Wyrok z 29 października 2025, sygn. I C 1752/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. w Grudziądzu

na rozprawie

sprawy z powództwa Ł. S.

przeciwko J. J.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami procesowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Wyroku z dnia 29 października 2025 roku

Powód Ł. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pozwem skierowanym przeciwko J. J. wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 19 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 listopada 2024 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z pojazdu V. (...), rok produkcji 2012, o nr rej. (...) za okres od dnia 23 maja 2020 roku do dnia
18 kwietnia 2024 roku. Powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu,
w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu powód zakreślił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa. Powód wniósł również o udzielenie zabezpieczenia poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego toczącego się przed Komornikiem Sądowym
przy Sądzie Rejonowym w R. K. B. w sprawie sygn. akt Km 265/24 wszczętego
na podstawie tytułu wykonawczego – wyroku Sądu Rejonowego w R. (...)
z dnia 5 marca 2024 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I C 720/20 (k. 4-6).

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu oddalił wniosek powoda o udzielenie zabezpieczenia (k. 36).

W odpowiedzi na pozew pozwany J. J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie ma rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany odniósł się do twierdzeń powoda oraz przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa
(k. 44-46).

Pismem z dnia 17 kwietnia 2025 roku powód odniósł się do twierdzeń pozwanego zawartych
w odpowiedzi na pozew (k. 65-66).

Pismem z dnia 8 maja 2025 roku pozwany zajął dalsze stanowisko w sprawie jednocześnie odnosząc się do twierdzeń powoda (k. 72-73v).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustali, co następuje:

Powód Ł. S. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami używanymi oraz warsztatu samochodowego. Pozwany J. J. jest osobą niemą,
i niedosłyszącą. W dniu 24 listopada 2020 roku pozwany kupił od powoda za cenę 19.000 zł samochód V. (...), rocznik 2012 o numerze rej. (...). Powód zapewniał pozwanego, że samochód „jest ok”, powód przyznał, że samochód jest pokolizyjny, ale nie jest powypadkowy. W trakcie pierwszych dwóch miesięcy użytkowania samochodu pozwany stwierdził, że coś jest nie tak z samochodem i postanowił oddać go do dalszej diagnostyki. Mechanik
po badaniach stwierdził, że samochód jest powypadkowy i jest w takim stanie technicznym, że nie powinien być dopuszczony do ruchu drogowego. Pozwany skontaktował się z powodem w dniu
20 marca 2020 roku informując o stwierdzonych wadach. Pozwany wskazał, że czuje się oszukany
i wniósł o rozwiązanie umowy i zwrot samochodu w zamian za zwrot zapłaconych pieniędzy.
Powód gdy otrzymał wiadomość pozwanego, napisał do osoby znajomej wiadomość „pajac się obudził od Golfa. Ha ha” jednak omyłkowo przesłał ją pozwanemu. Następnie powód napisał pozwanemu, że nie sprzedawał mu żadnego auta i jest to jakaś pomyłka. Pismem z dnia
2 maja 2020 roku powód odstąpił od umowy od kupna sprzedaży samochodu osobowego V. (...). W piśmie pozwany zażądał zwrotu ceny w terminie 7 dni od dnia doręczenia oświadczenia. Powód nie ustosunkował się do pisma pozwanego.

W dniu 15 czerwca 2020 roku do Sądu Rejonowego w Toruniu wpłynął pozew J. J. skierowany przeciwko Ł. S.. J. J. domagała się zasądzania na swoją rzecz od Ł. S. kwoty 19.000 zł tytułem zwrotu ceny na skutek odstąpienia od umowy kupna sprzedaż samochodu V. (...). Sprawa została następnie przekazana do Sądu Rejonowego w R. i zarejestrowana pod sygn. akt I C 720/20.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Ł. S. wdał się w spór wnoszą o oddalenie powództwa w całości. W toku sprawa I C 720/20 został przeprowadzony dowód
z opinii biegłego sądowego mgr inż. S. D.. Biegły sądowy w wnioskach opinii wskazał, że samochód V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w dniu sprzedaży – 24 listopada 2019 roku posiadał wady ukryte stanowiące podstawę do odstąpienia
od umowy sprzedaży. Badania pojazdu pozwoliły stwierdzić, że brał on udział w kolizji komunikacyjnej polegającej na „dachowaniu”. Pojazd został następnie naprawiony w sposób nieprofesjonalny poprzez formowanie blach nadwozia z zastosowaniem grubych warstw szpachli, bez zabezpieczenia antykorozyjnego. W samochodzie występowały ponadto usterki układu (...). Sprawdzenie historii auta pozwoliło stwierdzić, że w dniu 31 lipca 2018 roku na terenie Francji nieznany ubezpieczyciel wykonał kalkulację naprawy samochodu na kwotę 16 759,85 euro,
co pozwala wnioskować, że w pojeździe wystąpiła szkoda całkowita. Wartość rynkowa samochodu na dzień sprzedaży wynosiła 15.000 zł. Do opinii załączono dokumentację fotograficzną.

Wyrokiem z dnia 5 marca 2024 roku wydanym w sprawie sygn. akt I C 720/20 Sąd Rejonowy w R. uwzględnił powództwo J. J. w całości i obciążył Ł. S. obowiązkiem zwrotu kosztów procesu. Wyrok uprawomocnił się w dniu 18 kwietnia 2024 roku. Pozwany na podstawie wymienionego wyroku wszczął postępowanie egzekucyjne.

Dowód: wydruk z (...) k. 48, zawiadomienie o stanie zaległości k.30, akta sprawy Sądu Rejonowego w R. sygn. akt I C 720/20, w szczególności pozew k. 3-4 akt, sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 39-40v, opinia biegłego z techniki samochodowej
k. 155-168, wyrok z uzasadnieniem k. 236-246, nadto okoliczności bezsporne

Pismem z dnia 15 maja 2024 roku pozwany wezwał powoda do bezzwłocznej zapłaty kwoty 19 000 zł oraz kwoty 5 154,42 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Nadto pozwany wezwał powoda
do odebrania samochodu i uzgodnienia terminu i sposobu odbioru pojazdu. Powód odebrał pismo
w dniu 20 maja 2024 roku. Pozwany ponowił wezwanie do odbioru pojazdu w wiadomości e-mail
z dnia 17 czerwca 2024 roku. Strony ustalił termin odbioru pojazdu na dzień 3 lipca 2024 roku.

Dowód: pismo pełn. pozwanego z dnia 15 maja 2024 roku z śledzeniem przysyłki k. 53-54, wiadomości e-mail k. 68 oraz k. 74-75

Samochód V. (...) został odebrany przez powoda w dniu 3 lipca 2024 roku. Powód przyjechał na miejsce lawetą i odebrał od pozwanego pojazd. W chwili odbioru samochód był pobijany. Uszkodzenia lakieru stwierdzone w chwili odbioru korelują z uszkodzenia stwierdzonymi przez biegłego sądowego podczas oględzin pojazdu w sierpniu 2022 roku. Pozwany po odstąpieniu
od umowy korzystał dalej z pojazdu przez około 2 lata, ponieważ służył on do zaspokajania potrzeb jego rodziny. Brak samochodu w tamtym okresie wpłynąłby na funkcjonowanie rodziny pozwanego. W trakcie użytkowania pozwany dokonywał pewnych napraw oraz opłacał ubezpieczenie
od odpowiedzialności cywilnej. Powód nie deklarował zwrotu ceny pojazdu, ani woli odbioru pojazdu, aż do zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt I C 720/20. Powód nie był zainteresowany polubownym zakończeniem sporu. Pozwany po zakupie pojazdu od powoda nie miał już środków na zakup kolejnego pojazdu. Pozwany użytkował samochód przez około dwa lata.
W dniu 22 sierpnia 2019 roku przebieg pojazdu wynosił 136 093 km. W dniu 27 kwietnia 2020 roku przebieg pojazdu wynosił 147 505 km. W dniu 24 października 2020 roku samochód nie przeszedł pozytywnie badania technicznego, a podczas badania stwierdzono przebieg pojazdu wynoszący 155 970 km. W dniu 30 października 2021 roku stwierdzono przebieg pojazdu 165 197 km. W dniu
10 lutego 2022 roku stwierdzono przebieg pojazdu wynoszący 171 012 km. Samochód przechowywany był najpierw w garażu, a następnie na parkingu strzeżonym pod blokiem. Pozwany zawarł umowę kuna sprzedaży pojazdu jako konsument.

Dowód: wydruk z (...) k.13, zeznania świadka A. Z. protokół skrócony k. 115-116v, przesłuchania powoda protokół skrócony k. 116v- 117 przesłuchanie pozwanego protokół skrócony
k. 117-118

Pismem z dnia 24 października 2024 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty
19 000 zł tytułem bezumownego korzystania z pojazdu marki V. (...) w okresie
od 23 maja 2020 roku do dnia 18 kwietnia 2024 roku. Pismo nie zostało odebrane przez pozwanego. Pismem z dnia 6 listopada 2024 roku pozwany odmówił spełnienia świadczenia na rzecz powoda.

Dowód: pismo powoda z dnia 24 października 2024 roku wraz z zwróconą korespondencją k. 26-29, pismo pełn. pozwanego z dnia 6 listopada 2024 roku k. 56-58

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy, dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w R. sygn. akt I C 720/20, zeznań świadka A. Z., przesłuchania stron.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka co do stanu technicznego samochodu w chwili odbioru samochodu. Sąd pragnie zwrócić uwagę, że świadkowi najpierw okazano zdjęcia pojazdu znajdujące się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w R. sygn. akt I C 720/20 , a dopiero następnie zdjęcia załączona do akt niniejszej sprawy. Świadek potwierdził zbieżność uszkodzeń widocznych w dniu oględzin w styczniu 2022 roku oraz w dniu 3 lipca 2024 roku. W pozostałym zakresie zeznania świadka nie miały większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza co do samego przebiegu odbioru pojazdu. Sąd dostrzegł również, że świadek czerpał informacje w głównej mierze od powoda.

Sąd dał wiary zeznaniom powoda co do korzystania przez pozwanego z pojazdu
po odstąpieniu od umowy kupna sprzedaży pojazdu. Okoliczność tę potwierdza wydruk z systemu (...), jak również pozwany nie zaprzeczał tej okoliczności. W ocenie sądu przebieg zdania pojazdu nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezspornym był fakt prowadzenia przez powoda działalności gospodarczej.

Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego co do powodów z jakich korzystał z pojazdu
po odstąpieniu od umowy, sposobu przechowywania pojazdu. Pozwany nie zaprzeczał twierdzeniom powoda co do korzystania z pojazdu po odstąpieniu od umowy. Pozwany bezspornie był konsumentem.

Sąd pominął dowód z opinii biegłego sądowego, ponieważ mając na uwadze przyjęty pogląd prawny będący podstawą rozstrzygnięcia dowód ten nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy,
jak również generowałby jedynie zbędne koszty i zmierzał do przedłużenia postępowania.

Rozważania prawne rozpocząć należy, od wskazania, że obecnie w judykaturze przeważa pogląd, iż odstąpienie od umowy sprzedaży rzeczy ruchomej powoduje nie tylko skutek obligacyjny, lecz także prawnorzeczowy, tzn. przenosi własność rzeczy sprzedanej z powrotem na nabywcę
(por. m.in. wyrok SN z dnia 26 listopada 1997 r., II CKN 458/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 84; uchwała Składu 7 Sędziów SN z dnia 27 lutego 2003 r., III CZP 80/02, OSNC 2003, nr 11, poz. 141, jednocześnie wskazać należy na głosy krytyczne wobec przyjętego poglądu). Ten pogląd uzasadnia się głównie prawokształtującym charakterem uprawnienia kupującego do odstąpienia
od umowy wzajemnej; wykonanie zatem tego uprawnienia, mocą jednostronnie wyrażonej woli kupującego, już powoduje powrót do takiego stanu rzeczy, jak gdyby umowa sprzedaży była niezawarta. Odstąpienie jest zatem actus contrarius wobec umowy, która, jak wynika
z art. 155 i 156 k.c., ma tzw. podwójny skutek obligacyjno-rzeczowy. Argumentuje się w związku
z tym także, że przepisy o skutkach odstąpienia od umowy wzajemnej, jako ulokowane w księdze trzeciej Kodeksu cywilnego, w żadnej mierze nie rozstrzygają o tym, komu przysługuje prawo własności. O tych kwestiach decydują natomiast przepisy księgi drugiej.

Roszczenie o wynagrodzenie właściciela rzeczy za jej używanie wypływa
z przepisów prawa rzeczowego, nie obligacyjnego, a konkretnie z przepisów art. 224 § 2, art. 225,
art. 228 oraz art. 230 k.c. (zaś gdy chodzi o przedawnienie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia
- art. 229 k.c.). Wskazane przepisy ustawodawca ulokował w (...), zatytułowanym "Ochrona własności", z czego płynie wniosek, że ich funkcją nie jest wyrównanie właścicielowi jakiegokolwiek uszczerbku, lecz sankcjonowanie wyrażonej w art. 140 k.c. zasady, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może korzystać z rzeczy z wyłączeniem innych osób. Nałożenie zatem na osobę posiadającą cudzą rzecz bez tytułu prawnego obowiązku wynagrodzenia właścicielowi pozbawienia go, wbrew jego woli, możliwości korzystania z rzeczy, jest uzasadnione nie bilansem rzeczywistego uszczerbku i korzyści po obu stronach, lecz względami słuszności i ogólnymi zasadami prawa, do których zaliczyć należy udzielenie przez prawo pozytywne ochrony fundamentalnej wartości konstytucyjnej, jaką jest prawo każdego człowieka do własności. Wydaje się oczywiste, że kwota tego wynagrodzenia powinna być ustalona w oparciu o sumę, za którą właściciel przez czas, w którym był pozbawiony władania jego rzeczą, mógłby korzystać z tej samej, a co najmniej zbliżonej rzeczy na podstawie najmu, dzierżawy lub innego, analogicznego stosunku prawnego, biorąc pod uwagę relacje cen na danym rynku.

W związku z powyższym z chwilą odstąpienia od umowy sprzedaży i powrotu tytułu własności rzeczy do sprzedawcy, ten ostatni może żądać od kupującego nie tylko wydania jego rzeczy, lecz także wynagrodzenia z tytułu korzystania przez kupującego z rzeczy. Skoro roszczeniu o zwrot rzeczy kupujący, któremu sprzedawca nie zaoferował zwrotu ceny lub odpowiedniego zabezpieczenia tego roszczenia, może przeciwstawić zarzut prawa zatrzymania (art. 496 k.c.), to korzystając z tego prawa aż do czasu zaoferowania zwrotu świadczenia bądź zabezpieczenia roszczenia, ten pierwszy zachowuje rzecz dla siebie jako jej posiadacz zależny w złej wierze; jednakowoż w takim przypadku, dysponując rzeczą cudzą, kupujący ma zasadniczo obowiązek powstrzymania się od jej. (por. Wyrok SN z 5.07.2007 r., II CSK 140/07, LEX nr (...) i przywołane tam orzecznictwo.)

Mając na uwadze powyższe orzeczenie Sądu najwyższego prima facie żądanie powoda może wydawać się zasadne. W ocenie sądu należy jednak zauważyć, że przywołane orzeczenie zapadało na gruncie umowy kupna sprzedaży zawartej w 2000 roku. W chwili zawarcia umowy stan normatywny zmienił się diametralnie, ponieważ orzeczenie dotyczy stanu prawnego przed implementacją do porządku prawnego ustawodawstwa unijnego wprowadzającego ochronę konsumenta.
Dopiero implementacja ustawodawstwa unijnego doprowadziła do wprowadzenia do Kodeksu Cywilnego pojęcia konsumenta (art. 22 ¹ kc). Na skutek regulacji intertemporalnej powód w sprawie zawisłej pod sygn. akt II CSK 140/07 nie mógł nabyć statusu konsumenta, ponieważ oznaczałoby to działanie prawa wstecz i nadanie mu statusu, którego nie miał w chwili zawarcia umowy.
Zmianie uległy również stosunku społecznego -gospodarcze, rozwój gospodarki rynkowej spowodował, ze istotnie wzrosła rola ochrony konsumenta. Wskazać należy, że Sąd Najwyższy nie wyjaśnił i nie analizował szczegółowo dlaczego po odstąpieniu od umowy kupujący ma zostać uznany za posiadacza w złej wierze. W ocenie sądu kwestia ta pozostaje otwarta i podlegała dalszemu badaniu w toku sprawy.

W myśl art. 224 § 1 i 2 kc samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone
w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się
o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę,
chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane
od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. Zgodnie z art. 225 kc obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się
o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.

W orzecznictwie wyrażono pogląd, iż dobra lub zła wiara posiadacza jest uzależniona od stanu jego świadomości. Zła wiara wiąże się z powzięciem przez posiadacza informacji, które - racjonalnie ocenione - powinny skłonić go do refleksji, że jego posiadanie nie jest zgodne ze stanem prawnym. Okoliczności, które uzasadniałyby takie przypuszczenie podlegają indywidualnej ocenie, uzależnionej od ogólnego stanu wiedzy i doświadczenia posiadacza (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2012 r. I ACa 774/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2012 r.,
I ACa 687/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 października 2013 r.,
I ACa 478/13(por. Wyrok SA w Szczecinie z 28.11.2019 r., I ACa 132/19, LEX nr (...)).

W realiach niniejszej sprawy pozwany nie miał środków na zakup nowego pojazdu, jak również pojazd potrzebny był mu do codziennego funkcjonowania jego rodziny. Powód ignorował informacje pozwanego o wykrytych wadach. Gdy po raz pierwszy pozwany poinformował powoda
o wadach, ten skomentował to niestosownie przez pomyłkę wysyłając pozwanemu wiadomość sms,
a następnie wyparł się sprzedaży pojazdu. Powód zignorował oświadczenie o odstąpieniu od umowy przez pozwanego. Po raz pierwszy powód zajął stanowisko co do zasadności odstąpienia od umowy przez pozwanego dopiero w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Pozwany nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego zachowania powoda, który nie odniósł się należycie do poinformowania o wadach. Powód swoim zachowaniem przyczynił się do przedłużenia stanu niepewności co do zasadności swych roszczeń po stronie pozwanego. W ocenie sądu w przypadku gdy przedsiębiorca kwestionuje zasadność odstąpienia od umowy przez konsumenta, nie zgadza się odebrać od niego rzeczy, to nie można automatycznie uznać,
że konsument jest posiadaczem zależnym oraz istnienia złej wiary po stronie konsumenta.
W przypadku odstąpienia od umowy i idącego zatem skutku rzeczowego złożonego oświadczenia,
gdy przedsiębiorca kwestionuje zasadność złożonego oświadczenia o odstąpieniu od umowy to de facto przeczy on, iż powróciła do niego własność rzeczy. Manifestuje on również brak woli korzystania z rzeczy i innych uprawnień właścicielskich. Nie można również uznać, aby konsument mógł automatycznie za posiadacza zależnego. W realiach niniejszej sprawy pozwany przez cały czas pozostawał we władaniu pojazdu, posiadał on pojazd w imieniu własnym, dokonywał przeglądów technicznych i niezbędnych napraw, uiszczał składkę ubezpieczenie OC, a zatem wykonywał atrybuty przysługujące właścicielowi rzeczy. Nadto powód, do którego powróciła własność pojazdu nie uznawał siebie za właściciela, nie był zainteresowany przyjęciem pojazdu. W tej sytuacji do czasu wyjaśnienia stanu niepewności prawnej, konsument co do zasady nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji takiego stanu rzeczy. Kwestia skuteczności złożonego oświadczenia niejednokrotnie jest przedmiotem wieloletniego postępowania sądowego. Zdaniem sądu unijna ogólna zasada ochrony konsumenta oznacza, że konsument nie może ponosić negatywnych konsekwencji toczącego się postępowania i dochodzenia swoich praw. Zdaniem sądu przemawia to za przyjęciem dobrej wiary po stronie pozwanego. Nadto przedsiębiorca nie może odnieść korzyści z powodu kwestionowania zasadności odstąpienia od umowy zwłaszcza gdy tak jak w niniejszej sprawie nie dąży do polubownego zakończenia sporu i wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z zgłoszoną wadą. Sąd ma na uwadze, że w realiach niniejszej sprawy pozwany po odstąpieniu od umowy nie miał środków na zakup nowego pojazdu, jak również potrzebował on samochodu do prawidłowego funkcjonowania. Uznanie zasadności powództwa oznaczałoby, że konsument byłyby pozbawiony realnej ochrony, ponieważ musiałby dokonać kalkulacji opłacalności dochodzenia swych praw.
To mogłoby wywoływać efekt mrożący, w którym to konsument musiałby za każdym razem dokonać kalkulacji opłacalności dochodzenia swych praw.

W myśl art. 5 kc nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny
ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego.
Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Artykuł 5 k.c. może znaleźć zastosowanie (jest to możliwość, a nie przymus jego stosowania) tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: 1) uprawnionemu podmiotowi przysługuje prawo (uprawnienie materialnoprawne), którego dotyczy nadużycie; 2) uprawniony podmiot wykonuje przysługujące mu prawo; 3) wykonywanie prawa pozostaje w sprzeczności
z jednym z kryteriów wymienionych w art. 5 k.c., tj. z zasadami współżycia społecznego lub też
ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Przepis ten znajduje zatem zastosowanie
w sytuacji, gdy osobie uprawnionej przysługuje - formalnie rzecz ujmując - określone prawo podmiotowe, lecz w świetle oceny danego stanu faktycznego i przy uwzględnieniu treści konkretnej normy prawnej korzystanie przez nią z tego prawa pozostaje w sprzeczności z zasadami wskazanymi w art. 5 k.c. (por. Postanowienie SN z 25.06.2025 r., I CSK 1085/25, LEX nr (...)). Z. współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 k.c. są pojęciem pozostającym w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności danej sprawy i w takim całościowym ujęciu wyznaczają podstawy, granice i kierunki jej rozstrzygnięcia w wyjątkowych sytuacjach, które przepis ten ma na względzie. Dlatego dla zastosowania art. 5 k.c. konieczna jest ocena całokształtu szczególnych okoliczności danego wypadku w ścisłym powiązaniu nadużycia prawa z konkretnym stanem faktycznym
(por. Postanowienie SN z 31.07.2025 r., I CSK 1182/24, LEX nr (...)). Zdaniem sądu zasady współżycia społecznego przemawiają za oddaleniem powództwa. W realiach niniejszej sprawy powód sprzedał pozwanemu samochód w złym stanie technicznym. Podczas sprzedaży powód zapewniał pozwanego, że samochód „jest ok” twierdząc, że samochód jest po kolizyjny, ale nie powypadkowy. W pojeździe wystąpiła szkoda całkowita, a naprawa pojazdu została wykonana w sposób nieprofesjonalny przy użyciu grubej warstwy szpachli i bez zabezpieczenia antykorozyjnego.
W samochodzie stwierdzono usterki układu (...). Najprawdopodobniej w trakcie naprawy
po zdarzeniu drogowym i eksplozji poduszek powietrznych zostały one wymienione na używane co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Stan techniczny samochodu był zły, bo już po zakupie pojazdu przez pozwanego nie przeszedł on pozytywnie badania technicznego
w 24 października 2020 roku. Powód zignorował zgłoszenie wady przez pozwanego
oraz oświadczenie o odstąpieniu od umowy zmuszając powoda do wystąpienia z powództwem. Pozwany został pozostawiony w trudnej sytuacji, gdy nie miał środków na zakup kolejnego samochodu, a brak samochodu negatywnie wpływałby na jego funkcjonowanie. Fakt korzystania
z samochodu o złym stanie technicznym stanowił wyłączne ryzyko pozwanego i z faktu tego nie można wywodzić zbyt daleko idących wniosków. Sąd ma poważne zastrzeżenia co do sposobu ustalenia wysokości ewentualnego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. Wedle poglądu Sądu Najwyższego powinna to być suma, za którą właściciel przez czas, w którym był pozbawiony władania jego rzeczą, mógłby korzystać z tej samej, a co najmniej zbliżonej rzeczy na podstawie najmu, dzierżawy lub innego, analogicznego stosunku prawnego, biorąc pod uwagę relacje cen na danym rynku. Z. doświadczenia życiowego oraz praktyka sądu wynikła z orzekania w sprawach, których przedmiotem są żądania oparte na umowie najmu samochodów zastępczych prowadzi do wniosku, że wysoce wątpliwym jest, aby ktokolwiek racjonalny były zainteresowany wynajmem samochodu takiego jak będący przedmiotem transakcji pomiędzy powodem, a pozwanym.
Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego samochody podobne jak samochód V. nie są oferowane jako samochody do wynajęcia. Samochód V. był samochodem powypadkowym, w którym stwierdzono wystąpienie szkody całkowitej. Naprawa pojazdu była nieprofesjonalna
i polegała na nałożeniu warstw szpachli przy braku zabezpieczania antykorozyjnego. Już w sierpnie 2022 roku podczas oględzin biegły stwierdził degradacje karoserii, która postępowała w dalszych latach. Jak wskazał biegły w sprawie I C 720/20 wysoce prawdopodobnym jest, że do naprawy pojazdu użyto używanych części systemu (...), co wprost zagraża bezpieczeństwu i jest niezgodne z prawem. Nadto samochód był w takim stanie technicznym, że po zakupie przez pozwanego nie przeszedł pierwszego badania technicznego i wymagał napraw i nakładów.
Tym samym w ocenie sądu nadużyciem byłoby ustalanie wysokości odszkodowania w oparciu
o stawki rynkowe najmu pojazdów, które dotyczą samochodów w pełni sprawnych
oraz niestwarzających zagrożenia dla użytkownika. W ocenie sądu uwzględnienie powództwa doprowadziłoby do sytuacji gdy powód uzyskałby korzyść z swego nieprawidłowego zachowania. Powód de facto doprowadził do trudnej sytuacji faktycznej pozwanego, jednocześnie próbuje osiągnąć z niej korzyść dla siebie. Sąd miał na uwadze, że powód nie wykonał dobrowolnie obowiązku orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w R.. Spełnienie świadczenia w ratach
w toku egzekucji komorniczej nie świadczy o dobrowolnym spełnieniu świadczenia. Sąd zwrócił uwagę, że w niniejszym postępowaniu powód w ramach zabezpieczenia powództwa wnosił
o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a więc jednym z celów niniejszego postępowania było zniweczenie słusznego świadczenia pozwanego. Zdaniem sądu zachowanie powoda nosi znamiona najgorszych praktyk handlarzy samochodów znanych z zasad doświadczenia życiowego.
Takie zachowanie nie zasługuje na jakąkolwiek ochronę prawną. Ocenę te potęguje fakt, że powód próbuje przekonać sąd, iż pozwany odpowiada za uszkodzenia przedmiotowego pojazdu.
Na pierwszy rzut oka porównanie zdjęć z akt sprawy I C 1752/24 i zdjęć załączonych do niniejszej sprawy wskazuje, że mam do czynienia z tymi samymi uszkodzeniami, które narastają w czasie.
Nawet świadek A. Z., któremu okazano wyżej wymieniona zdjęcia na rozprawie stwierdził,
że dotyczą one tych uszkodzeń. W ocenie sądu nie potrzeba wiedzy specjalnej, żeby stwierdzić,
że uszkodzenia te są konsekwencją wykonania nieprofesjonalnej naprawy przy użyciu warstw grubych szpachli i braku zabezpieczenia antykorozyjnego. Nadto wskazać należy, że pozwany w 2022 roku
z zasadzie zaprzestał używania pojazdu. Nadto w ocenie sądu pozwany zabezpieczył samochód
w sposób prawidłowy, ponieważ pierwotnie przechowywał pojazd w wynajętym garażu, a następnie przechowywał samochód na parkingu strzeżonym pod blokiem, co w świetle zasad doświadczenia życiowego jest racjonalne i typowe dla zabudowy wielorodzinnej. Nawet jeśli w ocenie powoda
za pewne uszkodzenia odpowiada pozwany to przysługuje mu odrębne roszczenie odszkodowawcze. Nie wpływa to jednak na bezzasadność powództwa w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc. Powód przegrał sprawę w całości,
zatem w całości powinien zwrócić koszty pozwanemu. Na koszty powoda złożyły się: opłata
od pozwu 1000 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł, opłata skarbowa
od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Na koszty procesu pozwanego złożyły się: koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 98 § 1(1) kpc.