Wyrok z 3 grudnia 2025, sygn. IV U 314/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 3 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w osobie SSR Magdaleny Piątkowskiej

po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania F. Z.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.

z dnia 11 czerwca 2025 r., znak: (...)

o zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego

zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału
w L. i przyznaje powodowi F. Z. prawo do zasiłku chorobowego za okres wskazany w zaskarżonej decyzji i ustala brak obowiązku zwrotu pobranego przez powoda zasiłku chorobowego za okres i w kwocie wskazanej
w zaskarżonej decyzji.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 czerwca 2025r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił powodowi F. Z. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 12-02-2025r. do 10-06-2025r. z tytułu zatrudnienia u płatnika Ł. A. i zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego za okres od 12-02-2025r. do 27-05-2025r. wraz z odsetkami w łącznej kwocie 11.457,53 zł. Jako uzasadnienie wskazano, iż powód wykorzystywał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem albowiem zawoził i przywoził z pracy swoją żonę.

Powód F. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż w spornym okresie cierpiał na zaburzenia depresyjno- lękowe związane z mobbingiem, jakiego miał doświadczyć w pracy. Powód zgłosił stalking w organach ścigania zawiadamiając, iż pracodawca śledził i fotografował powoda i jego żonę, a następnie zawiadomił organ rentowy żądając odebrania powodowi zasiłku chorobowego. Powód wskazał, iż lekarz prowadzący wyraźnie wskazał, iż powód może wychodzić z domu, wykonywać takie czynności jak transport osoby bliskiej, ponieważ nie stały one w sprzeczności z celem i charakterem leczenia.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w F. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów procesu w kwocie 180 zł. W uzasadnieniu strona pozwana wskazała podstawy prawne decyzji podnosząc, iż w okresie orzeczonej niezdolności do pracy powód w tym samym czasie codziennie w godzinach porannych zawoził, a w godzinach popołudniowych przywoził z pracy swoją żonę. Było to, zdaniem organu rentowego, wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z celem.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód F. Z. zatrudniony był u płatnika składek Ł. A.. Wobec zaburzeń depresyjno – lękowych związanych ze zgłaszanym przez powoda mobbingiem w miejscu pracy a następnie stalkingiem ze strony pracodawcy, powód był niezdolny do pracy.

W terapii takich schorzeń zalecana jest aktywizacja w ramach codziennych czynności. Zawożąc i przywożąc żonę z pracy powód czuł się potrzebny. Lekarz prowadzący- psychiatra A. R.- utwierdził powoda w przekonaniu, iż takie czynności jak odwożenie i przywożenie żony z pracy, drobne zakupy, spacery są prawidłowe i mają działanie terapeutyczne. Powodowi zalecono bowiem wykonywać czynności sprawiające mu przyjemność, odrywające go od myśli o pracy.

Dowód:

- akta ZUS – w załączeniu;

- zaświadczenie lekarza prowadzącego k. 6,7

- zeznania powoda – e protokół k. 20

Przy tak ustalonym stanie faktycznym sąd zważył:

Odwołanie podlegało uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu, wraz z odsetkami, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. Według art. 84 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się: świadczenia z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą z ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, co do których stwierdzono, że w okresie ich pobierania świadczeniobiorca wykonywał w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystywał zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

W niniejszej sprawie strona pozwana nie wykazała, iż powód podejmował czynności niezgodne z celem zwolnienia, przedłużające niezdolność do pracy. Z materiału dowodowego wynika natomiast, iż źródłem choroby powoda była relacja z pracodawcą, zaś wykonywanie drobnych codziennych czynności odrywających myśli od pracy, dających powodowi poczucie przydatności miały dla niego dobroczynne działanie pozwalające na odzyskanie równowagi psychicznej. Ustaleń stanu faktycznego sąd dokonał w oparciu o dowody powołane w uzasadnieniu stanu faktycznego, dochodząc do przekonania, iż strona pozwana nie wykazała, że powód wykorzystywał zwolnienie niezgodnie z jego celem, szczególnie w świetle jednoznacznego stanowiska w tym zakresie lekarza prowadzącego, okoliczności wynikających z zeznań powoda, jak i wieloletniego doświadczenia zawodowego i życiowego.

Należy pamiętać, iż organ rentowy jest stroną postępowania, która, jak każda strona procesu, jest zobligowana do wykazania twierdzeń, z których wywodzi skutki prawne (art. 232 k.p.c.). W postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych organ rentowy ma pozycję strony (art. 477 ¹⁰ § 1 k.p.c.), więc powinien przejawiać odpowiednią aktywność dowodową, w przeciwnym razie ponosi negatywne skutki prawne swej bierności, polegające zwłaszcza na zmianie wydanej decyzji. (vide wyrok SA w Katowicach z dnia 19.11.2013 r., III AUa 2476/12, opubl. LEX nr 1394193).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji wyroku.