Zarządzenie z 19 grudnia 2025, sygn. VI GC 858/25

UZASADNIENIE

postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 19 grudnia 2025 roku

(k. 100 akt)

Nakazem zapłaty z dnia 25 lipca 2025 roku wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt VI GNc 2357/25 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni orzekł, aby pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zapłacił na rzecz powoda „(...) spółki komandytowej z siedzibą w Ł. kwotę 30 860,68 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 30 563,14 złotych za okres od dnia 17 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty, a także koszty procesu w kwocie 3 961 złotych.

Z zachowaniem ustawowego terminu pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia.

Zarządzeniem z dnia 01 września 2025 roku (k. 60 akt) zobowiązano przez portal informacyjny pełnomocnika pozwanego – r. pr. T. W. m. in. do usunięcia braku formalnego sprzeciwu od nakazu zapłaty poprzez przedłożenie pełnomocnictwa, z którego wynikać będzie, że jest on uprawniony do reprezentowania pozwanego w niniejszej sprawie przed sądami powszechnymi – w 2 egzemplarzach, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszego zobowiązania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Odpis powyższego zobowiązania został uznany za doręczony pełnomocnikowi pozwanego w dniu 17 września 2025 roku (k. 68 akt), wobec czego termin do usunięcia braku formalnego sprzeciwu od nakazu zapłaty upływał z dniem 24 września 2025 roku.

W związku z tym, że w zakreślonym terminie do akt nie wpłynęła żadna korespondencja w sprawie, postanowieniem z dnia 03 października 2025 roku (k. 70 akt) Sąd odrzucił sprzeciw pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanego przez starszego referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Gdyni w dniu 25 lipca 2025 roku w sprawie o sygn. akt VI GNc 2357/25 wskazując, że braki formalne tego środka zaskarżenia nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie.

Odpis powyższego postanowienia został uznany za doręczony pełnomocnikowi pozwanego w dniu 21 października 2025 roku (k. 75 akt).

Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia (do Sądu Okręgowego w Gdańsku) został doręczony pozwanemu w dniu 08 października 2025 roku (k. 76 akt).

W związku z niezaskarżeniem postanowienia z dnia 03 października 2025 roku w ustawowym terminie, orzeczenie to (postanowienie z dnia 03 października 2025 roku) stało się prawomocne, a następnie na wniosek powoda zostało zaopatrzone w klauzulę wykonalności postanowieniem z dnia 17 listopada 2025 roku (k. 84 akt).

Pismem z datą w nagłówku „dnia 15 grudnia 2025 roku” pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniósł o zobowiązanie pozwanego „do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje sprzeciw w niniejszej sprawie”; o przywrócenie terminu „do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje sprzeciw w niniejszej sprawie”; o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem oraz o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że w jego ocenie zgodnie z przywołanym w piśmie orzeczeniem Sądu Najwyższego brak należytego umocowania mógł być konwalidowany przez stronę, którą Sąd – po nieuzupełnieniu w tym zakresie braków formalnych sprzeciwu od nakazu zapłaty przez pełnomocnika – winien był wezwać do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje sprzeciw złożony w niniejszej sprawie. Pozwany wskazał przy tym, że o zobowiązaniu do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa powziął wiedzę dopiero w dniu 08 grudnia 2025 roku, kiedy to prezes zarządu powoda w związku z zajęciem komorniczym „dokonał wglądu w akta sprawy”, wcześniej zaś nie było kontaktu z pełnomocnikiem.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jakkolwiek Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znane są poglądy wyrażane w orzecznictwie, w tym także Sądu Najwyższego, zgodnie z którymi brak formalny pisma procesowego w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika może być usunięty potwierdzeniem strony dokonanych przez niego czynności, a sąd w tym celu powinien wyznaczyć stronie odpowiedni termin, niemniej jednakże poglądu tego Sąd meriti nie podziela.

W przedmiotowej sprawie w związku z nieprawidłowym umocowaniem pełnomocnika pozwanego, Sąd stwierdzając przedmiotowy brak formalny sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wszczął zgodnie z treścią art. 130 k.p.c. procedurę naprawczą zobowiązując pełnomocnika pozwanego w osobie radcy prawnego m. in. do usunięcia braku formalnego tego środka zaskarżenia poprzez przedłożenie pełnomocnictwa, z którego wynikać będzie, że jest on uprawniony do reprezentowania pozwanego w niniejszej sprawie przed sądami powszechnymi – w 2 egzemplarzach, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszego zobowiązania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Odpis powyższego zobowiązania został uznany za doręczony pełnomocnikowi pozwanego przez portal informacyjny w dniu 17 września 2025 roku (k. 68 akt), wobec czego termin do usunięcia braku formalnego sprzeciwu od nakazu zapłaty upływał z dniem 24 września 2025 roku.

W ocenie Sądu brak jest dostatecznego uzasadnienia prawnego, aby nieuzupełnienie, mimo zastosowania procedury naprawczej, przez pełnomocnika braku formalnego pisma w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika miało powodować obowiązek Sądu ponowienia wezwania do jego (braku formalnego) uzupełnienia przez samą stronę poprzez potwierdzenie dokonanej czynności. W ocenie Sądu brak też podstaw prawnych do tego, by tenże brak uznawać za inny brak formalny (np. brak podpisu pod pismem) skutkujący koniecznością ponowienia procedury naprawczej wobec strony. Taki obowiązek – ponowienia procedury naprawczej wobec strony – nie wynikający wprost z przepisów prawa, a wręcz stojący w sprzeczności z treścią § 2 art. 130 k.p.c., stanowiłby dodatkową, nieprzewidzianą w przepisach prawa, szansę dla strony na uzupełnienie braków formalnych pisma i prowadziłby zdaniem Sądu do naruszenia zasady równości stron postępowania.

Z powyższych względów brak było podstaw prawnych do zobowiązania pozwanego „do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje sprzeciw w niniejszej sprawie”, a w konsekwencji do przywrócenia mu terminu „do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje sprzeciw w niniejszej sprawie”, o czym Sąd orzekł w oparciu o treść art. 130 k.p.c. w zw. z art. 171 k.p.c. (punkt pierwszy i drugi sentencji postanowienia).

Jedynie na marginesie wskazać należy, że pozwany podjął decyzję o powierzeniu prowadzenia jego sprawy pełnomocnikowi zawodowemu w osobie radcy prawnemu, zaś w przypadku stwierdzonych uchybień w jej prowadzeniu przysługują mu roszczenia, jakie kierować może wobec tego pełnomocnika. Ewentualne zaniedbania pełnomocnika reprezentującego stronę nie wyłączają bowiem negatywnych dla niej konsekwencji procesowych, tak jak pełnomocnika obciążają ewentualne zaniechania osób, którymi się posługuje (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 stycznia 2019 roku, sygn. akt III CZ 45/19).

Odnosząc się natomiast do wniosku pozwanego (...) spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem oraz o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem, wskazać należy, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 169 § 1 k.p.c. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia temu terminowi. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca (art. 171 k.p.c.).

W niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że odpis postanowienia z dnia 03 października 2025 roku został doręczony nie tylko pełnomocnikowi pozwanego, ale także – i to wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia (do Sądu Okręgowego w Gdańsku) – bezpośrednio pozwanemu i przez niego odebrany w dniu 08 października 2025 roku. Od tego dnia zatem pozwany miał wiedzę, że Sąd sprzeciw pozwanego odrzucił, jak też wiedzę o przyczynie odrzucenia, na którą wskazano w sentencji postanowienia (oraz o sposobie zaskarżenia tegoż rozstrzygnięcia).

W powyższych okolicznościach nie sposób więc uznać, że przyczyna uchybienia przez pozwanego terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku – w postaci niewiedzy o treści postanowienia – nie tylko powstała, ale i ustała dopiero z dniem 08 grudnia 2025 roku, kiedy to prezes zarządu powoda w związku z zajęciem komorniczym „dokonał wglądu w akta sprawy”. Postanowienie to znane było bowiem pozwanemu już od dnia 08 października 2025 roku i co więcej, mimo podnoszonego braku kontaktu z dotychczasowym pełnomocnikiem, pozwany nie podjął żadnych wymaganych ramami należytej staranności czynności, w tym np. nie zapoznał się z aktami sprawy, mimo że siedziba Sądu i pozwanego znajdują się w tej samej miejscowości. Wskazać przy tym należy, że przewidziany w przepisie art. 171 k.p.c. termin tygodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej jest terminem ustawowym, a zatem nie może być on ani skracany, ani przedłużany, zaś jego niezachowanie wywołuje skutki określone w art. 171 k.p.c., tj. odrzucenie wniosku. Na bieg tego terminu nie mogą przy tym wpływać w żadnej mierze czynności podejmowane przez pozwanego po powzięciu informacji o wydaniu przeciwko niemu przedmiotowego postanowienia, takie jak ustanowienie nowego pełnomocnika, czy oczekiwanie aż zapozna się on, czy sama strona z aktami sprawy.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 171 k.p.c. orzekł jak w punkcie trzecim sentencji postanowienia, tj. odrzucił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem jako spóźniony.

Odnośnie zaś do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie czwartym sentencji postanowienia, to wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 357 § 2 k.p.c. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Doręczając postanowienie stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, należy ją pouczyć o dopuszczalności, warunkach, terminie i sposobie złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia tego postanowienia i wniesienia środka zaskarżenia albo o tym, że postanowienie nie podlega uzasadnieniu lub zaskarżeniu. Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd uzasadnia tylko wtedy, gdy podlega ono zaskarżeniu, i tylko na żądanie strony zgłoszone w terminie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która zażądała sporządzenia uzasadnienia i doręczenia postanowienia z uzasadnieniem (§ 2 ¹).

W niniejszej sprawie termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 03 października 2025 roku upływał pozwanemu najpóźniej z dniem 28 października 2025 roku, stąd też wniosek pozwanego złożony w dniu 15 grudnia 2025 roku jako spóźniony podlegał w oparciu o treść art. 357 § 2 ¹ k.p.c. w zw. z art. 328 § 4 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. odrzuceniu.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 26 stycznia 2026 roku