Wyrok z 9 grudnia 2025, sygn. III C 441/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Łukasz Gibas

po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. w Szczecinie na rozprawie

sprawy z powództwa K. D.

przeciwko I. G.

o zapłatę

i z powództwa wzajemnego I. G.

przeciwko K. D.

o zapłatę

I. z powództwa głównego:

1. umarza postępowanie co do zapłaty kwoty 2.580 zł (dwa tysiące pięćset osiemdziesiąt złotych);

2.oddala powództwo główne w pozostałej części;

3.zasądza od powódki (pozwanej wzajemnej) K. D. na rzecz pozwanej (powódki wzajemnej) I. G. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

II. z powództwa wzajemnego:

1. oddala powództwo wzajemne;

2. zasądza od pozwanej (powódki wzajemnej) I. G. na rzecz powódki (pozwanej wzajemnej) K. D. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt III C 441/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 listopada 2024 r. powódka K. D. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła o zasądzenie od pozwanej I. G. kwoty 2.838,10 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 września 2024 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka K. D. podniosła, że 1 sierpnia 2024 r. w S. zawarła umowę zlecenia nr UZ 15/2024 z pozwaną I. G. na okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 października 2024 r. zgodnie, z którą zobowiązała się do wykonywania czynności na stanowisku „pracownika piekarni-cukierni”. Z tytułu wykonywanych czynności powódka otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 28,10 zł brutto. Zgodnie z postanowieniami zawartej przez strony umowy, pozwana I. G. zobowiązała się płacić powódce wynagrodzenie w terminie 10 dni po przedłożeniu rachunku do umowy w formie przelewu bankowego. Powódka podała, że nie uzyskała zapłaty wynagrodzenia od pozwanej za miesiąc sierpień 2024 r. Pismem z dnia 23 września 2024 r. zwróciła się do pozwanej, wzywając ją do zapłaty wynagrodzenia za miesiąc sierpień 2024 r. w kwocie 2.838,10 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które adekwatne było do liczby godzin świadczonej w miesiącu pracy. Wezwanie okazało się bezskutecznie.

W Dniu 5 marca 2025 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając w całości żądanie pozwu (ówczesna sygnatura akt III Nc 2755/24).

Pismem z dnia 1 kwietnia 2025 r., w przepisanym terminie, pozwana I. G. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty wraz z pozwem wzajemnym, w którym pozwana ( powódka wzajemna) zażądała od powódki ( pozwanej wzajemnej) K. D. kwoty 3.874,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 23 września 2024 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu.

Pozwana wskazała, że powyższy nakaz zapłaty zaskarża w całości i wnosi o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana przyznała, że zawarła z powódką w dniu 1 sierpnia 2024 r. umowę zlecenia, podkreślając, że rzeczona umowa została zawarta na czas oznaczony 3 miesięcy, tj. do dnia 31 października 2024 r. Pozwana poszukiwała zleceniobiorcy, który był gotowy na dłuższą współpracę. Piekarnia pozwanej wytwarza produkty całkowicie bezglutenowe, a także dla diabetyków, osób z nietolerancją laktozy, kazeiny oraz dla wegan. Przeszkolenie osoby przyjętej do pracy jest długotrwałe i wymaga zaangażowania czasowego pozwanej bądź poniesienia kosztów szkolenia przeprowadzanego przez osobę już przeszkoloną. Czas trwania szkolenia wynosi pełny miesiąc w przypadku stanowiska, na które szkoliła się powódka. W związku z powyższym, minimalny okres współpracy, jaki pozwana oferuje osobom zainteresowanym współpracą to 3 miesiące. Pozwana wskazała, że już na etapie rekrutacji, którą w imieniu pozwanej przeprowadzał zatrudniony w tym celu R. C., zarówno on, jak i sama pozwana wielokrotnie podkreślali, że pierwszy miesiąc współpracy obejmuje szkolenie przygotowujące do świadczenia usług w piekarni oraz, że warunkiem podstawowym jest ukończenie kursu. W tym celu pozwana zawarła z Panem C. umowę zlecenia nr UZ 21/2024. Z tego tytułu pozwana poniosła koszt w kwocie 354,09 zł. Po zwarciu umowy powódka była szkolona przez A. K.. Za przeprowadzenie szkolenia powódki, pozwana poniosła zapłaciła A. K. kwotę 1.204,80 zł.

Pozwana I. G. przyznała, że powódka stawiła się w piekarni w celu odbycia szkolenia, jednakże szkolenie to nie zostało ukończone. Powódka w dniu 28 sierpnia 2024 r. wskazała, że „chyba nie chcę dalej pracować w piekarni” i nie zjawiała się na szkolenie następnego dnia, ani również 30 sierpnia 2024 r. Pozwana wskazała, że powódka nie złożyła oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. W zawartej przez strony umowie w sposób jednoznaczny określono, że roszczenie o zapłatę wynagrodzenia staje się wymagalne, w terminie 10 dni po przedłożeniu rachunku do umowy. W związku z postawą powódki, konieczne było przeprowadzenie przez pozwaną kolejnego procesu rekrutacji i poniesienie z tego tytułu kolejnych kosztów. Do takowych należy zaliczyć koszty ogłoszeń na portalu (...), których łączny koszt wyniósł 756,40 zł oraz koszt pracy osoby rekrutującej, tj. Pana C.. W związku z niemożnością znalezienia odpowiedniego kandydata, po opuszczeniu piekarni przez powódkę, proces rekrutacji obejmował ponad dwa miesiące – pozwana w związku z tym poniosła koszt 708,18 zł. Ponadto pozwana musiała osobiście przeszkolić nową pracownicę, a w trakcie rekrutacji sama pracować na stanowisku, na którym miała pracować powódka, w sytuacji gdy czas ten mogłaby przeznaczyć na dalszy rozwój działalności, doskonalenie receptur. Tym samym powstała z tego tytułu szkoda wyniosła co najmniej 1.204,80 zł. Suma szkód z powyższych tytułów wynosi zatem 2.669,38 zł, a powiększona o wynagrodzenie A. K. związane z przeszkoleniem powódki (1.204,80 zł), łącznie 3.874,18 zł. Pozwana (powódka wzajemna wskazała, że roszczenia dochodzone niniejszym pozwem stały się wymagalne w dniu 23 września 2024 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym powódka odmówiła uczynienia zadość przedsądowemu wezwaniu do zapłaty z dnia 13 września 2024 r.

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2025 r. powódka ( pozwana wzajemna) K. D. wniosła o oddalenie powództwa wzajemnego i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Pismem z dnia 7 października 2025 r. powódka K. D. częściowo cofnęła powództwo, tj. w zakresie żądania zapłaty kwoty 2.580 zł, w związku z wpłatą kwoty netto przez pozwaną. Podtrzymała natomiast żądanie pozwu w pozostałym zakresie, w szczególności wnosząc o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 9 października 2025 r. pozwana I. G. w związku z wniesieniem pozwu wzajemnego, wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej kosztów procesu w kwocie 3.075 zł, która została już przez pozwaną pełnomocnikowi zapłacona.

Pozwana I. G. w piśmie z dnia 5 listopada 2025 r. wskazała, iż podtrzymuje w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz podtrzymuje wniosek o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 1 sierpnia 2024 r. powódka ( pozwana wzajemna) K. D. zawarła z pozwaną ( powódką wzajemną) I. G. umowę zlecenia nr UZ 15/2024.

Przedmiotem umowy było wykonywanie czynności pracownika piekarnio-cukierni.

Umowa została zawarta na czas określony 3 miesięcy, tj. od dnia 1 sierpnia 2024 r. do dnia 31 października 2024 r.

Z tytułu wykonywanych czynności K. D. miało przysługiwać wynagrodzenie w wysokości 28,10 zł brutto za 1 h.

Wynagrodzenie, wg treści umowy, miało być wypłacane przelewem na rachunek bankowy (...) należący do K. D. w terminie 10 dni po przedłożeniu rachunku do umowy.

W umowie I. G. zastrzegła sobie prawo dokonania stosownych potrąceń z wynagrodzenia na poczet zaliczki na podatek dochodowy i składek ZUS.

Umowa nie określała okresu wypowiedzenia.

Obecność w pracy potwierdzało się poprzez podpisanie listy obecności.

Niesporne, a nadto:

-umowa zlecenie nr UZ 15/2024, k. 9,

-lista obecności, k. 11.

-zeznania świadka H. R., k. 110,

-zeznania świadka M. C., k. 110,

-zeznania świadka A. K., k. 111,

-zeznania świadka R. C., k. 111,

-przesłuchanie pozwanej ( powódki wzajemnej) I. G., k. 112,

-przesłuchanie powódki (pozwanej wzajemnej) K. D., k. 112,

Piekarnia (...) w której zatrudniona została K. D. wytwarza produkty całkowicie bezglutenowe, dla diabetyków, osób z nietolerancją laktozy, kazeiny oraz dla wegan.

Osoba przyjęta do pracy zobowiązana jest odbyć szkolenie, aby zdobyć wiedzę niezbędną do wykonywania pracy ze względu na specyfikę technologii produkcji piekarni. W piekarni nie mogła zostać zatrudniona osoba bez odpowiedniego przeszkolenia.

K. D. w pierwszym miesiącu pracy tj. w sierpniu odbywała szkolenie, przeprowadzane przez pracownika piekarni (...).

Przeprowadzenie szkolenia powódki ( pozwanej wzajemnej) K. D. było dla A. K. zajęciem dodatkowym, poza obowiązkami wykonywanymi w piekarni. W związku z powyższym, pozwana ( powódka wzajemna) I. G. zawarła z A. K. umowę zlecenia nr UZ 19/2024 na przeprowadzenie szkolenia nowego pracownika- K. D. w miesiącu sierpniu. Z tego tytułu A. K. miała otrzymać wynagrodzenie w kwocie 1.000 zł brutto. A. K. wystawiła pozwanej ( powódce wzajemnej) w dniu 31 sierpnia 2024 r. rachunek do ww. umowy zlecenia z dnia 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 785,24 zł ( kwota po wymaganych potrąceniach składek i podatku). Powyższa kwota została przez pozwaną (powódkę wzajemną) I. G. zapłacona A. K.. Całkowity koszt dla pracodawcy z umowy zlecenia z A. K. wynosił 1.204,80 zł

28 sierpnia 2024 r. K. D. oświadczyła najpierw R. C., a następnie I. G., że rezygnuje z pracy w piekarni, a następnego dnia już nie stawiła się do pracy.

Powódka (pozwana wzajemna) K. D. nie wystawiła pozwanej ( powódce wzajemnej) rachunku za świadczenie usług, w związku z czym nie otrzymała wynagrodzenia za pracę za miesiąc sierpień 2024 r.

26 listopada 2024 r. K. D. wniosła pozew o zapłatę kwoty 2.838,10 zł brutto tytułem należnego jej wynagrodzenia za miesiąc sierpień 2024 r.

Dowód:

- protokół szkolenia, k. 50 – 51,

- umowa zlecenie z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr UZ 19/2024 wraz z rachunkiem, k. 35, k. 36,

-wiadomość e- mail k 38;

- zeznania A. K., k. 111,

- zeznania R. C., k. 111.

- przesłuchanie pozwanej ( powódki wzajemnej) I. G., k. 112,

- przesłuchanie powódki (pozwanej wzajemnej) K. D., k. 112,

W związku z zakończeniem świadczenia pracy przez powódkę ( pozwaną wzajemną) K. D., pozwana ( powódka wzajemna) I. G. zmuszona była podjąć czynności zmierzające do znalezienia pracownika w miejsce K. D..

Czynności z zakresu rekrutacji polegające zarówno na rekrutowaniu K. D., jak i osoby, która miała ją zastąpić po jej rezygnacji z pracy zostały zlecone R. C., z którym pozwana ( powódka wzajemna) I. G. zawarła w tym celu w dniu 1 lipca 2024 r. umowę zlecenia nr UZ 21/2024 na okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. Z tytułu wykonywania czynności rekrutera R. C. miał otrzymywać wynagrodzenie w kwocie 30 zł brutto. R. C. wystawił z tytułu wykonywania czynności rekrutera pozwanej (powódce wzajemnej) I. G. dwa rachunki- z dnia 30 września 2024 r. i 31 października 2024 r. na kwotę każdy po 242,26 zł. Pozwana ( powódka wzajemna) I. G. należność wynikającą z ww. rachunków na rzecz R. C. zapłaciła.

Poszukiwania pracownika odbywało się poprzez platformę (...), na której R. C. zamieszczał płatne ogłoszenia z ofertą pracy. Łącznie z tego tytułu pozwana ( powódka wzajemna) wydatkowała kwotę 756, 40 zł.

Pismem z dnia 13 września 2024 r. pozwana ( powódka wzajemna) I. G. wezwała powódkę (pozwaną wzajemną) K. D. do zapłaty kwoty 15.800 zł tytułem poniesionych kosztów związanych z przeszkoleniem jej, kosztów rekrutacji, kosztów destabilizacji procesu produkcyjnego w związku z rezygnacją przez K. D. z pracy oraz tytułem zadośćuczynienia w związku z niewywiązaniem się z obietnicy długotrwałej współpracy.

Pismem z dnia 23 września 2024 r. powódka ( pozwana wzajemna) K. D. odmówiła zapłaty.

Dowód:

-umowa zlecenia z dnia 1 lipca 2024 r. nr UZ 21/24, k. 29,

-rachunek nr UZ 21/2024/2, k. 30,

-rachunek nr UZ 21/2024/3, k. 31,

-potwierdzenie przelewu z dnia 8 października 2024 r. i 7 listopada 2024 r., k. 32 – 33,

-potwierdzenie przelewu z dnia 5 września 2024 r., k. 37,

-faktura nr (...) z dnia 1 września 2024 r., k. 39,

-faktura nr (...) z dnia 1 września 2024 r., k. 40,

-faktura nr (...) z dnia 23 września 2024 r., k. 41,

-faktura nr (...) z dnia 8 października 2024 r., k. 42,

-faktura nr (...) z dnia 8 października 2024 r., k. 43,

-faktura nr (...) z dnia 21 października 2024 r., k. 44,

-wydruk historii ogłoszeń na portalu (...), k. 45,

-potwierdzenie przelewu z dnia 8 października 2024 r.,

-przedsądowe wezwanie do zapłaty z 13.09.2024 r. k. 46;

-pismo z 23.09.2024 r. k. 10;

-zeznania A. K., k. 111,

-zeznania R. C., k. 111.

-przesłuchanie pozwanej ( powódki wzajemnej) I. G., k. 112,

K. D. wystawiła dnia 12 sierpnia 2025 r. I. G. rachunek za świadczenie usług.

Rachunek dotyczył wynagrodzenia za sierpień 2024 r.

W ww. rachunku wskazano:

1.  Kwota brutto: 2838,10 zł;

2.  Ubezpieczenie społeczne: 389,10 zł;

3.  Koszty uzyskania przychodów: 490 zł;

4.  Podstawa opodatkowania: 1.959 zł;

5.  Składka na ubezpieczenie zdrowotne: 220,41 zł;

6.  Zaliczka na podatek dochodowy: nie wskazano;

7.  Kwota do wypłaty: 2.228,59 zł.

Dowód:

- rachunek do umowy zlecenie nr UZ 15/2024 wraz z potwierdzeniem nadania k. 72-73.

Rachunek został doręczony pozwanej ( powódce wzajemnej) I. G. 3 września 2025 r.

Rachunek nie został wystawiony poprawnie. W rachunku nie uwzględniono zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego. Zaliczka na podatek dochodowy powinna wynieść 235 zł. Powódka ( pozwana wzajemna) K. D. nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałoby, że jest zwolniona z obowiązku podatkowego, w związku z czym przyjęcie kwoty 0 zł jako wysokości podatku dochodowego do zapłaty było nieuprawnione.

Prawidłowe obliczenie dla celów podatkowych wynagrodzenia powódki (pozwanej wzajemnej) kształtowała się następująco:

Kwota rachunku brutto: 2.838,10 zł

Składka ZUS płatna przez zleceniobiorcę: 389,10 zł

Koszty uzyskania przychodu: 489,80 zł

Podstawa opodatkowania: 1.959 zł

Składka na ubezpieczenie zdrowotne 220,41 zł

Podatek do zapłaty: 235 zł

Kwota do wypłaty 1.993,59 zł.

Pozwana (powódka wzajemna) I. G. sama skorygowała rachunek w dniu 10 września 2025 r. i wysłała go powódce (pozwanej wzajemnej) K. D..

11 września 2025 r. I. G. wpłaciła na rzecz K. D. kwotę netto 1.993,59 zł zgodnie z skorygowanym rachunkiem, zachowując 10 dniowy termin wypłaty wynagrodzenia od dnia przedłożenia rachunku za świadczone usługi.

Pozwana ( powódka wzajemna) I. G. zapłaciła należne składki ZUS oraz podatek do Urzędu Skarbowego związane z zawartą z powódką ( pozwaną wzajemną) K. D. umową zlecenia.

Dowód:

-potwierdzenie doręczenia, k. 93,

-zawiadomienie o skorygowaniu rachunku z dnia 12 sierpnia 2025 r., k. 94, k. 95,

-poprawiony rachunek do umowy zlecenie nr UZ 15/2024, k. 96,

-potwierdzenie nadania przesyłki adresowanej do K. D., k. 97,

-potwierdzenie wykonania przelewu na rzecz K. D. z tytułu wynagrodzenia za sierpień 2024 r., k. 89,

-wyliczenie należności k. 99;

-wyliczenie należności k. 124-126;

-potwierdzenie wykonania przelewu do ZUS, k. 134,

-potwierdzenie wykonania przelewu do Urzędu Skarbowego, k. 135,

-potwierdzenie przelewu otrzymanego k.117;

-raport k. 127-129;

-poświadczenie przedłożenia k. 130-131

- przesłuchanie pozwanej ( powódki wzajemnej) I. G., k. 112.

Pismem z dnia 7 października 2025 r. powódka (pozwana wzajemna) K. D. cofnęła powództwo w zakresie żądania zapłaty kwoty 2.580 zł, w związku z wpłatą kwoty netto 1.993,59 zł przez pozwaną ( powódkę wzajemną) I. G..

Dowód:

- pismo z dnia 7 października 2025 r., k. 115 – 116,

- potwierdzenie otrzymanego przelewu, k. 117.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie:

Z powództwa głównego powódka ( pozwana wzajemna) K. D. domagała się zasądzenie od pozwanej I. G. kwoty 2.838,10 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 września 2024 r. do dnia zapłaty w związku z zawartą 1 sierpnia 2024 r. z pozwaną (powódką wzajemną) I. G. umową zlecenia nr UZ 15/2024 na okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 października 2024 r.

W toku procesu, w związku z dokonaną przez pozwaną ( powódkę wzajemną) na rzecz powódki ( pozwanej wzajemnej) częściowej zapłaty, powódka ( pozwana wzajemna) cofnęła powództwo w zakresie żądania zapłaty kwoty 2.580 zł, podtrzymując je w pozostałym zakresie.

Z powództwa wzajemnego pozwana (powódka wzajemna) I. G. domagała się zasądzenia od powódki ( pozwanej wzajemnej) K. D. kwoty 3.874,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 23 września 2024 r. do dnia zapłaty, tytułem poniesionych kosztów szkolenia K. D. oraz kosztów poniesionych w związku z rekrutacją pracownika, wobec przedwczesnego zakończenia umowy zlecenia, oraz szkody związanej z koniecznością osobistego wykonywania pracy, uniemożliwiającej rozwój działalności, doskonalenie receptur itd.

Zarówno powództwo główne, jak i powództwo wzajemne okazały się bezzasadne i jako takie podlegały oddaleniu.

Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, zarówno co do powództwa głównego, jak i wzajemnego Sąd poczynił w oparciu o dowody z dokumentów zawarte w aktach sprawy, przedłożone przez strony, których wiarygodności i mocy dowodowej żadna ze stron nie kwestionowała, i które nie wzbudziły wątpliwości orzekającego w sprawie Sądu. Jeśli chodzi o osobowe źródła dowodowe, to Sąd zasadniczo uznał zeznania przesłuchanych w sprawie świadków za wiarygodne. Świadkowie H. R. i M. C. nie mieli precyzyjnej wiedzy odnośnie umowy zlecenia łączącej strony oraz okoliczności świadczenia pracy przez powódkę ( pozwaną wzajemną), ich zeznania były bardzo ogólnikowe. Zeznania świadków A. K. i R. C. co do szkolenia powódki ( pozwanej wzajemnej) znajdowały potwierdzenie w zeznaniach stron oraz złożonych do akt sprawy dokumentach, były zatem wiarygodne. Wątpliwości budziły jedynie zeznania świadka R. C. w zakresie świadomości powódki (pozwanej wzajemnej) co do konieczności zwrotu kosztów jej szkolenia, albowiem tej okoliczności nie potwierdzają zapisy umowy zlecenia łączącej strony, ani żaden inny poza zeznaniami pozwanej ( powódki wzajemnej) dowód w sprawie.

Jeśli chodzi o dowód z przesłuchania stron, to Sąd, mając na względzie, że strony dążą do osiągnięcia korzystanego dla nich wyniku sprawy, podszedł do nich z ostrożnością. Zeznania te zostały zatem uznane za wiarygodnie w takim zakresie, w jakim korespondowały wzajemnie zarówno ze sobą, jak i z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Jeśli chodzi o powództwo główne, to podstawą żądania pozwu był przepis art.734 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Art. 735 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Z kolei art.746 k.c. stanowi, że przyjmujący zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Jednakże gdy zlecenie jest odpłatne, a wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, przyjmujący zlecenie jest odpowiedzialny za szkodę.

W przedmiotowej sprawie niespornym między stronami było, że zawarły one w dniu 1 sierpnia 2024 r. umowę zlecenia nr UZ 15/2024, przedmiotem której było wykonywanie czynności pracownika piekarnio-cukierni. Umowa została zawarta na czas określony 3 miesięcy, tj. od dnia 1 sierpnia 2024 r. do dnia 31 października 2024 r., a z tytułu wykonywanych czynności K. D. miało przysługiwać wynagrodzenie w wysokości 28,10 zł brutto za 1 h, które miało być wypłacane przelewem na rachunek bankowy należący do K. D. w terminie 10 dni po przedłożeniu rachunku do umowy. W ww. umowie I. G. zastrzegła sobie prawo dokonania stosownych potrąceń z wynagrodzenia na poczet zaliczki na podatek dochodowy i składek ZUS.

Powódka( pozwana wzajemna) występując z powództwem o zapłatę w niniejszej sprawie twierdziła, że mimo, że pracowała u pozwanej ( powódki wzajemnej) w sierpniu 2024 r., nie otrzymała za ten miesiąc wynagrodzenia. Pozwana ( powódka wzajemna) faktu świadczenia pracy przez powódkę (pozwaną wzajemną) w sierpniu 2024 r. nie negowała. Powódka ( pozwana wzajemna) do dnia 12 sierpnia 2025 r. nie wystawiła jednak na rzecz pozwanej rachunku za świadczoną pracę, do czego była zobowiązana zgodnie z § 2 umowy zlecenia z dnia 1 sierpnia 2024 r., który to stanowił, że wynagrodzenie z tytułu świadczonej pracy zostanie zapłacone na rachunek zleceniobiorcy w terminie 10 dni po przedłożeniu rachunku do umowy. Pozwana (powódka wzajemna) nie mogła zatem wypłacić powódce (pozwanej wzajemnej) należnego jej wynagrodzenia, warunkiem tego było bowiem wystawienie rachunku. Następnie na jego podstawie kalkulowane były należne od wynagrodzenia podatki i składki.

Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie wskazują, że rachunek został doręczony pozwanej ( powódce wzajemnej) I. G. 3 września 2025 r.

Rachunek ten nie został wystawiony poprawnie. W rachunku nie uwzględniono zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego. Zaliczka na podatek dochodowy powinna wynieść 235 zł. Powódka ( pozwana wzajemna) K. D. nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałoby, że jest zwolniona z obowiązku podatkowego, w związku z czym przyjęcie kwoty 0 zł jako wysokości podatku dochodowego do zapłaty było nieuprawnione.

Pozwana (powódka wzajemna) I. G. sama skorygowała rachunek w dniu 10 września 2025 r. i wysłała go powódce (pozwanej wzajemnej) K. D..

11 września 2025 r. I. G. wpłaciła na rzecz K. D. kwotę netto 1.993,59 zł zgodnie z skorygowanym rachunkiem.

Pozwana ( powódka wzajemna) I. G. zapłaciła należne składki ZUS oraz podatek do Urzędu Skarbowego związane z zawartą z powódką ( pozwaną wzajemną) K. D. umową zlecenia.

Nie ulega wątpliwości w świetle obowiązujących przepisów, że w związku z zawarciem umowy zlecenia, zleceniodawca musi zapłacić podatek dochodowy, jest on obowiązkowy. Dodatkowo zleceniobiorca podlega ubezpieczeniom społecznym. Zleceniodawca musi więc opłacić należne składki ZUS, czyli: ubezpieczenie społeczne ubezpieczenie emerytalne, ubezpieczenie rentowe, ubezpieczenie chorobowe; ubezpieczenie zdrowotne. Obowiązek odprowadzania składek ZUS nie dotyczy studentów, którzy nie ukończyli 26. roku życia. Osoby, które nie ukończyły 26. roku życia, są także zwolnione z podatku dochodowego (tzw. ulga dla młodych).

Jeśli chodzi o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia łączącej strony, to w ocenie Sądu, pozwana (powódka wzajemna) wypłaciła na rzecz powódki ( pozwanej wzajemnej) całość należnego jej wynagrodzenia, pomniejszonego o wymagane podatki i składki, które pozwana ( powódka wzajemna) zobowiązana była uiścić ( i uiściła) na rzecz ZUS i Urzędu Skarbowego. Prawidłowe obliczenie dla celów podatkowych wynagrodzenia K. D. kształtowała się następująco:

Kwota rachunku brutto: 2.838,10 zł

Składka ZUS płatna przez zleceniobiorcę: 389,10 zł

Koszty uzyskania przychodu: 489,80 zł

Podstawa opodatkowania: 1.959 zł

Składka na ubezpieczenie zdrowotne 220,41 zł

Podatek do zapłaty: 235 zł

Kwota do wypłaty 1.993,59 zł.

Pozwana ( powódka wzajemna) powyższą kwotę na rzecz powódki ( pozwanej wzajemnej) zapłaciła w dniu 11 września 2025 r., zachowując 10- dniowy termin od doręczenia rachunku, co czyni powództwo głównym bezzasadnym. Pismem z dnia 7 października 2025 r. powódka (pozwana wzajemna) K. D. cofnęła powództwo w zakresie żądania zapłaty kwoty 2.580 zł, w związku z wpłatą kwoty netto 1.993,59 zł przez pozwaną ( powódkę wzajemną) I. G..

W dacie występowania przez K. D. z pozwem o zapłatę przeciwko I. G., roszczenie powódki ( pozwanej wzajemnej) o wypłatę wynagrodzenia nie było jeszcze wymagalne, albowiem jego wymagalność następowała w terminie 10 dni po przedłożeniu rachunku do umowy. Powódka ( pozwana wzajemna) domagała się zapłaty kwoty brutto 2.838,10 zł. Zważywszy, że pozwana ( powódka wzajemna) była zobowiązana do zapłaty w związku z umową zlecenia zawartą z powódką należnego podatki i składek, co też uczyniła, należne powódce wynagrodzenie opiewa na kwotę 1.993,59 zł i taka też kwota została jej przez pozwaną ( powódkę wzajemną) zapłacona.

W związku z cofnięciem przez powódkę ( pozwaną wzajemną) powództwa co do zapłaty kwoty 2.580 zł Sąd w pkt I podpunkt 1 umorzył postępowanie co do zapłaty kwoty 2.580 zł.

Powództwo główne, wobec zaspokojenia części roszczenia w toku procesu, zostało zatem umorzone. W pozostałym zaś zakresie, tj. w tej części, w jakiej powództwo nie zostało cofnięte, jako niezasadne podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł w pkt 1 podpunkt II wyroku, oddalając powództwo główne w pozostałej części.

Kierując się zasadą dyspozycyjności, która zakłada dopuszczalność odwoływania przez strony tzw. procesowych oświadczeń woli i uwzględniając dodatkowo, że cofnięcie pozwu niweczy skutki procesowe wywołane jego wniesieniem, postępowanie w zakresie, w jakim powód cofnął pozew, podlegało umorzeniu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2004 r., II CK 80/03, niepubl., i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego).

Zgodnie z dyspozycją art. 203 § 1 k.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. W myśl § 2 tegoż artykułu, pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego.

Z brzmienia zaś 203 § 4 k.p.c. wynika, iż Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd nie dostrzegł żadnych okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem oświadczenia o cofnięciu pozwu, za sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo by zmierzało ono do obejścia prawa.

Skoro cofnięcie pozwu jest wyrazem rezygnacji powoda z dochodzenia w danym postępowaniu żądania udzielenia mu ochrony prawnej w postaci skonkretyzowanej w pozwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2007 r. IV CSK 110/07), to co do zasady powinno podlegać ograniczonej kontroli sądu, o czym stanowi przepis art. 203 § 4 k.p.c.

Art. 203 §3 k.p.c. wskazuje, że niezłożenie oświadczenia przez pozwanego w przedmiocie zgody na cofnięcie pozwu, stanowi dorozumiane wyrażenie zgody, zatem przyjąć należało, że pozwana nie sprzeciwiała się cofnięciu pozwu.

Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 k.p.c., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, m.in. wówczas, gdy powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew w piśmie procesowym

Stąd też, w oparciu o przepis art. 203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 k.p.c. postępowanie w tym zakresie, w jakim zostało cofnięte, podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w punkcie I podpunkt 1.

O kosztach procesu w zakresie żądania głównego orzeczono w oparciu o art. 98 § 1 i 2 k.p.c. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

W doktrynie przyjmuje się, że w przypadku cofnięcia pozwu przez stronę powodową, pozwany traktowany jest jak wygrywający proces, dlatego należy mu się zwrot kosztów procesu, o ile złoży wniosek. Jednakże powszechny jest pogląd, że jeżeli cofnięcie pozwu nastąpiło wskutek realizacji żądania pozwu przez pozwanego już po wytoczeniu powództwa, to pozwany obowiązany jest do zwrotu kosztów procesu powodowi. Zaspokojenie bowiem przez pozwanego roszczenia powoda po wytoczeniu pozwu jest równoznaczne z przegraniem przez niego procesu. Stanowisko takie można wyinterpretować z orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 1951 r., C 593/51, publ. OSN(C) 1952, nr 2, poz. 49, w którym to Sąd Najwyższy stwierdził, że cofnięcie pozwu z powodu zaspokojenia roszczenia nie jest cofnięciem pozwu w znaczeniu techniczno-prawnym. Oświadczenie powoda należy rozumieć, jako oznajmienie o zaspokojeniu roszczenia, co czyni zbędnym wydanie orzeczenia, co do dochodzonego roszczenia. Zaspokojenie przez stronę pozwaną roszczenia w toku procesu należy, zatem uznać za jednoznaczne z przegraniem sprawy przez stronę pozwaną. W tym przypadku stronie pozwanej należą się koszty procesu tylko wtedy, gdy nie dała ona powodu do wytoczenia procesu. Jeżeli pozwany, pomimo wcześniejszych wezwań go do spełnienia świadczenia, spełnia je dopiero po wytoczeniu powództwa, to z reguły uznać należy, że dał on w ten sposób powód do wytoczenia sprawy i zgodnie z odpowiednio stosowaną zasadą słuszności z art. 101 k.p.c., powinien ponieść koszty także w przypadku umorzenia postępowania na skutek cofnięcia pozwu. W takim przypadku przepis art. 203 § 2 k.p.c. nie będzie miał zastosowania ( por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 listopada 1995 r. I Acz 366/95, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1966 r. I PZ 30/66, OSA 1996/7-8/34, LEX nr 5988).

W realiach przedmiotowej sprawy mamy jednak do czynienia z odmienną sytuacją. Powódka (pozwana wzajemna) wystąpiła z pozwem o roszczenie jeszcze niewymagalne, albowiem w dacie wystąpienia z pozwem ( 28 listopada 2024 r.), powódka ( pozwana wzajemna) nie wystawiła jeszcze pozwanej ( powódce wzajemnej) rachunku, który był wymagany zgodnie z treścią umowy zlecenia do wypłaty wynagrodzenia. Pozwana ( powódka wzajemna) niezwłocznie po doręczeniu jej rachunku wypłaciła powódce (pozwanej wzajemnej) całe należne jej wynagrodzenie. Powódka ( pozwana wzajemna) cofnęła pozew częściowo w związku ze spełnieniem świadczenia, w pozostałej zaś części podtrzymała żądanie pozwu.

Mając na względzie, że powódka ( pozwana wzajemna) wystąpiła z powództwem przedwcześnie, nie sposób uznać, że bez procesu powódka ( pozwana wzajemna) nie uzyskałaby zaspokojenia swoich roszczeń, a pozwana ( powódka wzajemna) dała powód do wystąpienia z powództwem. W zakresie zaś, w jakim powódka ( pozwana wzajemna) pozwu nie cofnęła, jego żądanie okazało się niezasadne, i jako takie oddalone.

Powódkę ( pozwaną wzajemną) należy zatem traktować jako przegrywającą proces w całości.

Na koszty procesu poniesione przez wygrywającą proces w całości w zakresie powództwa głównego pozwaną (powódkę wzajemną) złożyło się wynagrodzenie jej pełnomocnika- adwokata w wysokości obliczonej na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) w kwocie 900 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W związku z tym, w pkt I podpunkt 3 wyroku zasądzono od powódki (pozwanej wzajemnej) K. D. na rzecz pozwanej (powódki wzajemnej) I. G. kwotę 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 98 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty ( art. 98 § 1 ¹ k.p.c.).

Jeśli chodzi o powództwo wzajemne, to również okazało się ono w całości niezasadne

W przedmiotowej sprawie pozwana (powódka wzajemna) I. G. domagała się zasądzenia na jej rzecz od powódki ( pozwanej wzajemnej) K. D. kwoty 3.874,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 23 września 2024 r. do dnia zapłaty, na którą składały się:

1.  Koszt ogłoszeń na portalu (...): 756, 40 zł;

2.  Wynagrodzenie R. C. za przeprowadzenie czynności rekrutacyjnych: 708,18 zł;

3.  Wynagrodzenie A. K. za przeprowadzenie szkolenia: 1. 204,80 zł;

4.  Szkoda poniesiona przez I. G. z tytułu osobistego wykonywania pracy, uniemożliwiającej rozwoju działalności, doskonalenie receptur: 1.204,80 zł.

Pozwana (powódka wzajemna) I. G. wyjaśniając podstawę swoich roszczeń wskazywała, że poszukiwała zleceniobiorcy, który był gotowy na dłuższą współpracę. Piekarnia pozwanej wytwarza bowiem produkty całkowicie bezglutenowe, a także dla diabetyków, osób z nietolerancją laktozy, kazeiny oraz dla wegan. Przeszkolenie osoby przyjętej do pracy jest długotrwałe i wymaga zaangażowania czasowego pozwanej bądź poniesienia kosztów szkolenia przeprowadzanego przez osobę już przeszkoloną. Czas trwania szkolenia wynosi pełny miesiąc w przypadku stanowiska, na które szkoliła się powódka. W związku z powyższym, minimalny okres współpracy, jaki pozwana oferowała osobom zainteresowanym współpracą to 3 miesiące. Pozwana (powódka wzajemna) wskazała, że już na etapie rekrutacji, którą w jej imieniu przeprowadzał zatrudniony w tym celu R. C., zarówno on, jak i sama pozwana (powódka wzajemna) wielokrotnie podkreślali, że pierwszy miesiąc współpracy obejmuje szkolenie przygotowujące do świadczenia usług w piekarni oraz, że warunkiem podstawowym jest ukończenie kursu.

Jeśli chodzi o zwrot kosztów szkolenia powódki (pozwanej wzajemnej) K. D., poniesiony przez pozwaną ( powódkę wzajemną), na który to złożyło się wynagrodzenia pracownika A. K., która to szkolenie przeprowadziła ( czego żadna ze stron nie kwestionowała) w kwocie 1.204,80 zł oraz koszty ( szkodę) w tej samej kwocie poniesioną w związku z tym, że szkolenie to prowadziła również pozwana, nie mogąc w tym czasie wykonywać innych czynności, to w ocenie Sądu kwoty są pozwanej ( powódce wzajemnej) nienależne.

I. G. jak również świadek R. C. twierdzili, że informowali powódkę ( pozwaną wzajemną) K. D., że liczą na długotrwałą współpracę i w sytuacji jej wcześniejszego zakończenia, będzie ona zmuszona ponieść koszty szkolenia. Zapis taki- choć w ocenie Sądu powinien, nie znalazł się jednak w zawartej przez strony 1 sierpnia 2024 r. umowie zlecenia. Pozwana ( powódka wzajemna) sama wskazywała, że późniejsze zawierane z pracownikami umowy zapis o konieczności zwrotu kosztów szkolenia już zawierały. Pozwana ( powódka wzajemna) w sytuacji tak koniecznego i długotrwałego (aż miesięcznego), kosztownego i specjalistycznego szkolenia jako przedsiębiorca niewątpliwie winna zadbać o refundcję jego kosztów w przypadku niepowodzenia we współpracy z zleceniobiorcą. W przypadku zatrudnienia na umowę o pracę, pracodawcy często zawierają z pracownikami tzw. umowy szkoleniowe, które precyzyjnie regulują, kiedy pracownik zobowiązany będzie do zwrotu poniesionych kosztów szkolenia.

Zdaniem Sądu, w sytuacji braku zawarcia zapisu o konieczności zwrotu kosztów szkolenia w umowie zlecenia, pozwana (powódka wzajemna) nie może się tych kosztów od powódki (pozwanej wzajemnej) skutecznie domagać. Wyłącznie wyraźna (nie dorozumiana czy domniemana) zgoda powódki ( pozwanej wzajemnej) na poniesienia takich kosztów w sytuacji wcześniejszej rezygnacji z pracy umożliwiałaby obciążenie nimi powódkę (pozwaną wzajemną). Co więcej, pracodawca decydując się świadomie na zatrudnienie pracownika bez odpowiednich kwalifikacji przy pracy w piekarni z tak wyspecjalizowanym i wyselekcjonowanym asortymentem, musi się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów odpowiedniego przeszkolenia takiego pracownika oraz ryzkiem, że pracownik taki wcześniej z pracy zrezygnuje. Winien zatem w umowie zawrzeć zapisy przewidujące obowiązek zwrotu kosztów szkolenia, by móc je następnie wyegzekwować.

W niniejszej sprawie nie było wątpliwości, że powódka (pozwana wzajemna) szkolenie przeprowadzone przez pracownika I. G. A. K. odbyła i że pozwana (powódka wzajemna) poniosła związane z nim koszty wynagrodzenia A. K..

W ocenie Sądu, brak jednak podstaw do obciążania tymi kosztami powódki ( pozwanej wzajemnej) mimo, że istotnie zrezygnowała ona ze świadczenia pracy na rzecz pozwanej (powódki wzajemnej) z umowy zlecenia przed jej terminem,

Jeśli zaś chodzi o szkodę – koszty poniesione przez pozwaną ( powódkę wzajemną) z tytułu osobistego wykonywania pracy w związku z rezygnacją z niej przez powódkę (pozwaną wzajemną), uniemożliwiającej rozwój działalności, doskonalenie, czy też utratę czasu przeznaczonego na szkolenie powódki (pozwanej wzajemnej), to wskazać należy, że I. G. jest przedsiębiorcą- właścicielem piekarni, w której zatrudniona została K. D., a zatem osobą odpowiedzialną za prowadzenie tej działalności. W zakres tej odpowiedzialności wchodzi konieczność wykonywania wszelkich obowiązków z tą działalnością związanych, w tym szkolenie nowego pracownika, organizacja zastępstwa za niego w sytuacji nieobecności czy rezygnacji z pracy, ostatecznie także nawet obowiązek osobistego świadczenia pracy za tego pracownika. Z tym niestety wiąże się prowadzenie działalności gospodarczej. Pozwana ( powódka wzajemna) nie może zatem obarczać powódki (pozwanej wzajemnej) kosztami- szkodą poniesioną w związku z koniecznością osobistej pracy w sytuacji rezygnacji przez K. D. z pracy. Zgodnie z art.746 § 2 k.c., już cytowanym, przyjmujący zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie, a zatrudniający na umowę zlecenia pracodawca musi się liczyć z ryzkiem, że pracownik z pracy zrezygnuje i będzie konieczność jego zastąpienia.

Jeśli chodzi o refundację kosztów poniesionych przez pozwaną ( powódkę wzajemną) w związku z kosztem zamieszczenia ogłoszeń na portalu (...) 756, 40 zł i kosztami wynagrodzenie R. C. za przeprowadzenie czynności rekrutacyjnych w kwocie 708,18 zł, to zdaniem Sądu, mimo, że pozwana ( powódka wzajemna), koszty te rzeczywiście poniosła, co zostało należycie udokumentowane, jej żądanie zapłaty z tego tytułu nie jest zasadne.

Jeśli chodzi o koszt zamieszczenia ofert pracy na (...), to pozwana ( powódka wzajemna) mogła również skorzystać z bezpłatnych ogłoszeń w ramach tej platformy, czy też poszukiwać pracownika innymi kanałami- poprzez np. zamieszczenie ogłoszenia na portalach społecznościowych. Trudno też wiązać te konkretne koszty ogłoszeń z rezygnacją z pracy przez K. D.. Pozwana (powódka wzajemna) w taki, czy inny sposób musiałaby poszukiwać pracownika. Również zatrudnienie specjalnie w tym celu rekrutera jawi się jako czynność niejako „na wyrost”, trudno bowiem uznać, że przez okres czasu od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. ( na taki okres czasu I. G. zawarła umowę zlecenia z rekruterem R. C.) poszukiwał on konkretnego pracownika ( K. D.) a następnie pracownika w miejsce K. D., w związku z czym powódka ( pozwana wzajemna) miałaby zrefundować koszty zlecenia czynności z zakresu rekrutacji. Obowiązek taki po pierwsze nie wynika z zawartej przez strony umowy zlecenia, po drugie pozwana (powódka wzajemna) lub ktoś z zatrudnionych przez nią osób mogły czynności z zakresu rekrutacji wykonać w ramach swoich pracowniczych obowiązków, nie są to bowiem czynności aż tak czasochłonne, by specjalnie do nich zatrudniać rekrutera.

W ocenie Sądu, nie sposób powódki ( pozwanej wzajemnej) obarczać tymi kosztami w sytuacji, gdy zawarła oba z pozwaną ( powódką wzajemną) zwykłą, prostą, zawierającą zaledwie kilka przepisów umowę zlecenia.

Żądania powództwa wzajemnego zgłoszone przez pozwaną ( powódkę wzajemną) zdaniem Sądu dalece wykraczają poza zakres umowy zlecenia i jako takie zostały przez Sąd w całości oddalone ( pkt II podpunkt 1 wyroku).

Pozwana (powódka wzajemna) I. G. jako przegrywająca proces w zakresie powództwa wzajemnego, zgodnie z cytowanym już wyżej art.98 k.p.c. jest zobowiązana do zwrotu powódce ( pozwanej wzajemnej) poniesionych w związku z nim kosztów. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika powódki- radcy prawnego w kwocie 917 zł, obliczone ma podstawie przepisu 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych w kwocie 900 złotych oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 złotych.

W związku z powyższym, Sąd w pkt II podpunkt 2 wyroku zasądził od pozwanej (powódki wzajemnej) I. G. na rzecz powódki (pozwanej wzajemnej) K. D. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.