. kwotę 1.617 zł (tysiąc sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie kwotę 1.318,06 zł (tysiąc trzysta osiemnaście złotych sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt III C 738/24

UZASADNIENIE

Pozwem z 11 września 2024 roku powodowie F. S. oraz P. Ł., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli o zasądzenie solidarnie na ich rzecz od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 1.650 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od 26 maja 2024 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie solidarnie na ich rzecz od pozwanego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 34 złotych.

W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że 18 kwietnia 2024 roku doszło do zdarzenia, w wyniku którego pojazd marki V. o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność poszkodowanych M. Z. i B. Ł. został uszkodzony przez sprawcę posiadającego polisę od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Pozwany wypłacił odszkodowanie z tytułu szkody w pojeździe, jednak nie w pełnej wysokości – wysokość szkody została ustalona prze ubezpieczyciela na kwotę 5.137,25 zł.

Powodowie wskazali, że domagają się pozostałej części odszkodowania w kwocie 1.100 zł oraz kwoty 550 zł tytułem poniesionych przez poszkodowanego wydatków na sporządzenie kosztorysu przez niezależnego rzeczoznawcę.

Podnieśli, że odsetek ustawowych od ww. kwoty domagają się od dnia 25 maja 2024 r., tj. po upływie 30 dni od daty zawiadomienia pozwanego o szkodzie, co miało miejsce 25 kwietnia 2024 r.

Pozwany (...) S.A. w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie solidarnie od powodów na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany zakwestionował wskazany przez powoda zakres naprawy uszkodzonego pojazdu jak i jej koszt, i również koszt prywatnej opinii co do zasady jak i co do wysokości. Wskazał, że składano poszkodowanemu propozycje naprawy pojazdu w ramach sieci naprawczej (...), gdzie cena napraw i części zamiennych może być niższa nawet o 30%. Poszkodowany nie skorzystał z przedstawionych propozycji obniżenia kosztów likwidacji szkody. Pozwany wskazał, że przyznał już poszkodowanemu stosowne odszkodowanie, na które złożyły się elementy wymienione w kalkulacji naprawy.

W piśmie z dnia 26 czerwca 2025 r. powodowie F. S. oraz P. Ł., rozszerzyli powództwo o kwotę 2.607,26 zł i tym samym wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów solidarnie kwoty 4.257,26 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 26 maja 2024 r. do dnia zapłaty.

Powodowie wskazali, że na kwotę 4.257,26 zł składa się kwota 3.707,26 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu i kwota 550 zł tytułem odszkodowania za należność za sporządzenie opinii przez niezależnego rzeczoznawcę.

Wskazano przy tym, że kwota 3.707,26 zł stanowi różnicę pomiędzy należnym powodom odszkodowaniem, ustalonym jako suma dotychczasowego kosztu naprawy pojazdu w wysokości 7.000 zł oraz kosztu naprawy, koniecznego jeszcze do poniesienia w celu przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, w wysokości 1.844,51 zł a bezsporną kwotą odszkodowania w wysokości 5.137,25 zł. Przyjęty dotychczasowy koszt naprawy mieści się w wyliczeniach biegłego sądowego.

Pozwany (...) S.A. w W. w odpowiedzi na rozszerzenie powództwa wniósł o oddalenie powództwa, również w rozszerzonym zakresie wskazując, że pojazd został naprawiony przez poszkodowanego, zatem wycena i orzekanie na podstawie hipotetycznych kosztów traci rację bytu. Tym samym pozwany zakład ubezpieczeń podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w toku postępowania.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

18 kwietnia 2024 r. doszło do kolizji, w której samochód marki V. o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność M. Z. i B. Ł., został uszkodzony przez sprawcę posiadającego umowę ubezpieczenia obowiązkowego OC w (...) S.A. z siedzibą w W.. Kierowcą pojazdu uszkodzonego była B. Ł..

W samochodzie zostały uszkodzone m.in. drzwi przednie prawe, drzwi tylne prawe, błotnik tylny prawy, błotnik przedni prawy, drzwi przednie prawe, drzwi tylne prawe, felga tylna prawa.

Niesporne, a nadto dowód:

- zeznania świadka M. Z. – k. 60-61,

- zeznania świadka B. Ł. – k. 61.

- akta szkody (płyta CD) – k. 48,

Pismem z 26 kwietnia 2024 r. (...) S.A. poinformował o otrzymaniu zgłoszenia o wypłatę odszkodowania.

Dowód:

- pismo z 26 kwietnia 2024 r. – k. 38-41, 42-45.

Powszechny Zakład Ubezpieczeń Społecznych w ramach postępowania likwidacyjnego sporządził wycenę szkody uszkodzonego pojazdu i przyznał poszkodowanym kwotę 5.137,25 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu V. o numerze rejestracyjnym (...)

Niesporne, a nadto dowód:

- akta szkody (płyta CD) – k. 48,

- pismo (...) S.A. z dnia 7 maja 2024 r. z kalkulacją szkody – k. 6,

- pismo (...) S.A. z dnia 7 maja 2024 r. z informacją o wysokości odszkodowania – k. 7-10,

- pismo (...) S.A. z dnia 22 maja 2024 r. – k. 11.

Poszkodowana B. Ł. nie zgadzając się z wysokością odszkodowania, zwróciła się do P. O. o sporządzenie kalkulacji szkody, który ją dla niej sporządził (kosztorys numer (...)). Koszt sporządzenia tej prywatnej kalkulacji wyniósł 550 zł. Ww. kosztorys ustalał koszty naprawy pojazdu na kwotę 10.122,73 zł.

Dowód:

- pismo P. O. k. 71,

- kosztorys k. 14-16, k. 46-47,

- faktura za kosztorys naprawy k. 17

Pismem z 5 czerwca 2024 r. (...) Biuro Pomocy Prawnej i dochodzenia odszkodowań skierował do pozwanego ubezpieczyciela przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 5.535,48 zł, w tym kwoty 4.985,48 zł tytułem kosztów naprawy i 550 zł tytułem rekompensaty kosztów powołania rzeczoznawcy – w terminie 14 dni, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

Dowód:

- przedsądowe wezwanie do zapłaty z 5 czerwca 2024 r. – k. 12-13,

- kosztorys k. 14-16,

- faktura za kosztorys naprawy k. 17.

(...) S.A. z siedzibą w W. w odpowiedzi na przedsądowe wezwanie do zapłaty poinformował o braku możliwości dopłaty do dotychczas wypłaconej kwoty odszkodowania.

Dowód:

- pismo z dnia 19 czerwca 2024 r. – k. 18.

11 lipca 2024 r. pomiędzy M. Z. i B. Ł. a F. S. i P. Ł. prowadzącymi działalność gospodarczą pod firmą (...) S., (...) S.C. wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej UM w S., NIP (...) została zawarta umowa przelewu wierzytelności wynikającej ze szkody w pojeździe marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), który w dniu 18 kwietnia 2024 r. uległ uszkodzeniu.

Niesporne, a nadto dowód:

- umowa przelewu wierzytelności – k. 21-22.

Pismem z 30 sierpnia 2024 r. pełnomocnik P. Ł. i F. S. skierował do Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych S.A. ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 5.535,48 zł, w tym kwoty 4.985,48 zł tytułem odszkodowania i kwoty 550 zł tytułem kosztów sporządzenia opinii, w terminie 5 dni od daty otrzymania pisma.

Wezwanie do zapłaty pozostało bezskuteczne.

Dowód:

- przedsądowe wezwanie do zapłaty z 30 sierpnia 2024 r. – k. 23.

Koszty naprawy samochodu marki V. (...) o nr rej. (...) usuwającej uszkodzenia i przywracającej pojazd do stanu sprzed zdarzenia kolizyjnego zaistniałego 18 kwietnia 2024 r., wykonanej w okresie zaistnienia szkody w niezależnym warsztacie blacharsko-lakierniczym działającym na terenie zamieszkania poszkodowanego, oferującym usługi na odpowiednio wysokim poziomie, przy zastosowaniu części oryginalnych serwisowych, sygnowanych znakiem producenta pojazdu oraz średnich stawek prac naprawczych wynosiły brutto 11.396,18 zł.

Samochód uszkodzony został poddany naprawie mającej charakter częściowy. Nie wymieniono obręczy koła tylnego prawego oraz nie odtworzono właściwego kształtu progu drzwi przednich prawych.

Oszacowane przez opiniujące koszty przeprowadzonej naprawy samochodu z wykorzystaniem części oryginalnych, sygnowanych znakiem producenta pojazdu oraz średnich stawek prac naprawczych, nie przekraczały kwoty brutto 10.363,99 zł.

Natomiast koszty naprawy niezbędnej do przywrócenia pojazdu uszkodzonego do stanu poprzedniego, według cen z okresu zaistnienia szkody wynoszą brutto 1.844,51 zł.

Wartość pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) w dniu 18 kwietnia 2024 r. w stanie nieuszkodzonym (przed kolizją) wynosiła brutto 23.100,00 zł, zaś jego wartość w tym samym okresie w stanie uszkodzonym (po zaistnieniu szkody tzw. pozostałości) oszacowana przez opiniującego z wykorzystaniem systemu komputerowego (...)Ekspert metodą zredukowanego kosztu naprawy wynosiła brutto 16.200 zł.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z 24 kwietnia 2025 r. – k. 84-112.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie niemalże całości (w wysokości uwzględniającej rozszerzenie żądania dochodzonego pozwem), z pominięciem jedynie odsetek od kwoty 550 zł, które zasądzono od dnia 18 czerwca 2024 r., zamiast od dnia 26 maja 2024 r., jak tego domagali się powodowie.

W przedmiotowej sprawie powodowie F. S. oraz F. Ł. domagali się zasądzenia (po rozszerzeniu powództwa) od Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych S.A. z siedzibą w W. kwoty 4.257,26 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 26 maja 2024 r. do dnia zapłaty.

Legitymacja strony powodowej wobec pozwanego ubezpieczyciela wynika z nabycia przez powodów od poszkodowanego wierzytelności o wypłatę odszkodowania z tytułu kosztów naprawy pojazdu na podstawie umowy cesji z dnia 11 lipca 2024 roku (art. 509 k.c.), czego pozwany nie kwestionował.

Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o dokumenty złożone przez strony postępowania i zeznania świadków – M. Z. i B. Ł.. Dokumenty złożone przez strony były w całości dla Sądu przekonujące, a przy tym żadna ze stron ich nie kwestionowała. W całości za wiarygodne uznano również zeznania świadków. W spornym zakresie ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o opinię główną i opinię uzupełniającą biegłego sądowego R. S., które zostały sporządzone rzetelnie, klarownie, a jednocześnie zawierały informacje niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Podstawą prawną żądania pozwu był art. 436 § 1 k.c., który stanowi, że odpowiedzialność przewidzianą w art. 435 k.c. ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody.

Natomiast zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia, natomiast na podstawie art. 36 ust. 1 zd. 1 cyt. ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Cytowany przepis jest wyrazem tendencji ustawodawcy, aby umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej stwarzała możliwie szeroki zakres ochrony ubezpieczeniowej zarówno ubezpieczonemu sprawcy szkody przed konsekwencjami osobistego ponoszenia odpowiedzialności cywilnej, jak i poszkodowanemu, przez zapewnienie mu pełnej kompensaty ze strony ubezpieczyciela szkody wyrządzonej przez ponoszącego odpowiedzialność cywilną sprawcę. W konsekwencji odpowiedzialność ubezpieczyciela determinowana jest odpowiedzialnością sprawcy wypadku.

Świadczenie pieniężne, które wypłaca ubezpieczyciel w ramach odpowiedzialności przewidzianej przez rzeczone przepisy, jest ustalane według reguł rządzących cywilnym prawem odszkodowawczym, a więc o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od ubezpieczyciela decydują przepisy kodeksu cywilnego, zwłaszcza art. 361 – 363 k.c., z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 lipca 2014 roku w sprawie o sygn. akt I ACa 134/14).

Pozwany zakład ubezpieczeń nie kwestionował zasady swojej odpowiedzialności za szkodę powstałą w pojeździe należącym do poszkodowanych i wypłacił odszkodowanie w kwocie 5.137,25 złotych. Nie budziło bowiem wątpliwości, iż do przedmiotowego zdarzenia drogowego doszło na skutek zawinionego działania uczestnika ruchu drogowego posiadającego polisę w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody związane z ruchem pojazdu mechanicznego u pozwanego ubezpieczyciela.

Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu pozostawała zatem wysokość wypłaconego odszkodowania w toku postępowania likwidacyjnego, a zatem czy zasadnie powód dochodzi zapłaty odszkodowania hipotetycznego.

W związku z problematyką w niniejszym procesie wskazać należy, że świadczenie ubezpieczyciela z tytułu umowy ubezpieczenia majątkowego ma charakter odszkodowawczy i ta funkcja kompensacyjna determinuje podstawową treść pojęciową, zakres i poziom odszkodowania. Odpowiedzialność natomiast zakładu ubezpieczeń jest szczególną postacią odpowiedzialności cywilnej, a prawo ubezpieczeń majątkowych jest częścią prawa odszkodowawczego. Pojęcie szkody w ubezpieczeniach jest zatem takie samo jak w innych działach prawa odszkodowawczego, zasada odszkodowania nie może być bowiem traktowana w oderwaniu od ogólnych zasad odszkodowawczych, które znalazły wyraz i zostały uregulowanie w kodeksie cywilnym. Dotyczy to samych pojęć szkody i odszkodowania. Wskazać przy tym należy, że zakład ubezpieczeń obowiązany jest do naprawienia szkody tylko w formie wypłaty odpowiedniej sumy pieniężnej, nie zaś wedle wyboru poszkodowanego także przez przywrócenie stanu poprzedniego, co wyłącza stosowanie w tych okolicznościach art. 363 § 1 k.c. Niezależnie od tego, czy poszkodowany naprawił, uszkodzoną rzecz, należy mu się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasad art. 363 § 2 k.c., w związku z art. 361 § 2 k.c., co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom przywrócenia rzeczy jej wartości sprzed wypadku.

Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W literaturze dominującą jest teoria adekwatnego związku przyczynowego, od której odstępstwa mogą wystąpić w warunkach opisanych w art. 361 § 2 k.c., zgodnie z którym granicach określonych w art. 361 § 1 k.c., w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Co do zasady normalny związek przyczynowy pełni zatem w prawie cywilnym funkcję przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, a nadto wyznacza jej granice w tym sensie, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa zdarzeń, z którymi ustawa łączy jego obowiązek odszkodowawczy. Skutki zaś pozostające poza granicami adekwatnej przyczynowości nie są objęte takim obowiązkiem. Adekwatny związek przyczynowy pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych skutków, które są dla badanego zdarzenia zwykłe (typowe, normalne), a na odrzucenie takich, które oceniamy jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Następstwo zdarzenia ma zaś normalny charakter wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest następstwem danego zdarzenia lub gdy zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy jest konsekwencją danego zdarzenia (por. wyrok SN z dnia 11.09.2003 r., sygn. III CKN 473/01 oraz wyrok SN z dnia 26.01.2006 r., II CK 372/05). W świetle powyższego przepisu wysokość odszkodowania ubezpieczeniowego świadczonego z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody związane z ruchem pojazdu mechanicznego jest zakreślona granicami odpowiedzialności cywilnej posiadacza, kierowcy samochodu. Reguła płynąca z przywołanego przepisu nakazuje także przestrzeganie zasady pełnego odszkodowania w granicach wspomnianego adekwatnego związku przyczynowego. Podstawową bowiem funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może ono jednak przewyższać wysokości faktycznie poniesionej szkody.

Odnosząc się do żądania zwrotu kosztów naprawy pojazdu wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Z przepisu art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (...) wynika natomiast, że odszkodowanie, które zakład ubezpieczeń, w ramach odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zobowiązany jest wypłacić poszkodowanemu, ustala się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, jeżeli są oni zobowiązani do odszkodowania za szkodę wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu. Zgodnie natomiast z art. 363 § 1 k.c., naprawienie szkody, jeżeli taki jest wybór poszkodowanego, powinno nastąpić przez przywrócenie stanu poprzedniego. Odszkodowanie, jakie zobowiązany jest w takiej sytuacji wypłacić zakład ubezpieczeń, obejmuje wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy. Przywrócenie uszkodzonej rzeczy do stanu poprzedniego oznacza zaś doprowadzenie jej do stanu używalności i jakości w zakresie istniejącym przed wypadkiem; w razie uszkodzenia pojazdu mechanicznego chodzi o przywrócenie mu sprawności technicznej, zapewniającej bezpieczeństwo kierowcy i innych uczestników ruchu, oraz wyglądu sprzed wypadku (por. uchwałę SN z dnia 12 kwietnia 2012 r., II CZP 80/11). Podkreślenia wymaga, że poszkodowanemu w związku z ruchem pojazdu mechanicznego przysługuje w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej roszczenie odszkodowawcze z chwilą powstania obowiązku naprawienia szkody, a nie gdy powstaną koszty naprawy pojazdu. W myśl przepisów Kodeksu cywilnego i istoty instytucji odszkodowania, roszczenie i świadczenie odszkodowawcze jest niezależne od tego, czy naprawa została dokonana. Wysokość świadczeń należy obliczać na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia, a naprawa pojazdu przed uzyskaniem świadczeń z zakładu ubezpieczeń i jej faktyczny zakres, nie ma zasadniczego wpływu na powyższy sposób ustalania ich wysokości. Zastosowanie takiego miernika dla ustalenia wysokości odszkodowania wymaga przede wszystkim jego kompensacyjna funkcja. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłatę odszkodowania, a tym samym zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał (w ogóle lub w części) restytucji i czy ma taki zamiar. Dla powstania roszczenia o naprawienie szkody w postaci kosztów naprawy pojazdu nie mają również znaczenia późniejsze zdarzenia, choćby w postaci sprzedaży uszkodzonego lub już naprawionego pojazdu. Zbycie rzeczy jest uprawnieniem właściciela tak samo, jak korzystanie z niej. Skorzystanie z tego uprawnienia nie może ograniczać wysokości należnego poszkodowanemu odszkodowania; ubezpieczyciel sprawcy szkody powinien bowiem wyrównać uszczerbek w majątku poszkodowanego do pełnej wysokości szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2021 r., I NSNc 150/20 i przywołane tam orzecznictwo).

W oparciu o opinię biegłego sądowego z dnia 24 kwietnia 2025 r. ustalono, że koszt naprawy samochodu marki V. (...) nr rej. (...), koniecznej do usunięcia szkód powstałych w wyniku kolizji z dnia 18 kwietnia 2024 r. i przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia, wykonanej w niezależnym warsztacie blacharsko-lakierniczym w miejscu zamieszkania poszkodowanego, przy zastosowaniu oryginalnych części sygnowanych znakiem producenta oraz średnich stawek robocizny, wynosił 11.396,18 zł brutto.
Naprawa pojazdu miała jednak charakter niepełny – nie dokonano wymiany tylnej prawej felgi oraz nie przywrócono właściwego kształtu prawego przedniego progu.

Według opinii biegłego, wartość faktycznie przeprowadzonej naprawy, wykonanej z użyciem części oryginalnych i średnich stawek rynkowych, nie przekroczyła kwoty 10.363,99 zł brutto. Z kolei dodatkowe koszty niezbędne do pełnego odtworzenia stanu sprzed szkody wyniosły 1.844,51 zł brutto.

Wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym w dniu 18 kwietnia 2024 r. została określona na 23.100,00 zł brutto, natomiast jego wartość w stanie uszkodzonym (tzw. pozostałości) oszacowano metodą zredukowanego kosztu naprawy przy użyciu systemu (...)Ekspert na kwotę 16.200,00 zł brutto.

W konsekwencji roszczenie powoda w wysokości 3.707,26 zł należy uznać za zasadne, gdyż odpowiada ono różnicy pomiędzy należnym odszkodowaniem (tj. sumą dotychczas poniesionych kosztów naprawy – 7.000 zł oraz koniecznych jeszcze do poniesienia – 1.844,51 zł), a bezspornie wypłaconą już kwotą 5.137,25 zł. Wskazana wartość dotychczasowych kosztów naprawy mieści się w ustaleniach biegłego i znajduje potwierdzenie w zeznaniach właścicielki pojazdu.

Koszt naprawy pojazdu przy zastosowaniu oryginalnych części sygnowanych znakiem producenta oraz średnich stawek robocizny wyliczone przez biegłego opiewały na kwotę 11.396,18 zł. Pozwany ubezpieczyciel wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 5.137,25 zł, zatem powodowie mogli się domagać kwoty 6.258,93 zł

Koszty naprawy poniesione na naprawę uszkodzonego pojazdu opiewają wg wniosków opinii biegłego na kwotę 10.363,99 zł, co pomniejszone o wypłacone przez pozwanego odszkodowanie w kwocie 5.137,25 zł daje kwotę 5.226,74 zł.

Powodowie domagali się z tytułem odszkodowania za szkodę w pojeździe kwoty 4.257,26 zł, a zatem kwota ta mieści się ww. kwotach wskazanych w opinii biegłego.

Należy dodatkowo podkreślić, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia, iż znajdzie zastosowanie wskazywane przez stronę pozwaną orzecznictwo Sądu Najwyższego, w szczególności uchwała z dnia 11 września 2024 r. (sygn. akt III CZP 65/23). Orzeczenie to odnosi się do sytuacji, w której naprawa pojazdu została przeprowadzona w sposób pełny i skuteczny, a jej wynik doprowadził samochód do stanu sprzed szkody. W analizowanej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca, albowiem wykonana dotychczas naprawa – dokonana przez właścicielkę pojazdu – miała charakter częściowy i nie przywróciła w pełni stanu poprzedniego pojazdu.

Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne oparcie się nie na stanowisku wynikającym z przywołanej uchwały, lecz na rzeczywistym stanie sprawy. Tym samym należało wziąć pod uwagę koszty naprawy oszacowane w sposób hipotetyczny, czyli takie, które byłyby konieczne, aby faktycznie odtworzyć pojazd w stanie sprzed zdarzenia. Wycena ta została dokonana zarówno na podstawie prywatnej opinii technicznej zleconej przez poszkodowaną, jak i w świetle ustaleń biegłego sądowego powołanego w toku niniejszego postępowania.

Sąd Rejonowy orzekając w niniejszej sprawie miał na uwadze aktualne orzeczeniowo, w tym m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2025 r. III CZP 32/24, gdzie to Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy jest dopuszczalne także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd.

Pozwany powoływał się również na obowiązek współpracy poszkodowanego z ubezpieczycielem. Z argumentacji pozwanego wynika, że poszkodowany powinien skorzystać z propozycji naprawy w warsztacie współpracującym z ubezpieczycielem z uwagi na gwarantowane zniżki. Zarówno sprawca szkody jak i ubezpieczyciel nie są uprawnieni do ingerowania w to, w jakim warsztacie poszkodowany dokona naprawy pojazdu i fakt, że wybrał warsztat, który stosuje ceny wyższe niż te, które ubezpieczyciel byłby skłonny zaakceptować, nie zwalnia ani sprawcy szkody ani ubezpieczyciela z obowiązku zwrotu tych kosztów, o ile były one celowe i ekonomicznie uzasadnione w celu przywrócenia stanu poprzedniego pojazdu. Poszkodowany nie jest również zobowiązany do dokonywania naprawy pojazdu w warsztacie, który oferuje najniższe ceny za tego rodzaju usługi. Stąd też koszty naprawy pojazdu, którego poszkodowany dotychczas nie naprawił winny być ustalone przy uwzględnieniu rzeczywistego, prognozowanego kosztu naprawy pojazdu. Ubezpieczyciel byłby zwolniony z obowiązku wypłaty odszkodowania jedynie w takim zakresie, w jakim poniesione koszty naprawy pojazdu prowadziłyby do wzbogacenia poszkodowanego. Jednakże ciężar wykazania tej okoliczności, tj. wzbogacenia poszkodowanego, spoczywa na pozwanym, który z faktu tego wywodzi skutki prawne. Faktu tego pozwany w toku procesu nie wykazał.

Odnośnie roszczenia o zapłatę 550 zł tytułem wykonania prywatnej ekspertyzy wskazać należy, że zdaniem Sądu zasadnym jest również uwzględnienie żądania powoda dotyczącego zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej kalkulacji naprawy, albowiem wydatek ten pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Poszkodowana, jako osoba nieposiadająca fachowej wiedzy w zakresie mechaniki i technologii napraw pojazdów, nie była w stanie samodzielnie ocenić, czy wypłacone przez zakład ubezpieczeń odszkodowanie odpowiadało rzeczywistym kosztom przywrócenia samochodu do stanu poprzedniego. Zlecenie sporządzenia ekspertyzy prywatnej stanowiło więc uzasadnioną i racjonalną czynność zmierzającą do ochrony jej praw, umożliwiającą prawidłowe ustalenie wysokości roszczenia i weryfikację stanowiska ubezpieczyciela.

Wskazać również należy, że jednym z podstawowych obowiązków strony, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, jest jego udowodnienie (art. 6 k.c.). Ponadto, stosownie do art. 3 k.p.c., strony obowiązane są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis ten nakłada na strony określone w nim obowiązki o charakterze moralnym, etycznym oraz procesowym i przenosi na strony obowiązek dążenia do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Rolą sądu jest zatem jedynie ocena stanowisk i materiału dowodowego zaoferowanego przez strony. Sąd nie może domyślać się, jakie są faktycznie intencje strony, czy też korygować formułowane przez stronę tezy dowodowe, tak aby zgłaszane dowody stały się przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie może bowiem w toku postępowania wchodzić w zakres kompetencji stron sporu i podejmować działań zmierzających do udowodnienia zasadności roszczenia. Takie czynności sądu byłyby oczywiście sprzeczne z zasadami kontradyktoryjności sporu i równości stron postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2022 r., I CSK 1298/22). W świetle powyższego, to na pozwanym spoczywał ciężar dowodu co do faktów mających wpływ na ustalenie wysokości odszkodowania na poziomie nieprzekraczającym kwoty wskazanej w kalkulacji naprawy sporządzonej przez nią w postępowaniu likwidacyjnym. Takie dowody nie zostały jednak przedstawione.

Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje oparcie w treści art. 359 § 1 k.c., art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych (…). Zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2003 r., sygn. II CK 146/02). Ubezpieczyciel, stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) stanowi, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. Świadczenie ubezpieczyciela ma zatem charakter terminowy, a spełnienie świadczenia w terminie późniejszym niż wynikający z cytowanego przepisu może być usprawiedliwione jedynie wówczas, gdy ubezpieczyciel wykaże istnienie przeszkód w postaci niemożliwości wyjaśnienia okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności albo wysokości świadczenia, mimo działań podejmowanych z wymaganą od niego starannością profesjonalisty, według standardu, którego reguły wyznacza przepis art. 355 par. 2 k.c.

Powodowie domagali się zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 26 maja 2024 roku. Zgłoszenie szkody zostało przyjęte przez (...) S.A. w dniu 24 kwietnia 2024 r., co nie było miedzy stronami sporne. Roszczenie powoda stało się wymagalne z upływem dnia 25 maja 2024 r. Z tego względu pozwana pozostaje od dnia następnego w opóźnieniu z zapłatą pozostałej części odszkodowania za szkodę w pojeździe. Pozwany nie podniósł przy tym ani nie udowodnił, aby w terminie zakreślonym przepisem art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (…), nie było możliwe wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia. Wysokość zaś szkody powstałej w pojeździe została ustalona w toku niniejszego procesu wyłącznie na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu likwidacyjnym, a więc na podstawie okoliczności istniejących i znanych pozwanej w postępowaniu likwidacyjnym jeszcze przed dniem skierowania wezwania do uzupełnienia odszkodowania. Skoro zatem pozwany ubezpieczyciel nie spełnił świadczenia z tytułu naprawienia szkody w pełnej wysokości do dnia 25 maja 2024 roku, to od dnia następnego pozostaje w opóźnieniu, co uzasadnia zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty uzupełniającej odszkodowanie od dnia wskazanego w pozwie, tj. 26 maja 2024 roku.

Natomiast w zakresie kwoty 550 zł (żądanie zwrotu kosztów ekspertyzy sporządzonej na zlecenie poszkodowanej), jako bezterminowego zobowiązania w rozumieniu art. 455 k.c., to zostało ono po raz pierwszy przedstawione pozwanemu w przedsądowym wezwaniu do zapłaty z 5 czerwca 2024 r., do którego pozwany odniósł się w piśmie z dnia 18 czerwca 2024 r., gdzie odmówił zapłaty. Roszczenie strony powodowej w tym zakresie stało się wymagalne z dniem 18 czerwca 2024 r., tj. od dnia decyzji odmownej, a więc od tego dnia przysługują powodom odsetki od żądanej kwoty 550 zł za sporządzenie prywatnej opinii- a nie od tego samego dnia co roszczenie odszkodowawcze za naprawę pojazdu. Stąd też wynikła konieczność oddalenia powództwa w dalszej części, tj. w zakresie odsetek od kwoty 550 zł, które zasądzono od dnia 18 czerwca 2024 r., zamiast od dnia 26 maja 2024 r., w o czym orzeczono w pkt. 3 wyroku.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Roszczenie powodów zostało uwzględnione w całości, a poniosła ona koszty w łącznej kwocie 1.617 zł (200 zł opłata od pozwu, 900 zł wynagrodzenie pełnomocnika obliczone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, 17 zł opłata od pełnomocnictwa oraz 500 zł tytułem zaliczki na wynagrodzenie biegłego).

Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu (art. 98 § 1 ¹ k.p.c.).

W związku z powyższym, Sąd w pkt 3 wyroku zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. solidarnie na rzecz powodów F. S. i P. Ł. kwotę 1.617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

W pkt 4 wyroku Sąd orzekł o nieuiszczonych w sprawie kosztach sądowych, na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późń. zm.), który stanowi, iż kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz: strony, której czynność spowodowała ich powstanie.

Na koszty sądowe w niniejszej sprawie złożyły się koszty sporządzenia opinii przez biegłego w łącznej kwocie 2.118 zł. Koszty te częściowo zostały pokryte z zaliczek uiszczonych przez powodów i pozwanego w kwotach po 500 zł.

Nieuiszczone koszty sądowe obejmowały zatem kwotę 1.118,06 zł. Sąd obciążył zatem pozostałą kwotą wydatku przegrywającego proces w całości pozwanego. Ponadto, nieuiszczone koszty sądowe obejmują także opłatę sądową od rozszerzonego powództwa w kwocie 200 zł, obliczoną na podstawie 25a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, której powodowie nie uiścili, a która również obciąża przegrywającego proces w całości pozwanego.

Mając to na względzie, Sąd w pkt 4 wyroku nakazał pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie kwotę 1.318,06 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.