Wyrok z 13 listopada 2025, sygn. I C 464/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj

Protokolant: Kamila Grzybek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 listopada 2025 roku w X.

sprawy z powództwa U. B.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w X.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w X. na rzecz powódki U. B. kwotę 8032,44 zł (osiem tysięcy trzydzieści dwa złote i czterdzieści cztery grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w X. na rzecz powódki U. B. kwotę 3 067 zł (trzy tysiące sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w X. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 953,19 zł (dziewięćset pięćdziesiąt trzy złote i dziewiętnaście groszy) z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa.

Sygnatura akt I C 464/24

UZASADNIENIE

Powódka U. B. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. w X. kwoty 8.032,44 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 05 marca 2024 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki H. (...) o nr rej. (...). Sprawca kolizji był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W związku z zaistniałym zdarzeniem drogowym powódka została zmuszona do skorzystania z najmu pojazdu zastępczego, holowania oraz parkingu strzeżonego. Łączny koszt poniesiony przez powódkę za te usługi wyniósł 10.993,74 zł. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił powódce łączną kwotę 2.961,30 zł tytułem odszkodowania. Na wartość dochodzonego roszczenia w niniejszej sprawie składają się kwoty niewypłaconego odszkodowania za: najem pojazdu w kwocie 6.854,10 zł, koszty parkingu strzeżonego w kwocie 1.055,34 zł oraz koszty przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym w kwocie 123,00 zł.

(pozew – k. 4-9v)

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym dnia 5 lipca 2024 roku Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – k. 42)

Pozwany - (...) S.A. w X. - zaskarżył powyższy nakaz zapłaty w całości, wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wskazał, że kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest stawka dobowa najmu oraz okres najmu. Pozwany podkreślił, że w dniu 7 marca 2024 r. niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o szkodzie przekazał poszkodowanej informację o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, przy czym możliwe to było w podmiotach współpracujących z pozwanym za kwotę 109,00 zł brutto za dobę. Skoro istniała możliwość wynajęcia samochodu zastępczego według cen ustalonych w oparciu o ww. stawkę i to bez żadnych dodatkowych kosztów, a powódka nie udowodniła, aby z innych przyczyn oferta, z której skorzystała była korzystniejsza od propozycji pozwanego, nie można uznać, aby roszczenie powódki było uzasadnione. W ocenie pozwanego także okres najmu pojazdu zastępczego trwał zbyt długo. Pozew nie zawiera żadnego dowodu mogącego uzasadniać dłuższe niż uznane przez pozwanego 9 dni korzystania z pojazdu zastępczego. Nie jest zasadnym wliczenie do uzasadnionego okresu najmu oczekiwania na akceptację kosztorysu naprawy przez pozwanego. Pozwany wskazał, że dochodzona przez powódkę kwota kosztów holowania oraz parkingu w kwocie wyższej niż uznana w trakcie trwania postępowania likwidacyjnego jest całkowicie nieuzasadniona. Koszty te to kolejny przejaw kreatywności powódki w generowaniu sztucznych kosztów, które mają na celu zwiększyć kwotę uzyskanego odszkodowania.

(sprzeciw – k. 45-53)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 05 marca 2024 r. w miejscowości X. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki H. (...) o nr rej. (...), stanowiący współwłasność U. B..

Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. w X..

(okoliczności niesporne, nadto dowód: zeznania powódki U. B. – k. 79)

Bezpośrednio po kolizji pojazd powódki nie nadawał się do dalszej jazdy, bowiem cały prawy przód pojazdu był uszkodzony. W dacie wypadku powódka była współwłaścicielką jeszcze drugiego samochodu, niemniej jednak był on stale użytkowany przez syna poszkodowanej. Powódka zdecydowała się na skorzystanie z usług firmy (...) w celu odholowania uszkodzonego pojazdu z miejsca zdarzenia, przechowywania go na parkingu strzeżonym oraz wynajmu pojazdu zastępczego. Dane firmy powoda powódka znalazła w internecie. Pojazd powódki został przewieziony z miejsca kolizji na parking strzeżony mieszczący się przy warsztacie naprawczym w B. (1).

Uszkodzony pojazd został zabezpieczony na parkingu strzeżonym, prowadzonym przez firmę (...) i pozostawał tam w okresie od 05 marca 2024 r. do 12 marca 2024 r. W tym czasie powódka nie miała możliwości przechowywania pojazdu w innym miejscu, a pojazd wymagał parkingu strzeżonego, ponieważ był uszkodzony w taki sposób, że nie było możliwości jego zamknięcia.

W dniu 12 marca 2024 r., po otrzymaniu kosztorysu naprawy od ubezpieczyciela oraz odmowie wykonania naprawy przez warsztat firmy (...) (zaniżony kosztorys), pojazd poszkodowanej został odholowany do warsztatu partnerskiego ubezpieczyciela tj. PHU (...) w N..

W związku z wykonanymi usługami holowania pojazdu z miejsca wypadku na teren strzeżonego parkingu w B. (1) w dniu 05 marca 2024 r., przechowywaniem uszkodzonego pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 05 marca 2024 r. do 12 marca 2024 r. oraz holowania pojazdu z parkingu strzeżonego w B. (1) do warsztatu naprawczego PHU (...) (...) w N. w dniu 12 marca 2024 r., w dniu 30 marca 2024 r. C. D. wystawił poszkodowanej fakturę VAT nr (...) na kwotę łączną 3 158,64 zł. Na wskazaną kwotę składały się:

1.  holowanie pojazdu z miejsca wypadku do warsztatu (parking) w B. (1) – ryczałt do 20 km – 799,50 zł brutto,

2.  dojazd z bazy B. (2) do miejsca postoju pojazdu po kolizji – ryczałt 10 km – 86,10 zł brutto,

3.  transport pojazdu z miejsca wypadku do warsztatu (parking) w B. (1) – 258,30 zł brutto,

4.  przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym od 05.03.2024 r. do 15.03.2024 r. – 492,00 zł brutto,

5.  holowanie pojazdu z warsztatu (parking) w B. (1) do warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem – ryczałt do 20 km – 149,50 zł brutto,

6.  transport pojazdu z warsztatu (parking) w B. (1) do warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem w N. – 51,52 zł brutto,

7.  powrót holownika z warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem w N. do bazy pomocy drogowej w B. (1) – 0,00 zł.

(dowód: zlecenie holowania – k. 34-35v, protokół przyjęcia pojazdu na parking – k. 39, informacja – k. 40, faktura VAT – k. 13, zeznania świadka C. D. – k. 78-79, zeznania powódki U. B. – k. 79)

Uszkodzony pojazd był wykorzystywany przez powódkę w celu wykonywania czynności życia codziennego, w tym przemieszczania się z miejsca zamieszkania (miejscowość T.) do miejsca pracy (X.).

W dniu 05 marca 2024 r. powódka U. B. zawarła z C. D. prowadzącym działalność gospodarczą pod (...) (...) w R. umowę najmu pojazdu zastępczego marki J. (...) o nr rej. (...) w okresie od 05 marca 2024 r. do 22 kwietnia 2024 r. Strony ustaliły czynsz najmu pojazdu zastępczego na kwotę 159,90 zł brutto (130 zł netto).

W związku z wykonaną usługą najmu pojazdu zastępczego w okresie od 05 marca 2024 r. do 22 kwietnia 2024 r., w dniu 22 kwietnia 2024 r. C. D. wystawił poszkodowanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 7835,10 zł (49 dni x 130 zł netto).

(dowód: umowa najmu – k. 15-16v, załącznik – k. 17, protokół zdawczo-odbiorczy – k. 17v, faktura VAT – k. 14, oświadczenie – k. 27, zeznania świadka C. D. – k. 78-79, zeznania powódki U. B. – k. 79)

Zgłoszenia szkody w imieniu powódki dokonywał C. D.. Szkoda została zgłoszona w dniu 5 marca 2024 r.

W dniu 07 marca 2024 r. pozwany potwierdził przyjęcie zgłoszenia szkody. Wraz z informacją o przyjęciu szkody pozwany za pośrednictwem wiadomości e-mail wysłanej na adres C. D. poinformował o możliwości udostępnienia pojazdu zastępczego. Do wiadomości dołączono informację o klasie pojazdów, obowiązujących stawkach czynszu najmu oraz pouczenie, że w razie wynajęcia pojazdu zastępczego we własnym zakresie stawka czynszu najmu będzie podlegać weryfikacji do stawek stosowanych przez firmy współpracujące z pozwanym.

W dniu 08 marca 2024 r. pracownik pozwanego poinformował, że szkoda została skierowana do procedury z oględzinami.

W dniu 08 marca 2024 r. pracownik firmy (...) zwrócił się do podmiotu organizującego najem pojazdów zastępczych pojazdyzastepcze@elsolutions.eu o przedstawienie kosztów dodatkowych związanych z najmem pojazdu zastępczego oraz o informację na jaki okres zapewniony zostałby pojazd zastępczy przy szkodzie częściowej i całkowitej.

Oględziny uszkodzonego pojazdu odbyły się w dniu 12 marca 2024 r.

W dniu 12 marca 2024 r. pracownik pozwanego sporządził kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu, szacując jej koszt na kwotę 9 786,29 zł brutto. Tego samego dnia kalkulacja została przekazana firmie (...), który rozpoczął poszukiwanie warsztatu naprawczego wśród zakładów z sieci naprawczej pozwanego. Pierwszy warsztat współpracujący z pozwanym odmówił przyjęcia pojazdu. Dopiero warsztat naprawcze z N. PHU (...) zgodził się przyjąć uszkodzony pojazd do naprawy.

W dniu 12 marca 2024 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie 9786,29 zł brutto tytułem naprawy uszkodzonego pojazdu.

W dniu 14 marca 2024 r. pracownik firmy (...) ponownie zwrócił się o przekazanie żądanych informacji jak w wiadomości z dnia 08 marca 2024 r. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 15 marca 2024 r., wypożyczalnia współpracująca z pozwanym wskazała, że stawka za dobę to 109 zł brutto, a okres najmu przewidywany jest na 4 dni i że po tym czasie należy kontaktować się w sprawie ewentualnego przedłużenia najmu z ubezpieczycielem. Od decyzji ubezpieczyciela miała zależeć kwestia przedłużenia najmu pojazdu zastępczego.

W dniu 15 marca 2024 r. powódka upoważniła (...) Sp. z o.o. w K., zlecającą naprawę uszkodzonego pojazdu w imieniu towarzystwa ubezpieczeń, do odbioru wypłaty odszkodowania za naprawę pojazdu a także innych usług dodatkowych związanych z naprawą oraz podjęcia wszystkich niezbędnych czynności związanych z likwidacją szkody komunikacyjnej.

W dniu 15 marca 2024 r. uszkodzony pojazd został przyjęty do warsztatu naprawczego PHU (...) (...) w N. pojazdu została zakończona w dniu 22 kwietnia 2024 r.

W dniu 19 marca 2024 r. odbyły się dodatkowe oględziny pojazdu.

B. pojazdu została zakończona w dniu 22 kwietnia 2024 roku.

Decyzją z dnia 13 czerwca 2024 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie 981,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego. Pozwany zweryfikował okres najmu pojazdu z 49 dni do 9 dni (5 dni jako okres od dnia zgłoszenia szkody/rozpoczęcia najmu pojazdu do dnia oględzin i 4 dni jako technologiczny czas naprawy) oraz stawkę dobową najmu pojazdu z 159,90 zł brutto do kwoty 109,00 zł brutto. Tego samego dnia decyzja została przekazana firmie (...).

Decyzją z dnia 02 kwietnia 2024 r. pozwany poinformował o przyznaniu dopłaty do odszkodowania w kwocie 1980,30 zł brutto, na którą składały się: kwota 1611,30 zł tytułem kosztów holowania (przy przyjęciu stawki 5,00 zł netto za 1 km) oraz kwota 369,00 zł (przy przyjęciu stawki parkowania w kwocie 30 zł netto za dobę).

W dniu 02 kwietnia 2024 r. decyzja została przekazana firmie (...).

(dowód: decyzja – k. 28-28v, 36, korespondencja e-mail – k. 18-26, 56-60, upoważnienie – k. 32, zeznania świadka C. D. – k. 78-79, zeznania powódki U. B. – k. 79, dokumenty znajdujące się w aktach szkody zapisanych na płycie CD k. 63, harmonogram naprawy – k. 128)

Powódka zwróciła pojazd zastępczy niezwłocznie po zakończeniu naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym ubezpieczycielem tj. 22 kwietnia 2024 r. W trakcie naprawy powódka kilkukrotnie kontaktowała się z warsztatem w sprawie przyśpieszenia procesu naprawy uszkodzonego pojazdu. Pracownicy warsztatu wskazywali powódce, że czekają na dostarczenie części zamiennych i że ma uzbroić się w cierpliwość.

Przed zawarciem umowy najmu, U. B. weryfikowała na stronie internetowej stawki najmu pojazdu zastępczego oferowane przez firmę (...). Z jej doświadczenia stawki te nie wydawały się zawyżone.

Po przekazaniu powódce informacji, że początkowy okres najmu pojazdu z firmy współpracującej z pozwanym wynosi 4 dni, a dalszy najem zależy od decyzji ubezpieczyciela, powódka zdecydowała się na kontynuację najmu na warunkach uzgodnionych z C. D..

(dowód: zeznania powódki U. B. – k. 79)

Uzasadniony okolicznościami sprawy okres niezbędny do naprawy pojazdu H. (...) po kolizji z dnia 05 marca 2024 r. wynosił 22 dni.

Ceny usług zastosowanych w badanej sprawie przez C. D. związane z holowaniem i parkowaniem mieściły się w granicach stawek rynkowych w I kwartale 2024 r. i nie były wygórowane.

Okres pozostawania pojazdu uszkodzonego na parkingu sprzężonym przez 10 dni był uzasadniony okolicznościami badanej sprawy, a koszt tej usługi wynikający z faktury VAT w wysokości 492 zł brutto był kosztem rynkowym i nie był zawyżony.

Koszt holowania z miejsca zdarzenia na parking strzeżony w dniu 05 marca 2024 r. w kwocie 1143,90 zł brutto oraz z parkingu do warsztatu naprawczego w kwocie 1522,74 zł brutto był kosztem rynkowym i nie był zawyżony.

(dowód: opinia biegłego sądowego rzeczoznawcy techniki samochodowej C. O. – k. 103-113, ustna uzupełniająca opinia biegłego sądowego rzeczoznawcy techniki samochodowej C. O. – k. 142)

Sąd zważył, co następuje:

Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na dowodach dotychczas już wymienionych. Sąd uznał za w pełni wiarygodne dokumenty dołączone do akt sprawy, bowiem ich prawdziwość ani autentyczność nie była kwestionowana przez strony. Sąd w szczególności uwzględnił przedłożone przez powoda faktury VAT oraz umowę najmu pojazdu zastępczego, czyniąc je podstawą swoich ustaleń faktycznych.

Sąd dał wiarę dowodom w postaci korespondencji stron w toku postępowania likwidacyjnego dołączonej do pism procesowych obydwu stron oraz dokumentom znajdującym się w aktach szkody zapisanych na płycie CD. Na ich podstawie Sąd ustalił przebieg postępowania likwidacyjnego, w szczególności datę przyjęcia przez pozwanego zgłoszenia szkody i zakres uwzględnienia żądań powódki w toku postępowania likwidacyjnego przez pozwanego ubezpieczyciela. Powyższe dokumenty nie były kwestionowane przez żadną ze stron pod względem ich autentyczności i wiarygodności.

Sąd zaliczył w poczet materiału dowodowego harmonogram naprawy uszkodzonego pojazdu, załączony do pisma procesowego powoda z dnia 16 lipca 2025 r. (k.128) i na jego podstawie ustalił datę przyjęcia pojazdu do naprawy przez warsztat partnerski pozwanego (15 marca 2025 r.) oraz datę zakończenia naprawy (22 kwietnia 2024 r.). W pozostałym zakresie wbrew tytułowi dokument ten nie zawierał wyszczególnienia poszczególnych czynności podejmowanych przez warsztat w toku naprawy, nie stanowił więc żadnego harmonogramu, a jedynie potwierdzenie okresu naprawy.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka C. D. w całości. Świadek pamiętał okoliczności sprawy, złożył szczegółowe, wyczerpujące zeznania. Nadto, zeznania świadka znalazły potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Co do okoliczności zawarcia z powódką umowy najmu pojazdu zastępczego, czas najmu pojazdu zastępczego, zastosowanej dobowej stawki czynszu najmu pojazdu, jak również okoliczności holowania i parkowania pojazdu zeznania świadka znalazły potwierdzenie w zeznaniach powódki U. B., jak i umowie najmu pojazdu zastępczego i fakturze za wykonane usługi. Okoliczności poszukiwania warsztatu naprawczego i ustaleń w podmiocie współpracującym z pozwanym co do rzeczywistych warunków najmu pojazdu zastępczego potwierdza korespondencja mailowa z akt postępowania likwidacyjnego.

Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania powódki U. B., które były spontaniczne, szczere, rzeczowe i wewnętrznie spójne, a nadto zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z zeznaniami świadka C. D., umową najmu pojazdu zastępczego, harmonogramem naprawy uszkodzonego pojazdu. Co do okoliczności wskazanych przez powódkę dotyczących sposobu korzystania z uszkodzonego pojazdu, ponagleń z jej strony do warsztatu o przyspieszenie naprawy, Sąd nie miał podstaw by kwestionować szczerość i wiarygodność powódki.

Z uwagi na to, że okoliczności dotyczące uzasadnionego okresu naprawy uszkodzonego pojazdu, okresu najmu pojazdu zastępczego, zwrotu kosztów holowania uszkodzonego pojazdu jak i przechowywania go na parkingu strzeżonym były sporne, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego w zakresie techniki motoryzacyjnej C. O. w celu ustalenia tych okoliczności. Opinia biegłego sądowego została sporządzona starannie i rzetelnie, przez biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą specjalistyczną z zakresu techniki motoryzacyjnej i doświadczeniem w zakresie wykonywania funkcji biegłego. Opinia w sposób przejrzysty i zrozumiały przedstawiła sposób rozumowania biegłego i wnioski końcowe. Na podstawie ww. opinii Sąd ustalił w szczególności czy ceny usług holowania, parkowania stosowane przez firmę (...) były stawkami rynkowymi w I kwartale 2024 roku, czy też były rażąco wygórowane. W powyższym zakresie żadna ze stron nie kwestionowała opinii biegłego sądowego. Biegły sądowy w swojej opinii oszacował także uzasadniony – w jego ocenie – okres najmu pojazdu zastępczego po kolizji pojazdu H. (...) z dnia 05 marca 2024 r. i określił go na 22 dni kalendarzowe. Sąd na podstawie opinii biegłego ustalił, że taki właśnie okres 22 dni kalendarzowe był okresem niezbędnym do przeprowadzenia naprawy pojazdu po kolizji. Natomiast Sąd uznał, że w okolicznościach tej sprawy okres uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego winien uwzględniać okres rzeczywistej naprawy pojazdu ze względu na to, iż naprawa była prowadzona przez warsztat partnerski pozwanego ubezpieczyciela, na zlecenie podmiotu współpracującego z pozwanym a nie przez powódkę, dlatego powódka nie powinna ponosić negatywnych następstw przedłużenia się procesu naprawy. Tym samym Sąd nie kwestionował prawidłowości rozumowania biegłego ani wniosków opinii, z tym że uwzględnił je jedynie na poziomie określenia okresu niezbędnego do przeprowadzenia naprawy z punktu widzenia technicznego. Natomiast okres uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego w okolicznościach tej sprawy Sąd ustalił w innym zakresie, odpowiadającym rzeczywistemu pozbawieniu możliwości korzystania z pojazdu uszkodzonego przez poszkodowaną do czasu zakończenia naprawy, ze względów prawnych, opisanych poniżej.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w ocenie Sądu powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

W niniejszej sprawie bezsporny między stronami był fakt zaistnienia kolizji drogowej w dniu 05 marca 2024 r. jak i odpowiedzialność (...) Towarzystwa (...) S.A. w X. za szkodę w pojeździe marki H. (...) o nr rej. (...). Nie było kwestionowane również zawarcie przez powódkę umowy najmu pojazdu zastępczego z C. D. prowadzącym działalność gospodarczą pod (...) w R.. Kwestią sporną między stronami była wysokość stawki za najem pojazdu zastępczego oraz okres najmu pojazdu zastępczego. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany zweryfikował okres najmu pojazdu zastępczego do 9 dni oraz stawkę dobową tego najmu do kwoty 109,00 zł brutto. W zakresie kosztów przechowywania pojazdu powódki na parkingu strzeżonym pozwany stanął na stanowisku, że koszt ten winien zamknąć się w kwocie 369,00 zł (10 dni x stawka 36,90 zł brutto). Natomiast koszty holowania zostały uznane przez pozwanego do kwoty 1611,30 zł i uwzględniały stawkę 5,00 zł netto za 1 km. Pozwany stał na stanowisku, że stawka za holowanie pojazdu zastosowana przez firmę (...) przewyższa ceny stasowane na rynku za tego typu usługi, w związku z czym pozwany zweryfikował ją do średniego poziomu rynkowego.

Zgodnie z art. 822 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Przepisy kodeksu cywilnego (art. 361-363 k.c.) precyzują, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W sytuacji gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Ponadto w myśl art. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Jak stanowi art. 34 wyżej wskazanej ustawy, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Bezspornym jest, iż na skutek kolizji z dnia 05 marca 2024 roku i uszkodzenia pojazdu powódka utraciła możliwość korzystania z uszkodzonego pojazdu, który był jej współwłasnością i z którego korzystała. Utrata tego uprawnienia właścicielskiego jest niewątpliwie uszczerbkiem majątkowym. Koszty najmu pojazdu zastępczego za okres pozbawienia możliwości korzystania z uszkodzonego pojazdu, są stratą powódki związaną przyczynowo-skutkowo z kolizją.

W niniejszej sprawie powódka wykorzystywała uszkodzony pojazd do wykonywania czynności życia codziennego, w szczególności w celu dojazdów do pracy. Z oświadczenia powódki wynika również, że dysponowała wówczas innym pojazdem mechanicznym, niemniej jednak pojazd ten był stale wykorzystywany przez syna poszkodowanej.

Okoliczność jaki okres w niniejszej sprawie był konieczny i niezbędny do przywrócenia pojazdu uszkodzonego do stanu sprzed kolizji była między stronami sporna. W celu ustalenia tej okoliczności został dopuszczony dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej C. O. i na jej podstawie Sąd ustalił, że okres niezbędny i uzasadniony w okolicznościach sprawy do naprawy uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed kolizji wynosił 22 dni kalendarzowi. Sąd zważył jednak, że powódka była pozbawiona możliwości korzystania z pojazdu do dnia 22 kwietnia 2024 roku, tj. przez okres 49 dni i przez taki okres korzystała z pojazdu zastępczego. Zdaniem biegłego okres naprawy pojazdu przez warsztat w takim wymiarze jaki był w rzeczywistości, zwłaszcza jeśli był uzgodniony termin przyjęcia pojazdu do naprawy, nie był uzasadniony. Ten wniosek biegłego nie budzi wątpliwości Sądu. Sąd zważył, że harmonogram prac przedstawiony przez warsztat nie zawiera żadnych konkretnych danych uzasadniających czas trwania naprawy. Rozważenia wymagało jednak, kto powinien ponosić odpowiedzialność za skutki nieuzasadnionego przedłużenia okresu naprawy przez warsztat. Należy podkreślić, że uszkodzony pojazd został poddany naprawie w warsztacie PHU (...) P. X. w N. tj. warsztacie współpracującym z pozwanym ubezpieczycielem. Zlecenie naprawy zostało dokonane w imieniu towarzystwa ubezpieczeń przez firmę (...) Sp. z o.o. w K., której powódka w dniu 15 marca 2024 r. udzieliła upoważnienia do podjęcia czynności w ramach naprawy uszkodzonego pojazdu, w tym do odbioru odszkodowania. A zatem to nie powódka zlecała naprawę uszkodzonego pojazdu warsztatowi naprawczemu, tylko podmiot współpracujący i działający w imieniu ubezpieczyciela. Okoliczność, że naprawy dokonywał warsztat partnerski pozwanego oznacza, że to pozwany/podmiot działający w jego imieniu odpowiadał za nadzór nad pracą warsztatu. To pozwany czy też działająca w jego imieniu firma (...) Sp. z o.o. w K. powinna być zainteresowana jak najszybszym wykonaniem naprawy i nadzorowaniem warsztatu. Powódka, nie będąc zleceniodawcą naprawy nie miała żadnych realnych narzędzi nadzoru nad pracą warsztatu. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przerzucania odpowiedzialności za nadzorowanie procesu naprawy na osobę poszkodowanego. Dodatkowo Sąd uwzględnił opinię ustną biegłego C. O., z której wynikało, że w sytuacji poddania naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym, poszkodowany ma bardzo ograniczony wpływ na czas wykonywanych przez warsztat operacji i ich przebieg. W związku z tym Sąd uznał, że skoro powódka nie miała wpływu na przebieg i czas naprawy uszkodzonego pojazdu, a pozwany czy też firma współpracująca z pozwanym nie dochowali należytej staranności w zakresie nadzorowania prac warsztatu, to powódka powinna uzyskać rekompensatę za cały rzeczywisty okres pozbawienia możliwości korzystania z pojazdu zastępczego, tj. od dnia zdarzenia (05.03.2024 r.) do zakończenia naprawy uszkodzonego pojazdu (22.04.2024 r.). Stąd łączny okres wyłączenia pojazdu uszkodzonego w kolizji i uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego w związku ze szkodą z dnia 05 marca 2024 r. wynosił 49 dni kalendarzowe i za ten okres należny był zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego na rzecz powódki.

Odnosząc się do wysokości kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, Sąd zważył, że zastosowana przez firmę (...) (...) w R. stawka najmu pojazdu zastępczego w kwocie 159,90 zł brutto za dobę mieściła się w granicach stawek rynkowych, czego pozwany nie kwestionował.

Pozwany stał na stanowisku, że umożliwił powódce najem pojazdu zastępczego po niższej stawce 109 zł brutto. W ocenie Sądu ta okoliczność nie została jednak wykazana. Pozwany wykazał jedynie, że powiadomił reprezentanta powódki o możliwości organizacji takiego najmu przez podmioty z nim współpracujące, natomiast nie wykazał, że w tym okresie, w tym wypadku taki najem był realnie możliwy do zorganizowania. Z treści wiadomości e-mail wskazującej na propozycję najmu pojazdu zastępczego nie wynikają żadne konkretne warunki najmu, a jedynie stawka dobowa za najem pojazdów z określonych segmentów. Zdaniem Sądu, nadesłanych przez pozwanego informacji nie można traktować jako przedstawienia szczegółowych warunków oferty najmu pojazdu zastępczego. C. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) w R. zaś złożył powódce konkretną ofertę wynajęcia pojazdu zastępczego, na podstawie której obie strony zawarły umowę najmu pojazdu zastępczego z dnia 05 marca 2024 r. obejmującą cały okres likwidacji szkody.

Z tego względu, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do stawiania powódce zarzutu nielojalnego zachowania, czy przyczynienia się do zwiększenia szkody poprzez nieskorzystanie z propozycji najmu pojazdu zastępczego zorganizowanego za pośrednictwem pozwanego. Powódka nie znając warunków najmu pojazdu oferowanych przez pozwanego nie mogła porównać tych warunków, z warunkami najmu oferowanego przez firmę (...) (...) w R. i nie mogła mieć pewności, że najem ten będzie równie korzystny jak w przypadku oferty C. D.. Nadto, C. D. oferował najem pojazdu zastępczego po jednolitej stawce za cały potrzebny do likwidacji szkody okres, natomiast podmioty współpracujące z pozwanym nie gwarantowały najmu pojazdu zastępczego po tej samej stawce uznanej przez pozwanego przez cały niezbędny okres. Ponieważ okres najmu bezpośrednio po zaistnieniu kolizji oraz w momencie udostępnienia powódce pojazdu zastępczego przez firmę (...), jak i kwalifikacja szkody pozostawały w tamtym momencie niesprecyzowane, mogłoby się okazać, że po upływie okresu najmu uznanego przez pozwanego powódka pozostałaby bez pojazdu zastępczego lub byłaby obciążona kosztami najmu. Tymczasem firma (...) w R. oferowała powódce rozliczenie najmu pojazdu zastępczego w długim terminie, co było dla powódki korzystne i bezpieczne pod względem finansowym, ponieważ zyskała czas na wyegzekwowanie kwoty odszkodowania od pozwanego.

Nadto, Sąd zważył, że w toku niniejszego postępowania pozwany nie wykazał żadnym dowodem, że organizacja najmu pojazdu zastępczego dla powódki w okresie po zdarzeniu z dnia 05 marca 2024 roku była realnie możliwa do wykonania, tj. że podmioty współpracujące z nim dysponowały samochodami o klasie zbliżonej do pojazdu uszkodzonego i były w stanie wynająć go na warunkach nierodzących po stronie powódki ograniczeń czy obciążeń.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, pozwany nie wykazał, by na etapie likwidacji szkody złożył powódce skonkretyzowaną propozycję najmu pojazdu zastępczego, jak i nie wykazał, by w dacie zainicjowania postępowania likwidacyjnego miał realną możliwość zorganizowania takiego najmu pojazdu. To z kolei prowadziło do konstatacji – wbrew twierdzeniom pozwanego – że powódka, wynajmując pojazd zastępczy za pośrednictwem firmy (...) w R., nie działała wbrew obowiązkowi lojalności ani nie przyczyniła się do zwiększenia rozmiaru szkody.

Z tych powodów Sąd uwzględnił żądanie pozwu z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w okresie 49 dni kalendarzowych, przy zastosowaniu stawki dobowej w wysokości 159,90 zł, uwzględniając dotychczas wypłacone na rzecz powódki odszkodowanie tytułem najmu pojazdu zastępczego. Dlatego na podstawie art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 361 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6 854,10 zł tytułem uzupełniającego odszkodowania za najem pojazdu zastępczego (49 x 159,90 zł = 7 835,10 zł, które należało pomniejszyć o kwotę 981,00 zł już przyznanego odszkodowania).

Sąd uwzględnił także w całości roszczenie o uzupełniające odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów zabezpieczenia pojazdu na strzeżonym parkingu w kwocie 123 zł (koszt parkingu 492 zł – 369 zł tytułem wypłaconego odszkodowania w tym zakresie) oraz kosztów holowania w kwocie 1055,34 zł (2 666,64 zł – 1 611,30 zł tytułem wypłaconego odszkodowania w tym zakresie).

W ocenie Sądu powyższe koszty stanowią element szkody poniesionej przez powódkę. Koszty te pozostają bowiem w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem drogowym, podczas którego uszkodzony został samochód powódki. Co więcej, zeznania świadka C. D. jak i dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdziły, że usługa zabezpieczenia uszkodzonego pojazdu na strzeżonym parkingu jak i dwukrotnego holowania uszkodzonego pojazdu została wykonana. Za usługi te została wystawiona faktura VAT. Usunięcie pojazdu z miejsca zdarzenia i zabezpieczenie uszkodzonego pojazdu na parkingu jest bezpośrednim skutkiem zdarzenia szkodzącego. Pojazd uszkodzony, który nie może być bez naprawy dopuszczony do ruchu drogowego musi być usunięty z drogi publicznej i celowe jest jego odpowiednie zabezpieczenie przed kradzieżą (np. części z pojazdu). Zatem wydatki związane z parkowaniem takiego pojazdu pozostają w adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym ze zdarzeniem drogowym, będącym źródłem odpowiedzialności pozwanego. Dodatkowo Sąd zważył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dał podstaw do przyjęcia, że powódka w miejscu zdarzenia mogła skorzystać z innej tańszej oferty holowania uszkodzonego pojazdu czy też przechowywania tego pojazdu na parkingu. Okolicznością bezsporną było to, że tuż po zdarzeniu pojazd powódki nie był zdatny do jazdy. W związku z tym został odholowany z miejsca zdarzenia i zabezpieczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez firmę świadka C. D. i pozostawał tam aż do momentu wskazania przez warsztat partnerski ubezpieczyciela terminu, w którym pojazd należało przetransportować do warsztatu celem rozpoczęcia jego naprawy. A zatem pozostawienie pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 05 marca 2024 r. do 15 marca 2024 r. należało uznać za zasadne. Odnosząc się do stawek wykonanych na rzecz powódki usług, a wyszczególnionych w załączonych do akt sprawy dokumentach, w ocenie Sądu, nie sposób uznać, by były one zawyżone. Na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że zastosowane stawki pozostają zbliżone do stawek stosowanych na rynku przez inne podmioty świadczące podobne usługi. Tym samym przyjąć należało, iż strona pozwana w sposób dowolny dokonała korekty kosztów holowania i parkowania pojazdu. Powyższe okoliczności znalazły także odzwierciedlenie w opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej C. O.. Jak wynika bowiem z opinii biegłego sądowego, łączne koszty holowania pojazdu w kwocie 2 666,64 zł oraz koszty zabezpieczenia pojazdu na strzeżonym parkingu w kwocie 492,00 zł nie przekraczają poziomu kosztów rynkowych. Uzasadniony okres przechowywania pojazdu na parkingu nie był w niniejszej sprawie sporny.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na podstawie art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 361 k.c. Sąd uwzględnił powództwo w zakresie kwoty 123,00 zł z tytułu niezrefundowanych kosztów parkowania uszkodzonego pojazdu na parkingu strzeżonym oraz kwoty 1055,34 zł z tytułu niezrefundowanych kosztów holowania pojazdu. Przy uwzględnieniu kwoty 6 854,10 zł stanowiącej dopłatę do odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, łączna wysokość świadczenia zasądzonego od pozwanego na rzecz powódki wyniosła 8 032,44 zł (123,00 zł tytułem dopłaty do odszkodowania za usługi przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, 1055,34 zł tytułem dopłaty do odszkodowania za usługi holowania pojazdu oraz 6 854,10 zł tytułem dopłaty do odszkodowania za usługi najmu pojazdu zastępczego).

Odnośnie żądania przez powoda zasądzenia na jego rzecz odsetek należy wskazać, iż stosownie do treści art. 481 §§ 1 i 2 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.

W przedmiotowej sprawie pozwany opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w postaci zapłaty odszkodowania na rzecz powoda. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o wypadku. Nadto, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

Na podstawie danych zawartych w aktach sprawy Sąd ustalił, że szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 05 marca 2024 r. Żądanie zwrotu kosztów holowania i przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym zostało zgłoszone przez powoda w korespondencji e-mail przekazanej pozwanemu w dniu 02 kwietnia 2024 r. Termin na spełnienie świadczenia przez pozwanego w prawidłowej wysokości upłynął zatem w dniu 02 maja 2024 r. Powódka domagała się zasądzenia odsetek od dnia 27 czerwca 2024 r., a więc za okres, w którym pozwany opóźniał się w spełnieniu świadczenia w należytej wysokości. Dlatego też Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od należności głównej od dnia wniesienia pozwu tj. 27 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty, zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. przy uwzględnieniu zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Powództwo zostało uwzględnione w całości, dlatego Sąd uznał pozwanego za stronę przegrywającą proces i odpowiedzialną za koszty procesu. Na koszty procesu poniesione przez powódkę składały się: kwota 500 zł tytułem opłaty od pozwu, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, ustalona na podstawie § 2 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie kwota w wysokości 1800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 750 zł zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia biegłego. Łącznie suma kosztów procesu poniesionych przez powódkę wyniosła 3 067 zł. Taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W pkt. III wyroku Sąd na zasadzie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 953,19 zł tytułem zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa w zakresie, w jakim nie znalazły one pokrycia w zaliczce.