Zarządzenie z 18 grudnia 2025, sygn. I C 961/21

Powódka D. M. wniosła przeciwko S. S. pozew domagając się zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwoty 25 000 zł, jednocześnie zastrzegając możliwość sprecyzowania żądania po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych, tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 9 marca 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu według norm przepisanych. Ponadto, powódka wniosła o ustalenie odpowiedzialności pozwanego wobec powódki za skutki zdarzenia z dnia 9 grudnia 2017 roku mogące powstać w przyszłości.

Powódka podniosła, że doznała krzywdy pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym z czynami zabronionymi popełnianymi przez pozwanego, za które został on prawomocnie uznany winnym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 10 marca 2020 roku, wydanego w sprawie sygn. akt II K 811/17. Jak podniosła, pozwany przez wiele lat dopuszczał się wobec niej przemocy fizycznej oraz psychicznej, działając w sposób uporczywy i długotrwały. Na skutek bezprawnych zachowań pozwanego powódka doznała obrażeń ciała, w szczególności stłuczenia miednicy i okolicy L-S oraz stłuczeń głowy. W wyniku pobicia powódki przez pozwanego w dniu 3 stycznia 2015 roku doznała ona rozległych obrażeń twarzoczaszki, w tym utraty przytomności oraz złamania jarzmowo-oczodołowego po prawej stronie, wymagającego repozycji i osteosyntezy z użyciem płytki tytanowej. Stwierdzono również przewlekłe zapalenie tkanek okołowierzchołkowych zęba 38. Powódka była hospitalizowana. Następstwa przedmiotowego zdarzenia odczuwa do chwili obecnej w postaci dolegliwości bólowych, pulsowania i drętwienia prawej strony twarzy, a także ograniczeń w wykonywani badań i zabiegów z użyciem rezonansu magnetycznego oraz lasera. Zdarzenie to spowodowało również trwałe zaburzenia snu i rozwój nerwicy. Powódka pozostaje pod opieką psychiatry, przyjmuje leki uspokajające i nasenne oraz korzysta z pomocy psychologicznej.

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany zaprzeczył twierdzeniom powódki, aby swoim zachowaniem miał spowodować u powódki cierpienia fizyczne, jak i psychiczne. Pozwany wskazał, iż powódka nie wykazała, aby doznała krzywdy w rozumieniu art. 445 kodeksu cywilnego. W szczególności zakwestionował spełnienie przesłanek mających wpływ na wysokość zadośćuczynienia, takich jak stopień oraz intensywność cierpień fizycznych i psychicznych, czas ich trwania, trwałość bądź nieodwracalność następstw, a także zakres negatywnych konsekwencji w sferze życia osobistego i społecznego powódki.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 3 stycznia 2015 roku w mieszkaniu przy ul. (...), (...)-(...) J. doszło do zdarzenia wywołanego czynem niedozwolonym popełnionym przez S. S. na szkodę D. M.. S. S. uderzył pięścią w prawą stronę twarzy D. M., w wyniku czego straciła przytomność. Po zgłoszeniu się D. M. na izbę przyjęć w (...)w J. została ona przetransportowana ambulansem do (...)w S., gdzie była hospitalizowana w okresie od 4 do 7 stycznia 2015 roku. Przeprowadzono tam zabieg repozycji i osteosyntezy złamania jarzmowo-oczodołowego z zastosowaniem płytki tytanowej. W trakcie hospitalizacji usunięto również ząb 38 z obecnymi zmianami okołowierzchołkowymi. W następstwie przedmiotowego zdarzenia powódka do chwili obecnej odczuwa dolegliwości w postaci zawrotów oraz bólu głowy, a także pulsujących punktowych bóli twarzoczaszki. Dolegliwości te doprowadziły do jej wycofania się z życia prywatnego, a w trakcie jazdy samochodem powódka doświadczała epizodów zapaści. Pozostaje pod stała opieką psychiatryczną. Po wyprowadzeniu się pozwanego nasilenie dolegliwości, w tym zapaści, uległo częściowemu zmniejszeniu. Powódka odczuwa także trwały dyskomfort psychiczny ora poczucie blokady związane z obecnością tytanowej płytki, która dodatkowo uniemożliwia jej wykonanie rezonansu magnetycznego oraz niektórych zabiegów medycznych i kosmetycznych.

( dowody: fakty bezsporne; akta sprawy sygn. akt II K 811/17; karta informacyjna nr 50 k.10; karta informacyjna leczenia szpitalnego k.11-11v; historia zdrowia i choroby w poradni chirurgii szczękowej i stomatologicznej k.12; TK 2 okolic anatomicznych k.13; kierowanie do poradni specjalistycznej k.14; obdukcja sądowo-lekarska k.15; zeznania powódki podczas rozprawy z dnia 28.09.2022 roku k.50-50v.; karta informacyjna porada ambulatoryjna k.16-17; karta informacyjna leczenia szpitalnego k.18-19; zaświadczenie lekarskie k.20)

W okresie od 2010 roku do 2017 roku pozwany dopuszczał się wobec powódki przemocy fizycznej i psychicznej, wszczynając awantury, bijąc ją, popychając, szarpiąc, ciągnąc za włosy, uderzając pięściami w twarz, a także znieważając ją słowami wulgarnymi, poniżając, krytykując oraz kierując wobec niej groźby pozbawienia życia. Zachowania te obejmowały również nadużywanie alkoholu, zakłócanie spokoju domowego, uporczywe dręczenie psychiczne, co istotnie pogarszało stan psychiczny i fizyczny powódki. Na przestrzeni tego czasu, w wyniku stosowanej przemocy powódka doznała obrażeń ciała, w tym stłuczenia miednicy i okolicy L-S oraz stłuczeń głowy i twarzy. Za opisane czyny pozwany został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 10 marca 2022 roku w sprawie pod sygn. akt II K 811/17. Wskutek apelacji, Sąd Okręgowy w Rybniku III Wydział Karny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 roku w sprawie pod sygn. akt III Ka 359/20 zmienił zaskarżony wyrok w zakresie zadośćuczynienia i podwyższył zasądzoną na rzecz powódki kwotę zadośćuczynienia do 10 000 zł. Zeznania świadków potwierdzają, iż powyższe zachowania S. S. w stosunku do D. M. miały negatywny wpływ na jej stan psychiczny i fizyczny, gdyż objawiały jej wycofaniem z życia społecznego, a także urazami na jej ciele w postaci m.in. wyrwanych włosów. Sąd dał jedynie częściowo wiarę zeznaniom pozwanego, dostrzegając ich umniejszający charakter oraz bagatelizowanie opisywanych zdarzeń. Pozwany prawdzie przyznał, że popchnął powódkę, jednak czynił to w sposób sugerujący, iż incydent ten nie miał większego znaczenia. Sąd podkreślił, że zeznania pozwanego są niekonsekwentne, wewnętrznie niespójne oraz w mniejszym stopniu logiczne. Ponadto przedstawiona przez niego wersja wydarzeń pozostaje w sprzeczności zarówno z zeznaniami powódki, jak i świadków, których relacje są wzajemne zbieżne i wiarygodne.

( dowody: wyrok Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 10.03.2020 roku sygn. akt II K 811/17 k.8; wyrok SO w Rybniku z dnia 28.01.2021roku sygn. akt III Ka 359/20; zeznania świadka A. N. podczas rozprawy z dnia 28.09.2022 roku, k.49-49v.; zeznania świadka A. P. podczas rozprawy z dnia 28.09.2022 roku, k.49v.-50; zeznania powódki D. M. podczas rozprawy z dnia 28.09.2022 roku, k.50-50v.; zeznania pozwanego S. S. podczas rozprawy z dnia 28.09.2022 roku, k.50v.-51)

D. M. w dniu 26 lutego 2021 roku skierowała do S. S. wezwanie do zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia stwierdzonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju w sprawie pod sygn. akt II K 811/17. Z uwagi na sposób i zakres uszkodzeń ciała, doznanie trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz poziom i okres doznawanej krzywdy D. M. wezwała S. S. do zapłaty na jej rzecz kwoty 40 000 zł z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia. zrekompensowanie wyrządzonej

( dowody: wezwanie do zapłaty k.21; potwierdzenie nadania przesyłki u operatora pocztowego k.21v.; śledzenie przesyłki k.22)

Celem określenia stanu zdrowia D. M. oraz czy w skutek zdarzenia z 3 stycznia 2015 roku doznała ona trwałego uszczerbku na zdrowiu, a także w celu określenia rokowań co do jej stanu zdrowia na przyszłość, Sąd na jej wniosek dopuścił oraz przeprowadził dowody z opinii biegłych sądowych z zakresu chirurgii, psychologii oraz stomatologii.

Biegły z zakresu chirurgii w opinii uzupełniającej stwierdził, że na skutek zdarzenia z dnia 3 stycznia 2015 roku D. M. doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 6%. Rokowania biegły określił jako dobre.

Biegły sądowy z zakresu psychologii, w opinii uzupełniającej, ocenił trwały uszczerbek na zdrowiu D. M. na łączną wartość 10%, wskazując na utrwalone zaburzenia nerwicowe związane z urazem czaszkowo-mózgowym oraz ujawnienie objawów zespołu stresu pourazowego ( (...)) w następstwie długotrwałej przemocy domowej. Rokowanie zostało określone jako niepewne z powodu braku możliwości wskazania przez biegłego czy objawy stresu ustąpią.

Z kolei biegły z zakresu stomatologii określił uszczerbek na zdrowiu D. M. na poziomie 0%, wskazując na brak danych w dokumentacji medycznej pozwalających powiązać stan zęba 38 z urazem z 2015 roku. Podkreślił, że konieczność usunięcia tego zęba była wynikiem przewlekłego procesu próchnicowego prowadzącego do nieodwracalnych zmian w miazdze zęba, a następnie do przewlekłego stanu zapalnego tkanek okołowierzchołkowych. Biegły zaznaczył jednak, iż uraz kości twarzoczaszki mógł powodować trudności w starannym wykonywaniu zabiegów higienicznych, co pośrednio mogło wpływać na pogorszenie stanu uzębienia. Powyższe oceny uszczerbku na zdrowi D. M. zostały dokonane przez biegłych w oparciu o obowiązujące Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku.

( dowody: opinia biegłego sądowego z zakresy chirurgii k.71, k.94-94v.; opinia biegłego sądowego z zakresu psychologii k.130-132, k.157-158; zeznanie biegłej sądowej z zakresu psychologii M. K. podczas rozprawy z dnia 14.03.2025 roku, k.190; opinia biegłego sądowego z zakresu stomatologii k.194-195)

Strony nie zgłosiły zastrzeżeń co do treści opinii, jak i opinii uzupełniających, a sąd uznał je za rzetelne i wiarygodne, w związku z czym oparł na nich swoje rozważania przy ustalaniu rozmiaru uszczerbku oraz wysokości należnego zadośćuczynienia.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

W ocenie Sądu roszczenie powódki o zapłatę zadośćuczynienia i odszkodowania znajduje oparcie w treści art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którymi w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowanemu przysługuje odpowiednia suma tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, a także zwrot wszelkich wynikłych z tego tytułu kosztów.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostawało, iż powódka w wyniku zdarzenia doznała złamania kości jarzmowej i szczęki, co skutkowało trwałym uszczerbkiem na zdrowiu w łącznej wysokości 16%, ustalonym w opinii biegłych sądowych. Opinie te zostały sporządzone w sposób rzetelny, logiczny i pełny, a strony nie zgłosiły do nich dalszych zastrzeżeń. Sąd w całości podzielił wnioski biegłych i oparł na nich swoje ustalenia faktyczne.

Przy określaniu wysokości należnego zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w tym rodzaj i rozmiar doznanych obrażeń, intensywność oraz czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, długotrwałość leczenia, a także trwałe następstwa zdarzenia z 3 stycznia 2015 roku wpływające na codzienne funkcjonowanie powódki. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że powódka przeszła repozycje i osteosyntezę złamania jarzmowo-oczodołowego, była hospitalizowana, a następnie wymagała dalszej rekonwalescencji.

Sąd miał również na względzie wpływ zdarzenia na psychikę powódki wystąpienie stanów lękowych, zaburzeń nerwicowych oraz konieczność podjęcia leczenia psychologicznego i psychiatrycznego. Powódka z powodu przedmiotowego zdarzenia wycofała się z życia społecznego i towarzyskiego.

W toku postępowania, działając zgodnie ze zgłoszonym uprzednio w pozwie zastrzeżeniem co do sprecyzowania żądania po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych, powódka rozszerzyła powództwo, wnosząc o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 40 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 9 marca 2021 roku do dnia zapłaty.

Sąd uwzględnił roszczenie powódki w całości. Jednocześnie uznał, że odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 15 000 zł mogą być naliczane dopiero od dnia 24 lipca 2025 roku, albowiem pismo zawierające rozszerzenie powództwa do kwoty 40 000 zł zostało doręczone pełnomocnikowi pozwanego w dniu 23 lipca 2025 roku. W konsekwencji sąd oddalił powództwo w części dotyczącej żądania odsetek za okres poprzedzający doręczenie pisma, tj. przed dniem 23 lipca 2025 roku.

Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż odpowiednią kwotą zadośćuczynienia, która w sposób adekwatny kompensuje doznaną przez powódkę krzywdę, jest suma 40 000 zł. Kwota ta nie jest ani wygórowana, ani zaniżona, mieści się w granicach przyjmowanych przez orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego dla podobnych przypadków1.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uwzględnił powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz powódki łączną kwotę 40 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 25 000 zł od dnia 9 grudnia 2021 roku oraz od kwoty 15 000 zł od dnia 24 lipca 2025 roku.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł w punkcie 2. wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 3) wyroku na podstawie 100 zdanie 2 kodeksu postępowania cywilnego, a także § 2 pkt 5 w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radcy prawnego. Powódka poniosła koszty procesu w łącznej kwocie 6 717 zł, w tym 1 250 zł opłata od pozwu, 750 zł opłata od rozszerzenia powództwa, 3 600 zł koszty zastępstwa procesowego, 17 zł opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa, 100 zł opłata od wniosku o udzielenie zabezpieczenia, 1 000 zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego.

W toku postępowania poniesiono wydatki z tytułu wynagrodzeń biegłych na łączną kwotę 1 653,80 zł, z czego 1 000 zł zostało pokryte z zaliczki uiszczonej przez powódkę, a pozostała kwota została tymczasowo wyłożona ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, orzeczono jak w pkt 4) wyroku.

J., 18 grudnia 2025 roku

Sędzia Łukasz Garbuliński