Wyrok z 27 listopada 2025, sygn. I C 671/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Małgorzata Nowicka-Midziak

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2025 r. w B.

sprawy z powództwa I. T.

przeciwko X. X.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3617 zł. (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 671/24

UZASADNIENIE

(wyroku z dnia 27 listopada 2025 roku – k. 251)

Powód I. T. domagał się od pozwanej X. X. zapłaty kwoty 24.000 wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu to jest od dnia 22 sierpnia 2024r do dnia zapłaty, a także zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że strony w okresie od dnia 6 lipca 1994 roku do dnia 10 sierpnia 2022 roku posiadały po 1/2 udziału w prawie własności nieruchomości położonej w O. przy (...), dla której Sąd Rejonowy dla J.-P. prowadzi (...) o (...), składającej się z (...) (poprzednio: 7/6, 7/7, 7/(...)/(...)). Po tej dacie powód sprzedał posiadany przez niego udział, natomiast pozwana pozostaje właścicielką do dnia dzisiejszego. Powód, na podstawie umowy z dnia 14 kwietnia 2005 roku, przedłużonej następnie na czas nieokreślony aneksem nr (...) z dnia 2 grudnia 2013 roku, aż do momentu ustania jego praw jako właściciela, wynajmował I. Z. na potrzeby jego działalności gospodarczej, część przedmiotowej nieruchomości składającej się z (...) (obecnie 2/3 i 2/4), co odpowiadało 1/2 całości nieruchomości. Tytułem czynszu najmu powód uzyskiwał dochód w równowartości 1.000 euro miesięcznie. Mocą umowy cesji wierzytelności z dnia 28 czerwca 2017 roku powód przeniósł wierzytelność o zapłatę czynszów najmu na spółkę (...) sp. z o.o., która to spółka od tego czasu dokonywała rozliczeń z najemcą. Najemca korzystał jednak z całości jej powierzchni. Trwało to przez cały 2018 rok, czyli okres objęty żądaniem pozwu. Powód nie wyrażał zgody ani nie został poinformowany o zamiarze udostępnienia przez pozwaną drugiej części nieruchomości osobie trzeciej. Na podstawie art. 207 k.c. powodowi należy się połowa uzyskiwanego przez pozwaną czynszu nieruchomości nie objętej umową najmu zawartą przez powoda, tj. z (...). Wysokość uzyskiwanej przez pozwaną kwoty powinna być analogiczna do kwoty uzyskiwanej przez powoda na podstawie stosunku najmu, którego był stroną – 1.000 euro miesięcznie z uwagi na swoistą tożsamość przedmiotu umowy. Udział przypadający powodowi wynosi więc 500 euro miesięcznie, przy czym z uwagi na wysokość średniego kursu euro według NBP przewyższającą 4 zł w całym okresie objętym pozwem, dla uproszczenia powód przyjął stawkę 4 zł za 1 euro, co daje kwotę 2.000 zł miesięcznie. Roszczenie obejmuje należną powodowi część kwoty uzyskiwanej tytułem czynszu za okres styczeń-grudzień 2018 roku.

(pozew – k. 3-4v.)

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Powódka zaprzeczyła, aby łączyła ją z jakimkolwiek podmiotem umowa najmu nieruchomości w jakiejkolwiek części. Pozwana nie otrzymała części czynszu najmu ani od powoda ani od najemcy – I. Z.. Pismami dnia 10 grudnia 2018 roku oraz 20 grudnia 2023 roku pozwana wzywała I. Z. do zawarcia z nią umowy najmu nieruchomości, wskazując że jest drugą współwłaścicielką, a umowy najmu były zawarte przez pozwanego bez jej wiedzy i zgody. Pismem z dnia 20 grudnia 2023 roku pozwana wezwała powoda do wpłaty na jej rzecz 1/2 czynszu najmu pobranego przez niego z tytułu czynszu najmu przedmiotowej nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2018 roku pod rygorem wszczęcia postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 29 maja 2024 roku Sąd Rejonowy w Sopocie w sprawie o sygn. akt I C 161/24 zasądził od powoda w całości na rzecz pozwanej kwotę 24.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za okres od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 31 grudnia 2018 roku. W toku jest postępowanie apelacyjne. Pozwana wykazała w tym postępowaniu, że pożytki z najmu osiągał wyłącznie powód. Najemca zeznał, że wynajmuje całość nieruchomości, a jedynym wynajmującym w 2018 roku był powód. Pozwana nie osiąga dochodu z tytułu pożytków z wyżej opisanej nieruchomości. Jeżeli powód twierdzi, że zawarł umowę najmu z I. Z. wyłącznie na 1/2 części nieruchomości to roszczenie o zapłatę z tytułu korzystania z całości nieruchomości winien skierować do I. Z., który bezumownie korzysta z pozostałej części nieruchomości.

(odpowiedź na pozew – k. 49-52)

Udział w sprawie w charakterze interwenienta zgłosił I. Z.. Wskazał, że od momentu pierwszej dzierżawy, to jest od dnia 14 kwietnia 2005 roku opłacał podatek od całej nieruchomości. Wyraził zdziwienie, że współwłaściciel ma wątpliwości od tylu lat, co jest wynajmowane. Podkreślił, że od początku jego dzierżawy to jest od 2005 roku do 2018 roku jedyną osobą, z którą był kontakt w sprawie dzierżawy był powód i to on przez cały ten okres zarządzał nieruchomością. Do pozwanej I. Z. nie miał żadnego kontaktu. Po kontakcie w 2018 roku drugiego współwłaściciela proponował w rozmowach, że może umowę dzierżawy zawrzeć z dwójką współwłaścicieli, tylko muszą się dogadać. Nieruchomość nie jest prawnie podzielona i nie wiadomo, co jest czyje. Zainwestował w tę nieruchomość z własnych środków i chciałby tam dalej prowadzić działalność.

(interwencja – k. 109-110)

Postanowieniem z dnia 7 maja 2025 roku uwzględniono opozycję powoda i odmówiono dopuszczenia I. Z. do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego.

(postanowienie – k. 176)

N. faktyczny:

Przez cały 2018 rok powód I. T. oraz pozwana X. X. byli współwłaścicielami nieruchomości położonej w O. przy (...), składającej się z (...) 2/6 (poprzednio o numerach: (...) oraz 7/9) o powierzchni kolejno: 922 m ², 900 m ², 922 m ² oraz 943 m ², tj. łącznie 3.687 m ², dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-P. w Warszawie prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) w udziałach wynoszących po 1/2 części.

(dowód: wydruk z (...) – k. 11-23, wyrys z mapy ewidencyjnej – k. 24, wypis z rejestru gruntów – k. 25)

Pomiędzy współwłaścicielami nigdy nie doszło do zawarcia pisemnej ani ustnej umowy co do sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29.05.2024r. w sprawie I C 161/24 – k. 60 wraz z uzasadnieniem – k. 61-66; zeznania świadka I. Z. – k. 225v.-226v., płyta – k. 228)

I. Z. wydano całość nieruchomości do korzystania, która była ogrodzona. Otrzymał klucze do bramy. Płatności z tytułu najmu w 2018 roku dokonywał wyłącznie na rzecz powoda. I. Z. utwardził część nieruchomości. Od 2005 roku I. Z. płacił podatek od nieruchomości za całą nieruchomość. Do dnia dzisiejszego poza nim, nikt nie ma dostępu do przedmiotowej nieruchomości. Do dnia dzisiejszego I. Z. korzysta z całej nieruchomości.

(dowód: wyrok SR N. z dnia 29.05.2024r. w sprawie I C 161/24 – k. 60 wraz z uzasadnieniem – k. 61-66, zeznania świadka I. Z. – k. 225v.-226v., płyta – k. 228)

Dnia 14 kwietnia 2005 roku powód I. T. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (...)P(...) I. T.” zawarł z I. Z. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) umowę najmu nieruchomości położonej w O. przy (...), dla której prowadzona była, wówczas przez Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim, księga wieczysta o numerze (...) (aktualnie (...)) w zakresie (...). W skład wynajmowanej nieruchomości wchodziły: pomieszczenia biurowe, magazynowe i socjalne o powierzchni 238,12 m ² oraz plac składowy o powierzchni 1.822 m ². Powód oświadczył w tej umowie, że jest właścicielem tej nieruchomości. Umowa najmu została zawarta na 8 lat (do dnia 31 grudnia 2013 roku) na cele prowadzenia działalności gospodarczej z czynszem w wysokości odpowiadającej 750 euro według średniego kursu NBP na dzień zapłaty powiększonym o należny podatek VAT, płatnym do 10. dnia każdego miesiąca z góry za dany miesiąc. Wpłata czynszu miała być dokonywana na wskazany rachunek bankowy lub do kasy firmy powoda na podstawie kwitu kasowego. Powód wyraził zgodę na wykonanie robót inwestycyjnych celem adaptacji nieruchomości dla potrzeb wykonywanej działalności gospodarczej, w tym postawienia daszków wystawowych i tablic reklamowych.

(dowód: umowa najmu z dnia 14.04.2005r. – k. 26-26v.)

W latach 2008-2013 E. T. (syn powoda) uzyskiwał pożytki z tytułu najmu przypadające pozwanej stosownie do jej udziałów w przedmiotowej nieruchomości.

(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29.05.2024r. w sprawie I C (...)24 – k. 60 wraz z uzasadnieniem – k. 61-66, zeznania powoda – k. 226v.-227, płyta – k. 228)

Dnia 2 grudnia 2013 roku I. T. oraz I. Z. zawarli aneks nr (...) do wyżej opisanej umowy, na podstawie którego umowę przedłużono na czas nieokreślony, z 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia. Wskazano, że wypłata czynszu będzie dokonywana na wskazany w aneksie rachunek bankowy.

(dowód: aneks nr (...) z dnia 02.12.2013r. – k. 27)

Dnia 28 czerwca 2017 roku powód I. T. zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w N. umowę cesji wierzytelności obejmującej czynsz kwoty w złotych polskich stanowiący równowartość kwoty 1.200 euro powiększony o 23 % podatku VAT miesięcznie według średniego kursu NBP na dzień zapłaty – za okres od dnia 28 czerwca 2017 roku do dnia 31 grudnia 2024 roku. Umowę z ramienia spółki podpisał I. T..

(dowód: umowa cesji z dnia 28.06.2017r. – k. 28-28v.)

W 2018 roku (...) sp. z o.o. wystawił (...) I. Z. faktury z tytułu czynszu najmu zgodnie z umową na łączną kwotę 57.636,57 zł.

(dowód: faktury nr: 1/2018 – k. 34, 02/2018 – k. 35, 4/2018 – k. 36, 05/2018 – k. 37, 06/2018 – k. 38, 08/06/2018 – k. 39, 09/2018 – k. 40, 10/2018 – k. 41, 12/2018 – k. 42, 13/(...) – k. 43, 15/2018 – k. 44)

Pismem z dnia 10 grudnia 2018 roku pozwana wezwała I. Z. do niezwłocznego zawarcia umowy najmu nieruchomości położonej w O. przy (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...).

W piśmie wskazano, że przedmiotowa nieruchomość, składająca się z (...) stanowi przedmiot współwłasności powódki oraz pozwanego, nie została prawnie podzielona i stanowi jedną całość o powierzchni 1.843,5 m ². Wobec zawarcia umowy z powodem, konieczne jest zawarcie umowy także z pozwaną.

(dowód: wezwanie z dnia 10.12.2018r. – k. 55)

Do czasu otrzymania wyżej opisanego wezwania, I. Z. nie miał kontaktu z pozwaną.

(dowód: zeznania świadka I. Z. – k. 225v.-226v., płyta – k. 228)

Pismem z dnia 20 grudnia 2023 roku pozwana wezwała powoda do zapłaty w terminie 3 dni połowy należności z tytułu pobranego przez powoda czynszu najmu nieruchomości położonej w O. przy (...), stanowiącej (...) (poprzednio: 7/6, 7/7, 7/8 i 7/9) o łącznej powierzchni 1.843,5 m ², dla której prowadzona jest (...) o (...) w okresie od stycznia 2018 roku do dnia 9 sierpnia 2022 roku.

(dowód: wezwanie z dnia 20.12.2023r. – k. 58-59)

Pismem z dnia 21 grudnia 2023 roku pozwana wezwała I. Z. do udzielenia wyjaśnień o aktualnej podstawie prawnej do korzystania przez niego z przedmiotowej nieruchomości. Wskazano, że od dnia 10 sierpnia 2022 roku drugim współwłaścicielem nieruchomości jest (...) sp. z o.o. z siedzibą w B..

(dowód: wezwanie z dnia 21.12.2023r. – k. 55-56)

Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 maja 2024 roku w sprawie o sygn. akt I C 161/24 Sąd Rejonowy w Sopocie zasądził od I. T. na rzecz X. X. kwotę 24.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu – tytułem zwrotu połowy pożytków uzyskanych przez I. T. z tytułu wynajmu całej wyżej opisanej nieruchomości w 2018 roku. Podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiło przesądzenie m.in., że strony nie doszły nigdy do porozumień w zakresie korzystania z nieruchomości, powód wynajął I. Z. całość nieruchomość i wyłącznie on pobierał pożytki z tego tytułu w 2018 roku.

(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29.05.2024r. w sprawie I C 161/24 – k. 60 wraz z uzasadnieniem – k. 61-66)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, zeznań świadka I. Z., stron z ograniczeniem do powoda, a także prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Sopocie wydanego w sprawie o sygn. akt I C 161/24.

Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować wiarygodność i moc dowodową złożonych przez strony dokumentów, gdyż żadna ze stron nie podniosła w toku niniejszego postępowania zarzutów co do ich autentyczności, a nadto większość wymienionych powyżej dokumentów została podpisana bądź posiadała dane umożliwiające ustalenie autora dokumentu. Przedmiotowe dokumenty nie nosiły również żadnych znamion podrobienia czy przerobienia. Dodatkowo, Sąd miał na uwadze, że żadna ze stron nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod wyżej wskazanymi dokumentami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych ani też nie kwestionowała, iż przedłożone kopie nie odzwierciedlają treści oryginałów. Z kolei wskazany wyżej wyrok wraz z uzasadnieniem na gruncie art. 244 § 1 k.c. stanowił dowód tego, co zostało z nim urzędowo zaświadczone. Za nieprzydatne do rozstrzygnięcia Sąd uznał dokumenty księgowe dotyczące rozliczeń dokonywanych wiele lat po okresie objętym pozwem. Tak samo nieprzydatne były fotografie czy zdjęcia satelitarne z powodów dalej wskazanych.

Na podstawie art. 302 § 1 k.p.c. w zw. z art. 235 ² § 1 k.p.c. pominięto dowód z przesłuchania pozwanej, albowiem pomimo wezwania na termin rozprawy nie stawiła się na nią i nie nadesłała usprawiedliwienia swojej nieobecności.

Zeznania świadka I. Z. nie budziły wątpliwości co do ich zgodności z prawdą, albowiem w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy korelowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i ustaleniami poczynionymi w wyroku Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29 maja 2024 roku w sprawie o sygn. I C 161/24. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, zwłaszcza w kontekście wyżej wskazanego prejudykatu było istnienia na przedmiotowej nieruchomości ogrodzenia w dacie jej oddawania w najem I. Z.. Świadek potwierdził, że płatności dokonywał na rzecz powoda. Z uzasadnienia powołanego wyżej wyroku wynikało co prawda, że w latach 2008-2013 syn powoda miał pobierać pożytki przypadające pozwanej z tytułu umowy najmu, jednakże z racji na okres objęty pozwem – 2018 rok, kwestia ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zaś mowa o zeznaniach powoda to przyjęto je za wiarygodne jedynie w zakresie potwierdzonym dokumentami zgromadzonymi w sprawie i niesprzecznym z powołanym wyżej wyrokiem i jego uzasadnieniem. Gołosłowne były relacje powoda co do istnienia upoważnienia do dysponowania przez niego częścią nieruchomości w imieniu pozwanej. Powód nie udowodnił, że pozwana zawarła jakiejkolwiek umowę najmu części nieruchomości obejmującej 2018 rok.

Co szczególnie istotne w kontekście ustaleń faktycznych, jak wskazuje się w orzecznictwie, gdy chodzi o związanie stron prawomocnym orzeczeniem, nie może chodzić o związanie samą sentencją, bo tego dotyczy powaga rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.). Związanie stron prawomocnym orzeczeniem wyrażone w art. 365 § 1 k.p.c. zawiera w sobie zakaz ponownego prowadzenia sporu co do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zakończonego sporu sądowego. Inaczej ujmując, nie jest dopuszczalne w świetle art. 365 § 1 k.p.c. odmienne ustalenie zaistnienia, przebiegu i oceny istotnych dla danego stosunku prawnego zdarzeń faktycznych w kolejnych procesach sądowych między tymi samymi stronami, chociażby przedmiot tych spraw się różnił (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2011 r., I PK 225/10, LEX nr 896456).

Powyższe ma takie znaczenia w niniejszej sprawie, że kwestie dotyczące stosunku najmu obejmujące przedmiotową nieruchomość pomiędzy powodem a I. Z. nie mogły zostać inaczej ustalone w niniejszym postępowaniu. Skoro przesądzono prawomocnie, że powód pobierał pożytki z tytułu najmu przedmiotowej nieruchomości, a pozwana nie dysponowała nieruchomością w 2018 roku i nie pobierała w tym czasie pożytków z tytułu najmu tej nieruchomości, to w niniejszym postępowaniu Sąd związany był tymi ustaleniami. Nie mniej Sąd ustalenia te w pełni podziela na podstawie samodzielnie dokonanych ustaleń, które zobowiązany był poczynić, gdyż w momencie wniesienia pozwu - wyrok Sądu Rejonowego w Sopocie, o którym mowa powyżej, nie był jeszcze prawomocny.

Zgodnie z art. 206 k.c. każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Z kolei art. 207 k.c. stanowi, że pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Artykuł 207 k.c. ma zastosowanie wtedy, gdy współwłaściciele inaczej nie postanowili, jest to bowiem przepis dyspozytywny. Nie określa bliżej pożytków przypadających współwłaścicielom, co oznacza, że obejmuje zarówno odłączone od rzeczy w czasie trwania współwłasności pożytki naturalne jak i pożytki cywilne (art. 53 § 2 k.c.), przypadające w stosunku do czasu trwania współwłasności (art. 55). Należy podkreślić, że pojęcie współwłasności dopuszcza różne sposoby posiadania i korzystania z rzeczy wspólnej przez współwłaścicieli. Mieści się w nim bezpośrednie i wspólne posiadanie całej rzeczy oraz korzystanie z niej przez współwłaścicieli, bezpośrednie i wyłączne posiadanie oraz korzystanie przez współwłaścicieli z wydzielonych im części rzeczy wspólnej, a także pośrednie posiadanie i korzystanie przez współwłaścicieli z całej rzeczy wspólnej przez pobieranie pożytków cywilnych, np. gdy rzecz wspólna została oddana w najem lub dzierżawę. Okoliczność, iż współwłaściciel rzeczy nie posiada jej ani nie realizuje w drodze roszczenia swojego uprawnienia do współposiadania rzeczy lub posiadania wyodrębnionej części rzeczy, nie stanowi przeszkody do domagania się przez tego współwłaściciela partycypowania proporcjonalnie do przysługującego mu udziału, w dochodach z rzeczy, jeżeli przynosi ona dochody (por. postanowienie SN z dnia 21 września 2006 r., I CSK 128/06, Lex nr 395221). Zgodnie z powszechnie wyrażanym poglądem, art. 207 k.c., podobnie jak art. 206 k.c., ma charakter dyspozytywny i nie wyłącza odmiennego uregulowania przez współwłaścicieli sposobu rozliczeń w drodze umowy (por. postanowienie SN z 14.10.2011 r., III CSK 288/10, LEX nr 1129123.). Umowa współwłaścicieli w tym zakresie, jako dotykająca praw i obowiązków każdego z nich, powinna być zawarta przez wszystkie strony stosunku współwłasności. Współwłaściciele mogą np. postanowić o rozdzieleniu pomiędzy nich uprawnienia do pobierania pożytków według ich rodzaju. Pożytki i inne dochody z rzeczy mogą być pobierane, jeśli tak uzgodniono bezpośrednio przez uprawnionych współwłaścicieli w wielkości odpowiadającej ich udziałom lub przez osobę sprawującą zarząd rzeczą. W takim przypadku współwłaścicielom przysługuje roszczenie o rozliczenie pożytków. Jak się przyjmuje, pobieranie pożytków jest czynnością zwykłego zarządu, stwarzającą jednak obowiązek rozliczenia się ze współwłaścicielami w stosunku do wielkości ich udziałów (wyr. SA w I. z 6.11.1991 r., II ACr 230/91, Biul.(...) 1991, nr 3, poz. 6). Współwłaściciel, który z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli korzysta z nieruchomości wspólnej, jest zobowiązany do rozliczenia uzyskanych z tego tytułu korzyści (por. uchwałę SN z 10.5.2006 r., III CZP 9/06, OSN 2007, Nr 3, poz. 37; post. SN z 17.11.2011 r., IV CSK 93/11, LEX nr 1102266). Artykuł 207 k.c. stanowi całkowitą i samodzielną podstawę dochodzenia wynikających z niego roszczeń, bez potrzeby posiłkowania się dodatkowym uregulowaniem wynikającym np. z przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.

W sprawie niniejszej podzielić należy poglądy wyrażone przez Sąd Rejonowy w Sopocie w prawomocnie osądzonej sprawie o sygn. I C 161/24 pomiędzy tymi samymi stronami, ale w odwrotnych rolach procesowych. Jakkolwiek Sąd związany jest tymi ustaleniami, to jednocześnie podziela je i również twierdzi, że pomiędzy stronami, nie doszło nawet w sposób dorozumiany do zawarcia umowy o podział rzeczy wspólnej do korzystania. Powód oddał w najem całą nieruchomość i pobierał pożytki w postaci czynszu najmu za całą nieruchomość. Jakkolwiek powyższe ustalenia w zupełności niweczą żądanie powoda w sprawie niniejszej, gdyż nie pozostawiają przestrzeni na istnienie w 2018 roku możliwości pobierania pożytków cywilnych przez pozwaną, to co do zasady rolą powoda było udowodnienie, że pozwana takie pożytki pobierała. Tymczasem nie przedstawiono żadnej umowy najmu zawartej pomiędzy I. Z. (lub kimkolwiek innym) a pozwaną, której przedmiotem miała być jakakolwiek część nieruchomości objętej pozwem. Kwestie rozliczeń dokonywanych w latach 2005-2013 dla sprawy niniejszej są irrelewantne, jakiekolwiek by one nie były. Świadek I. Z. zaprzeczał, aby przed otrzymaniem od pozwanej pisma z grudnia 2018 roku, miał z nią jakikolwiek kontakt i uiszczał na jej rzecz jakiekolwiek należności. Gołosłowne twierdzenia powoda afirmujące pogląd odmienny nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych, skoro miały przekonywać o istnieniu pewnych ustaleń i dokumentów, a przecież dokumenty, o których zeznawał nie zostały złożone jako dowód w sprawie niniejszej.

Mając na uwadze, że powód, zgodnie z obowiązującym go ciężarem dowodowym (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.) nie wykazał, aby pozwana w 2018 roku pobierała jakiekolwiek pożytki z tytułu korzystania z nieruchomości objętej pozwem, a zwłaszcza pożytki cywilne, na podstawie art. 207 k.c. powództwo w punkcie 1. wyroku należało oddalić.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie 2. wyroku i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w art. 98 k.p.c. obciążono przegrywającego powoda całością poniesionych przez pozwaną kosztów, na co składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600,00 zł) ustalonej na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.). Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od sumy tych kosztów należne były odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.