Wyrok z 23 grudnia 2025, sygn. I C 524/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 grudnia 2025r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Małgorzata Kłek
Protokolant:	Starszy sekretarz sądowy Żaneta Kowalska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w B.

sprawy z powództwa U. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w J.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w J. na rzecz powoda U. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. kwotę 1403,52 zł (jeden tysiąc czterysta trzy złote i pięćdziesiąt dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 21.07.2023 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałej części powództwo oddala ;

III.  zasądza od powoda U. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. na rzecz pozwanego (...) S.A. z siedzibą w J. kwotę 96,80 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt groszy) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych kwotę :

- 318,92 zł (trzysta osiemnaście złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) od powoda U. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod (...) z siedzibą w B.,

- 136,68 zł ( sto trzydzieści sześć złotych i sześćdziesiąt osiem groszy) od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w J..

Sygn. akt I C 524/24 upr

UZASADNIENIE

Powódka U. B. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w J. kwoty 4.377,57 zł tytułem częściowego odszkodowania za szkodę na pojeździe R. (...) (1) o nr rej (...) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 09.11.2022 do dnia zapłaty oraz zasądzenie kwoty 300 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej opinii wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21.07.2023 r. do dnia zapłaty. Powódka wniosła ponadto o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu żądania powódka wskazała, iż w dniu 22.09.2022 r. doszło do zdarzenia, w którym uszkodzeniu uległ samochód R. (...) (1) o nr rej. (...) należący do Z. V.. Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody. Szkoda została zarejestrowana pod numerem (...). Sprawca szkody objęty był ochroną ubezpieczeniową u pozwanego. Umową przelewu wierzytelności właściciel pojazdu przeniósł na (...) sp. z o.o. przysługującą mu w stosunku do pozwanego wierzytelność za szkodę komunikacyjną, którą to wierzytelność następnie nabyła powódka. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wykonał kalkulację naprawy a następnie uznał co do zasady swoją odpowiedzialność odszkodowawczą i przyznał i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie tytułem kosztów naprawy pojazdu w kwocie 3.016,35 zł. W związku z kwestionowaniem przez powódkę wysokości ustalonej wartości szkody, powódka wykonała opinię prywatną, która wykazała wartość szkody na kwotę 7.393,92 zł. Powódka niniejszym powództwem dochodzi różnicy pomiędzy odszkodowaniem należnym a wypłaconym przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego, w kwocie 4.377,57 zł. Termin wymagalności roszczenia z tytułu częściowego odszkodowania oznaczono na dzień 09.11.2022 r., termin wymagalności roszczenia z tytułu zwrotu kosztów sporządzenie prywatnej opinii oznaczono na dzień 21.07.2023 r.

Pozwany (...) S.A. z siedzibą w J. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm prawem przepisanych. Pozwany przyznał, iż przyjął odpowiedzialność za szkodę poniesioną przez Z. V. wskutek uszkodzenia jego pojazdu marki R. (...) (2) w kolizji z dnia 22 września 2022 r. Pozwany ustalił wysokość odszkodowania na pokrycie kosztów naprawy auta na kwotę 3.016,35 zł. Odszkodowanie na naprawę auta obliczone zostało wedle kalkulacji sporządzonej przez pozwanego. Poszkodowany nie udokumentował bowiem poniesienia kosztów naprawy, a w szczególności tego, że koszty te przewyższyły wypłaconą przez pozwanego kwotę odszkodowania. Pozwany oferował poszkodowanemu przeprowadzenie naprawy z rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej i z zachowaniem gwarancji jej jakości. Ponadto pozwany zastrzegł, że w przypadku podjęcia naprawy w warsztacie innym, niż wskazany przez pozwanego wysokość kosztów naprawy będzie zaakceptowana tylko do kwoty kosztów naprawy w sieci naprawczej (...) S.A. Pozwany zakwestionował żądanie powódki w przedmiocie refundacji kosztów sporządzenia załączonej do pozwu kalkulacji. W ocenie pozwanego nie jest to element szkody poniesionej przez poszkodowanego lecz bieżących kosztów uzyskania przychodu w działalności gospodarczej prowadzonej przez powódkę.

W replice na odpowiedź na pozew powódka podtrzymała stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił co następuje :

W dniu 22.09.2022 r. doszło do zdarzenia, w którym uszkodzeniu uległ samochód R. (...) (1) o nr rej. (...) należący do Z. V..

( dowód: akta szkody załączone do odpowiedzi na pozew – płyta(...)k. 49, bezsporne)

W wyniku zdarzenia doszło do uszkodzenia w samochodzie poszkodowanego marki R. (...) (1) o nr rej. (...) elementów pojazdu: szyba czołowa, błotnik przedni prawy, pokrywa przednia.

( dowód: akta szkody – płyta (...) k. 49, opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k. 95-107, 130-131)

Sprawca szkody w dacie zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. z siedzibą w J..

(bezsporne)

Szkoda w samochodzie R. (...) (1) o nr rej. (...) została zgłoszona pozwanemu w dniu 22.09.2022 r. i zarejestrowana pod numerem (...).

(dowód: zgłoszenie szkody – akta szkody – płyta (...) – k. 49)

W uszkodzonym pojeździe została wymieniona szyba czołowa, koszt naprawy wyniósł 1.091,96 zł.

(dowód: faktury VAT k. 77 -78, potwierdzenia zapłaty k. 79-80)

Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ustalił i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 3.016,35 zł.

(dowód: pismo pozwanego z dnia 08.11.2022 r. - akta szkody – płyta (...) – k. 49, bezsporne)

W dniu 01.06.2023 r. poszkodowany Z. V. zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. umowę cesji wierzytelności przysługującej poszkodowanemu w stosunku do (...) S.A. w związku ze zdarzeniem z dnia 22.09.2022 r. , na skutek którego uszkodzeniu uległ pojazd R. (...) (1) o nr rej. (...). Postępowanie likwidacyjne zarejestrowane pod nr (...).

(dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 9-10)

W dniu 05.06.2023 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. zawarł z U. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. umowę cesji wierzytelności przysługującej zbywcy w stosunku do (...) S.A. z siedzibą w J. w związku ze szkodą powstałą w dniu 22.09.2022 r. w pojeździe marki R. (...) (1) o nr rej. (...).

(dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 12-13)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części .

Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów oraz kopii dokumentów, w tym akt szkody, albowiem prawdziwość zawartych w nich treści nie była kwestionowana przez strony, nie budzi też wątpliwości Sądu. Sąd uwzględnił także zeznania świadka Z. V. , którym Sąd dał wiarę , jako że są spójne, logiczne, konsekwentne, zgodne z zasadami doświadczenia życiowego , znajdują potwierdzenie w przedłożonych przez świadka dokumentach potwierdzających częściową naprawę uszkodzonego pojazdu .

Sporem pomiędzy stronami objęta była jedynie wartość szkody w pojeździe poszkodowanego marki R. (...) (1) o nr rej. (...). Pozostałe okoliczności sprawy były pomiędzy stronami bezsporne, w szczególności okoliczności zaistnienia szkody, zakres uszkodzeń pojazdu oraz odpowiedzialność pozwanego za szkodę. Pozwany nie kwestionował legitymacji czynnej powoda.

Celem ustalenia wartości szkody, tj. uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu poszkodowanych Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych W. Z..

Wskazać należy, iż w materiałach akt sprawy w tym w aktach szkody brak jest protokołu oględzin, w którym znajdowałaby się kwalifikacja uszkodzeń samochodu poszkodowanego z podziałem kwalifikacji uszkodzeń do wymiany i naprawy. Biegły ustalając uzasadniony koszt naprawy uszkodzonego pojazdu opierał się na kalkulacjach sporządzonych przez powoda i pozwanego oraz dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach szkody.

Biegły wskazał, iż przyjmując stawkę za robociznę stosowaną w rzemieślniczych warsztatach naszego rejonu, to jest w wysokości netto 120 zł/rbg zarówno dla prac mechaniczno-blacharskich jak i lakierniczych koszt naprawy uszkodzeń powypadkowych samochodu R. (...) (1) o nr rej. (...) powstałych w zdarzeniu z dnia 22.09.2022 r. wyniósłby brutto 7.833,99 zł.

Zastrzeżenia do powyższej opinii wniósł pozwany, wnosząc o uwzględnienie w kalkulacji nakładów dotąd rzeczywiście już poniesionych przez poszkodowanego na wykonanie częściowej naprawy pojazdu.

W opinii uzupełniającej biegły wskazał, że po uwzględnieniu rzeczywiście już poniesionych kosztów wymiany szyby czołowej, przyjmując zakres uszkodzeń pojazdu, przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę w wysokości 120,00 zł/rbg zarówno dla prac mechaniczno-blacharskich jak i lakierniczych koszt naprawy uszkodzeń naprawy powypadkowej wyniesie 4.875,73 zł.

Wydana przez biegłego opinia z dnia 24.02.2025 r. (k. 95-107) w ocenie Sądu jest pełna, wyczerpująca, nie zawiera sprzeczności, błędów faktycznych ani logicznych. Dlatego też Sąd podzielił jej wnioski w całości.

Wskazana w opinii biegłego kwota 4.875,73 zł brutto jako uzasadniony koszt naprawy uszkodzeń powypadkowych samochodu marki R. (...) (1) o nr rej. (...) powstałych w kolizji drogowej w dniu 22.09.2022 r. jest o 1.859,38 zł wyższa od kwoty 3.016,35 zł wypłaconej dotychczas powodowi przez pozwanego tytułem odszkodowania.

Wskazać należy, iż z art. 363 § 2 k.c. wynika, że poszkodowany może wybrać, czy naprawienie szkody ma nastąpić przez przywrócenie do stanu poprzedniego, czy przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Poszkodowany może te roszczenia kierować bezpośrednio do ubezpieczyciela, który odpowiada w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. Z przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wynika, że naprawienie szkody przez ubezpieczyciela może polegać tylko na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej, nawet więc gdy poszkodowany wybiera naprawienie szkody przez przywrócenie do stanu poprzedniego, to świadczenie zakładu ubezpieczeń sprowadza się do wypłaty sumy pieniężnej. Skoro ma ona jednak pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie do stanu poprzedniego, to wysokość tego odszkodowania powinna pokryć wszystkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki niezbędne do przywrócenia stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu. ( por. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r. III CZP 80/11).

Na tle powyższego, podkreślenia wymaga, że z art. 361§2 KC wynika obowiązek pełnej kompensacji szkody. Celem kompensacji szkody poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania jak najtańszych sposobów likwidacji szkody, ma natomiast prawo wyboru takiego sposobu przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, który ten stan przywróci w stopniu najpełniejszym. W szczególności obowiązek poszkodowanego minimalizowania szkody nie polega na ograniczaniu należnego stronie odszkodowania przez wybór najtańszych sposobów jej naprawienia, ale na takim postępowaniu w trakcie zdarzenia powodującego szkodę i bezpośrednio po nim by ograniczyć rozmiar szkody w sensie faktycznym. Poszkodowany ma prawo wyboru w jakim warsztacie naprawczym dokona naprawy , jak też czy naprawa zostanie dokonana nowymi częściami oryginalnymi czy też częściami nieoryginalnymi lub używanymi. W konsekwencji poszkodowany nie jest związany jakąkolwiek ofertą naprawy przedstawioną przez zobowiązanego – towarzystwo ubezpieczeń .

W niniejszej sprawie poszkodowany dokonał częściowej naprawy, wobec czego w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego sprawcy szkody, może żądać odszkodowania w wysokości odpowiadającej niezbędnym i uzasadnionym ekonomicznie kosztom przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Uzasadnionymi kosztami naprawy uszkodzonego pojazdu marki R. (...) (1) o nr rej. (...) są koszty w kwocie 4.875,73 zł. Jednak biorąc pod uwagę fakt, iż poszkodowany w chwili likwidacji szkody był płatnikiem podatku VAT i miał możliwość odliczenia od zafakturowanych kosztów naprawy 50% podatku.

Wskazać również należy, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości legitymacja czynna powoda do wytoczenia powództwa przeciwko pozwanemu.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Stosownie do §2 przywołanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Poza wynikającym z art. 449 kc ograniczeniem zbywania roszczeń o odszkodowanie z tytułu majątkowych i niemajątkowych szkód na osobie, nie ma innych ustawowych ograniczeń możliwości przelewu roszczeń odszkodowawczych, w szczególności przelewu przez poszkodowanego roszczeń wobec ubezpieczyciela z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za wyrządzone w wypadkach komunikacyjnych osobom trzecim szkody w mieniu, w tym także za zniszczenie lub uszkodzenie pojazdu. Zbywalności tych roszczeń nie sprzeciwia się też właściwość zobowiązania.

Ciągiem Umów przelewu wierzytelności z dnia 01.06.2023 r. i 05.06.2023 r. powódka nabyła od poszkodowanego wierzytelność z tytułu odszkodowania należnego od ubezpieczyciela.

W konsekwencji Sąd uwzględnił powództwo w części i zasądził na rzecz powódki kwotę 1.403,52 zł tytułem odszkodowania, stanowiącą różnicę pomiędzy uzasadnionymi kosztami naprawy uszkodzonego pojazdu w kwocie 4.875,73 zł brutto, 3.964,01 zł neto, uwzględniając możliwość odliczenia 50% podatku od zafakturowanych kosztów naprawy, a kwotą odszkodowania wypłaconą przez pozwanego poszkodowanemu w wysokości 3.016,35 zł. W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił jako nieuzasadnione.

Sąd nie uwzględnił roszczenia dotyczącego zwrotu kosztów ekspertyzy prywatnej. Co prawda powódka przedłożyła fakturę VAT na dowód powstania kosztów, jednakże nie przedłożyła dowodu na uiszczenie tej kwoty.

O roszczeniu odsetkowym Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 kc. Zgodnie z tym przepisem jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Zgodnie z treścią art. 817 § 1 kc ubezpieczyciel ( co do zasady) zobowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. W dniu 13 lipca 2023 r. powód wystąpił do pozwanego o wypłatę dodatkowej kwoty odszkodowania ponad kwotę wypłaconą wcześniej poszkodowanemu na mocy decyzji z dnia 08.11.2022 r. (wiadomość e-mail k. 15) , zakreślając pozwanemu termin 7 dni. Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania ponad przyznaną wcześniej kwotę, wobec czego pozostawał w zwłoce z zapłatą pozostałej kwoty odszkodowania od dnia 21 lipca 2023 r. .

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zasądzając od powódki na rzecz pozwanego kwotę 96,80 zł. Powódka wygrała bowiem sprawę w 30%. Na koszty procesu w wysokości 1.817,00 zł, poniesione przez powoda składały się: 400,00 zł opłaty od pozwu, 900,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, 500,00 zł z tytułu kosztów opinii biegłego. Pozwany wygrał sprawę w 70%. Koszty procesu poniesione przez pozwanego wynosiły 917,00 zł, na które składały się: 900,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.

Bilansując kwoty kosztów poniesionych przez strony z uwzględnieniem zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 § 1 kpc, w ostatecznym rozrachunku Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 96,80 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Na podstawie art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w punkcie IV Sąd nakazał pobrać od powódki kwotę 318,92 zł oraz od pozwanego kwotę 136,68 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych związanych z wynagrodzeniem biegłego mając na uwadze w jakim zakresie każda ze stron przegrała proces.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

B., 12.01.2026 r.