Wyrok z 13 października 2025, sygn. II K 129/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 129/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

E. L.

Czyn przypisany - art. 217 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. Naruszenie nietykalności cielesnej oskarżyciela prywatnego J. S. przez oskarżoną E. L. w dniu 29 kwietnia 2025 roku około godziny 20.20

zeznania oskarżyciela prywatnego J. S.

k. 33v.

zeznania świadka P. Z.

k. 37v.-38

2. Wyzywające zachowanie oskarżyciela prywatnego J. S. wobec oskarżonej E. L.

wyjaśnienia oskarżonej E. L.

k. 32v.-33

k. 34

zeznania świadka M. G.

k. 34-34v.

zeznania świadka A. K.

k. 35

zeznania świadka P. Z.

k. 37v.-38

wiadomości tekstowe, linki, zdjęcia wysyłane przez oskarżyciela prywatnego do oskarżonej

k. 13-30

3. Uprzednia niekaralność oskarżonej E. L.

karta karna

k. 11

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

E. L.

Czyn przypisany - art. 217 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1. Zaprzeczenie spoliczkowania oskarżonego

wyjaśnienia oskarżonej E. L.

k. 33

2. Brak wyzywającego zachowania oskarżyciela prywatnego wobec oskarżonej

zeznania oskarżyciela prywatnego J. S.

k. 33v.-34

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania oskarżyciela prywatnego J. S.

Oskarżyciel prywatny zeznał, iż został spoliczkowany pięcio lub sześciokrotnie podczas pobytu w sklepie. Został złapany przy tym za koszulę. Sąd uznał powyższe zeznania za wiarygodne jedynie częściowo. Oskarżyciel prywatny nie przedstawił w sposób wiarygodny tła i kontekstu całego zajścia i faktu, że to on był prowodyrem scysji w miejscu pracy oskarżonej. Kwestia ta zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia. W tym miejscu należy zważyć, iż w istocie fakt jednokrotnego uderzenia w twarz/spoliczkowania J. S. znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka P. Z. - funkcjonariusza policji, który przeprowadził następnego dnia interwencję i rozmawiał ze stronami konfliktu. Wówczas to oskarżona E. L. przyznała, iż na skutek agresywnego, wulgarnego zachowania oskarżyciela w sklepie, spoliczkowała go. Uczyniła to z nerwach, co było związane z jego zachowaniem w jej miejscu pracy (k. 37v.). Tylko w tym zakresie sąd uznał zatem zeznania oskarżyciela prywatnego za wiarygodne. Już w tym miejscu należy zasygnalizować, iż to wyzywające zachowanie oskarżyciela prywatnego doprowadziło do takiego zachowania oskarżonej.

zeznania świadka P. Z.

Jak już wskazano, fakt spoliczkowania oskarżyciela prywatnego potwierdził świadek P. Z., funkcjonariusz policji, który rozmawiał ze stronami po incydencie. Wówczas to E. L. opisała mu przebieg zdarzenia - agresywne, wulgarne zachowanie J. S., które zmusiło ją do wyproszenia go ze sklepu. W trakcie zajścia oskarżona w nerwach miała uderzyć oskarżyciela prywatnego w twarz. Zeznania świadka P. Z. w tym zakresie należało uznać za w pełni wiarygodne. Mają one charakter czysto sprawozdawczy - wskazują na przebieg rozmowy z oskarżoną, podczas której E. L. przyznała, że w nerwach, pod wpływem zachowania oskarżyciela prywatnego uderzyła go w twarz.

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonej E. L.

W swoich wyjaśnieniach oskarżona E. L. naświetliła tło zdarzenia z 29 kwietnia 2025 roku. Wskazała na relację łączącą ją uprzednio z oskarżycielem prywatnym oraz nękanie jej przez J. S. po jej zakończeniu. Jednym z takich incydentów było właśnie zdarzenie stanowiące osnowę aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie. Wówczas to J. S. po raz kolejny zaatakował słownie oskarżoną w jej miejscu pracy, był wulgarny, agresywny, krzyczał i obrażał oskarżoną. Incydent ten wywołał u oskarżonej obawę o utratę pracy, rozegrał się bowiem w obecności klientów. E. L. obawiała się, że kwestia jej problemów osobistych, przenosząca się na miejsce pracy spowoduje jej zwolnienie przez właściciela sklepu. Opis wyzywającego zachowania oskarżonego przedstawiony przez oskarżoną sąd uznał za w pełni wiarygodny. Incydent ten wpisuje się w szereg innych, rozgrywających się między innymi na forum Internetu, gdzie J. S. publikował bez zgody E. L. jej zdjęcia. Nękał ją również wiadomościami tekstowymi. Wyzywał ją i obrażał nawet w trakcie pobytu w sądzie i po rozprawach w przedmiotowej sprawie, kiedy to zrobił oskarżonej i jej obecnemu partnerowi zdjęcie, a następnie udostępnił je w Internecie (k. 29).

zeznania świadka M. G.

Tezę o prowokacyjnym, wyzywającym zachowaniu oskarżyciela prywatnego wspierają zeznania świadka M. G. - funkcjonariusza policji, dzielnicowego w rejonie zamieszkania stron. Świadek wskazał, iż otrzymał informację o negatywnym zachowaniu J. S. wobec E. L.. W okresie poprzedzającym incydent w sklepie, zachowania te miały się nasilić. Świadek wskazał przy tym na nerwowe, wybuchowe usposobienie J. S., również wobec policjantów (k. 34v.). M. G. dodał przy tym, iż oskarżyciel prywatny wszystko chce załatwić krzykiem. Wspomniał o zdarzeniu z targowiska miejskiego w G. (...), gdzie J. S. miał wyzywać oskarżoną. Często w taki sposób prowokował swoim zachowaniem (k. 34v.). Zeznania te w ocenie sądu wpisują się w przebieg zdarzenia opisany przez oskarżoną. Są w pełni wiarygodne, stanowią efekt dłuższej obserwacji zachowania J. S. przez dzielnicowego. Brak podstaw, aby uznać je za celowo obciążające, czy oczerniające oskarżyciela prywatnego. M. G. nie miał ku temu powodów. Z jego zeznań wynika, iż próbował mediować, łagodzić konflikt, który wzniecił J. S..

zeznania świadka A. K.

O agresywnym, wulgarnym zachowaniu wobec E. L. i konfliktowym usposobieniu J. S. zeznał również świadek A. K.. Świadek jest partnerem E. L.. Wskazał w związku z tym, iż nawet podczas pobytu w sądzie J. S. wyzywał oskarżoną, zaczepiał A. K.. Sąd z urzędu powziął wiadomość, iż zachowanie to spowodowało konieczność interwencji ze strony pracownika ochrony sądu. Chcąc zapobiec dalszym scysjom na terenie sądu, zarządzono, aby każdorazowo po zakończeniu rozprawy głównej oskarżona i jej partner opuszczali salę rozpraw w pierwszej kolejności, dopiero potem zaś oskarżyciel prywatny. Było to związane z zaczepkami, do jakich doszło po zakończeniu pierwszej rozprawy i zrobieniu zdjęcia oskarżonej i jej partnerowi, które J. S. zamieścił następnie w Internecie. Treść zeznań A. K. wskazuje na natężenie złej woli, agresji i wręcz nienawiści po stronie J. S.. Sąd przyjął, iż jednym z takich wystąpień było także spotkanie stron w sklepie 29 kwietnia 2025 roku, kiedy to J. S. po raz kolejny wywołał awanturę.

zeznania świadka P. Z.

Policjant P. Z. wskazał - o czym już wskazano powyżej - iż oskarżona w trakcie rozmowy z nim potwierdziła fakt uderzenia J. S. w twarz. Świadek wskazał zarazem na tło tego wystąpienia. Podczas wizyty w sklepie (...) miał być wulgarny i agresywny. Do uderzenia doszło podczas próby wyproszenia J. S. ze sklepu (k. 37v.). Zeznania te sąd uznał za w pełni wiarygodny. Wskazują one na przebieg zdarzenia i sprowokowanie całej scysji przez J. S., który po raz kolejny w taki sposób przekazywał swoje pretensje wobec E. L..

wiadomości tekstowe, linki, zdjęcia wysyłane przez oskarżyciela prywatnego do oskarżonej

Obrazu konfrontacyjnej postawy oskarżyciela wobec oskarżonej dopełnia materiał dowodowy w postaci wydruków wiadomości tekstowych oraz zdjęć publikowanych przez J. S. w Internecie. Wynika z nich wprost, iż oskarżona E. L. nie chciała dalszego kontaktu z J. S. - zakomunikowała mu to wprost wiadomościach tekstowych (k. 15, k. 18). J. S. nie potrafił uszanować decyzji i próśb E. L., nadal pisząc i zabiegając o kontakt. Niewątpliwie w grę wchodzi w tym wypadku aspekt zawodu z powodu zakończenia relacji przez E. L.. Z tego też powodu wystąpienia J. S. stały się agresywne i wulgarne. Agresja przeniosła się przy tym po części również na obecnego partnera E. L..

1.1.1

karta karna

Oskarżona nie była dotychczas karana, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Okoliczność ta nie stanowiła przedmiotu sporu w sprawie.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonej E. L.

Z powodów przedstawionych już powyżej, sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej w części dotyczącej zaprzeczeniu uderzenia J. S. w twarz. O tym, iż w istocie do tego doszło przekonują zeznania świadka P. Z.. Świadek P. Z. wskazał wszak, iż oskarżona w rozmowie w nim przyznała się do uderzenia oskarżyciela prywatnego. Ważne w tym wypadku jest również tło, na jakim doszło do uderzenia. J. S. wywołał awanturę w miejscu zatrudnienia oskarżonej, wyzywając ją i obrażając. Wówczas to w nerwach doszło do uderzenia oskarżyciela prywatnego podczas próby jego wyproszenia ze sklepu.

zeznania oskarżyciela prywatnego J. S.

Zeznania J. S. kompletnie abstrahują od kontekstu, w jakim doszło do nieporozumienia w dniu 29 kwietnia 2025 roku. Oskarżyciel prywatny celowo przemilcza fakt swego wyzywającego, agresywnego zachowania. Opisuje swój pobyt w sklepie jako normalne zakupy, podczas których E. L. miała go uderzyć. Jego relacja w tym zakresie nie zasługuje na przymiot wiarygodności. Trzeba w związku z tym podkreślić, iż w dniu zdarzenia E. L. przebywała w miejscu pracy, obsługiwała klientów sklepu. Nie miała żadnego powodu, aby uderzyć oskarżyciela prywatnego. Nie doszłoby do tego, gdyby J. S. nie przyjechał do sklepu i nie wszczął kolejnej awantury. To zachowanie J. S. wywołało taką nerwową reakcję, co z kolei posłużyło J. S. jako podstawa oskarżenia w przedmiotowej sprawie. Sąd ocenił, iż zeznania J. S. w tym zakresie nie zasługują na akceptację. Pozostały materiał dowodowy wskazuje wszak, iż to J. S. jest prowodyrem - częstokroć pod wpływem alkoholu - sytuacji konfliktowych. Formuje swoje stanowisko, nie dostrzegając swojej negatywnej roli w przebiegu opisywanych zdarzeń.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

E. L.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy, sąd uznał, iż swoim zachowaniem oskarżona E. L. wypełniła znamiona czynu zabronionego spenalizowanego w art. 217 § 1 kk, to jest naruszyła nietykalność cielesną oskarżyciela prywatnego J. S.. W sprawie dowiedziono wszak, iż w dniu zdarzenia oskarżona uderzyła otwartą ręką w twarz oskarżyciela prywatnego. Wynika to wprost z zeznań J. S. oraz świadka P. Z., któremu E. L. wyznała podczas rozmowy, że w nerwach uderzyła oskarżyciela prywatnego.

Ustalając, iż oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynu zabronionego z art. 217 § 1 kk, sąd zważył z kolei na kontekst i tło całego zdarzenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, iż incydent z 29 kwietnia 2025 roku wpisywał się w ciąg zdarzeń związanych z wystąpieniami J. S. wobec E. L.. Niewątpliwie chodziło w tym wypadku o zawód miłosny, co J. S. manifestował w swoich wiadomościach wysyłanych do oskarżonej. Jego stosunek do E. L. zmienił się, kiedy ta dało mu jednoznacznie do zrozumienia, iż nie zamierza kontynuować bliższej znajomości. Wówczas to J. S. stał się agresywny i wulgarny, nachodził E. L. w miejscu pracy i zamieszkania. Zaczął wobec niej wysuwać oskarżenia, groził ujawnieniem jej zdjęć, ośmieszał ją i poniżał, sugerując utrzymywanie kontaktów seksualnych z 14 mężczyznami. Agresją reagował także wobec aktualnego partnera E. L.. W przekonaniu sądu zdarzenie opisane w akcie oskarżenia było również sprowokowane przez J. S.. E. L. nie miała żadnego powodu, aby w miejscu pracy, bez żadnego powodu zaatakować J. S. i spoliczkować go. Przeciwnie, obawiała się, że kolejna wizyta J. S. w sklepie może doprowadzić do jej zwolnienia przez pracodawcę. Z tego powodu starała się wyprosić J. S. ze sklepu. Agresja słowna, wyzwiska i krzyk oskarżyciela prywatnego, doprowadziły do silnego zdenerwowania E. L. i w efekcie - do uderzenia J. S. w twarz. Mamy w tym wypadku do czynienia z wypadkiem opisanym w art. 217 § 2 kk, według którego sąd może odstąpić od wymierzenia kary jeżeli naruszenie nietykalności cielesnej wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż całe zdarzenie sprowokował J. S.. Podkreślić należy, iż według doktryny p rowokacja jest zachowaniem pokrzywdzonego poprzedzającym czyn sprawcy przestępstwa określonego w art. 217 § 1 KK. Chodzi tu o sytuację, w której naruszenie nietykalności cielesnej zostało wywołane przez wyzywające się zachowanie pokrzywdzonego . Użyty przez ustawodawcę zwrot normatywny "zachowanie wyzywające" oznacza zachowanie "prowokujące", "impertynenckie", "zuchwałe" (por. E. Sobol (red.), Nowy słownik, s. 1200). Stosując językową metodę wykładni, można zatem przyjąć, że chodzi tutaj o aroganckie i butne zachowanie pokrzywdzonego, w następstwie którego sprawca został sprowokowany do naruszenia nietykalności cielesnej prowokatora. Wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego musi mieć jednak taki charakter z punktu widzenia ogólnie przyjętych i akceptowanych społecznie norm zachowania i systemów wartości; nie wystarcza zatem, by jedynie sprawca odebrał je jako subiektywnie wyzywające (zob. M. Filar, Pokrzywdzony, s. 25 i n.). Owo wyzywające zachowanie pokrzywdzonego nie musi mieć charakteru przestępnego . Wystarczające jest bowiem, że będzie dostatecznie skuteczne, aby sprowokować sprawcę do podjęcia zachowania stanowiącego desygnat znamienia czynności sprawczej czynu zabronionego z art. 217 § 1 KK (np. prowokacyjne gesty, zachęta słowna). Należy jednak zastrzec, że reagowanie naruszeniem nietykalności cielesnej na wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego nie może swoją intensywnością znacznie i wyraźnie przerastać dolegliwości czynu wyrządzonego przez pokrzywdzonego. Wyzywające zachowanie musi być świadome, zamierzone , a także musi mieć charakter nagannej zaczepki pokrzywdzonego wobec sprawcy. Oznacza to zarówno konieczność wykazania, że pokrzywdzony był świadom oraz działał z zamiarem doprowadzenia sprawcy do zamachu na jego nietykalność cielesną, jak i konieczność wykluczenia przypadkowego zachowania pokrzywdzonego (np. przypadkowe szturchnięcie czy potrącenie sprawcy).Wyzywające zachowanie pokrzywdzonego musi być skierowane bezpośrednio wobec sprawcy (np. popchnięcie) albo wprawdzie wobec innej osoby, ale w taki sposób, że dotyczy to sprawcy i oddziałuje na jego zachowanie (np. pokrzywdzony wykonuje prowokacyjne gesty w stosunku do córki sprawcy w jego obecności). Konstrukcja przepisu art. 217 § 2 KK, a zwłaszcza użycie zwrotu normatywnego "wywołało", implikuje konieczność wykazania, że pomiędzy zachowaniem pokrzywdzonego a reakcją sprawcy musi zaistnieć związek przyczynowo-skutkowy . Oznacza to także, że oba zachowania muszą pozostawać w bliskim związku czasowym . Reakcja sprawcy na prowokacyjne zachowanie pokrzywdzonego musi być zatem podjęta niezwłocznie w jego następstwie (por. Art. 217 KK, T. II, red. Królikowski/Zawłocki 2023, wyd. 5/Joanna Długosz-Jóźwiak, Legalis/elektr.).

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowiska przytoczone powyżej. Zachowanie oskarżyciela prywatnego było kolejną zaczepką związaną z przeżywanym zawodem miłosnym. Zawód ten doprowadził do nienawiści, której J. S. nie potrafił opanować nawet podczas obecności w sądzie. Jego zachowanie prowadziło do pogorszenia się kondycji psychicznej E. L., która obawiała się J. S.. Czuła także obawę przed utratą pracy w związku z wizytami J. S. w sklepie. Niewątpliwie jej zachowanie w dniu zdarzenia miało bezpośredni związek z zachowaniem J. S., który po raz kolejny wywołał awanturę, obrażając i wyzywając E. L.. W tym stanie rzeczy wymierzenie jej kary za spoliczkowanie J. S. byłoby rozstrzygnięciem godzącym w elementarne poczucie sprawiedliwości. Rozstrzygnięcie to stawałoby po stronie prowokatora, który nie potrafił z godnością, kulturalnie i spokojnie przyjąć do wiadomości zakończenia bliższej relacji z oskarżoną. Przeciwnie, nastawił się wówczas na uprzykrzenie jej życia, ośmieszenie i postawienie w złym świetle w opinii społeczności lokalnej. Takiego zachowania nie można promować. Stąd też rozstrzygnięcie o odstąpieniu od wymierzenia E. L. kary.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

O kosztach procesu rozstrzygnięto po myśli art. 624 § 1 kpk, zwalniając oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty, zaś wydatkami w sprawie obciążając Skarb Państwa. Oskarżona mimo wykonywania pracy zarobkowej znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. To uzasadnia zwolnienie jej od opłaty związanej z odstąpieniem od wymierzenia kary. Wydatki przejęto na rzecz Skarbu Państwa, co będzie skutkowało zwrotem uiszczonej opłaty w kwocie 300 złotych oskarżycielowi prywatnemu po uprawomocnieniu się zapadłego wyroku.

1.Podpis