Wyrok z 18 listopada 2025, sygn. I C 664/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:
Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. w G. sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. przeciwko S. K.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. na rzecz pozwanego S. K. kwotę 5.417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.

I C 664/25

UZASADNIENIE

(...) przedstawione przez stronę powodową nie stanowiły podstaw do dokonania ustaleń faktycznych przez sąd. Podstawą żądania jest treść pisemnej umowy, której strona powodowa nie przedstawiła w formie dowodu wymaganego przez polską procedurę cywilną. Przedstawiono jedynie nie potwierdzoną kserokopię umowy, co może prowadzić jedynie do uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia jej istnienia, obowiązywania i treści.

Kserokopia dokumentu może być uznana jedynie za uprawdopodobnienie, a zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego – jest ono wystarczające do osiągnięcia pozytywnego skutku procesowego tylko w stosunkowo nielicznych taksatywnie wymienionych przypadkach (por. np. (...) § 1, 414 k.p.c.).

W niniejszej sprawie nie istnieje uprawnienie sądu do zastosowania art. 243 k.p.c. To oznacza, że strona powodowa – wobec zaprzeczenia strony pozwanej – winna przedstawić oryginał lub urzędowo poświadczony odpis dokumentu, który stanowi źródło roszczenia (umowa kredytu opisana w pozwie) – por. art. 129 §§ 1-2 k.p.c.

Bez ustalenia jej treści przez Sąd zgodnie z obowiązującymi przepisami o postępowaniu dowodowym nie jest możliwe uwzględnienie powództwa, ani nawet przejście do etapu subsumpcji.

Zdaniem Sądu zaprzeczenie dokonane przez stronę pozwaną ukierunkowane na fakt i treść umowy kredytowej jest legalne i w pełni dopuszczalne. Pozwany miałby być – w okolicznościach deklarowanych przez powoda – konsumentem, co sugeruje konieczność zwrócenia uwagi na treść art. 458 ¹⁵ k.p.c. Powód w piśmie przygotowawczym z dnia 24 października 2025 r. przyznał wprost, że w niniejszym procesie nie będzie w stanie przedstawić oryginału ani odpowiednio uwierzytelnionego odpisu spornej umowy. Gdyby nawet wówczas taką umowę przedstawił, dowód ten i tak zostałby pominięty jako dalece spóźniony.

Niezłożenie zeznań przez pozwanego w charakterze strony nie było zachowaniem sprzecznym z procedurą cywilną, a więc nie mogą z tego faktu wynikać dla niego żadne negatywne konsekwencje na płaszczyźnie treści wyroku. Dowód z przesłuchania stron jest dowodem subsydiarnym (posiłkowym). Wbrew pozorom wynikającym z niefachowego odczytania literalnej treści art. 299 k.p.c., nie powinien być przeprowadzony, jeżeli strona (przedsiębiorca), która miała powinność procesową przedstawienia dowodu z dokumentu, w wyznaczonym terminie tego nie uczyniła. Odmienne czynności dowodowe Sądu stanowiłoby odwrócenie zasady subsydiarności dowodu z przesłuchania stroni i jednocześnie rażące naruszenie art. 458 ¹⁵ k.p.c. Mówiąc prościej, przedsiębiorca powołujący się w pozwie na dowód z dokumentu w procesie przeciwko konsumentowi nie może wygrać procesu za pomocą zakwestionowanej przez pozwanego, nie poświadczonej kopii dokumentu.

Mając powyższe orzeczono na mocy art. 6 k.c. a contrario (punkt I.). Sąd nie mógł dokonać kwalifikacji prawnej umowy opisanej w pozwie, bo nie wiadomo czy została zawarta ani jaką miała treść. Ewentualne zarzuty co do lakoniczności wskazanej tu podstawy prawnej oddalenia powództwa oraz samej formy i zawartości niniejszego uzasadnienia należałoby ukontekstowić na tle gruntownego niepowodzenia dowodowego strony powodowej w niniejszym procesie oraz – następczej, a nie apriorycznej – niemożności dokonywania przez Sąd analizy prawnej zjawisk czysto hipotetycznych, zaledwie uprawdopodobnionych przy zastosowaniu powszechnie dostępnej biurowej technologii reprograficznej. Problematyka istoty sprawy nie uszła uwadze Sądu, ale nabiera tu nowych odcieni. Czymże bowiem ona jest w sytuacji, gdy strona powodowa nie udowodni w procesie cywilnym najważniejszego (prawotwórczego) faktu, z którego jest wywodzone powództwo? Przewrotnie można zapytać: zaliż uchwyceniem istoty sprawy jest de facto całkowita porażka poznawcza Sądu spowodowana obowiązującym formalizmem dowodowym? Zdaniem Sądu tak, z uwagi na epistemologiczny sceptycyzm immanentnie wpisany w mechanizm kontradyktoryjnego modelu procesu cywilnego. R. prawidłowym wyrokiem względem uwzględniającego powództwo jest także ten, w którym trafnie procesowo wyciągnięto logiczne konsekwencje braku możliwości dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Inaczej mówiąc: nie sposób wygrać procesu niczego nie udowadniając.

Pozostałe twierdzenia i zarzuty stron nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Koszty należą się stronie wygrywającej (pozwany) z mocy art. 98 k.p.c. Składa się nań: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (5.400 zł, § 2 pkt 6 rozp. MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz należne odsetki (punkt II.).