sygn. III C 91/25 5 grudnia 2025 Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie

Wyrok z 5 grudnia 2025, sygn. III C 91/25

Data orzeczenia 5 grudnia 2025
Sąd Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
Wydział III Wydział Cywilny
Tagi
#Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie #III Wydział Cywilny #wyrok

Sygn. akt III C 91/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie – Wydział III Cywilny

w składzie: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Janik-Białek

Protokolant: sekretarz sądowy Alicja Kacała

po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa Gminy M. S. - Zarządu (...) w S.

przeciwko E. B.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda Gminy M. S. - Zarządu (...) w S. na rzecz pozwanej E. B. kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Małgorzata Janik- Białek

Sygn. akt III C 91/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 5 grudnia 2025 roku

Gmina M. S. – Zarząd (...) w S., pozwem datowanym na dzień 31 października 2024 roku, wniosła o zasądzenie od pozwanej E. B. kwoty 24 678,33 złotych wraz z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie liczonymi od kwot:

a)  24 325,81 złotych od dnia 18 października 2024 roku do dnia zapłaty,

b)  352,52 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu,
w tym kosztów doręczenia korespondencji za pośrednictwem komornika i kosztów z tym związanych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powyższego żądania strona powodowa wskazała, że niniejszym pozwem dochodzi od pozwanej zaległości z tytułu opłat za czynsz oraz za media wynikających z umowy najmu lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w S.. Gmina M. S. wskazała, że dnia 19 marca 2015 roku zawarła z pozwaną E. B. umowę najmu przedmiotowego lokalu. Na podstawie ww. umowy najemca waz z zamieszkującymi
z nim osobami pełnoletnimi zobowiązani byli do uiszczania na rzecz Gminy M. S. (...) miesięcznego czynszu określonego w umowie oraz do ponoszenia innych opłat związanych z używaniem lokalu. Od 2015 roku E. B. składała wnioski o udzielenie obniżki czynszu najmu, które powódka rozpatrywała pozytywnie. Podstawę udzielenia obniżek czynszu stanowił § 20 Uchwały numer XXX/873/21 Rady Miasta S. z dnia 29 czerwca 2021 roku w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy M. S. na lata 2021 – 2025, zgodnie z którym obniżka czynszu najmu lub odszkodowania za bezumowne użytkowanie lokalu może być udzielona na wniosek najemcy lub użytkownika lokalu, który spełnia m. in. ten warunek, że nie posiada zaległości w opłatach z tytułu najmu lub w opłatach odszkodowania za bezumowne użytkowanie wraz z opłatami niezależnymi od właściciela. W wyniku udzielonych pozwanej obniżek czynszu, E. B. uiszczała czynsz najmu w zaniżonej wysokości, wobec czego powstała zaległość wynikająca z różnicy pomiędzy czynszem należnym powódce, a czynszem uiszczanym przez pozwaną. E. B., składając wnioski o udzielenie obniżki czynszu najmu, składała oświadczenie, iż nie posiada zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu. Powódka rozpatrując wniosek o udzielenie obniżki czynszu najmu, złożony przez pozwaną w 2024 roku, powzięła informację, iż pozwana posiada zadłużenie z tytułu opłat za lokal przy
ul. (...) w S.. Z tego powodu powódka odmówiła pozwanej udzielenia kolejnej obniżki czynszu. Gmina M. S. podniosła, że z uwagi na istnienie zaległości z tytułu opłat za ww. lokal w latach 2015 – 2023, G. złożyła oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczeń woli złożonych pod wpływem błędu, a dotyczących oświadczeń o udzieleniu obniżek czynszu najmu złożonych w latach 2015 – 2023. Jednocześnie powódka wezwała pozwaną do zapłaty różnicy pomiędzy należnym czynszem, a czynszem zapłaconym, w terminie do 31 sierpnia 2024 roku. W odpowiedzi na pismo powódki strona pozwana oświadczyła, iż zarówno oświadczenia jak i wezwanie są bezprawne.

Powódka wskazała, że na dochodzoną należność składają się zaległości z tytułu opłat za czynsz wynikające z różnicy pomiędzy należnym czynszem a czynszem zapłaconym przez pozwaną E. B. w okresie od 1 sierpnia 2015 roku do 29 lutego 2024 roku, a także z tytułu opłat za czynsz oraz za media wynikających z umowy najmu powstałe w okresie od dnia 1 marca 2024 roku do dnia 30 września 2025 roku oraz skapitalizowane na dzień 17 października 2024 roku odsetki ustawowe za opóźnienie.

W odpowiedzi na pozew z dnia 20 czerwca 2025 roku E. B. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Jednocześnie pozwana wskazała, że
z ostrożności procesowej wnosi o oddalenie powództwa co do kwoty 15 120,41 złotych obejmującej roszczenie powoda za okres do dnia 31 grudnia 2020 roku. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że strona powodowa nie wywiązała się należycie z ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 6 k.c. poprzez wykazanie w treści pozwu kwoty dochodzonej z tytułu złożenia oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczeń woli jako złożonych pod wpływem błędu. W dalszej kolejności pozwana E. B. wskazała, że w jej ocenie ww. oświadczenie Gminy M. S. jest bezskuteczne, albowiem oświadczenie o nieposiadaniu zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu pozwana składała powodowi, a więc podmiotowi, który z urzędu powinien wiedzieć, czy jest ono prawdziwe. W dalszej części E. B. podniosła, że niezależnie od tego G. miała pełną możliwość zweryfikowania treści oświadczenia. Zaniechanie przez G. weryfikacji oświadczeń pozwanej spowodowało, że G. z własnej winy nie miała pełnej wiedzy w przedmiocie składanych przez siebie oświadczeń o udzieleniu pozwanej obniżek czynszu, co zdaniem pozwanej doprowadziło do tego, że nie można uznać by strona powodowa złożyła je pod wpływem błędu.

Pozwana wskazała, że z ostrożności procesowej tj. na wypadek uznania przez Sąd, że ww. oświadczenie powoda z dnia 29 lipca 2024 roku jest skuteczne, wskazuje, że w dacie składania przez E. B. oświadczenia stanowiącego podstawę do udzielenia jej przez G. obniżki czynszu pismem z dnia 7 lipca 2015 roku, nie posiadała ona wiedzy o tym, że powód ma wobec niej jakąkolwiek wierzytelność z tytułu opłat za używanie lokalu. Pozwana wskazała również, że wezwanie do zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego w S. przy ul. (...) wysłane zostało bowiem do pozwanej dopiero pismem pełnomocnika powoda z dnia 7 czerwca 2016 roku. Strona pozwana podniosła również, że na podstawie wyroku odszkodowanie
za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego zostało zasądzone od pozwanej na rzecz powoda solidarnie z G. H. (1) (jej byłym partnerem), w kwocie 6 450,72 złotych, płatne w 129 miesięcznych ratach w kwocie 50,72 złotych. Pozwana podkreśliła przy tym, że uwzględniając datę prawomocności wyroku, że również w dniu składania przez
nią oświadczenia stanowiącego podstawę do udzielenia jej przez Gminę M. S. obniżki czynszu pismem z dnia 10 sierpnia 2016 roku miała pełną podstawę do złożenia oświadczenia o braku zadłużenia wobec powódki.

Następnie E. B. podniosła, że w dniu składania oświadczeń stanowiących podstawę do udzielenia jej przez powódkę obniżki czynszu pismami z dnia 28 lipca 2017 roku, 3 września 2018 roku, 8 października 2019 roku, 17 grudnia 2020 roku, 31 stycznia 2022 roku i 23 stycznia 2023 roku w rzeczywistości nie miała wiedzy, że odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu przy ul. (...) w S. zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczenienie nie jest spłacane przez jej dłużnika solidarnego G. H. (1). Składając te oświadczenia pozwana nie pozostawała już w związku partnerskim z G. H. (1), nie miała więc od niego wiedzy o tym czy spłaca on raty zadłużenia zgodnie z wyrokiem. O istnieniu zadłużenia, a więc o niespłaceniu przez G. H. (2) rat ustalonych wyrokiem, pozwana dowiedziała się dopiero z pisma powódki z dnia 29 lutego 2024 roku, w którym strona powodowa odmówiła udzielenia obniżenia czynszu.

Z ostrożności procesowej tj. na wypadek uznania przez Sąd, że oświadczenie Gminy M. S. z dnia 29 lipca 2024 roku o uchyleniu się od skutków prawnych złożonych przez siebie oświadczeń woli jest skuteczne, pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda za okres do dnia 31 grudnia 2020 roku tj. co do kwoty 15 520,41 złotych. W tym miejscu E. B. wskazała, że pozew w niniejszej sprawie został złożony w 2024 roku, przy czym z uwagi na treść art. 118 k.c. przedawnieniu uległy roszczenia powoda wobec pozwanej za okres do dnia 31 grudnia 2020 roku.

Mając na uwadze fakt, iż roszczenie Gminy M. S. w niniejszej sprawie obejmuje również opłaty za czynsz i media wynikające z umowy najmu lokalu w okresie od dnia 1 marca 2024 roku do dnia 30 września 2024 roku, kiedy to pozwana była już najemcą lokalu mieszkalnego w S. przy ul. (...), pozwana podniosła, że również w zakresie tego roszczenia strona powodowa nie wskazała w pozwie jakiej kwoty dochodzi,
a więc nie wywiązała się ona z ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 6 k.c.

W piśmie przygotowawczym z dnia 16 lipca 2025 roku Gmina M. S., wskazała, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczeń woli złożonych pod wpływem błędu było skuteczne. Strona powodowa podniosła, że w razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osoby, chociażby bez jej winy, albo gdyby wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć – ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej. W tym miejscu strona powodowa wskazała, że pozwana, wnosząc o udzielenie obniżki czynszu najmu, każdorazowo składała oświadczenie, iż nie posiada zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu; jednocześnie G. podkreśliła, iż to na stronie wnioskującej spoczywał obowiązek złożenia oświadczenia zgodnie z prawdą.

Strona powodowa wskazała również, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniami strony pozwanej, w myśl których nie miała ona wiedzy o zadłużeniu z tytułu odszkodowania
za bezumowne zajmowanie lokalu przy ul. (...) w S.. G. wskazała przy tym, że E. B. w sprawie o sygn. I C 1836/16 wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 8 listopada 2016 roku, w którym nie kwestionowała istnienia zadłużenia za okres od 1 sierpnia 2013 roku do 31 maja 2016 roku, zatem pozwana zdawała bądź powinna zdawać sobie sprawę, iż dług wobec Gminy M. S. istnieje już od 2013 roku.

Ustalenia faktyczne.

1 stycznia 2001 roku Zakład (...) sp. z o.o. z siedzibą
w S. zawarł ze Wspólnotą Mieszkaniową numer (...) przy ul. (...) FR
w S. umowę numer (...) o dostawę wody i odprowadzanie ścieków.

Dowód:

umowa numer (...) o dostawę wody i odprowadzanie ścieków z dnia 1 stycznia 2001 roku wraz z załącznikami – k. 114 – 115,

aneks numer (...) z dnia 22 października 2020 roku do umowy numer (...) z dnia 1 stycznia 2001 roku – k. 115 v.

Dnia 19 marca 2015 roku Gmina M. S. – Zarząd (...) w S. reprezentowany przez S. Z. Dyrektora (...) zawarła z E. B. umowę najmu lokalu mieszkalnego. Przedmiotem najmu był lokal wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu Gminy M. S., oznaczony numerem 1a, położony w budynku przy ul. (...), składający się z następujących pomierzeń:

1)  pokoju numer I,

2)  pokoju numer II,

3)  kuchni,

4)  łazienki,

5)  wc,

6)  przedpokoju I,

7)  przedpokoju II

8)  skrytki,

- o łącznej powierzchni użytkowej 60,52 m 2.

Zgodnie z § 2 umowy wynajmujący zobowiązany był oddać najemcy do użytkowania lokal wskazany powyżej, z przeznaczeniem do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych najemcy oraz osób pozostających z najemcą we wspólnym gospodarstwie domowym
tj. R. B. - córką E. B.. W § 4 umowy wskazano, że najemca zobowiązany jest do uiszczania na rzecz wynajmującego miesięcznego czynszu za najem w wysokości 524,71 złotych. Podstawą do ustalenia wysokości czynszu były przepisy prawa miejscowego regulujące zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu obowiązujące
w Gminie M. S.. Następnie w § 5 wskazano, że oprócz czynszu najemca obowiązany jest uiszczać wynajmującemu opłaty należne od właściciela związane
z używaniem przedmiotowego lokalu.

Czynsz najmu oraz opłaty określone w § 5 najemca miał obowiązek opłacać z góry do dnia 10-go każdego miesiąca na konto banku wynajmującego.

Zgodnie z § 12 umowa najmu została zawarta na czas nieoznaczony, a najemca mógł wypowiedzieć umowę najmu na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego. Z kolei zgodnie z zapisami umownymi wynajmujący mógł wypowiedzieć umowę najmu na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego jeśli najemca:

1)  pomimo pisemnego upomnienia nadal używa lokalu w sposób sprzeczny
z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem lub zaniedbuje obowiązku dopuszczając do powstania szkód, lub niszczy urządzenia przeznaczone
do wspólnego korzystania przez mieszkańców lub wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali,

2)  jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat, o których mowa w § 5, co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wypowiedzenia umowy najmu i wyznaczeniu dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności,

3)  wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez pisemnej zgody wynajmującego,

4)  używa lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki, lub remontu budynku, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Powyższa umowa została opatrzona podpisem S. R. oraz E. B..

Dowód:

umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia 19 marca 2015 roku – k. 7 – 9.

Dnia 30 czerwca 2015 roku do Zarządu (...) w S. wpłynął wniosek E. B. o udzielenie obniżki czynszu, w treści którego wnioskodawczyni wskazała, że wynajmuje ona lokal położony w S. przy ul. (...),
a średnie miesięczne dochody gospodarstwa domowego wynoszą 1693 złotych (według deklaracji za okres ostatnich trzech miesięcy). W dalszej części wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego oraz nie posiada zadłużenia z tytułu opłat czynszowych. E. B. wskazała również, że nie korzystała dotychczas z obniżki czynszu, a w zajmowanym lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na złożony przez E. B. wniosek Gmina M. S. wydała decyzję, zgodnie z którą przyznała wnioskodawczyni jednorazowo obniżkę na okres 12 miesięcy począwszy od 1 sierpnia 2015 roku w wysokości 40% czynszu.

Dowód:

wniosek o udzielenie obniżki czynszu datowany na dzień 30 czerwca 2015 roku – k. 131,

pismo z dnia 7 lipca 2015 roku – k. 135,

zeznania świadka J. W. z dnia 5 grudnia 2025 roku – e-protokół na płycie a CD k. 157.

Dnia 14 marca 2016 roku Gmina M. S. – Zarząd (...) w S. reprezentowana przez M. P. ówczesnego Dyrektora (...) zawarła z E. B. Aneks numer (...) do umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 19 marca 2015 roku.

W treści aneksu wskazano, że w związku z przeprowadzonym protokołem pomiaru powierzchni lokalu z dnia 12 lutego 2016 roku Gmina M. S. oraz E. B. zgodnie postanowili wprowadzić w umowie zmiany poprzez wskazanie, że łączna powierzchnia użytkowa lokalu numer 1a położonego w S. przy ul. (...) wynosi 58,85 m2, a wysokość miesięcznego czynszu za najem ustalono na kwotę 510,23 złotych.

Dowód:

aneks numer (...) do umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 19 marca 2015 roku zawarty w dniu 14 marca 2016 roku w S. – k. 10.

W dniu 7 czerwca 2016 roku sporządzono pismo, którym Gmina M. S. (...) wezwała E. B. do zapłaty w nieprzekraczalnym terminie do dnia 14 czerwca 2016 roku kwoty 7 784,41 złotych z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu położonego przy ul. (...) w S. oraz odsetek liczonych na dzień 2 czerwca 2016 roku.

Dowód:

pismo z dnia 7 czerwca 2016 roku – k. 43.

Dnia 29 lipca 2016 roku E. B. złożyła wniosek o udzielenie obniżki czynszu wskazując, że średnie miesięczne dochody gospodarstwa domowego wynoszą
1 983,32 złotych. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że korzystała już z obniżki czynszu w okresie od maja 2015 roku do 31 lipca 2016 roku.

W odpowiedzi na wniosek E. G. Miasto S. dnia 10 sierpnia 2016 roku poinformowała wnioskodawczynię, że przyznała jej obniżkę na okres 12 miesięcy począwszy od dnia 1 września 2016 roku w wysokości 40% czynszu.

Dowód:

wniosek o udzielenie obniżki czynszu datowany na dzień 29 lipca 2016 roku– k. 131 v.,

pismo z dnia 10 sierpnia 2016 roku – k. 135 v.

Pismem z dnia 31 października 2016 roku Gmina M. S. wypowiedziała E. B. dotychczasową wysokość czynszu najmu z 3 miesięcznym okresem wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 28 lutego 2017 roku. Jednocześnie G. wskazała, że nowa wysokość czynszu od dnia 1 marca 2017 roku wynosić będzie 510,23 złotych, przy czym powyższa kwota nie zawierała opłat za media, przysługującej wówczas obniżki czynszu oraz nie była wyższa niż 10% w stosunku do dotychczas obowiązującego czynszu.

W dalszej części pisma wskazano, że z dniem 1 listopada 2016 roku przyznana E. B. wysokość obniżki czynszu została zwiększona o 10%, w związku z tym opłata z tytułu najmu od dnia 1 listopada 2016 roku miała wynosić 345,65 złotych.

Dowód:

pismo z dnia 31 października 2016 roku – k. 95 v – 96,

2 marca 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny wydał wyrok w sprawie I C 1836/16 z powództwa Gminy M. S. przeciwko E. B. o zapłatę. W punkcie I wyroku Sąd zasądził od pozwanej E. B. na rzecz powódki Gminy M. S. kwotę 6 450,72 złotych solidarnie z G. H. (1), z kolei w punkcie II Sąd rozłożył powyższą kwotę na 129 miesięcznych rat, przy czym 128 rat
w kwotach po 50 złotych, a ostatnia rata miała wynosić 50,72 złotych. Wyrok uprawomocnił się z dniem 30 marca 2017 r. Dnia 14 maja 2019 roku Gmina M. S. wniosła do tutejszego Sądu o nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu w zakresie punktu I oraz punktu II wydanego przez Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny w dniu 2 marca 2017 roku, sygn. akt I C 1836/16. Wskutek rozpoznania powyższego wniosku Sąd z dniem 19 sierpnia 2019 roku wydał pełnomocnikowi strony powodowej tytuł egzekucyjny obejmujący wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 2 marca 2017 roku.

Niesporne, a nadto dowód:

wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 2 marca 2017 roku w sprawie I C 1836/16 – k. 44

Dnia 25 lipca 2017 roku do Zarządu (...) w S. wpłynął wniosek E. B. o udzielenie obniżki czynszu. W treści wniosku E. B. wskazała, że w dalszym ciągu wynajmuje lokal położony w S. przy ul. (...). Jednocześnie wnioskodawczyni poinformowała, że w skład prowadzonego przez nią gospodarstwa domowego wchodzą dwie osoby, a średnie miesięczne dochody wynoszą 2 203 złotych.

W dalszej części wniosku wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego oraz nie posiada zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu. Następnie E. B. wskazała, że nie zawierała ugody w sprawie spłaty zadłużenia, nie spłaca obecnie zadłużenia zgodnie z zawartą ugodą oraz nie podnajęła lub oddała lokalu w bezpłatne użytkowanie za zgodą Gminy M. S. w całości. Wnioskodawczyni poinformowała również, że korzystała już z obniżki czynszu w okresie od 1 września 2016 roku do 31 sierpnia 2017 roku.

Decyzją z dnia 28 lipca 2017 roku Gmina M. S. przyznała E. B. obniżkę na okres 12 miesięcy począwszy od dnia 1 września 2017 roku w wysokości 50% czynszu.

E. B. składała analogiczne wnioski o udzielenie obniżki czynszu w dniach 30 sierpnia 2018 roku, 30 września 2019 roku, 29 października 2020 roku, 26 stycznia 2022 roku oraz 13 stycznia 2023 roku. W każdym z powyższych wniosków oświadczała, że nie posiada zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu.

Każdy z powyższych wniosków dotyczący udzielenia obniżki czynszu za lokal mieszkalny położony przy ul. (...) był rozpatrywany przez Gminę M. S. pozytywnie.

Dowód:

wnioski o udzielenie obniżki czynszu – k. 132 – 134,

pismo z dnia 28 lipca 2017 roku – k. 136,

pismo z dnia 3 września 2018 roku – k. 136 v,

pismo z dnia 8 października 2019 roku – k. 137,

pismo z dnia 17 grudnia 2020 roku – k. 137 v,

pismo z dnia 31 stycznia 2022 roku – k. 138,

pismo z dnia 23 stycznia 2023 roku – k. 138 v.

Dane przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie obniżki czynszu podlegają weryfikacji zarówno pod względem merytorycznym jak i matematycznym. Dodatkowo pracownik (...) po otrzymaniu wniosku o udzielenie obniżki czynszu weryfikuje dane wnioskodawcy w systemie informatycznym celem ustalenia czy posiada on jakiekolwiek zadłużenia względem Gminy M. S. z tytułu opłat za lokal. Proces wyszukiwania odbywa się na dwa sposoby. Pierwszy z nich polega na wprowadzeniu do systemu imienia oraz nazwiska wnioskodawcy, z kolei drugi opiera się na wprowadzeniu numeru PESEL osoby wnioskującej. W momencie wyszukiwania ściśle określonego najemcy system udostępnia pracownikowi kartę lokalu, gdzie najemca lub osoba o podobnym imieniu i nazwisku występuje na karcie lokalu. W momencie otrzymania powyższych danych tj. w sytuacji, gdy system wskaże wszystkie karty lokali, na których występuje osoba wnioskująca o obniżenie czynszu, pracownik (...) powinien przejść do weryfikacji uzyskanych danych, w tym w szczególności ustalić, czy wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu opłat za używanie któregokolwiek ze wskazanych lokali. Powyższa procedura obowiązuje w (...) od wielu lat, a system umożliwiający elektroniczną weryfikację wnioskodawcy został wprowadzony już w 2013 roku.

W sytuacji, gdy w trakcie weryfikacji danych pracownik (...) uzyska informację, iż wnioskodawca posiada zaległości w opłatach z tytułu najmu lub w opłatach odszkodowania za bezumowne użytkowanie wraz opłatami niezależnymi od właściciela, każdorazowo powinien ustalić, czy pomiędzy stronami została zawarta ugoda dotycząca spłaty zadłużenia i czy jest ona prawidłowo realizowana. Niejednokrotnie do Zarządu (...) w S. wpływały wnioski w przedmiocie udzielenia obniżki czynszu, w których wnioskodawcy wskazywali, że nie posiadają zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu, jednakże po dokonaniu weryfikacji owych wniosków powyższe oświadczenia okazywały się niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż z danych udostępnianych przez system wynikało jednoznacznie, że wnioskodawca popadł już wcześniej w zadłużenie, które na dzień weryfikacji dalej istnieje. W takich sytuacjach (...) jest zobligowany do wydania negatywnej decyzji odnośnie wniosku o udzielenie obniżki czynszu, przy czym pracownicy przekazują wnioskodawcy informację o przyczynach odmowy i czynnościach, które powinien podjąć w związku z zaistniałą sytuacją.

Dowód:

zeznania świadka J. W. z dnia 5 grudnia 2025 roku – e-protokół na płycie a CD k. 157.

Rozpoznając wniosek E. B. z dnia 19 lutego 2024 r. pracownik Zarządu (...) przypadkowo odkrył, że w systemie komputerowym nazwisko E. B. zostało wpisane błędnie jako (...) oraz brak było odnotowania numeru PESEL.

W odpowiedzi na wniosek z dnia 19 lutego 2024 roku w sprawie udzielenia obniżki czynszu najmu lokalu Gmina M. S. poinformowała, że możliwość ubiegania się
o obniżkę czynszu wynika z postanowień zawartych w § 20 i § 21 Uchwały numer XXX/873/21 Rady Miasta S.. Zgodnie z § 21 powołanej Uchwały, obniżek czynszu nie udziela się najemcom, którzy zalegają z opłatami z tytułu najmu oraz nie realizują zawartej ugody
w sprawie spłat zadłużenia.

Z uwagi na powyższe zapisy Gmina M. S. odmówiła E. B. udzielenia obniżki czynszu.

Dowód:

pismo z dnia 29 lutego 2024 roku – k. 45.

zeznania świadka J. W. z dnia 5 grudnia 2025 roku – e-protokół na płycie a CD k. 157.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2024 roku E. B. złożyła skargę na działanie (...)
w S., w treści której wskazała na szereg nieprawidłowości przejawiających się
w nieprawidłowym wykonywaniu obowiązków przez pracowników Zarządu (...) w S.. Jednocześnie E. B. nadmieniła, że ma uzasadnione podejrzenie, iż (...) egzekwuje od niej zadłużenie, za które nie odpowiada, albowiem osoba zajmująca zadłużony lokal zobowiązała się do spłaty ciążącego na nim zadłużenia,
a wnioskodawczyni do dnia odrzucenia jej wniosku nie otrzymała nigdy wezwania do zapłaty zaległości, upomnienia czy też informacji o wszczęciu egzekucji komorniczej.

Dowód:

skarga adresowana do Dyrektora (...) z dnia 21 kwietnia 2024 roku – k. 46.

24 kwietnia 2024 roku Gmina M. S. poinformowała E. B., że na dzień sporządzenia pisma odpowiada ona solidarnie za zadłużenie lokalu położonego w S. przy ul. (...), które objęte jest wyrokiem o zapłatę z dnia 2 marca 2017 roku, sygn. akt I C 1836/16 i wynosi 7 202,12 złotych.

Dowód:

pismo informacyjne z dnia 24 kwietnia 2024 roku – k. 47.

Dnia 29 lipca 2024 roku Gmina M. S. złożyła oświadczenie, zgodnie
z którym uchyliła się od skutków prawnych oświadczeń woli złożonych w latach 2015 – 2023 w przedmiocie udzielenia obniżki czynszu za lokal mieszkalny położony przy ul. (...) w S.. W dalszej części pisma Gmina M. S. wskazała, że podczas udzielania obniżek czynszu działała pod wpływem błędu co do braku ciążącej na E. B. zaległości z tytułu użytkowania lokalu mieszkalnego położonego w S. przy
ul. (...). Wobec powyższego Gmina M. S. wezwała E. B. do zapłaty różnicy pomiędzy czynszem należnym G. z tytułu najmu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) za okres od sierpnia 2015 roku do lutego 2024 roku w wysokości 50 297,92 złotych, a czynszem zapłaconym przez najemczynię z tego tytułu w wysokości 25 872,27 złotych, czyli do zapłaty kwoty 24 425,65 złotych.

Dowód:

oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu z dnia 29 lipca 2024 roku – k. 11,

zestawienie opłat za mieszkanie przy ul. (...) w S. – k. 66 – 95,

zestawienie opłat za mieszkanie przy ul. (...) w S. – k. 96 v. – 113,

deklaracje o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zabudowie wielorodzinnej – k. 116 – 130,

zeznania świadka J. W. z dnia 5 grudnia 2025 roku – płyta CD k. 157.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2024 roku E. B. oświadczyła, że zarówno oświadczenie Gminy M. S. z dnia 29 lipca 2024 roku jak i wezwanie do zapłaty
są bezpodstawne.

Odnosząc się do oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu E. B. wskazała, że Gmina M. S. podejmując decyzje o udzieleniu jej obniżek czynszu w latach 2015 – 2023 nie działała pod wpływem błędu. E. B. podniosła, że G. była stroną ugody zawartej w dniu 2 marca 2016 roku w sprawie o sygn. I C 1836/16, a więc wiedziała, czy ugoda ta została zrealizowana, wobec czego podniosła, że G. nie może twierdzić, że pozostawała w błędzie co do braku zadłużenia.

W dalszej części pisma E. B. wskazała, że nawet gdyby przyjąć, że uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu było skuteczne,
to bezpodstawne jest żądanie zapłaty zaległego czynszu za lata 2015 – 2020, albowiem czynsz jest świadczeniem okresowym, w związku z tym, zgodnie z art. 118 k.c., ma do niego zastosowanie trzyletni okres przedawnienia.

Dowód:

pismo z dnia 2 sierpnia 2024 roku – k. 12.

Pismem z dnia 17 września 2024 roku Gmina M. S. wezwała E. B. do uregulowania należności z tytułu czynszu i innych opłat za zajmowany lokal mieszkalny.
W treści wezwania G. wskazała, że zaległości według stanu na dzień 16 września 2024 roku dotyczące mieszkania przy ul. (...) w S. wynosiły:

1)  należność główna 23 558,81 złotych,

2)  odsetki – 0,10 złotych,

3)  koszty upomnienia 7 złotych,

- łączny koszt zadłużenia 23 565,91 złotych.

Dowód:

wezwanie do zapłaty z dnia 17 września 2024 roku wraz ze skanem koperty oznaczonej pieczątką „zwrot – nie podjęto w terminie”– k. 13.

Dnia 22 października 2024 roku pełnomocnik Gminy M. S. wezwał E. B. do zapłaty w nieprzekraczalnym terminie do dnia 29 października 2024 roku kwoty 24 678,33 złotych z tytułu umownego korzystania z lokalu położonego przy ul. (...) w S. oraz odsetek liczonych na dzień 17 października 2024 roku.

Dowód:

wezwanie do zapłaty z dnia 22 października 2024 roku – k. 14,

kopia strony z książki nadawczej z korespondencja wysłaną dnia 22 października 2024 roku – k. 15,

korekta konta za okres od 1 sierpnia 2015 roku do 30 września 2024 roku – k. 16 – 21,

karta dotycząca opłat za lokal w okresie od września 2024 roku wraz z punktacją w zakresie standardu wyposażenia na dzień 1 września 2024 roku – k. 24 v,

analiza odsetek za okres od 1 września 2024 roku do 17 października 2024 roku – k. 25.

W okresie od marca 2024 roku do września 2024 roku E. B. uiszczała regularnie na konto bankowe (...) kwotę 760 złotych tytułem czynszu.

Do 2024 r. E. B. nigdy wcześniej nie otrzymała wzywania Gminy M. S. do zapłaty należności zasądzonych wyrokiem wydanym pod sygn. akt I C 1836/16, nie wszczęto wobec E. B. postępowania egzekucyjnego ani nie informowano jej o dalszym istnieniu zadłużenia. Po wydaniu ww. wyroku E. B. skontaktowała się z odpowiadającym za zaległości solidarnie G. H. (1), który oświadczył, że zaległość dotyczy jego mieszkania i że będzie spłacał zadłużenie sam. E. B. była przekonana o tym, że były partner spłacił zaległość. Po powzięciu w 2024 r. wiedzy o istnieniu zadłużenia E. B. spłaciła je w całości. Obecnie E. B. nie posiada zadłużenia w opłatach związanych z lokalem położnym w S. przy ul. (...).

E. B. miała ogólną wiedzę, że posiadanie zadłużenia za lokal komunalny wyklucza możliwość otrzymania obniżki czynszu. Gdyby E. B. miała świadomość dalszego istnienia zadłużenia wobec Gminy M. S., związanego z lokalem przy ul. (...), nie składałaby wniosków o obniżkę czynszu za lokal przy ul. (...).

Dowód:

potwierdzenia przelewów – k. 52 – 58

przesłuchanie pozwanej E. B.- e-protokół na płycie CD k. 157

W okresie od marca 2024 r. do sierpnia 2024 r. opłaty za lokal położny w S. przy ul. (...) wynosiły po 753,87 zł miesięcznie.

E. B. dokonała następujących wpłat na rzecz (...) w S.:

- 760 zł w dniu 8 marca 2024 r.

- 760 zł w dniu 9 kwietnia 2024 r.

- 760 zł w dniu 10 maja 2024 r.

- 400 zł w dniu 10 czerwca 2024 r.

- 760 zł w dniu 9 lipca 2024 r.

- 760 zł w dniu 8 sierpnia 2024 r.

- 760 zł w dniu 9 września 2024 r.

W zawiadomieniu o okresowym rozliczeniu mediów datowanym na dzień 3 grudnia 2024 r. Zarząd (...) w S. poinformował E. B. o nadpłacie w opłatach w kwocie 209,25 zł.

Rozważania prawne:

Powództwo okazało się nieuzasadnione.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony postępowania dowodów z dokumentów. Żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości, a w ocenie Sądu nie budziły one wątpliwości co do ich autentyczności. Sąd ustalając stan faktyczny w sprawie oparł się także na zeznaniach świadka J. W.. W ocenie Sądu zeznania świadka były spójne i korespondowały z pozostałym zebranym materiałem dowodowym. Sąd dał wiarę również zeznaniom pozwanej E. B. uznając je za w pełni wiarygodne.

W niniejszej sprawie powódka Gmina M. S. dochodzi zapłaty kwoty 24 678,33 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

1)  24 325,81 złotych od dnia 18 października 2024 roku do dnia zapłaty,

2)  352,52 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

Na dochodzoną przez powódkę należność- jak wskazano w pozwie- składają się zaległości z tytułu opłat za czynsz wynikające z różnicy pomiędzy należnym czynszem, a czynszem zapłaconym przez pozwaną w okresie od 1 sierpnia 2015 roku do dnia 29 lutego 2024 roku, a także z tytułu opłat za czynsz oraz za media wynikających z umowy najmu lokalu powstałe w okresie od dnia 1 marca 2024 roku do dnia 30 września 2024 roku oraz skapitalizowane na dzień 17 października 2024 roku odsetki ustawowe za opóźnienie.

Podstawą prawną żądania pozwu stanowi przepisy art. 659 § 1 k.c. Stosownie do dyspozycji powyższego przepisu "Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz (§ 1). Czynsz może być oznaczony
w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju (§ 2).".

W toku postępowania strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia w zakresie roszczeń powoda za okres do dnia 31 grudnia 2020 roku. Zarzut ten okazał się uzasadniony.

Materialnoprawnym skutkiem podniesienia zarzutu przedawnienia jest możność odmowy spełnienia świadczenia przez dłużnika. Przedawnione roszczenie nie wygasa, lecz przekształca się w roszczenie naturalne, co skutkuje pozbawieniem tego roszczenia ochrony sądowej. Skutek ten następuje z chwilą skutecznego (następującego po upływie terminu przedawnienia) podniesienia zarzutu przedawnienia, nie zaś z upływem samego terminu przedawnienia. Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczającą podstawą dla oddalenia powództwa, bez potrzeby ustalania, czy zachodzą wszystkie przesłanki materialnoprawne, uzasadniające jego uwzględnienie, a badanie tych przesłanek, w takiej sytuacji jest zbędne ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia z dnia 31 marca 2016 roku, I ACa 1110/15).

Art. 117 § 1 oraz § 2 1 k.c. stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.

Z kolei zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Natomiast stosownie do uregulowań zawartych
w treści art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

Świadczenie najemcy z tytułu czynszu stanowi świadczenie okresowe, polegające na przekazywaniu określonej kwoty pieniężnej w oznaczonych odstępach czasu. Różnią się więc te świadczenia od świadczeń jednorazowych, spełnianych sukcesywnie lub ratalnie tym, że wpłacane okresowo kwoty nie są zaliczane na poczet jednego świadczenia. W przypadku świadczeń okresowych mamy do czynienia z wieloma świadczeniami okresowymi, z których każde wymagalne jest w innym terminie, w innym też terminie ulega trzyletniemu przedawnieniu (art. 118 k.c.). W konsekwencji każde z tych świadczeń stanowi odrębny dług, chociaż jest to dług tego samego rodzaju ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt I ACa 105/17).

Pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 12 listopada 2024 r. Natomiast powódka dochodzi świadczeń z tytułu czynszu najmu za okres od 1 sierpnia 2015 r. Mając na uwadze 3-letni termin przedawnienie świadczeń okresowych przyjąć należy, że wszystkie należności czynszowe wymagalne do dnia 31 grudnia 2020 roku uległy przedawnieniu. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, iż roszczenie pozwu znajduje swoje oparcie w treści art. 405 kc i że podlega 6-letniemu terminowi przedawnienia. Strony od 2015 roku łączy umowa najmu. Żądana kwota stanowi różnicę między czynszem najmu należnym bez uwzględnienia obniżki, a czynszem zapłaconym przez pozwaną. Niewątpliwie zatem roszczenie jest wywodzone z umowy najmu. Skoro strony łączy umowa, to brak jest podstaw do opierania dochodzonego roszczenia na przepisach kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu. „Oparcie roszczeń na konstrukcji bezpodstawnego wzbogacenia nie będzie skuteczne w sytuacji istnienia innego, ważnego w sensie prawnym źródła zobowiązania, na podstawie którego obiektywnie istnieje możliwość dochodzenia swoich praw przez powoda”. Jak wskazał trafnie Sąd Najwyższy w wyroku z 7 października 2010 r.( sygn. akt IV CSK 95/10, LEX nr 898261) skoro z przepisu art. 405 k.c. wynika, że bezpodstawne wzbogacanie to stan przysporzenia uzyskanego bez podstawy prawnej, to oznacza to sytuację, w której uzyskanie korzyści majątkowej nie znajduje usprawiedliwienia w przepisie ustawy, ważnej czynności prawnej, prawomocnym orzeczeniu sądowym albo akcie administracyjnym.

Wobec powyższego Sąd uznał, że roszczenie strony powodowej, jako mające charakter roszczenia okresowego, podlegającego 3-letniemu terminowi przedawnienia, jest przedawnione za okres od dnia 1 sierpnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku.

Zważywszy na powyższe Sąd przystąpił do oceny zasadności roszczenia strony powodowej w pozostałym zakresie tj. dotyczącym zaległości z tytułu opłat za czynsz wynikających z różnicy pomiędzy czynszem należnym, a czynszem zapłaconym przez pozwaną za okres od dnia 1 stycznia 2021 roku do dnia 29 lutego 2024 roku.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma zarówno okoliczność weryfikacji wniosków składanych przez pozwaną za lata 2021, 2022 i 2023/2024 w przedmiocie udzielenia obniżki czynszu jak i fakt pozostawania pozwanej w uzasadnionym przekonaniu, iż na moment składania przedmiotowych wniosków nie posiada ona żadnego zadłużenia względem Zarządu (...) w S. z tytułu użytkowania lokalu.

Zgodnie z § 20 Uchwały numer XXX/873/21 Rady Miasta S. z dnia 29 czerwca 2021 roku w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy M. S. na lata 2021 – 2025. (ust. 1) obniżka czynszu najmu
lub odszkodowania za bezumowne użytkowanie lokalu może być udzielona na wniosek najemcy lub użytkownika lokalu, który spełnia poniższe warunki:

1)  nie posiada zaległości w opłatach z tytułu najmu lub w opłatach odszkodowania za bezumowne użytkowanie wraz opłatami niezależnymi od właściciela;

2)  posiada zaległości w opłatach z tytułu najmu lub w opłatach odszkodowania za bezumowne użytkowanie wraz opłatami niezależnymi od właściciela ale zawarł ugodę w sprawie spłaty zadłużenia i ją realizuje;

3)  spełnia kryteria dochodowe uprawniające do obniżki czynszu, o których mowa w ust. 6;

4)  zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe w lokalu o łącznej powierzchni użytkowej nie przekraczającej:

a.  50 m 2 na jedną osobę w gospodarstwie domowym,

b.  60 m 2 na dwie osoby w gospodarstwie domowym,

c.  70 m 2 na trzy osoby w gospodarstwie domowym,

d.  80 m 2 na cztery osoby w gospodarstwie domowym,

e.  90 m 2 na pięć osób w gospodarstwie domowym,

f.  100 m 2 na sześć osób w gospodarstwie domowym, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się powierzchnię użytkową tego lokalu o 10 m2.

Limity powierzchni, o których mowa w ust. 1 pkt 4 nie dotyczą lokali mieszkalnych położonych w budynkach przeznaczonych do rozbiórki oraz części lokali wspólnych (ust. 2). Najemcom, podnajemcom lub użytkownikom lokali mieszkalnych o powierzchniach użytkowych większych od powierzchni, o których mowa w ust. 1 pkt 4, obniżki czynszu udziela się wyłącznie w stosunku do tej powierzchni (ust. 3). Niepełnosprawnym najemcom, podnajemcom, użytkownikom, które są osobami poruszającymi się na wózku albo których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w odrębnym pokoju na podstawie odpowiedniego orzeczenia, opinii biegłego lub zaświadczenia lekarskiego, obniżki czynszu udziela się w stosunku do powierzchni, o których mowa w ust. 1 pkt 4 zwiększonej o 15 m2 na każdą zamieszkałą w danym lokalu osobę niepełnosprawną (ust. 4). Dla grup dochodowych określonych w odrębnej uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu G., stosuje się następujące stawki obniżki czynszu (ust. 5):

g.  o 50%;

h.  o 40%;

i.  o 25%.

W zależności od wielkości średniego dochodu gospodarstwa domowego w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego ustala się następującą wysokość procentową obniżki czynszu (ust. 6):

Obniżka, o której mowa w ust. 1 nie dotyczy lokali, które zostały przeznaczone do korzystania na zasadach najmu socjalnego lub jako pomieszczenia tymczasowe (ust. 7).

Z kolei zgodnie z § 21 obniżek czynszu najmu lub odszkodowania za bezumowne użytkowanie lokalu, o których mowa w § 20, nie udziela się najemcom lub bezumownym użytkownikom, którzy:

1)  podnajęli lub oddali lokal w bezpłatne używanie za zgodą Gminy M. S.;

2)  zamieszkują w lokalach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza;

3)  zalegają z opłatami z tytułu najmu lub bezumownego użytkowania oraz nie realizują zawartej ugody w sprawie spłaty zadłużenia;

4)  nie złożyli w wyznaczonym przez wynajmującego terminie deklaracji
o dochodach w ramach weryfikacji spełnienia przez najemców i podnajemców kryterium wysokości dochodu uprawniającego do dalszego najmu
lub podnajmu lokalu, o którym mowa w § 20 niniejszej uchwały oraz nie złożyli zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 6 ustawy, którego złożenia zażądał wynajmujący.

Po złożeniu wniosku o udzielenie obniżki czynszu zgodnie z procedurami, które
na rozprawie z dnia 5 grudnia 2025 roku szczegółowo przedstawił świadek J. W., będąca pracownikiem (...), dane przedstawione przez wnioskodawcę podlegają weryfikacji zarówno pod względem merytorycznym jak i matematycznym. Dodatkowo pracownik (...) po otrzymaniu wniosku o udzielenie obniżki czynszu weryfikuje dane wnioskodawcy
w systemie informatycznym, celem ustalenia czy posiada on jakiekolwiek zadłużenia względem Gminy M. S. z tytułu opłat za lokal. Proces wyszukiwania odbywa się na dwa sposoby. Pierwszy z nich polega na wprowadzeniu do systemu imienia oraz nazwiska wnioskodawcy, z kolei drugi opiera się na wprowadzeniu numeru PESEL osoby wnioskującej. W momencie wyszukiwania ściśle określonego najemcy system udostępnia pracownikowi kartę lokalu, gdzie najemca, lub osoba o podobnym imieniu i nazwisku występuje na karcie lokalu. W momencie otrzymania powyższych danych tj. w sytuacji, gdy system wskaże wszystkie karty lokali, na których występuje osoba wnioskująca o obniżenie czynszu pracownik (...) powinien przejść do weryfikacji uzyskanych danych, w tym w szczególności ustalić,
czy wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu opłat za używanie, któregokolwiek
ze wskazanych lokali. Zgodnie z zeznaniami świadka powyższa procedura obowiązuje
w (...) od wielu lat, a z kolei system umożliwiający elektroniczną weryfikację wnioskodawcy został wprowadzony już w 2013 roku. W sytuacji, gdy w trakcie weryfikacji danych pracownik (...) uzyska informację, iż wnioskodawca posiada zaległości w opłatach z tytułu najmu lub w opłatach odszkodowania za bezumowne użytkowanie wraz opłatami niezależnymi od właściciela każdorazowo powinien ustalić, czy pomiędzy stronami została zawarta ugoda dotycząca spłaty zadłużenia i czy jest ona prawidłowo realizowana. Świadek J. W. zeznała również, że niejednokrotnie do Zarządu (...) w S. wpływały wnioski w przedmiocie udzielenia obniżki czynszu, w których wnioskodawcy wskazywali, że nie posiadają zadłużenia z tytułu opłat za używanie lokalu, jednakże po dokonaniu weryfikacji owych wniosków powyższe oświadczenia okazywały się niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż z danych udostępnionych przez system wynikało jednoznacznie, że wnioskodawca popadł już wcześniej w zadłużenie, które na dzień weryfikacji dalej istnieje. W takich sytuacjach (...) jest zobligowany
do wydania negatywnej decyzji odnośnie wniosku o udzielenie obniżki czynszu, przy czym pracownicy przekazują wnioskodawcy informację o przyczynach odmowy i czynnościach, które powinien podjąć w związku z zaistniałą sytuacją.

W niniejszej sprawie Gmina M. S. dnia 19 marca 2015 roku zawarła z E. B. umowę najmu lokalu położonego w S. przy ul. (...). W § 5 ww. umowy wskazano, że miesięczny czynsz za najem lokalu miał wynosić 524,71 złotych,
a podstawą do ustalenia wysokości czynszu były przepisy prawa miejscowego regulujące zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu obowiązujące w Gminie M. S.. W § 6 umowy wskazano z kolei, że poza czynszem najemca zobowiązany jest uiszczać na rzecz wynajmującego opłaty niezależne od właściciela, związane z używaniem przedmiotowego lokalu. Następnie dnia 14 marca 2016 roku Gmina M. S. zawarła z E. B. aneks numer (...) do umowy najmu z dnia 19 marca 2015 roku, w treści którego oszacowano wysokość miesięcznego najmu na kwotę 510,23 złotych.

W latach 2015 – 2023 E. B. złożyła łącznie 8 wniosków o udzielenie obniżki czynszu, z czego w każdym z nich zawarła oświadczenie, zgodnie z którym wskazała, że nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego oraz nie posiada zadłużenia z tytułu opłat czynszowych. Gmina M. S. rozpatrując ww. wnioski każdorazowo opiniowała je w sposób pozytywny przyznając wnioskodawczyni obniżkę w wysokości od 40% - 50% czynszu. Dopiero w 2024 roku ponowny wniosek E. B. o udzielenie obniżki czynszu spotkał się z negatywną opinią Gminy M. S., albowiem jeden z pracowników (...) ustalił, że na E. B. ciąży zadłużenie z tytułu odszkodowania za bezumowne zajmowanie lokalu położonego w S. przy ul. (...).

Zgodnie z zeznaniami świadka J. W. podczas wprowadzania danych E. B. na kartę lokalu położonego przy ul. (...) w S. wpisano nieprawidłowe nazwisko pozwanej, wskutek czego podczas dokonywania weryfikacji wniosków E. B. w latach 2015 – 2023 system nie wykrywał zadłużenia widniejącego na stronie pozwanej. Jednocześnie świadek nadmienił, że na ww. karcie lokalu nie wpisano również numeru PESEL pozwanej.

Zważywszy na powyższe, a w szczególności z uwagi na zeznania świadka J. W. Sąd uznał, że Zarząd (...) w S. nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z procedury weryfikacyjnej wniosków dotyczących udzielenia obniżki czynszu, albowiem przez okres 8 lat błędnie weryfikował
on dane dotyczące E. B. w zakresie pozostawania przez wnioskodawczynię
w zaległości w opłatach z tytułu najmu lub w opłatach odszkodowania za bezumowne użytkowanie wraz z opłatami niezależnymi od właściciela, na skutek czego wielokrotnie udzielał E. B. obniżki czynszu w wysokości od 40% - 50%.

Istotne znaczenie ma tu w szczególności okoliczność, iż dane E. B. odnotowane na karcie lokalu położonego w S. przy ul. (...) zostały odnotowane przez pracownika (...) z błędem tj. wpisano nieprawidłowe nazwisko E. B. oraz nie uzupełniono tych danych w pełnym zakresie, albowiem nie wpisano na kartę lokalu numeru PESEL pozwanej. Zgodnie z przebiegiem procedury weryfikacyjnej zaprezentowanej przez świadka J. W., odbywa się ona na dwa sposoby. Pierwszy z nich opiera się na wprowadzeniu w system imienia i nazwiska osoby wnioskującej o obniżenie czynszu,
a następnie wprowadzeniu numeru PESEL wnioskodawcy. Procedura ta zdaniem Sądu ma na celu zminimalizowanie szansy wystąpienia błędu w czasie weryfikacji danych osoby wnioskującej oraz umożliwienie pracownikom sprawne wyszukiwanie pożądanych danych
i weryfikowanie uzyskanych rezultatów z danymi zawartymi w treści złożonego wniosku.

Powyższy błąd dotyczący zarówno nieprawidłowego wprowadzenia w system danych osobowych E. B. jak i faktu, że na karcie lokalu położonego przy ul. (...) w S. nie wprowadzono numeru PESEL pozwanej, wynika bezpośrednio z winy pracownika (...) i nie może on w żadnej mierze obciążać pozwanej, która, działając w dobrej wierze, ubiegała się o udzielenie obniżki w czynszu i ją uzyskiwała. Na marginesie należy wskazać, że pozwana nie mogła wpłynąć bezpośrednio, czy też pośrednio na przebieg procesu weryfikacyjnego zachodzącego po stronie (...) oraz nie miała wpływu na fakt,
iż pracownik Zarządu (...) w S. wprowadził do systemu informatycznego jej dane objęte błędem pisarskim.

Powyższy błąd stanowi jedynie wyraz nieprawidłowej realizacji obowiązków leżących po stronie (...) oraz uwypukla fakt, iż strona powodowa, podczas wykonywania nałożonych na nią obowiązków, nie wykazała należytej staranności, wskutek czego przez okres 8 lat rozpatrywała wnioski strony pozwanej pozytywnie. A zatem nie można tu mówić o wprowadzeniu powoda w błąd przez pozwaną.

Odnosząc się do drugiej z przytoczonych powyżej okoliczności należy wskazać, że pozwem datowanym na dzień 28 lipca 2016 roku Gmina M. S. wniosła między innymi o zasądzenie solidarnie od pozwanych G. H. (1) i E. B. na rzecz Gminy M. S. kwoty 6 171,18 złotych wraz z ustawowymi odsetkami. Dochodzone wówczas przez stronę powodową roszczenie dotyczyło odszkodowania za okres od 1 sierpnia 2013 roku do 31 maja 2016 roku, przy czym w stosunku do pozwanej E. B. do dnia 18 marca 2015 roku, w którym to pozwani zajmowali bez tytułu prawnego lokal będący własnością Gminy M. S. położony przy ul. (...) w S.. Po rozpatrzeniu powyższego pozwu dnia 2 marca 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny wydał wyrok w sprawie (sygn. akt. I C 1836/16), w którym zasądził od pozwanej E. B. na rzecz powódki kwotę 6 450,72 złotych solidarnie z G. H. (1). Zasądzona kwota została rozłożona na 129 miesięcznych rat przy czym 128 rat określono na kwotę 50 złotych, z kolei ostatnia rata numer 129 została oszacowana na kwotę 50,72 złotych.

Dnia 14 maja 2019 roku Gmina M. S. wniosła do tutejszego Sądu o nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu w zakresie punktu I oraz punktu II wydanego przez Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny w dniu 2 marca 2017 roku, sygn. akt I C 1836/16. W skutek rozpoznania powyższego wniosku Sąd z dniem 19 sierpnia 2019 roku wydał pełnomocnikowi strony powodowej tytuł egzekucyjny obejmujący wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 2 marca 2017 roku.

Świadomym wprowadzeniem w błąd jest umyślne działanie, które ma postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Błąd stanowi następstwo świadomego działania pobierającego świadczenie, determinowanego wolą wywołania przekonania po stronie organu, że zostały spełnione warunki nabycia prawa do świadczenia lub świadczenia
o określonej wysokości. Ów błąd wiąże się zawsze z pierwotną wadliwością rozstrzygnięć organu rentowego lub odwoławczego, z etapem ustalania prawa do świadczeń, a jego istotną cechą konstrukcyjną, odróżniającą od innych uchybień, jest istnienie fałszywego wyobrażenia organu o stanie uprawnień ubezpieczonego, wywołanego na skutek świadomego zachowania osoby pobierającej świadczenie ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2024 roku, sygn. akt II USK 228/23).

Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2025 roku pozwana E. B. zeznała, że
o zadłużeniu powstałym na lokalu położonym w S. przy ul. (...) powzięła informacje w 2016 roku. Po zakończeniu sprawy w związku z propozycją złożoną jej przez G. H. (1) zgodziła się, by to on spłacił całe zadłużenie powstałe na ww. lokalu. Pozwana wskazała przy tym również, że przed złożeniem w 2021 r. wniosku o udzielenie obniżki czynszu uzyskała od G. H. (1) zapewnienie, że całość zadłużenia została spłacona. Mając na względzie powyższe informacje E. B. złożyła ww. wniosek do Gminy M. S., który został pozytywnie rozpatrzony, co utwierdziło pozwaną w przekonaniu, że nie ciąży już na niej żadne zadłużenie. Powyższe potwierdzał również fakt, iż w latach poprzednich każdy wniosek złożony przez E. B. w przedmiocie udzielenia obniżki czynszu spotykał się z pozytywną opinią ze strony Gminy M. S., a od momentu zakończenia sprawy prowadzonej pod sygnaturą I C 1836/16 wobec pozwanej nie wszczęto postępowania egzekucyjnego pomimo, iż w 2019 roku Gmina M. S. uzyskała tytuł wykonawczy na wydane w powyższej sprawie orzeczenie. Na marginesie należy również zauważyć, że po zakończeniu postępowania prowadzonego pod sygnaturą
I C 1836/16 Gmina M. S. nie wystosowała wobec E. B. wezwania do zapłaty, z którego wynikałoby wprost, że zadłużenie powstałe na lokalu położonym w S. przy ul. (...) nie zostało spłacone pomimo zapewnień składanych przez G. H. (2).

W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł zatem podstaw, by przypisać pozwanej świadomość złożenia nieprawdziwego oświadczenia co do braku zadłużenia w opłatach za lokal, albowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wprost wynika, iż pozwana, ubiegając się o udzielenie obniżki w czynszu za lata 2021-2023/2024 (tj. za okres nieprzedawniony) , działała w przekonaniu i pewności, że zadłużenie zostało w pełni spłacone.

Zgodnie z art. 5 k.c. nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Art. 5 k.c. znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy osobie uprawnionej przysługuje określone prawo podmiotowe, lecz w świetle oceny danego stanu faktycznego i przy uwzględnieniu treści konkretnej normy prawnej korzystanie przez nią z tego prawa pozostaje w sprzeczności z zasadami wskazanymi w tym przepisie. Do wyżej wspomnianych zasad zalicza się w szczególności zasady współżycia społecznego, których treść nie jest zdefiniowana, a w ogólnym ujęciu przyjmuje się, że przez zasady współżycia społecznego należy rozumieć podstawowe zasady etycznego i uczciwego postępowania. W tym miejscu należy podkreślić, iż korzystanie przez stronę powodową z jej uprawnień ustawowych nie może być generalnie uznawane za sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, albowiem przytoczony powyżej art. 5 k.c. ma charakter wyjątkowy: domniemywa się, że korzystający ze swego prawa czyni to w sposób zgodny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i dopiero istnienie szczególnych okoliczności może obalić to domniemanie i pozwolić na zakwalifikowanie określonego zachowania jako nadużycia prawa ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 roku, sygn. akt I ACa 162/13).

Mając powyższe na uwadze, w tym całokształt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu takie szczególne okoliczności zachodzą w niniejsze sprawie wobec pozwanej E. B.. Dochodzenie powyższego roszczenia przez stronę powodową w stosunku do pozwanej jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, które wymagają od takich podmiotów jak gminy, aby dbały o dobro swoich mieszkańców i pomagały osobom znajdującym się w trudnej sytuacji ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 roku, sygn. akt.
I ACa 162/13). Pozwana E. B. w niniejszej sprawie nie może ponosić odpowiedzialności za błędy, które wystąpiły po stronie Zarządu (...) w S.
w wyniku niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku, a które powtarzały się regularnie na przestrzeni lat 2015 – 2023.

Na marginesie należy również zauważyć, że pozwana znajduje się szczególnej sytuacji majątkowej i rodzinnej, o czym świadczy fakt, że musi korzystać z obniżki czynszu oraz kwalifikuje się jako osoba, której ww. obniżka przysługuje z uwagi na wysokość osiąganych zarobków; jednocześnie pozwana jest matką samotnie wychowującą dziecko i zgodnie
z treścią jej zeznań nie chciałaby narazić się na odpowiedzialność karną w sytuacji, gdy ma na wychowaniu córkę, której musi zapewnić opiekę. W ocenie Sądu pozwana nie wnioskowała o udzielenie obniżki czynszu z uwagi na chęć bezprawnego uzyskania korzyści majątkowej, lecz została do tego zmuszona z uwagi na sytuacją materialną i rodzinną, a w szczególności fakt, że samotnie wychowywała dziecko i była jedynym żywicielem rodziny. Nadto pozwana regularnie uiszczała czynsz za lokal położony w S. przy
ul. (...) w kwocie ustalonej po udzielonej obniżce i nigdy nie uchylała się od tego obowiązku. Ponadto, jak wynika z zeznań pozwanej, po powzięciu wiedzy o wysokości niespłaconego zadłużenia za lokal przy ul. (...) , dokonała spłaty tej należności w całości.

Wobec powyższego Sąd uznał, że roszczenie strony powodowej stoi w sprzeczności
z zasadami współżycia społecznego, w szczególności z zasadą zaufania obywatela do organów jednostki samorządowej i domniemania praworządności działania organów władzy publicznej.

Zgodnie z treścią art. 84 k.c. w razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć. Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści. Stosownie do treści art. 88 k.c. uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. Uprawnienie to wygasa z upływem roku od jego wykrycia. Zwrócić należy uwagę na to, że podstaw błędu Gmina M. S. upatrywała we wnioskach składanych przez E. B., które to zdaniem powódki zawierały nieprawdziwe oświadczenia woli o nieposiadaniu zaległości. Powódka wskazała przy tym, że to z uwagi na treść oświadczeń składanych przez pozwaną G. każdorazowo udzielała E. B. obniżki czynszu.

W tym miejscu należy nadmienić, że istotność błędu winna być zarówno subiektywna, tj. wynikająca z przeświadczenia osoby, która złożyła oświadczenie, jak i obiektywna tego rodzaju, że rozsądnie działający człowiek znający prawdziwy stan rzeczy, nie złożyłby oświadczenia woli tej treści ( por. uchwała Sądu Najwyższego z 31 sierpnia 1989 roku, sygn. akt III PZP 37/89). Co więcej, możliwość powołania się na błąd jest wyłączona, jeśli wywołany był on lekkomyślnością osoby składającej oświadczenie woli, polegającą na niedołożeniu należytej staranności w celu zbadania okoliczności faktycznych ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 marca 2010 roku, sygn. akt V CSK 337/09).

Zgodnie ze stanem faktycznym sprawy fakt udzielenia E. B. obniżki czynszu w latach 2015 – 2023, pomimo pozostawania przez pozwaną w zadłużeniu powstałym na lokalu położonym w S. przy ul. (...), był bezpośrednim wynikiem niedochowania przez Zarząd (...) w S. należytej staranności przy realizacji nałożonych na niego obowiązków.

Zgodnie z procedurami przyjętymi przez (...), każdy wniosek dotyczący obniżenia czynszu podlegał szczegółowej weryfikacji celem ustalenia, czy osoba wnioskująca spełnia podstawowe kryteria umożliwiające obniżenie jej czynszu najmu na okres do 12 miesięcy. W tym miejscu Sąd ponownie wskazuje, że proces ten nie przyniósł pożądanych efektów ze względu na błędy zawarte w systemie informatycznym (...), których przyczyną było nieprawidłowe wprowadzenie danych przez pracownika (...) oraz nieuzupełnienie karty lokalu o PESEL E. B., co skutkowało tym, że pracownik (...) w latach 2015 – 2023 podczas weryfikacji wniosków pozwanej nie ustalił, że ciąży na niej zadłużenie powstałe na lokalu położonym w S. przy ul. (...). Jednocześnie jednak uznać należy, że Gmina M. S. miała wiedzę co do istnienia przedmiotowego zadłużenia, albowiem była strona postępowania w sprawie I C 1836/16. W świetle powyższych okoliczności brak jest podstaw do przyjęcia, że to pozwana wywołała błąd, pod wpływem którego powoda G. złożyła oświadczenia woli o udzieleniu obniżki czynszu. W ocenie Sądu winę za ten błąd ponosi w pełni Zarząd (...) w S., gdyż pozwana nie mogła w żaden sposób przyczynić się do jego powstania, albowiem za ww. systemy informatyczne oraz prawidłowość przebiegu procesu weryfikacyjnego odpowiada wyłącznie (...) i to na nim ciążył obowiązek dochowania należytej staranności, któremu bezsprzecznie uchybił, co spowodowało wyłączenie możliwości uchylenia się od złożonych oświadczeń woli.

Odnosząc się do wskazanej alternatywnie przez stronę powodową podstawy prawnej żądania wskazać należy, że art. 405 k.c. stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Zgodnie natomiast z art. 410 § 1 oraz § 2 k.c. przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego (§ 1). Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia (§ 2).

Mając na uwadze poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne nie sposób było przyjąć, by na skutek udzielenia przez stronę powodową obniżek czynszu w latach 2015 – 2023 na rzecz E. B. nastąpiło przysporzenie nie znajdujące podstawy prawnej. Nadto, nawet gdyby przyjąć za stroną powodową, że pozwana wzbogaciła się bezpodstawnie jej kosztem, to z zeznań pozwanej wynika, że pieniądze, które zaoszczędziła w wyniku uzyskania obniżki czynszu, zostały przez nią wydatkowane na bieżące koszty utrzymania jej i córki, a zatem pozwana nie jest już wzbogacona. W okresie korzystania z obniżki czynszu za lata 2021-2023 pozwana nie miała świadomości, że obniżka została jej udzielona na skutek omyłki istniejącej w systemie informatycznym (...). Zatem nie musiała liczyć się obowiązkiem zwrotu. Stosownie zaś do treści art. 409 kc obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony, chyba że wyzbywając się korzyści lub zużywając ją powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Z kolei art. 411 kc pkt. 2 stanowi, że nie można żądać zwrotu świadczenia jeżeli spełnienie świadczenia czyni zadość zasadom współżycia społecznego.

Zatem w ocenie Sądu Gminie M. S. nie przysługuje uprawnienie do żądania zwrotu dochodzonej pozwem kwoty na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu czy o świadczeniu nienależnym.

Mając na uwadze fakt, iż roszczenie Gminy M. S. w niniejszej sprawie obejmuje również opłaty za czynsz i media wynikające z umowy najmu lokalu położnego w S. przy ul. (...) w okresie od dnia 1 marca 2024 roku do dnia 30 września 2024 roku, wskazać należy, że w zakresie tego roszczenia strona powodowa nie wskazała w pozwie jakiej kwoty dochodzi. Nadto pozwana, poprzez przedłożenie dowodów przelewów wykazała, że do 10-tego dnia każdego miesiąca ww. okresu dokonywała wpłat na poczet czynszu w kwotach po 760 zł, za wyjątkiem czerwca 2024 r., kiedy to kwota wpłaty wyniosła 400 zł. Pozwana wykazała również, przedkładając pochodzące od powódki informacje o wysokości opłat za lokal przy ul. (...) w S., że w ww. okresie czasu wynosiły one po 753,87 zł miesięcznie. Nadto w zawiadomieniu o okresowym rozliczeniu mediów datowanym na dzień 3 grudnia 2024 r. Zarząd (...) w S. poinformował E. B. o nadpłacie w opłatach w kwocie 209,25 zł. Pozwana wykazała zatem, że za okres, za jaki powódka dochodzi zapłaty, opłaty czynszowe zostały uregulowane oraz ze za rok 2024 r. nie było żadnej niedopłaty.

Mając na uwadze ustalenia faktyczne, które doprowadziły Sąd do przekonania o niezasadności powództwa, na rozprawie w dniu 5 grudnia 2025 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 235[2] par 1 pkt. 2 i 5 kpc pominąć wniosek powódki Gminy M. S. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości i rachunkowości uznając, iż przeprowadzenie przedmiotowego dowodu w świetle niewykazania powództwa co do zasady jest niecelowe i przyczyni się wyłącznie do wydłużenia postępowania i powiększenia jego kosztów.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty te, zgodnie z treścią art. 98 § 3 k.p.c., składa się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku sprawie opłat za czynności radców prawnych na kwotę 3 600 złotych oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 złotych. Nadto stronie pozwanej należą się od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.

Sędzia Małgorzata Janik-Białek