Zarządzenie z 9 grudnia 2025, sygn. V K 500/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

V K 500/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

A. C. (1)

w okresie od 1 sierpnia 2023 r. do 6 lutego 2024 r. w W. znęcała się fizycznie i psychicznie nad nieporadnymi ze względu na wiek małoletnimi K. R. (1), urodzonym (...) i A. C. (2), urodzonym (...) w ten sposób, że wielokrotnie krzyczała na pokrzywdzonych oraz naruszyła nietykalność cielesną pokrzywdzonych, uderzając ich paskiem, klapkiem i otwartą dłonią po całym ciele oraz szarpiąc ich a nadto jako rodzic, gwarant pieczy i bezpieczeństwa nad dzieckiem dopuszczała wielokrotnie do sytuacji, w której jej starszy syn P. R. (1) znęcał się psychicznie i fizycznie nad nieporadnymi ze względu na wiek małoletnimi K. R. (1) oraz A. C. (2), przez uderzanie ich pięścią po głowie, uderzanie otwartą dłonią po całym ciele oraz szarpanie ich, przez co godziła się na przejawy agresji w stosunku do małoletnich oraz umyślnie zaniechała pożądanego działania niedopuszczającego do popełnienia czynu zabronionego wobec swoich małoletnich dzieci,

tj. przestępstwo z art. 207 § 1a kk

1.1.2.

P. R. (1)

w okresie od 1 sierpnia 2023 r. do 6 lutego 2024 r. w W. znęcał się psychicznie oraz fizycznie nad nieporadnym ze względu na wiek małoletnim K. R. (1), urodzonym (...) oraz nad nieporadnym ze względu na wiek małoletnim A. C. (2), urodzonym (...) w ten sposób, że wielokrotnie krzyczał na pokrzywdzonych, wielokrotnie naruszał nietykalność cielesną pokrzywdzonych uderzając ich pięścią po głowie, uderzając otwartą dłonią po całym ciele oraz szarpiąc ich, a w okresie od 1 do 2 lutego 2024 r. naruszył nietykalność cielesną K. R. (1) w ten sposób, że pociągnął go do góry za uszy oraz uderzył go w uszy otwartą dłonią oraz wielokrotnie bił otwartą dłonią po głowie i twarzy,

tj. przestępstwo z art. 207 § 1a kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Od września 2023 r. K. R. (1) i A. C. (2) uczęszczali do Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi (...) przy ul. (...) w W.. Chłopcy mieszkali w domu z mamą A. C. (1), jej obecnym konkubentem oraz niektórymi z rodzeństwa, w tym pełnoletnim bratem P. R. (1).

W dniu 2 lutego 2024 r. nauczyciel w-f P. S. zauważył u ucznia szkoły K. R. (1) (ur. (...)) zasinienie w obrębie obu uszu. Wyjaśnienia dziecka odnośnie okoliczności ich powstania wydały się nauczycielowi na tyle niepokojące, że zawiadomił o tym pedagoga szkolonego M. W. (1). Pedagog osobiście widziała się z K. R. i ujawniła zasinienia wewnątrz małżowiny usznej obu uszu oraz liczne ślady na szyi. W pierwszej rozmowie z chłopcem zaprzeczył przemocy stosowanej wobec niego, następnie wskazał, że sprawcą jego stanu jest starszy brak P. R. (1). Po weekendzie, tj. 6 lutego 2024 r. nauczyciele szkoły, do której uczęszczał K. R. (1) i A. C. (2) postanowili zgłębić temat. W rozmowie przeprowadzonej najpierw z A. (ur. (...)), chłopiec przyznał, że zasinienia uszu i ślady na szyi u K. powstały w ten sposób, że A. C. i P. R. po tym, jak dowiedzieli się, że K. otrzymał słabą ocenę w szkolę doprowadzili do tego, że P. R. zamknął się z K. R. (1) w swoim pokoju i tam bił go otwarty dłońmi w uszy, ciągnął za szyję. Małoletni A. stał pod pokojem brata i prosił P. R. (1), by przestał bić jego brata. A. C. (1) przebywająca w mieszkaniu w żaden sposób nie zareagowała.

W trakcie rozmowy z pedagogami A. wskazał również, że P. R. (1) od dłuższego czasu bije go oraz jego brata, opowiedział, jak w datach 1-2 lutego 2024 r. P. R. bił K. R. (1) w swoim pokoju, a chłopiec słyszał odgłosy bicia i krzyczał do brata P. by nie bił K..

Odnośnie A. C. (1), chłopiec wskazał, że mama bije ich pasem, klapkiem w okolicy nóg. Kiedy bije, każe chłopcom klęczeć. Poza tym, szarpie ich, krzyczy na nich, bije otwartą ręką w twarz. Dodatkowo, matka widząca krzywdę, bicie i agresję w stosunku do chłopców ze strony starszego brata (i innego rodzeństwa) nie reagowała i straszyła ich, że jeśli sąsiedzi usłyszą ich płacz i krzyk, to dostaną jeszcze mocniej. A. bał się wracać do domu z uwagi na konsekwencje powiedzenia o sytuacji domowej pedagogom.

Informacje uzyskane od A., pozwoliły nauczycielom na ponowną rozmowę z K. R. (1), który przyznał, że jest bity przez brata i mamę. Podczas rozmowy K. R. (1) był zestresowany i zdenerwowany, powiedział, że mama krzyczała na niego, że dostał jedynkę z biologii, a potem jego brat P. R. (1) kazał mu iść do pokoju, a następnie bił go otwartą ręką po głowie, po twarzy. K. R. (1) przyznał nauczycielce, że brat P. R. (1) bije go czasami, gdy dostanie złą ocenę i jak coś przeskrobie, zaś mama bije go czasami pasem, który wisi w garderobie, między plecami, a pośladkami. Chłopiec przyznał, że czasami jego młodszy brat A. C. (2) również jest bity. Dzieci wskazały, że mama krzyczy na nie, uderza je paskiem, klapkiem lub otwartą dłonią po całym ciele, szarpie je, nie reaguje na zachowania w stosunku do nich brata P..

Szkoła zawiadomiła o powyższym Policję. Funkcjonariusze policji wezwali ratowników medycznych, którzy podczas badania wykazali widoczne zasinienia obu małżowin usznych u K. R. (1) oraz widoczne zasinienia okolicy stawu kolanowego i podudzia prawego u A. C. (2). Uznano, że chłopcy nie wymagają dalszej hospitalizacji. W dniu 7 lutego 2024 r. na Komendzie Policji W. U. poddano K. R. (1) oględzinom, w trakcie których ujawniono na jego częściach ciała liczne siniaki, tj. na nogach, rękach, uszach, plecach oraz blizny, które powstały w innych okolicznościach (o tym poniżej). W tym samym dniu poddano oględzinom A. C. (2), u którego również ujawniono liczne zasinienia, tj. na nogach, prawym ręku, plecach.

Dzieci zostały zabrane z władzy rodzicielskiej matki i umieszczone w placówkach opiekuńczo – wychowawczych, gdzie przebywają do daty wyrokowania. Od 6 lutego 2024 r. do 2 maja 2024 r. prowadzono w rodzinie małoletnich K. R. (1) i A. C. (2) procedurę Niebieskiej Karty.

A. i K., pomimo różnych cech charakteru, zachowują się odpowiednio do wieku (uczęszczają do szkoły, mają znajomych wśród rówieśników, uprawiają piłkę nożną, czasami sprawiają kłopoty wychowawcze wynikające z sytuacji, w jakiej się znalazły oraz ze swojej przeszłości – K. był ofiarą przemocy ze strony ojca). Dlatego też, w P. Opiekuńczo Wychowawczej "(...)" K. R. (1) i A. C. (2) znajdują się pod opieką psychologa, A. dodatkowo pod opieką psychiatry. Temat środowiska domowego jest dla chłopców drażliwy i wywołuje u nich silne reakcje emocjonalne oraz konflikty z rówieśnikami.

Podczas pobytu chłopców w (...) doszło do jednego incydentu polegającego na powiedzeniu nieprawdy odnośnie nieotrzymywania śniadań w placówce i niezapewniania przez placówkę przyborów szkolnych, co zostało szybko wyjaśnione ze szkołą, do której uczęszcza A. C. (2).

P. R. (1) nie odwiedza braci w placówce, utrzymuje z nimi kontakt telefoniczny. A. C. (1), z różnym stopniem zaangażowania, angażuje się w wychowanie dzieci podczas ich pobytu w (...), odwiedza synów, pozostaje w kontakcie z opiekunami z placówki.

W okresie od 1-08-2023 r. do 06-02-2024 r., nauczyciele zauważyli u chłopców braki w higienie (brudne włosy, szyję, ręce), ubraniach, obuwiu oraz nie mieli zapewnionych posiłków, nie posiadali niezbędnych przyborów szkolnych.

częściowe wyjaśnienia A. C. (1)

k. 126-127v, 403v-404

częściowe wyjaśnienia P. R. (1)

k. 132

zeznania świadka M. W. (1)

k. 32v, 404v-405

notatka urzędowa z interwencji policji

k. 1

karta medycznych czynności ratunkowych

k. 2-3v

zeznania świadka K. F.

k. 7

zeznania świadka A. M. (1)

k. 34v-35, 405

zeznania świadka K. W.

k. 48v-49

zeznania świadka D. G.

k. 52v, 405v-406

zeznania świadka P. S.

56v, 406v

zeznania świadka K. K.

k. 63v-64, 407

zeznania świadka A. Z. (1)

k. 280v-281, 449v

protokół oględzin K. R. ze zdjęciami, A. C. ze zdjęciami

k. 37-46

dokumentacja ze Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi (...)

k. 94-118

zeznania świadka I. Ł.

k. 66v, 407

dokumentacja z Ośrodka Pomocy (...) D. U. m.st. W. dot. prowadzonej procedury Niebieskiej Karty

k. 166-240

protokół przesłuchania pokrzywdzonego K. R. (1) wraz z płytą CD i przekładem zapisu dźwięku z przesłuchania pokrzywdzonego K. R. (1)

k. 247-248, 287-289v

protokół przesłuchania pokrzywdzonego A. C. (2) wraz z płytą CD i przekładem zapisu dźwięku z przesłuchania pokrzywdzonego A. C. (2)

k. 250-251, 291-292

opinia sądowo-psychologiczna dot. A. C. (2)

k. 262-263, k. 441v

opinia sądowo-psychologiczna dot. K. R. (1)

k. 265-266, 441v

protokół oględzin płyty DVD z przesłuchania K. R. (1) i płyty DVD z przesłuchania A. C. (2)

k. 252-260

protokół oględzin rzeczy

k. 270-271

pismo z (...) Dom przy M.

k. 439

zeznania świadka A. G.

k. 272v-275, 433v

A. C. (1) ma 45 lat, z zawodu jest opiekunem medycznym, pracuje na stanowisku ochroniarza. Podaje miesięczny dochód w wysokości 4500 zł, nie posiada majątku. Jest rozwiedziona, posiada kilkanaście dzieci, w tym małoletnie. Dotychczas nie była karana.

dane osobowopoznawcze

k. 327

karta karna

k. 299, 451

informacje z wywiadu posesoryjnego

k. 392, 442

P. R. (1) ma 20 lat, wykształcenie podstawowe, bez wyuczonego zawodu, kawaler, bezdzietny, nieposiadający nikogo na utrzymaniu. Zatrudniony jest na stanowisku pracownika budowlanego, podaje miesięczny dochód w wysokości 3200 zł, nie posiada majątku. Gdy był nieletni prowadzono w stosunku do niego postępowanie o czyn karalny z art. 288 § 1 kk, orzeczono nadzór kuratora. Nie karany.

dane osobowopoznawcze

k. 327v

karta karna

k. 300, 452

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

częściowe wyjaśnienia A. C. (1)

Sąd uznał za wiarygodne jedynie częściowo, czyli w takiej ich części, w której mają one pokrycie w innym materiale dowodowym lub oskarżenie nie wykazało, że są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Mianowicie, Sąd m.in. na podstawie wyjaśnień A. C. dokonał ustaleń, że w przeszłości syn K. był ofiarą przemocy, która spowodowała u niego niektóre obrażenia ujawnione podczas oględzin ciała np. blizny. Również wyjaśnienia dotyczące podłoża problemów K. wymagających objęciem leczeniem w poradni pedagogiczno-psychologicznej (bardzo trudny okres dziecińska, gdy chłopak mieszkał ze swoim ojcem) zostały zweryfikowane pozytywnie. Zresztą, właśnie te wydarzenia, a także to, co później działo się z małoletnim K., gdy opiekę nad nim przejęła matka, są w ocenie Sądu powodem jego dalszego diagnozowania i leczenia w takiej poradni. Okoliczności powoływane przez oskarżoną (tj. trudności wychowawcze) nie usprawiedliwiają jednak zdaniem Sądu tego, jak oskarżona zachowywała się w stosunku do swojego syna oraz syna A. oraz przyzwolenia na znęcanie się nad chłopcami przez syna P. R.. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonej nie zostały uwzględnione przez Sąd. Obrona obwinionej skupiała się na kategorycznym stwierdzeniu, że ona w żaden sposób nie biła dzieci i w inny sposób się nad nimi nie znęcała, próbie zdyskredytowania własnych synów w świetle najpierw Prokuratury, później Sądu, jak również umniejszanie i bagatelizowanie zachowań P. R. (1) wobec pokrzywdzonych. Wyjaśnienia w tym zakresie nie mogą znaleźć aprobaty (k. 126v fragment wyjaśnień, w których oskarżona twierdzi, że młodszy A. namówił starszego do powiedzenia o biciu i zaraz potem stwierdzenie, że A. przyznał się, że brat go namówił do kłamstwa, bo chciał wrócić do taty). Jeśli podda się uważnej analizie zeznania nauczycieli, którzy na początku lutego 2024 r. rozmawiali z obojgiem chłopców, to po pierwsze nie odnieśli oni wrażenia, że chłopcy kłamią. Nauczyciele zaś, głównie wychowawcy spędzają zaś z dziećmi dużo czasu w szkole (szczególnie w klasach 1-3) i są w stanie poznać pewne reakcje dzieci na kłamstwo, poznać, kiedy zachowują się nienaturalnie, ukrywają coś. Zauważyć zaś należy, że żaden z przesłuchiwanych wychowawców, innych nauczycieli nie zaobserwował u dzieci oznak kłamstwa i próby ich manipulacji faktami. Nauczyciel w-f, który ujawnił zasinienia u K. wskazał natomiast, że odczuł, że chłopiec został przygotowany do tego, co ma mówić, jeśli ktoś zapyta o te zasinienia i speszył się, gdy nauczyciel zadał pytanie o drugie ucho i zakwestionował, by identyczne obrażenia powstały w okolicznościach wskazywanych przez chłopca. Za uznaniem przez Sąd, że pokrzywdzeni nie „zmyślili” całej historyjki, do jakiej narracji próbuje przekonać Sąd obrona świadczy również to, że po rozmowie z K. w piątek (dzień ujawnienia śladów) nie wydarzyło się w jego życiu nic, co sugerowałoby, że szkoła zainteresuje się tematem. Nie było więc uzasadnionych argumentów, by K. miał namawiać brata A. do wspólnego oczernienia brata P. i matki. Taka wersja wydarzeń musiałaby zakładać, że w tamtym momencie (chłopcy mieli 8 i 12 lat) K. uznałby, że nauczyciele po weekendzie będą pytać jego młodszego brata o wydarzenia w domu i chłopcy wspólnie ustaliliby, co powiedzą, włącznie z takimi szczegółami jak miejsce, w którym wisi pas, którym A. C. bije chłopców, że chłopcy muszą klęczeć, gdy są bici. Dodatkowo zauważyć należy, że to nie K., a A. był bardziej rozmowny, szybciej otworzył się przed nauczycielami, A. nie miałby powodu, żeby kłamać, bo gdyby K. zamieszkał z tatą, to A. zostałby sam (a przecież chłopcy się nawzajem o siebie troszczyli, wracali razem ze szkoły, dzielili się jedzeniem). Powyższe argumenty w ocenie Sądu świadczą o tym, że prezentowana przez oskarżoną motywacja pokrzywdzonych nie jest zgodna z prawdą. Oceniając zaś ten element obrony, dążący do wykazania, że ślady na ciele chłopców (inne niż blizny, ślady po przypaleniach) powstały w skutek zabawy lub gry w piłkę nożną, to oskarżenie nie wykazało, że chłopcy nie grywali w piłkę nożną, czy też niektóre siniaki nie mogły powstać u nich na skutek zabawy, zresztą doświadczenie życiowe również potwierdza tę tezę. Nie należy jednak zapominać, że czyn z art. 207 kk konsumuje naruszenie nietykalności cielesnej z art. 217 kk i do uznania, że dochodziło do znęcania się nie jest potrzebne udowodnienie powstania skutków w postaci określonych obrażeń ciała. Poza tym, oczywistym jest, w przypadku dłuższego okresu znęcania się (w tej sprawie jest to okres ponad pół roku), że wiele siniaków, zaczerwienień skóry w takim okresie znika i nie pozostawia widocznych śladów.

częściowe wyjaśnienia oskarżonego P. R. (1)

Sąd uznał za niewiarygodne praktycznie w całości. Oskarżony poza prostą negacją nie podejmował prób wyjaśnienia, dlaczego jego zdaniem bracia oskarżyli go o znęcanie się nad nimi, zaprzeczył zarówno, by krzyczał na pokrzywdzonych, bił ich, jak również skarcenia brata K. R. (1) w dniach 1-2 lutego 2024 r. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te są niewiarygodne z uwagi na zeznania nauczycieli, którzy relacjonowali opowieści pokrzywdzonych, częściowo zeznania samych pokrzywdzonych oraz inne dowody rzeczowe, uznane za wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych.

opinia sądowo-psychologiczna dot. A. C. (2), opinia sądowo-psychologiczna dot. K. R. (1)

Obie opinie uznane za spójne, transparentne, nieposiadające wewnętrznych sprzeczności mimo potrzeby doprecyzowania jednego punktu tej opinii. Nie zachodziła również potrzeba dopuszczenia uzupełniającej opinii biegłego psychologa, albowiem tak jak wskazał Sąd w postanowienie na k. 462, to nie biegła, ale Sąd ocenia wiarygodność zeznań pokrzywdzonych jako środka dowodowego, więc uwzględnienie wniosku obrony (by biegła na podstawie wszystkich dowodów zgromadzonych przez Sąd uznała, czy zeznania małoletnich pokrzywdzonych są wiarygodne) powodowałoby, że to biegła, a nie Sąd miałaby porównywać jedne dowody z innymi. W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 22.09.2024 r. w sprawie sposobu przygotowania i przeprowadzenia przesłuchań w trybie określonym w art. 185a–185c oraz art. 185e Kodeksu postępowania karnego oraz warunków, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia przeznaczone do przeprowadzenia takich czynności (Dz.U. poz. 1477), wskazano, że zadaniem biegłego psychologa jest przed przeprowadzeniem przesłuchania odbycie rozmowy wstępnej w celu nawiązania kontaktu z przesłuchiwanym, ale też zaznajomieniem się z potrzebami danego świadka, ustalenie elementów mogących rozproszyć świadka, utrudnić przeprowadzenie przesłuchania. Biegły psycholog może również zaproponować świadkowi zastosowanie technik relaksacyjnych, co ma obniżyć poziom niepokoju świadka oraz jego niepokój, lęk. Po przeprowadzeniu tych czynności biegły przedstawia sądowi uzyskane o świadku informacje, w szczególności dotyczące jego zdrowia psychicznego i stanu emocjonalnego. Zaś w opinii, którą biegła wydała po wydaniu postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii tego biegłego biegła miała ocenić stan psychiczny świadka. Biegła w każdej z opinii zrealizowała stawiane przed nią pytania. Określiła te zeznania jako spełniające kryterium wiarygodności wg metody S.. W obu przypadkach uznała, że zeznania chłopców są wewnętrznie spójnie i oparte głównie na własnych myślach i osądach. Uznała również, że profil zachowania się i wypowiadania każdego z chłopców nie jest charakterystyczny dla ofiary przemocy psychicznej i fizycznej. Nie wyklucza to jednak zdaniem Sądu, i znajduje potwierdzenie w samej treści opinii jak i innych dowodach, że matka i brat P. znęcali się nad nimi psychicznie i fizycznie.

protokół przesłuchania pokrzywdzonego A. C. (2) wraz z płytą CD i przekładem zapisu dźwięku z przesłuchania pokrzywdzonego A. C. (2)

Zeznania małoletniego pokrzywdzonego zasadniczo zostały uznane za wiarygodne źródło dowodów, choć należy zauważyć, że przesłuchanie przeprowadzono po prawie 9 miesiącach od zabrania chłopca z rodzinnego domu i umieszczenia go w placówce wychowawczej. A. C. (2) w sposób ogólny potwierdził pobicie K. R. (1) przez P. R. (1) (w zeznaniach są widoczne szczegóły, o których opowiadali również nauczyciele, co potwierdza ich wiarygodność jak np. wskazanie, że A. stał pod drzwiami i krzyczał do P. R., by przestał bić K.), siniaki u K., to, że oboje pokrzywdzeni płaczą w domu, gdy dzieje im się krzywda, że A. C. i P. R. krzyczą na nich.

protokół przesłuchania pokrzywdzonego K. R. (1) wraz z płytą CD i przekładem zapisu dźwięku z przesłuchania pokrzywdzonego K. R. (1)

Zeznania małoletniego pokrzywdzonego uznane za wiarygodne. K. R. (1) potwierdził, że był bity przez starszego brata, P. R. ciągnął go za ucho, na skutek czego miał siniaki. Mama zwracała mu uwagę co od otrzymywanych ocen, uderzyła go pasem w pośladki. W pozostałym zakresie K. R. nie potwierdził doznawanej przemocy ze strony któregoś z oskarżonych. Jednak w świetle faktu, że na początku postępowania chłopcy przedstawiali tożsamy przebieg zdarzeń, a każdy z nich był rozpytywany przez nauczycieli osobno, nadto zeznania nauczycieli potwierdzają to, co małoletni wskazali w trakcie przesłuchania, należy uznać, że ich rozmowy z pedagogami są relacją prawdziwych wydarzeń i problemów, których doznają w domu.

zeznania świadka M. W. (1), zeznania świadka K. F., zeznania świadka A. M. (1), zeznania świadka K. W., zeznania świadka D. G., zeznania świadka P. S., zeznania świadka K. K., zeznania świadka I. Ł.,

Zeznania nauczycieli – pedagogów pokrzywdzonych dzieci Sąd oceni zbiorczo z uwzględnieniem różnic i istotnych kwestii będących podstawą ustaleń faktycznych. Zeznania wszystkich tych świadków zostały uznane przez Sąd za wiarygodne, osoby te są obce zarówno dla obu oskarżonych jak i dla dzieci, nie miały podstaw, by szkodzić żadnemu z oskarżonych. Dodatkowo, istotną kwestią jest to, że świadkowie ci słuchani byli w postępowaniu przygotowawczym zaledwie kilka dni po zajściu w szkole. Większość z nich nadto relacjonowała to, co usłyszała od samych małoletnich pokrzywdzonych, a ich zeznania, są zbieżne co do osób będących sprawcą przemocy, rodzaju tej przemocy i sposobu znęcania się nad dziećmi. Z zeznań M. W., D. G. wynika, że obaj chłopcy wskazali na matkę i starszego brata P. jako tych, którzy ich bili. Znamienne były zeznania A. M., która wskazała, że młodszy K. chciał zapytać się mamy, czy może opowiedzieć o obrażeniach stwierdzonych przez w-fistę u brata, bał się, bowiem mama mu groziła, że jeśli opowie o sytuacji w domu, to K. zostanie zabrany do ośrodka i nie zobaczy brata oraz straszyła go, że nikt mu nie uwierzy w opowieści, a jeśli sąsiedzi ich usłyszą, to dostaną jeszcze mocniej. Zarówno D. G., jak i A. M. opisywały w ten sam sposób, co dzieci powiedziały odnośnie miejsc, w które są bite, sposobu bicia (charakterystyczne informacje o klęczeniu dzieci, pasku znajdującym się w garderobie), przyzwoleniu matki na to, by P. R. (1) bił chłopców

zeznania świadka A. G., zeznania świadka A. Z. (1),

Zeznania świadków wiarygodne, świadkowie ci opowiadali na okoliczność pobytu małoletnich pokrzywdzonych w (...) i ich funkcjonowania tam, problemów, z jakimi pokrzywdzeni się borykają. Istotne w zeznaniach A. Z., a potwierdzające wiarygodność i świadków nauczycieli i samych małoletnich było to, że świadek wspominała rozmowy, które prowadziła z chłopcami. Z początkowych rozmów z K. wynikało, że starszy brat P. miał bić chłopców, a A. C. na to nie reagowała, chłopiec bał się brata i uzależniał powrót do domu od wyprowadzania się P. R. z niego. Wskazała również, że A., który jest silnie związany z mamą po pewnym czasie odwołał wszystko, co mówił o sytuacji w domu, by wrócić do mamy. Oczywiście świadek przyznała, że nie była w stanie stwierdzić, czy A. C. (2) mówił wówczas prawdę. W ocenie Sądu, relację małoletniego A. należy oceniać przez pryzmat całokształtu jego sytuacji i uznać, że A. C. (2) stwierdził, że z bratem kłamali na temat zachownaia P. R. (1) i A. C. (1) z uwagi na tęsknotę za matką oraz chęć powrotu do domu, co w przypadku dziecka, które ma 9 lat jest rzeczą całkowicie normalną, że woli ono wrócić do miejsca, które uważa za dom niż przebywać w (...).

Protokół oględzin K. R. ze zdjęciami, A. C. ze zdjęciami

Oględziny chłopców ujawniły obrażenia zgodne z tym, o czym opowiadali oni odnośnie bicia przez matkę i brata, tj. siniaki na nogach, zasinienia na uszach. Zaznaczyć przy tym należy, że inne obrażenia ujawnione u małoletnich pokrzywdzonych np. blizny, które nie zostały ustalone przez Sąd jako skutek znęcania się fizycznego A. C. i P. R. nad małoletnimi, nie stanowiły podstawy przypisania odpowiedzialności karnej. Kwestia ta została wyjaśniona między obroną i oskarżeniem na rozprawie.

protokół oględzin płyty DVD z przesłuchania K. R. (1) i płyty DVD z przesłuchania A. C. (2), protokół oględzin rzeczy

Sporządzone przez uprawniony organ, w odpowiedniej formie, nie były kwestionowane.

dane osobpoznawcze, karta karna, ifnormacje z wywiadu posesoryjnego

Przydatne dla ustalenia sytuacji majątkowej i życiowej oskarżonych, ich możliwości zarobkowych, dotychczasowej karalności.

pozostałe dowody z dokumentów

Wskazane dowody z dokumentów należy uznać za wiarygodne. Notatka z k. 1 posłużyła do ustalenia, że została zlecona interwencja, jej przebieg, karty czynności ratunkowych pozwoliły na ustalenie, że ratownicy medyczni stwierdzili u K. R. (1) zasinienie obu małżowin usznych, zaś u A. C. zasinienia w okolicy stawu kolanowego i podudzia. Dokumentacje ze szkoły i z (...) pozwoliły na ustalenie, jak pokrzywdzeni funkcjonują w środowisku szkolnym i wychowawczym.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

częściowe wyjaśnienia A. C. (1)

Omówione szczegółowo w poprzedniej części formularza.

częściowe wyjaśnienia P. R. (1)

Omówione szczegółowo w poprzedniej części formularza.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I., V.

A. C. (1), P. R. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili znamiona przestępstwa kwalifikowanego z art. 207 § 1a kk. Zgodnie z art 207 § 1a kk kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą nieporadną ze względu na jej wiek, stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że znęcanie się może przybrać formę znęcania fizycznego lub psychicznego. W pierwszym przypadku zachowanie sprawcy będzie polegało na zadawaniu cierpień fizycznych, np. na biciu, popychaniu, kopaniu, wykręcaniu rąk, zmuszaniu do wykonywania upokarzających czynności, duszeniu czy innym zadawaniu bólu, a także głodzeniu czy oziębieniu ciała ofiary. Znęcanie się psychiczne polega natomiast na wywoływaniu u ofiary poważnych cierpień moralnych, poprzez zachowania takie jak lżenie, wyszydzanie, straszenie, czy też poniżanie. (J. Jodłowski, M. Szewczyk [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 207). W doktrynie podkreśla się również, że przestępstwo znęcania oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowania złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra, np. nietykalność ciała, godność osobistą. A zatem, do zaistnienia przestępstwa znęcania się co do zasady konieczna jest długotrwałość działania sprawcy, niemniej dopuszcza się jednocześnie możliwość uznania za znęcanie się nawet jednorazowego zdarzenia, które wyróżnia się swoją intensywnością i rozciągnięciem w czasie (zob. Wyrok SA we Wrocławiu z 8.03.2012 r., II AKa 388/11, LEX nr 1129381.).

A. C. (1), łączyły z pokrzywdzonym małoletnim K. R. (1) i A. C. (2) szczególne więzi, gdyż jako rodzic powinna być gwarantem poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Tymczasem, dopuściła się znęcania fizycznego i psychicznego nad małoletnimi oraz nie reagowała dopuszczając do znęcania się psychicznego i fizycznego w stosunku do nich przez P. R. (1).

Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy nie ulega również wątpliwości, że małoletni K. R. (1) i małoletni A. C. (2), byli osobami zupełnie zależnymi od oskarżonych z uwagi na wynikającą z wieku nieporadność. Jako trafne należy uznać stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z 9 czerwca 1976 roku, VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7-8 poz. 86, iż „stosunek zależności od sprawcy […] zachodzi wówczas, gdy pokrzywdzony nie jest zdolny z własnej woli przeciwstawić się znęcaniu i znosi je z obawy przed pogorszeniem się swoich dotychczasowych warunków życiowych (np. utratą pracy, środków utrzymania, mieszkania, rozłąką lub zerwaniem współżycia ze sprawcą)”. Stosunek tego rodzaju może istnieć z mocy prawa (np. wynikajać z więzi rodzinnych) lub wynikać z umowy. Może też wynikać z sytuacji faktycznej, stwarzającej dla sprawcy sposobność znęcania się przy wykorzystaniu nad ofiarą przewagi, jaką mu daje łącząca ich więź materialna, osobista lub uczuciowa. W przedmiotowej sprawie małoletni pokrzywdzeni z racji swojego niedojrzałego wieku, ale też dopiero następującego rozwoju psychicznego i fizycznego nie są w stanie samodzielnie egzystować i przez to wymagali wyjątkowej, szczególnej czułości, troski, szacunku i dbałości ze strony opiekunów prawnych (matka) oraz opiekunów faktycznych (brat P.).

Zebrane w tej sprawie dowody zarówno w postaci wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków, opinii biegłych, jak i szeregu dokumentów łącznie z dokumentacją lekarską dotyczącą pokrzywdzonych, które to dowody zostały dokładnie wskazane w treści uzasadnienia formularzowego, pozwoliły Sądowi na prawidłowe ustalenia faktyczne odnośnie przebiegu samego znęcania się - jego aktów, łącznie z najdrastyczniejszymi w postaci bicia pasem pokrzywdzonych przez matkę. Oczywistym i logicznym przy tym jest, że istnieją pewne ograniczenia dowodowe związane z ustaleniem samego przebiegu znęcania się a to z uwagi na to, że tego typu akty przemocowe mają miejsce w "czterech ścianach" mieszkania a nie na widoku wielu osób, zaś kontakty szeregu osób, które mogłyby poświadczyć na korzyść czy niekorzyść oskarżonych w rzeczywistości były bardzo sporadyczne, stąd ustalenie obrażeń, jakie A. C. i P. R. wywołali u małoletnich pokrzywdzonych opiera się w dużej mierze na zeznaniach pedagogów, którzy rozmawiali z chłopcami o sytuacji w domu oraz częściowo zeznań samych pokrzywdzonych.

Ten materiał dowodowy doprowadził zaś do uznania, że oskarżona znęcała się nad małoletnimi pokrzywdzonymi psychicznie krzycząc na nich, co wywoływało u nich dyskomfort psychiczny, płacz, a nadto znęcała się fizycznie naruszając ich nietykalność cielesną przez uderzanie ich paskiem, klapkiem i otwartą dłonią po całym ciele oraz szarpanie. Jako matka małoletnich synów (a przez to mająca pełnię władzy rodzicielskiej nad nimi) oraz osoba, której obowiązkiem i prawem było zapewnianie opieki i zagwarantowanie bezpieczeństwa A. C. i K. R., dopuściła wielokrotnie do tego, by jej starszy syn P. R. (1) znęcał się psychicznie i fizycznie nad chłopcami. Materiał dowodowy wskazuje, że oskarżona była w domu, kiedy P. R. znęcał się nad nimi, zresztą logiczne jest stwierdzenie o posiadaniu wiedzy przez A. C. o tym, co dzieje się w jej domu (informacje uzyskane od samych dzieci, czy też konkubenta). Tym samym, można oskarżonej zasadnie przypisać zarówno umyślność swoich działań sprawczych znęcania się psychicznego i fizycznego, jak również umyślne zaniechanie pożądanego działania niedopuszczającego do popełnienia czynu zabronionego – znęcania się P. R. wobec swoich małoletnich synów A. i K..

Również w zakresie P. R., materiał dowody szczegółowo omówiony w poprzednich częściach formularza dowodzi, że znęcał się on nad małoletnimi pokrzywdzonymi psychicznie krzycząc na nich, a nadto znęcał się fizycznie naruszając ich nietykalność cielesną przez uderzanie pięścią po głowie, uderzanie otwartą dłonią po ciele, szarpanie. Dodatkowo materiał dowody pozwolił na ustalenie zachowań sprawczych znęcania się fizycznego nad K. R. w dniach 1-2.02.2024 r. Oskarżony stosując przemoc fizyczną wobec pokrzywdzonych miał świadomość, że jego zachowania spowodują obrażenia ciała u pokrzywdzonych lub choć naruszą ich nietykalność cielesną, jednakże P. R. uznał, że takie metody wychowawcze wobec młodszych braci są prawidłowe, tym bardziej, że widząca wszystko i słysząca matka na jego zachowania względem braci nie reagowała.

Oceniając stronę intelektualną oskarżonych, w toku postępowania nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, wskazujące na brak świadomości, co do któregokolwiek ze znamion popełnionego przestępstwa. Sąd nadto stwierdza, że po stronie oskarżonych istniała „chęć” popełnienia czynu zabronionego. Oskarżeni byli w stanie rozpoznać możliwość realizacji znamion znęcania, decydowali się wielokrotnie na ataki fizyczne oraz psychiczne wobec pokrzywdzonych.

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. C. (1)

I.

I.

Przestępstwo znęcania określone w art. 207 § 1a kk jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Na podstawie tego przepisu, Sąd wymierzył oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 53 § 1 i 2 kk Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Decydując się na określoną sankcję w stosunku do A. C. Sąd miał na względzie wysoki stopień: winy i społecznej szkodliwości czynu.

Należy w sposób szczególny napiętnować zachowanie się oskarżonej - jako matki względem jej bezbronnych, z uwagi na swój wiek, synów. Postępowanie prokuratorskie poprzedziło ponad półroczne dotkliwe znęcanie się oskarżonej nad swoim synami, którzy po pierwsze mieli za sobą trudne doświadczenia przeszłości, nadto nie mieli innego prawnego opiekuna, który mógłby im pomóc w sytuacji, w jakiej znaleźli się. Zachowania, które zostały przypisane oskarżonej względem swoich dzieci nie przystoją w żadnej mierze matce, która nie potrafiła sobie poradzić z wychowywaniem synów i uważała przemoc (tak psychiczną jak fizyczną) ze swojej strony, ale i ze strony P. R. za sposób, który sprawi, że dzieci będą się lepiej uczyć czy grzeczniej zachowywać. Zachowania oskarżonej nie może tłumaczyć wielodzietność, brak czasu dla dzieci, czy też inne okoliczności, które mogłyby według A. C. ją usprawiedliwiać. Oskarżona posiada doświadczenie życiowe adekwatne dla jej wieku, stąd też wie, że dzieci nie mogą być karane fizycznie czy psychicznie za swoje zachowania. Oskarżona miała przy tym możliwość zachowania się zgodnie z normą prawną, a codziennie uciążliwości z wychowaniem A. i K., z którymi sobie, jako matka nie radziła, mogła rozwiązać w inny sposób.

Mając wolną wolę, postanowiła stosować przemoc psychiczną i fizyczną oraz godzić się z tym, by jej starszy syn karał chłopców. Tym samym stopień jej winy jest niczym nielimitowany, znaczny. Stopień społecznej szkodliwości uznany przez Sąd za znaczny wyznaczały takie kwantyfikatory, jak dobra, w które godziła, szczególny wynikający z więzów krwi obowiązek opieki, troski i dbania o bezpieczeństwo małych jeszcze dzieci, które w niej jako tym rodzicu, który posiada pełną władzę rodzicielską, powinny odnajdować pomoc, wsparcie, a któremu to obowiązkowi, jako gwarant umyślnie uchybiła. Sąd wziął również pod uwagę stopień i okoliczności popełnienia czynu (wszystko działo się w domu, w czterech ścianach, dzieciom wmawiano, że jeśli powiedzą na zewnątrz, że są pobite, zostaną zabrane do domu dziecka), postać zamiaru – umyślność w stopniu bezpośrednim, brak usprawiedliwionej motywacji.

Jedyną okoliczność łagodzącą jaką Sąd odnalazł jest brak dotychczasowej karalności. Okoliczności obciążające zaś to premedytacja działania, zachowanie w stosunku do osób, które z uwagi na wiek i położenie w jakim się znalazły, nie mogły się samodzielnie bronić. Istotnie obciążającą okolicznością oskarżonej jest również nasilenie przemocowych zachowań wobec pokrzywdzonych oraz fakt, iż jako rodzic oskarżona winna stać na straży bezpieczeństwa.

Zdaniem Sądu wyłącznie kara pozbawienia wolności może zrealizować cele kary, o których mowa w art. 53 § 1 kk.

A. C. (1)

II.

Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art 70 § 2 kk. wykonanie orzeczonej w pkt I kary pozbawienia wolności, Sąd warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata. W ocenie Sądu, aktualna sytuacja rodzinna oskarżonej (urodzone niedawno dziecko), a także dotychczasowa niekaralność w sposób wystarczający uzasadniają osiągnięcie celów kary przez warunkowe zawieszenie jej wykonania na okresu próby. Okres, na jaki tę próbę ustaloną, został określony w ten sposób, by Sąd jak i kurator mogli kontrolować dalsze zachowanie oskarżonej, w tym sprawdzić, czy zmieniała swoje metody wychowawcze.

A. C. (1)

III.

I.

na podstawie art. 73 § 2 kk w okresie próby Sąd oddał oskarżoną pod dozór kuratora, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk Sąd zobowiązał oskarżoną w okresie próby do informowania kuratora o jej przebiegu nie rzadziej niż co 3 miesiące. Obowiązek nałożenia dozoru kuratora jest obligatoryjny z uwagi na treść art. 73 § 2 kk, nadto w ocenie Sądu ta instytucja połączona z obowiązkiem informowania tegoż kuratora o przebiegu próby stanowić będzie środek kontrolny dla przyszłego zachowania A. C.

A. C. (1)

IV.

I.

P. R. (1)

V.

Przestępstwo znęcania określone w art. 207 § 1a kk jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Na podstawie tego przepisu, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 53 § 1 i 2 kk Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Decydując się na określoną sankcję w stosunku do P. R. Sąd miał na względzie wysoki stopień: winy i społecznej szkodliwości czynu mu przypisanego.

Popełnione przez oskarżonego przestępstwo godzi w dobra jakimi są zdrowie, nietykalność cielesna, wolność i cześć człowieka – jedne z ważniejszych chronionych przepisami prawa. Oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, z naganną motywacją (chcąc siłą wychowywać braci), stopień społecznej szkodliwości podwyższają okoliczności popełnienia czynu, które są tożsame jak u A. C. (wszystko działo się w domu, w czterech ścianach). Stopień winy oskarżonego jest wysoki. Mimo młodego wieku (P. R. odpowiada jak młodociany), oskarżony wie, co jest dobre a co złe, miał możliwość zachować się zgodnie z prawem, jednak tego nie chciał i wybrał drogę przemocy fizycznej i psychicznej.

Okoliczności łagodzących w stosunku do P. R. nie ustalono. Oczywiście jest on w świetle zasad prawa karnego osobą niekaraną, jednak w przypadku 18-20-latka nie jest to niczym nadzwyczajnym. Na wymiar kary miały zaś wpływ zasady wymiaru kary w stosunku do młodocianego, czyli przede wszystkim walor wychowawczy kary pozbawienia wolności połączone z dyrektywami wymiaru kary z art. 53 § 1 kk.

P. R. (1)

VI.

Wskazane powyżej argumenty z art. 54 § 1 kk doprowadziły Sąd do wniosku, iż wykonanie kary wobec P. R. można warunkowo zawiesić na okres próby wynoszący 5 lat. Jest to zdaniem Sądu adekwatny do czynu, wieku, stopnia społecznej szkodliwości i winy okres, w którym oskarżony ma szansę skorygować swoje zachowanie na przyszłość.

P. R. (1)

VII.

na podstawie art. 73 § 2 kk w okresie próby Sąd oddał oskarżonego pod dozór kuratora (młodociany, przestępstwo z użyciem przemocy), a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk Sąd zobowiązał oskarżonego w okresie próby do informowania kuratora o jej przebiegu nie rzadziej niż co 3 miesiące. Obowiązek nałożenia dozoru kuratora jest obligatoryjny z uwagi na treść art. 73 § 2 kk, nadto w ocenie Sądu ta instytucja połączona z obowiązkiem informowania tegoż kuratora o przebiegu próby stanowić będzie środek kontrolny dla przyszłego zachowania P. R.. Dodatkowo z racji tego, że małoletni wskazywali, że boją się P. R. Sąd uznał za zasadne, by oskarżony przeprosił swoich braci w sposób określony w wyroku (art. 72 § 1 pkt 2 kk).

P. R. (1)

VII.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX.

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. wynagrodzenie w kwocie 1944 zł oraz podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia kuratora za reprezentację małoletnich pokrzywdzonych. Podstawą prawną powyższego rozstrzygnięcia jest art. 618 § 1 pkt 11 kpk oraz § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 rozp. MS z 14-05-2024 r. w sprawie ponoszenia przez SP albo jst kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (kwoty 600 zł, 840 zł). Z uwagi na trzy, poza pierwszym, terminy rozprawy, stawkę za postępowanie sądowe powiększono o 20% za każdy kolejny dzień (3x168 zł). Na zasadzie § 4ust. 4 tego rozporządzenia opłatę podwyższono o kwotę VAT.

X.

Zasadą orzekania o kosztach sądowych w przypadku skazania w sprawach z oskarżenia publicznego jest obciążenie nimi oskarżonego (art. 627 kpk). Sąd na tej podstawie zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu, mając na uwadze, że postępowanie zostało wywołane bezprawnym zachowaniem oskarżonych, wypełniającym znamiona przestępstwa. Równocześnie Sąd z uwagi na sytuację rodzinną A. C. oraz stan majątkowy P. R. wydatkami obciążył ich tylko częściowo tj. do wysokości kwoty 700 zł.

Na koszty sądowe w niniejszej sprawie składały się następuje należności:

- opłata od wymierzonej kary - 180 zł (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych

- ryczał za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i sądowym - 40 zł (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym)

- opłata za wydanie informacji o oskarżonym z K. - 30 zł (§ 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego)

- pozostałe wydatki – należności biegłych (k. 267-268) - 1465,92 zł, wynagrodzenie zwolnionych obrońców

7.  Podpis

asesor sądowy Diana Szwejser