Wyrok z 21 października 2025, sygn. III C 675/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie – Wydział III Cywilny

w składzie: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Janik-Białek

Protokolant: stażysta V. W.

po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki jawnej z siedzibą w S.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w S. kwotę 452,42 zł (czterystu pięćdziesięciu dwóch złotych czterdziestu dwóch groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 76,94 zł (siedemdziesięciu sześciu złotych dziewięćdziesięciu czterech groszy) tytułem zwrotu części kosztów procesu,
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje pobrać od powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w S. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie kwotę 872,16 zł (ośmiuset siedemdziesięciu dwóch złotych szesnastu groszy) tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych;

V.  nakazuje pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie kwotę 391,84 zł (trzystu dziewięćdziesięciu jeden złotych osiemdziesięciu czterech groszy) tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt III C 675/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 24 lipca 2023 roku powód (...) spółka jawna wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 1 452,42 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W uzasadnieniu swojego żądania strona powodowa wskazała, że w dniu 29 czerwca 2020 roku doszło do zdarzenia, w wyniku którego został uszkodzony samochód marki F. (...)+ o numerze rejestracyjnym (...), należący do Z. S.. Zdaniem powódki odpowiedzialność strony pozwanej w niniejszej sprawie wynika z ubezpieczenia OC sprawcy kolizji. Strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego uznała swoją odpowiedzialność i wypłaciła odszkodowanie w łącznej wysokości 1 752,97 zł. (...) G. sp. zawarł z poszkodowanym Z. S. umowę cesji praw do dochodzenia od Towarzystwa (...) S.A. wszelkich roszczeń z tytułu szkody w pojeździe, wynikających z ubezpieczenia OC, co upoważnia spółkę do dochodzenia brakującej kwoty odszkodowania bezpośrednio od pozwanego.

Dnia 9 sierpnia 2023 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym pod sygnaturą III C 675/23.

Pismem z dnia 4 września 2023 roku pozwany Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w dniu 9 sierpnia 2023 roku w całości, przy czym strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem opłaty od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu swojego stanowiska procesowego ubezpieczyciel zaprzeczył wszystkim wyraźnie nieprzyznanym twierdzeniom i zarzutom strony powodowej wskazując, że roszczenie powoda jest związane ze zdarzeniem z dnia 29 czerwca 2020 roku, kiedy to doszło do uszkodzenia pojazdu marki F. stanowiącego w dacie szkody własność Z. S.. Zgodnie z danymi zwartymi w zgłoszeniu szkody dokonanym przez poszkodowanego pracownik firmy (...) sp. z o.o. podczas koszenia trawy spowodował uszkodzenia zderzaka przedniego pojazdu. W dacie zaistnienia zdarzenia firma (...) sp. z o.o. posiadała ubezpieczenie m. in. od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W.. Towarzystwo (...) S.A. bezpośrednio po zgłoszeniu szkody wszczęła postępowanie likwidacyjne celem ustalenia odpowiedzialności za szkodę oraz wysokości należnego odszkodowania. Poszkodowany zlecił naprawę uszkodzonego pojazdu (...) G. sp. j. Zgodnie z przedłożoną przez powoda fakturą koszty naprawy pojazdu wraz z czynnościami dodatkowymi wyniosły 3 205,39 zł brutto.

Pozwana po przeanalizowaniu dokumentów przyznała odszkodowanie za uszkodzony pojazd w łącznej kwocie 2 752,97 zł brutto. Przy czym z uwagi na określoną w umowie ubezpieczenia franszyzę redukcyjną w kwocie 1 000 zł, pozwana wypłaciła odszkodowanie w łącznej wysokości 1 752,97 zł brutto.

Wobec powyższego strona pozwana zakwestionowała wysokość roszczenia powoda i wskazała, że koszty naprawy przedstawione przez powoda, a wynikające z faktury VAT, są zawyżone i nie stanowią normalnego następstwa szkody w rozumieniu art. 361 § 1 i 2 k.c. Jednocześnie pozwana podniosła, iż powód pominął całkowicie fakt, iż odpowiedzialność pozwanej wynika z dobrowolnej umowy ubezpieczenia zawartej pomiędzy pozwaną, a (...) sp. z o.o.

W toku procesu strony potrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 16 kwietnia 2020 roku Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. zawarła z (...) sp. z o.o. umowę dotyczącą ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (polisa numer (...)). Okres ubezpieczenia został określony na czas od 24 kwietnia 2020 roku do 23 kwietnia 2021 roku, z kolei sumę gwarancyjną wskazano na kwotę 5 000 000 zł na jeden i wszystkie wypadki ubezpieczeniowe.

Przedmiotem umowy była odpowiedzialność cywilna deliktowa lub kontraktowa za szkody wyrządzone osobie trzeciej, którą w myśl przepisów prawa ubezpieczony ponosi w związku z prowadzeniem działalności lub posiadaniem rzeczy, za produkty oraz za wykonane usługi. W dalszej części umowy zawarto postanowienia dotyczące franszyzy redukcyjnej, w którym określono następujące franszyzy redukcyjne:

a)  5 000 zł – wypadki ubezpieczeniowe powstałe na terytorium USA lub Kanady,

b)  1000 zł – dla wszystkich wypadków ubezpieczeniowych, dla których nie ustanowiono odrębnej franszyzy,

c)  10% odszkodowania, nie mniej niż 1 000 zł – klauzula wibracji,

d)  1 000 zł – klauzula nr 3 szkody w rzeczach ruchomych przekazanych lub udostępnionych w celu wykonania usługi,

e)  1 000 zł – klauzula nr 4 szkody w rzeczach ruchomych przekazanych lub udostępnionych w pieczę, dozór, kontrole lub na przechowanie,

f)  10% odszkodowania, nie mniej niż 2 000 zł – klauzula nr 6 czyste szkody majątkowe powstałe w związku z wprowadzeniem produktu do obrotu,

g)  10% odszkodowania, nie mniej niż 5 000 zł – klauzula nr 6 wypadku ubezpieczeniowe powstałe poza terenem RP,

h)  5% odszkodowania, nie mniej niż 1 000 zł – klauzula nr 9 czyste szkody majątkowe.

W ogólnych warunkach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wskazano, że w ramach zakresu podstawowego OWU OC W. ubezpiecza:

a)  prowadzenie ubezpieczonej działalności oraz posiadanie i używanie rzeczy wykorzystywanych w tej działalności,

b)  OC delikt, OC kontrakt, zbieg odpowiedzialności, szkody osobowe i rzeczowe,

c)  tzw. Jurysdykcję światową,

d)  szeroki zakres świadczeń związanych z kosztami pomocy prawnej,

e)  regresowane kary umowne,

f)  koszty zabezpieczenia sądowego,

g)  odpowiedzialność wzajemną w ramach tej samej umowy ubezpieczenia.

W § 9 ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wskazano, że ubezpieczyciel zobowiązany jest w szczególności do zbadania zasadności roszczenia osoby trzeciej, skierowanego przeciwko ubezpieczonemu dotyczącego szkody objętej ochroną ubezpieczeniową i udzielenie ubezpieczonemu niezbędnego wsparcia w związku z tym roszczeniem, także wtedy gdy takie roszczenie jest niezasadne oraz wypłaty poszkodowanemu odszkodowania w granicach sumy gwarancyjnej, z uwzględnieniem podlimitów sumy gwarancyjnej, jeżeli zostały one ustalone, na podstawie uznania dokonanego lub zaakceptowanego przez W., ugody zawartej lub zaakceptowanej przez W., albo prawomocnego orzeczenia sądu.

W dalszej części wskazano, że odszkodowanie płatne jest w ciągu trzydziestu dni od dnia otrzymania przez W. zawiadomienia o zaistnieniu wypadku ubezpieczonego. Jeżeli w ww. terminie wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności bądź wysokości odszkodowania nie jest możliwe, odszkodowanie powinno być wypłacone w ciągu czternastu dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część odszkodowania W. powinna wypłacić w terminie 30 dni.

W ust. 7 zawarto postanowienie, zgodnie z którym jeśli w umowie ubezpieczenia została ustalona franszyza redukcyjna, W. wypłaca odszkodowanie z potrąceniem franszyzy redukcyjnej. W przypadku, gdy odszkodowanie nie przekracza franszyzy redukcyjnej, W. nie ponosi odpowiedzialność i nie jest zobowiązana do wypłaty odszkodowania oraz pokrycia innych kosztów. Z kolei w ust. 8 wskazano, że w przypadku szkód, do których mogą mieć zastosowanie co najmniej dwie różne franszyzy redukcyjne, odszkodowanie wypłacane jest z uwzględnieniem wyższej z nich.

Dowód:



polisa numer (...) – k. 33 – 35;



załącznik numer 1 do polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej – k. 36;



dokument informacyjny dotyczący ubezpieczeń dla dużych przedsiębiorstw – k. 37;



ogólne warunku ubezpieczenia – k. 38 – 46;



informacja administratora danych osobowych – k. 47.

Dnia 29 czerwca 2020 roku doszło do uszkodzenia pojazdu marki F., model KA+ o numerze rejestracyjnym (...), należącym wówczas do poszkodowanego Z. S..

Bezsporne, a nadto dowód:



dowód rejestracyjny – płyta CD k. 63;



zgłoszenie szkody – płyta CD k. 63;



zdjęcia – k. 91 – 103;



zdjęcia – k. 119 – 124.

7 lipca 2020 roku poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody z dnia 29 czerwca 2020 roku. W opisie zdarzenia wskazano, że pracownik firmy, będący sprawcą zdarzenia, kosił trawę przy samochodzie poszkodowanego. Podczas koszenia odprysk z kosiarki spowodował uszkodzenie zderzaka przedniego pojazdu. Zdarzenie miało miejsce gdy pojazd był zaparkowany.

Poszkodowany nie spisał oświadczenia ze sprawcą ani nie powiadomił o zdarzeniu policji, a zgłoszona przez poszkodowanego szkoda została zarejestrowana pod numerem (...)-01.

Dowód:



zgłoszenie szkody – płyta CD k. 63;



zdjęcia pojazdu – płyta CD k. 63;



dowód rejestracyjny – płyta CD k. 63.

Dnia 8 lipca 2020 roku Towarzystwo (...) S.A. przekazało Z. S. kosztorys naprawy samochodu numer (...)-01, zgodnie z którym wartość naprawy pojazdu oszacowano łącznie na kwotę 1 419,54 zł brutto.

Dowód:



pismo z dnia 8 lipca 2020 roku – k. 48 – 49;



kosztorys naprawy pojazdu numer (...)-01 z dnia 8 lipca 2020 roku – k. 49v. – 51;



części zamienne zastosowane w kalkulacji naprawy (netto) – k. 51v.

Dnia 10 lipca 2020 roku Towarzystwo (...) S.A. zwróciła się do (...) sp. z o.o. z prośbą o przesłanie zdjęć lub skanów dokumentów celem umożliwienia ubezpieczycielowi rozpatrzenia sprawy. Ubezpieczyciel wystąpił również z tożsamą prośbą do poszkodowanego Z. S. wskazując, że do rozpatrzenia zgłoszenia potrzebne są następujące dokumenty:



umowa sprzedaży (gdy w dowodzie rejestracyjnym widnieje poprzedni właściciel),



dowód rejestracyjny,



numer konta do wypłaty oraz oświadczenie o możliwości odliczenia podatku VAT.

Tego samego dnia D. J. pracownik (...) sp. z o.o. oświadczył, że w dniu 30 czerwca 2020 roku na polecenie przedłożonego wykonywał prace porządkowe na terenie (...) sp. z o.o., które polegały m. in. na koszeniu trawy przy pomocy kosy spalinowej. Podczas koszenia na parkingu z ziemi oderwało się kilkanaście małych kamyków pomieszanych z piaskiem powodując uszkodzenia na przedniej części zaparkowanego nieopodal pojazdu marki F. (...)+ o numerze rejestracyjnym (...), którego właścicielem był Z. S..

Dowód:



oświadczenie z dnia 10 lipca 2020 roku – płyta CD k. 63;



zdjęcia cz. 1 – 4 – płyta CD k. 63;



pisma (...) S.A. z dnia 10 lipca 2020 roku – płyta CD k. 63.

13 lipca 2020 roku Z. S. złożył oświadczenie, w którym wskazał że pojazd marki F. podczas postoju na parkingu firmy został uszkodzony przez pracownika, który kosił trawę. Uszkodzeniu uległ przedni zderzak, prawy reflektor oraz przy dodatkowych oględzinach zauważono uszkodzenia na lewym reflektorze.

Dowód:



oświadczenie poszkodowanego z dnia 13 lipca 2020 roku – płyta CD k. 63.

17 lipca 2020 roku Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. sporządziło kalkulację naprawy numer (...)-01 dotyczącą szkody
nr (...)-01, zgodnie z którą łączne koszty naprawy pojazdu marki F. miały wynieść 2 145,19 zł (1 744,06 zł bez podatku VAT). W sporządzonej kalkulacji wskazano następujące koszty naprawy:

a)  robocizna – 104,50 zł,

b)  lakierowanie – 413,23 zł:



koszty robocizny – 154 zł,



koszty materiału – 259,23 zł,

c)  części zamienne – 1 226,33 zł.

Stawka VAT została wyliczona na kwotę 401,13 zł.

Dowód:



kalkulacja naprawy numer (...)-01 z dnia 17 lipca 2020 roku – k. 17 – 18;



części zamienne zastosowane w kalkulacji naprawy (netto) – k. 19.

Z. S., będący właścicielem pojazdu, zlecił naprawę (...) sp. jawnej z siedzibą w S. kierując się tym, ze warsztat ten cieszył się dobrą renomą.

Dnia 23 lipca 2020 roku zawarł z (...) G. sp. j umowę cesji praw z tytułu szkody w pojeździe. W treści umowy wskazano, że w związku ze szkodą na pojeździe marki F. o numerze rejestracyjnym (...) stanowiącym wyłączną własność Z. S., właściciel pojazdu dokonuje na rzecz cesjonariusza cesji praw do dochodzenia od ubezpieczyciela (...) S.A. wszelkich roszczeń z tytułu szkody zarejestrowanej pod numerem (...)-01 z dnia 29 czerwca 2020 roku dotyczącej uszkodzenia pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...) wynikającej z ubezpieczenia OC sprawcy kolizji.

Dowód:



umowa cesji praw z tytułu szkody w pojeździe z dnia 23 lipca 2020 roku – k. 11



zeznania na piśmie świadka Z. S. k. 162-164

23 lipca 2020 roku Z. S. oświadczył, że upoważnia firmę (...) sp. j. do odbioru odszkodowania oraz do reprezentowania jego osoby i składania w jego imieniu wszelkich oświadczeń woli mających związek z procesem likwidacji szkody komunikacyjnej zarejestrowanej pod numerem (...)-01 oraz do załatwiania innych czynności faktycznych i prawnych jakie okażą się niezbędne w związku z realizacją tego upoważnienia, przy czym dotyczyło to również szkody całkowitej i wynajmu pojazdu. Z. S. oświadczył również, że w przypadku braku odpowiedzialności, odmowy wypłaty odszkodowania lub wypłaty częściowej należnej kwoty za naprawę uszkodzonego pojazdu zgodnie z podpisanym zleceniem lub niedopełnienie formalności związanych z rozliczeniem szkody zobowiązuje się on do pokrycia pełnych kosztów za naprawę pojazdu w ciągu 14 dni od daty wystawienia faktury VAT.

Z. S. złożył również oświadczenie, zgodnie z którym nie był on wówczas płatnikiem podatku VAT oraz nie posiadał możliwości odliczenia podatku VAT od kosztów naprawy pojazdu.

Dowód:



upoważnienie z dnia 23 lipca 2020 roku – k. 15;



oświadczenie VAT z dnia 23 lipca 2020 roku – k. 15v.

Dnia 27 lipca 2020 roku firma (...) sp. j. sporządziła kalkulację naprawy nr 25/DG/20 dotyczącą szkody o numerze (...)-01, zgodnie z którą koszty naprawy pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...) miały wynieść łącznie 3 205,39 zł z wliczonym podatkiem VAT (2 606,01 zł bez podatku VAT). Na całość kosztów naprawy pojazdu składały się następujące wartości:

a)  robocizna – 300 zł,

b)  lakierowanie – 880,05 zł:



koszty robocizny – 448 zł,



koszty materiału – 432,05 zł,

c)  części zamienne – 1 425,96 zł.

Kwota podatku VAT została wyliczona na 599,38 zł.

Dowód:



kalkulacja naprawy nr 25/DG/20 z dnia 27 lipca 2020 roku – k. 13 – 14.

Pojazd został naprawiony. Dnia 3 sierpnia 2020 roku (...) G. sp. j. wystawił na rzecz Z. S. fakturę VAT o numerze (...). W fakturze wskazano następujące usługi za które miał zapłacić nabywca:



prace lakiernicze – 551,04 zł (448 zł netto),



prace blacharskie – 369 zł (300 zł netto),



materiały lakiernicze – 531,42 zł (432,05 zł netto),



części i normalia – 1 753,93 zł (1 425,96 zł netto).

Rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wyniósł 3 205,39 zł. Uiszczono część należności w wysokości 1 752,97 zł, wobec czego do zapłaty pozostała kwota 1 452,42 zł.

Tego samego dnia tj. 3 sierpnia 2020 roku Towarzystwo (...) S.A. wydała decyzję o przyznaniu Z. S. odszkodowania w kwocie 1 145,19 zł brutto. Odszkodowanie to zostało ustalone w następujący sposób:

a)  wyliczenia – 2 145,19 zł,

b)  potrącenie związane z franszyzą redukcyjną – 1 000 zł,

c)  wypłata – 1 145,19 zł.

Jako odbiorcę odszkodowania wskazano (...) G. sp. j.

Dowód:



faktura VAT o nr (...) z dnia 3 sierpnia 2020 roku – k. 12;



decyzja z dnia 3 sierpnia 2020 roku – k. 52;



wycena naprawy pojazdu – k. 53



zeznania na piśmie za stronę powodową G. G. (2) k. 140-143

10 sierpnia 2020 roku T. B. sporządził Kalkulacje naprawy pojazdu numer (...)—1, w której wskazał, że całkowi koszt naprawy pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...) oszacowano na kwotę 2 752,97 zł (2 238,19 zł bez VAT). Na całość kosztów naprawy pojazdu składały się następujące wartości:

a)  robocizna – 200 zł,

b)  lakierowanie – 712,05 zł:



koszty robocizny – 280 zł,



koszty materiału – 432,05 zł,

c)  części zamienne – 1 326,14 zł.

Stawka VAT została wyliczona na kwotę 514,78 zł.

Dowód:



kalkulacja naprawy numer (...)-01 z dnia 10 sierpnia 2020 roku – k. 60 – 62.

Decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 roku Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. przyznała Z. S. odszkodowanie w kwocie 607,78 zł brutto. Zgodnie z danymi przedstawionymi przez ubezpieczyciela odszkodowanie zostało ustalone w następujący sposób:

a)  wyliczono - 2 752,97 zł,

b)  potrącenia związane z franszyzą redukcyjną – 1000 zł,

c)  wypłacono – 1 145,19 zł,

d)  do zapłaty pozostało – 607,78 zł.

Jako odbiorcę odszkodowania wskazano (...) G. sp.j.

Dowód:



decyzja Towarzystwa (...) S.A. z dnia 13 sierpnia 2020 roku – k. 16;



faktura VAT – k. 58.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się uzasadnione w części.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną było, że dnia 29 czerwca 2020 roku doszło do zdarzenia, w wyniku którego został uszkodzony samochód marki F. (...)+
o numerze rejestracyjnym (...), należący wówczas do Z. S.. Do zdarzenia doszło na skutek prac wykonywanych przez pracownika firmy (...)
sp. z o.o. polegających m. in. na koszeniu trawnika na terenie należącym do firmy. Podczas wykonywania przez pracownika ww. prac od ziemi oderwały się kamienie, które następnie uderzyły w zaparkowany pojazd marki F. powodując uszkodzenie zderzaka.

Mając na uwadze przedstawiony przez strony postępowania materiał dowodowy niewątpliwym w niniejszej sprawie był fakt, iż w czasie wystąpienia szkody pojazd marki F. o numerze rejestracyjnym (...) nie znajdował się w ruchu, albowiem stał on zaparkowany na parkingu znajdującym się na terenie firmy (...) sp. z o.o., a do jego uszkodzenia doszło na skutek koszenia trawnika przez pracownika firmy za pomocą kosiarki spalinowej.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie zachodzi odpowiedzialność ubezpieczyciela oparta na podstawie art. 34 ustawy, gdyż szkoda, jakiej doznał powód, nie pozostawała w związku z ruchem pojazdu mechanicznego.

W ocenie Sądu w ustalonym stanie faktycznym, w szczególności w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy uznać należy, że roszczenie powoda skierowane przeciwko pozwanej Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. przy przedstawionej przez niego podstawie faktycznej, oparte jest na przepisie art. 822 § 1 i 2 k.c. oraz art. 415 k.c.

Przepis art. 822 § 1 i 2 k.c. stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§ 1). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2). Zgodnie natomiast z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Legitymacja czynna powódki nie budziła wątpliwości sądu. Również strona pozwana nie podnosiła żadnych zarzutów w tym zakresie. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew wierzytelności to umowa, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Zatem przelew wierzytelności z art. 509 k.c. w relacji: dłużnik cedowanej wierzytelności i jej cesjonariusz, powoduje zmianę podmiotu, któremu dłużnik powinien spełnić świadczenie. Dlatego też z chwilą dokonania cesji nabywca wierzytelności uzyskuje status wierzyciela. Przy czym nie można pomijać, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi prawnemu - cedentowi. Istotnym jest również, że wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności o zaległe odsetki, jak również, że wierzytelność przechodzi na cesjonariusza w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Zatem zasadniczo cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Istotnym jest również, że przejście takie może być albo następstwem umowy albo bezpośrednim skutkiem działania ustawy. Ponadto warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu i rozporządzenia wierzytelnością jest to, aby była ona zindywidualizowana. Dlatego też winien zostać określony stosunek prawny, z którego ona wynika. Ważne jest także wskazanie stron tego stosunku, świadczenia jak również przedmiotu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt III CKN 423/98).

Zatem strona powodowa była legitymowana czynnie do wzięcia udziału w procesie w związku z nabyciem przez nią od poszkodowanego wierzytelności z tytułu szkody w przedmiotowym pojeździe na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 lipca 2020 roku zawartej pomiędzy Z. S. a (...) G. sp. j. w S..

Niesporne było pomiędzy stronami również i to, że szkoda w pojeździe wyraża się w kosztach jego przywrócenia do stanu poprzedniego.

W toku postępowania strona pozwana nie kwestionowała zasady swojej odpowiedzialności za szkodę powstałą w pojeździe należącym do powoda albowiem przyznała poszkodowanemu odszkodowanie za uszkodzony pojazd w łącznej kwocie 1 752,97 zł brutto. Pozwana zakwestionowała jednak wysokość roszczenia powoda oraz wskazała, że jej odpowiedzialność za szkodę powstałą w dniu 29 czerwca 2020 roku na pojeździe marki F. o numerze rejestracyjnym (...) wynika z dobrowolnej umowy ubezpieczenia zawartej pomiędzy (...) S.A. a (...) sp. z o.o., zgodnie z którą strony określiły zakres ubezpieczenia, a także wysokość obowiązującej franszyzy redukcyjnej. Wobec powyższego pozwana podniosła, że uwagi na określoną w umowie ubezpieczenia franszyzę redukcyjną w kwocie 1 000 zł (wartość franszyzy redukcyjnej dla wszystkich wypadków ubezpieczeniowych, dla których nie ustanowiono odrębnej franszyzy), wypłaciła odszkodowanie w łącznej wysokości 1 752,97 zł (2 752,97 zł – 1 000 zł). Nie budziło bowiem wątpliwości, iż do przedmiotowego zdarzenia doszło na skutek działań podjętych przez pracownika ubezpieczonej firmy (...) sp. z o.o. zmierzających do realizacji zleconych zadań.

Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W literaturze dominującą jest teoria adekwatnego związku przyczynowego, od której odstępstwa mogą wystąpić w warunkach opisanych w art. 361 § 2 k.c., zgodnie z którym granicach określonych w art. 361 § 1 k.c., w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Co do zasady normalny związek przyczynowy pełni zatem w prawie cywilnym funkcję przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, a nadto wyznacza jej granice w tym sensie, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa zdarzeń, z którymi ustawa łączy jego obowiązek odszkodowawczy. Skutki zaś pozostające poza granicami adekwatnej przyczynowości nie są objęte takim obowiązkiem. Adekwatny związek przyczynowy pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych skutków, które są dla badanego zdarzenia zwykłe (typowe, normalne), a na odrzucenie takich, które oceniamy jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Następstwo zdarzenia ma zaś normalny charakter wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest następstwem danego zdarzenia lub gdy zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy jest konsekwencją danego zdarzenia (por. wyrok SN z dnia 11.09.2003 r., sygn. III CKN 473/01 oraz wyrok SN z dnia 26.01.2006 r., II CK 372/05).

Z kolei w myśl art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody winno nastąpić - według wyboru poszkodowanego - bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Zgodnie z opinią biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej M. C. kwota wydatkowana w celu naprawy uszkodzonego pojazdu w łącznej wysokości 3 205,39 złotych jest w pełni uzasadniona, albowiem wartość usługi ustalonej przez powoda odpowiada rzeczywistym kosztom rynkowych i uzasadnionych prac niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Biegły sądowy wskazał również, że koszty naprawy samochodu marki F. (...)+ o numerze rejestracyjnym (...) przeprowadzonej zgodnie z technologią naprawy wskazaną przez producenta pojazdu w okresie zaistnienia szkody w niezależnym warsztacie blacharsko-lakierniczym działającym na obszarze zamieszkania poszkodowanego przy użyciu części oryginalnych oznaczonych znakiem producenta pojazdu oraz zastosowaniu średnich stawek za prace naprawcze wynosiły brutto 3 114,10 zł.

Strona pozwana w toku procesu zakwestionowała przyjętą przez biegłego stawkę za godzinę prac naprawczych w wysokości 150 zł za roboczogodzinę, albowiem zdaniem pozwanej stawka ta nie powinna być większa niż 120 zł. Ubezpieczyciel podniósł, że stawka w wysokości 120 zł za roboczogodzinę stanowi stawkę robocizny ustaloną na podstawie obowiązujących rzeczywistych stawek rynkowych, określonych na podstawie analizy cen usług motoryzacyjnych stosowanych przez warsztaty (...) z danego terenu.

W odpowiedzi na powyższe biegły sądowy z zakresu techniki samochodowej M. C. wskazał, że stawki zastosowane przez serwis naprawczy (...) sp. j. w kalkulacji naprawy 25/DG/20 w wysokości 150 zł za prace blacharskie i mechaniczne oraz 160 zł za prace lakiernicze nie przekraczały najwyższych wartości ustalonych na podstawie danych pozyskanych od Stowarzyszenia (...) Oddział w S. i były zbliżone do stawek średnich.

Zgodnie z fakturą VAT numer (...) wystawioną przez (...) G. sp. j. w dniu 3 sierpnia 2020 roku rzeczywiste koszty wydatkowane celem naprawy uszkodzonego samochodu wyniosły łącznie 3 205,39 zł. Zdaniem biegłego sądowego powyższa kwota oddaje rzeczywiste koszty naprawy pojazdu, a zastosowane stawki za roboczogodzinę nie są nadmienię wygórowane i nie przekraczają najwyższych stawek rynkowych.

Sąd dał wiarę opiniom głównej i uzupełniającej biegłego sądowego M. C., albowiem nie budzą one żadnych zastrzeżeń, a co więcej zostały sporządzone w sposób rzetelny, prawidłowy i wyczerpujący, a nadto zgodnie z postawioną tezą dowodową. Należy również zauważyć, że biegły sądowy sporządzając opinie, wykorzystał zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz własną wiedzę i doświadczenie zawodowe.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że opinia biegłego podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Dowód z opinii biegłych podlega przy tym ocenie sąd według mierników właściwych dla przedmiotu konkretnej opinii, a więc z punktu widzenia zgodności z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy powszechnej, podstaw teoretycznych opinii wskazujących na wiedzę biegłego, sposobu formułowania opinii i jej wniosków, także ze względu na ich jednoznaczność i zgodność z postawionymi biegłym pytaniami, jednakże bez wnikania w ten zakres materii opinii, która wynika z wiedzy specjalistycznej biegłych. Jakkolwiek opinia biegłego jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Dowód z opinii biegłego ma charakter szczególny, jego specyfika wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się przez sąd do tych kryteriów oceny stanowi wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii za rzetelną. Oznacza to również i to, że sąd nie ma kompetencji do czynienia ustaleń pozostających w sprzeczności ze stanowiskiem specjalistów, zwłaszcza w sytuacji gdy opinia jest jednoznaczna, przekonująca i odpowiednio umotywowana.

Wskazać nadto należy, że opinia biegłego nie podlega, jak dowód na stwierdzenie faktów, weryfikacji w oparciu o kryterium prawdy i fałszu, lecz poprzez pozytywne lub negatywne uznanie wartości rozumowania zawartego w opinii. Jeśli więc opinia biegłego nie zawiera niejasności, wewnętrznych sprzeczności ani luk, oparta została na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, biegły w sposób należyty uzasadnił swoje wnioski (tj. w szczególności przedstawił tok swego rozumowania w sposób poddający się kontroli pod względem logiki), a konkluzje opinii są konkretne i przekonujące oraz wynikają z przeprowadzonych przez biegłego czynności (np. badań) oraz toku rozumowania, to brak jest podstaw do uznania takiej opinii za nieprzydatną dla rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzania na podstawie art. 286 k.p.c. dodatkowego dowodu z opinii innych biegłych lub uzupełniającej opinii przez tego samego biegłego tylko z tej przyczyny, że strona postępowania nie zgadza się z treścią opinii. Innymi słowy wnioski środka dowodowego w postaci opinii biegłego mają być jasne, kategoryczne i przekonujące dla sądu, jako bezstronnego arbitra w sprawie. Gdy opinia biegłego czyni zadość tym wymogom, a nadto biegły w istocie ustosunkował się do zgłoszonych zastrzeżeń, wyjaśniając znaczące dla istoty sprawy okoliczności, to nie zachodzi potrzeba dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że strona pozwana nie przedstawiła żadnych merytorycznych argumentów mogących podważyć spójne stanowisko biegłego co do przyjętych przez biegłego stawek za godzinę prac naprawczych.

Łączne koszty naprawy pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...) wyniosły 3 205,39 zł. Przed wytoczeniem powództwa w niniejszej sprawie strona pozwana wypłaciła odszkodowanie w kwocie 1 752,97 zł. Wobec powyższego jako niewyrównana szkoda pozostawała kwota 1 452,42 zł (3 205,39 zł – 1 452,97 zł).

Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz opinie sporządzone przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. M. C. Sąd uznał, że wydatki poniesione z tytułu naprawy uszkodzonego pojazdu, które faktycznie zostały wydatkowane na przedmiotową naprawę, były w pełni uzasadnione.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony dowodów z dokumentów. Żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości, a w ocenie Sądu nie budziły one wątpliwości co do ich autentyczności. Sąd ustalając stan faktyczny w sprawie oparł się także na opiniach biegłego sądowego, głównej oraz uzupełniającej, a także zeznaniach G. G. (2) oraz świadka Z. S.. W ocenie Sądu opinia biegłego została sporządzona przez osobę, która posiada fachową wiedzę i niezbędne doświadczenie w materii objętej jej przedmiotem oraz jest jasna, logiczna, a wnioski w niej zawarte konkretnie sformułowane. Z kolei zeznania G. G. (2) były spójne i korespondowały z pozostałym zebranym materiałem dowodowym. Zeznania świadka Z. S., chociaż lakoniczne, nie wzbudziły wątpliwości Sądu co do swoje prawdziwości. Poszkodowany wskazał bowiem, że zdecydował się wybrać zakład (...) sp. j. z uwagi na dobrą renomę, jaką cieszył się wówczas ww. warsztat.

W związku z powyższym Sąd uznał, że koszty naprawy wynikające z faktury odzwierciedlają rzeczywiste koszty, które zostały poniesione w związku z naprawą pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...). W ocenie Sądu zatem, w okolicznościach faktycznych sprawy, nie zachodzą przesłanki do ustalenia, że poszkodowany, podejmując decyzję odnośnie warsztatu, w którym dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu, uchybił obowiązkowi współdziałania w zakresie minimalizowania rozmiaru szkody, albowiem zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem poszkodowany co do zasady nie ma bowiem obowiązku poszukiwania sprzedawcy oferującego najtańsze usługi, ubezpieczyciel powinien zatem pokryć koszty stosowane przez wybrany przez poszkodowanego podmiot, niezależnie od tego, że mogą być one wyższe od cen przeciętnych (wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2002 roku, sygn. akt I CKN 1466/99).

Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miała umowa zawarta pomiędzy Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w W. a (...) sp. z o.o. dotyczącą ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej (polisa numer (...)). Przedmiotem niniejszej umowy była odpowiedzialność cywilna deliktowa lub kontraktowa za szkody wyrządzone osobie trzecie, którą w myśl przepisów prawa ubezpieczony ponosi w związku z prowadzeniem działalności lub posiadaniem rzeczy, za produkty oraz za wykonane usługi. W treści umowy zawarto zapis dotyczący franszyzy redukcyjnej, zgodnie z którym strony ustaliły franszyzę redukcyjną w następującej formie:

e)  5 000 zł – wypadki ubezpieczeniowe powstałe na terytorium USA lub Kanady,

f)  1000 zł – dla wszystkich wypadków ubezpieczeniowych, dla których nie ustanowiono odrębnej franszyzy,

g)  10% odszkodowania, nie mniej niż 1 000 zł – klauzula wibracji,

h)  1 000 zł – klauzula nr 3 szkody w rzeczach ruchomych przekazanych lub udostępnionych w celu wykonania usługi,

i)  1 000 zł – klauzula nr 4 szkody w rzeczach ruchomych przekazanych lub udostępnionych w pieczę, dozór, kontrole lub na przechowanie,

j)  10% odszkodowania, nie mniej niż 2 000 zł – klauzula nr 6 czyste szkody majątkowe powstałe w związku z wprowadzeniem produktu do obrotu,

k)  10% odszkodowania, nie mniej niż 5 000 zł – klauzula nr 6 wypadku ubezpieczeniowe powstałe poza terenem RP,

l)  5% odszkodowania, nie mniej niż 1 000 zł – klauzula nr 9 czyste szkody majątkowe.

Z kolei w § 9 ust. 7 ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawarto postanowienie, zgodnie z którym jeśli w umowie ubezpieczenia została ustalona franszyza redukcyjna, W. wypłaca odszkodowanie z potraceniem franszyzy redukcyjnej. W przypadku, gdy odszkodowanie nie przekracza franszyzy redukcyjnej, W. nie ponosi odpowiedzialność i nie jest zobowiązana do wypłaty odszkodowania oraz pokrycia innych kosztów. Z kolei w ust. 8 wskazano, że w przypadku szkód, do których mogą mieć zastosowanie co najmniej dwie różne franszyzy redukcyjne, odszkodowanie wypłacane jest z uwzględnieniem wyższej z nich.

Zgodnie z powyższym pozwany jako ubezpieczyciel odpowiada wobec poszkodowanego tylko na warunkach umowy zawartej z ubezpieczonym. Nie pogarsza to w żaden sposób pozycji poszkodowanego, który może - zgodnie z art. 822 § 4 k.c. - dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela, ale tylko do wysokości kwoty wynikającej z umowy ubezpieczenia. Pozostałą część wysokości szkody może dochodzić od osoby odpowiedzialnej za wyrządzenie szkody. Zawarcie umowy ubezpieczenia o takiej treści jest wyborem ubezpieczającego, który decydując się na ograniczenie odpowiedzialności ubezpieczyciela w zamian za niższą składkę, decyduje się na pozostawienie po swojej stronie ryzyka konieczności odpowiedzialności za niektóre szkody we własnym zakresie (wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2016 roku, II Ca 1645/15).

Mając na uwadze zarzuty podniesione przez stronę pozwaną oraz po dokonaniu analizy zapisów umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zawartej pomiędzy Towarzystwem (...) S.A., a (...) sp. z o.o., która przewidywała franszyzę redukcyjną w wysokości 1 000 złotych, Sąd uwzględnił powództwo w oparciu o wystawioną przez stronę powodową fakturę, lecz po pomniejszeniu tej kwoty o ww. franszyzę redukcyjną w wysokości 1 000 złotych.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w pkt. I oraz II sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III. sentencji wyroku na podstawie art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Zaś art. 98 par. 3 k.p.c. stanowi, że do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Powód domagał się zasądzenia kwoty 1.452,42 zł, zaś uzyskał zasądzenie kwoty 452,42 zł, a zatem wygrał proces w 31 %. Koszty poniesione przez powoda to opłata od pozwu w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 270 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz 500 zł zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego; łącznie 887 zł. Stosunek sumy tych kosztów do udziału, w jakim powód wygrał proces, wyniósł 274,97 zł.

Koszty poniesione przez pozwanego, który utrzymał się w swoim stanowisku w 69%, stanowią wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 270 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł; łącznie 287 zł. Stosunek sumy tych kosztów do udziału, w jakim pozwany wygrał proces, wyniósł 198,03 zł.

Koszty procesu należne stronie powodowej od strony pozwanej stanowią zatem różnicę pomiędzy kwotą 274,97 zł (udział, w jakim strona powodowa utrzymała się przy swoim stanowisku) a kwotą 198,03 zł (udział, w jakim strona pozwana utrzymała się przy swoim stanowisku). Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie III. wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot części kosztów procesu w kwocie 76,94 zł oraz, stosownie do treści przepisu art. 98 par. 1 ¹ k.p.c., odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

O kosztach sądowych Sąd orzekł w oparciu o art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U. z 2023 r. poz. 1144 z późn. zm.), zgodnie z którym kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

Koszty sądowe, pokryte tymczasowo przez Skarb Państwa, obejmowały kwotę 1.264 zł (wynagrodzenie biegłego, które należało pomniejszyć o wykorzystaną zaliczkę uiszczoną przez stronę powodową w wysokości 500 zł). Zważywszy, że przy rozstrzyganiu o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych należy stosować zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu, kosztami tymi należało obciążyć pozwanego (31 % kosztów sądowych) i powoda (69 % kosztów sądowych).

Wobec powyższego w punkcie IV wyroku Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie od powoda kwotę 872,16 złotych (69 % z kwoty 1.264 zł), zaś w punkcie V wyroku Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie od pozwanego kwotę 391,84 złotych (31 % z kwoty 1.264 zł) tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych.

W powołaniu powyższej argumentacji orzeczono jak w sentencji.

Sędzia Małgorzata Janik-Białek