Wyrok z 12 stycznia 2026, sygn. I C 56/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia, 12 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Puławach I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Kamil Orzechowski

Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Marzanna Ruszak

po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2025 roku w Puławach na rozprawie

sprawy z powództwa M. S. (1) i A. S.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki M. S. (1) kwotę 9400 zł (dziewięć tysięcy czterysta złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty - tytułem zadośćuczynienia;

II.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki M. S. (1) kwotę 1050 zł (tysiąc pięćdziesiąt złotych) - tytułem odszkodowania;

III.  w pozostałym zakresie powództwo M. S. (1) oddala;

IV.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda A. S. kwotę 9700 zł (dziewięć tysięcy siedemset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty - tytułem zadośćuczynienia;

V.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda A. S. kwotę 1050 zł (tysiąc pięćdziesiąt złotych) - tytułem odszkodowania;

VI.  w pozostałym zakresie powództwo A. S. oddala;

VII.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki M. S. (1) kwotę 594,50 zł (pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów postępowania;

VIII.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda A. S. kwotę 1148 zł (tysiąc sto czterdzieści osiem złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów postępowania;

IX.  nakazuje ściągnąć od powódki M. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Puławach kwotę 867,77 zł (osiemset sześćdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt siedem groszy) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych z sum budżetowych Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Puławach;

X.  nakazuje ściągnąć od powoda A. S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Puławach kwotę 867,70 zł (osiemset sześćdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych z sum budżetowych Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Puławach;

XI.  nakazuje ściągnąć od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Puławach kwotę 1804,74 zł (tysiąc osiemset cztery złote siedemdziesiąt cztery grosze) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych z sum budżetowych Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Puławach.

Sygnatura akt I C 56/22

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 19 października 2021 roku (data nadania k. 98) M. S. (1) i A. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o zasądzenie od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., odpowiednio M. S. (1) kwoty 10450 zł w tym kwoty 9400 zł tytułem zadośćuczynienia za doznana krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia oraz kwoty 1050 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, a A. S. kwoty 10750 zł w tym kwoty 9700 zł tytułem zadośćuczynienia za doznana krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia oraz kwoty 1050 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz obydwaj powodowie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norma prawem przepisanych. W uzasadnieniu żądania powodowie wskazali, że w dniu 8 marca 2020 roku kierowca pojazdu marki C. (...) o nr rej. (...) nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniu w wyniku czego doszło do zderzenia z samochodem osobowym marki A. (...) którym kierował powód A. S., a pasażerem samochodu marki A. (...) była powódka M. S. (1). Pojazd sprawcy wypadku był ubezpieczony w Towarzystwie (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.. Pozwane Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wypłaciło powodowi A. S. tytułem zadośćuczynienia kwotę 300 zł oraz kwotę 129,78 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu, a powódce M. S. (1) kwotę 600 zł tytułem zadośćuczynienia, odmawiając powodom wypłaty dalszych kwot. (pozew k. 7-18)

W odpowiedzi na pozew pozwany zakład ubezpieczeń reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany podniósł m.in, że wypłacone powodom kwoty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę są adekwatne do rozmiaru krzywdy, jakiej doznali powodowie w skutek zdarzenia z dnia 8 marca 2020 roku. Pozwany zakład ubezpieczeń podniósł, że żądanie odszkodowania obejmującego koszty leczenia w wysokości po 1050 zł na rzecz każdego z powodów zostało odmówione z uwagi na brak udokumentowania niemożności skorzystania przez powodów z usług medycznych w ramach NFZ. Dokumentacja leczenia prywatnego powódki dotyczyła nie tylko urazu kręgosłupa szyjnego powstałego w wyniku wypadku z dnia 8 marca 2020 roku ale również wcześniej doznanego urazu stawu skokowego. (odpowiedź na pozew k. 121-129v.)

Pismem procesowym z dnia 28 listopada 2025 roku pełnomocnik powodów M. S. (1) i A. S. rozszerzył powództwo na rzecz M. S. (1) z kwoty 9400 zł do kwoty 19400 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty oraz na rzecz A. S. z kwoty 9700 zł do kwoty 17700 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty. (pismo k. 353-356)

W toku dalszego postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska procesowe.

Sąd Rejonowy w Puławach ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 8 marca 2020 roku A. S. i M. S. (1) poruszali się samochodem osobowym marki A. (...) w miejscowości M., Kierujący samochodem osobowym marki C. (...) nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniu w wyniku czego doszło do zderzenia z samochodem osobowym marki A. (...) prowadzonym przez A. S.. Sprawca kolizji miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. W chwili zdarzenia z dnia 8 marca 2020 roku powód A. S. miał 33 lata, był zawodowym kierowcą, a powódka M. S. (1) miała 33 lata była zawodowym żołnierzem.

(dowód: zeznania powoda A. S. k. 164v. - 167, zeznania powódki M. S. (1) k. 156 - 159, potwierdzenie zgłoszenia szkody-akta szkody płyta CD k. 137, notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji k. 20 - 21, protokoły przesłuchania k. 22 - 29)

Po kolizji powodowie A. S. i M. S. (1) zostali zabrani karetką pogotowia do Szpitala Miejskiego w T.. powód A. S. został poddany badaniu stanu trzeźwości, które nie wykazało upojenia alkoholowego. Powodowie mieli podczas wypadku zapięte pasy bezpieczeństwa. Bezpośrednio po zdarzeniu powódka M. S. (1) odczuwała silny ból głowy, miała wrażenie że zaraz upadnie oraz czuła promieniujący ból w klatce piersiowej. Powód A. S. w pierwszej chwili nie czuł bólu, gdyż był pod wpływem adrenaliny, a pierwsze dolegliwości zaczął odczuwać w karetce pogotowia podczas transportu do szpitala, w postaci bólu odcinka lędźwiowego kręgosłupa, biodra po lewej stronie, ramienia i głowy, gdyż uderzył nią w szybę.

(dowód: zeznania powoda A. S. k. 164v. - 167, zeznania powódki M. S. (1) k. 156 - 159, potwierdzenie zgłoszenia szkody-akta szkody płyta CD k. 137, notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji k. 20 - 21)

Na Oddziale Ratunkowym (...) Publicznego Zespołu (...) w T., gdzie zostali przewiezieni powodowie u powódki M. S. (1) zakwalifikowano chorobę do grupy S13.4, tj. skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa, które zostało oparte na Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów zdrowotnych sporządzonej przez Światową Organizację Zdrowia. W epikryzie karty szpitalnej wpisano, że powódka była poszkodowana w wypadku samochodowym z urazem kręgosłupa szyjnego, bez niepamięci wstecznej. Podano, że w RTG kręgosłupa szyjnego w projekcji przednio – tylnej oraz bocznej, kręgosłup jest bez zmian i powódce M. S. (2) założono kołnierz typu S.. Nadto zalecono powódce M. S. (1), stosowanie preparatu P. (...) trzy razy dziennie po jednej tabletce , kontrolę w poradni ortopedycznej, podstawową dietę. W zaleceniach dla rodziny wskazano pomoc w codziennych czynnościach. W karcie informacyjnej z szpitalnego Oddziału Ratunkowego (...) Publicznego Zespołu (...) w T. z dnia wypadku u powoda A. S. podano rozpoznanie kwalifikujące chorobę powoda do grupy S30.9, tj. powierzchowny uraz brzucha, dolnej części grzbietu i miednicy, część nieokreślona. Ponadto podano rozpoznanie opisowe: stłuczenie okolicy lędźwiowej. RTG kręgosłupa lędźwiowego w projekcji AP oraz bocznej wykonane powodowi A. S. wykazało brak zmian urazowych. Powodowi zalecono kontrole u lekarza rodzinnego, stosowanie preparatu P. (...) dwa razy dziennie po jednej tabletce, podstawową dietę. A w zaleceniu dla lekarza POZ kontynuacje obserwacji leczenia.

(dowód: karta informacyjna ze szpitala k. 67 – 68, 73 – 74, historia choroby k. 77 – 82, pisemna opinia biegłego sądowego z dziedziny (...). B. k. 251 – 277)

Powódka M. S. (1) po wypadku odbyła siedem wizyt w gabinecie Urazowo – Ortopedycznym w D., Pierwsza w dniu 12 marca 2020 roku. Na kolejnej wizycie w dniu 26 marca 2020 roku utrzymano noszenie przez powódkę kołnierza i wydano zwolnienie od pracy od dnia 27 marca 2020 roku do dnia 30 kwietnia 2020 roku, Na wizycie w dniu 30 kwietnia 2020 roku zdjęto powódce kołnierz oraz wystawiono zwolnienie od pracy od dnia 1 maja 202 roku do dnia 31 maja 2020 roku. Podczas wizyty w dniu 2 czerwca 2020 roku lekarz wskazał na ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego oraz przedłużył zwolnienie od pracy do dnia 30 czerwca 2020 roku. W zapisie wizyty z dnia 30 czerwca 2020 roku podano, że rehabilitacja trwa nadal, a zwolnienie od pracy jest kontynuowane do dnia 30 lipca 2020 roku. zapis kolejnej wizyty wskazuje jedynie, ze odbyła się kontrola, a zwolnienie przedłużona do dnia 31 sierpnia 2020 roku. W zapisie wizyty z dnia 29 października 2020 roku lekarz stwierdził, że leczenie urazu kręgosłupa szyjnego zostało zakończone. Również powód A. S. leczył się w gabinecie Urazowo – Ortopedycznym w D., w którym leczyła się powódka M. S. (1). Powód również odbył siedem wizyt w tym gabinecie. Pierwsza wizyta odbyła się w dniu 12 marca 2020 roku, na której powód wskazał na dolegliwości kręgosłupa i lewego biodra, a lekarz zalecił chodzenie z obciążeniem (...) /kule łokciowe/, powodowi wystawiono zwolnienie od dnia 9 marca 2020 roku do dnia 7 kwietnia 2020 roku. kolejna wizyta miała miejsce w dniu 9 kwietnia 2020 roku była to wizyta kontrolna, na której przedłużono powodowi zwolnienie do dnia 12 maja 2020 roku. Kolejna wizyta kontrolna miała miejsce w dniu 12 maja 2020 roku, gdzie stwierdzono nieco mniejsze dolegliwości z zaleceniem chodzenia z jedna kulą łokciową, przedłużono również zwolnienie od pracy do dnia 18 czerwca 2020 roku. na wizycie w dniu 19 czerwca 2020 roku wskazano, że kule zostały odstawione oraz przedłużono powodowi zwolnienie do dnia 30 lipca 2020 roku. na wizytach w dniach 30lipca 2020 roku oraz 1 października 2020 roku wskazano jedynie, że są to wizyty kontrolne i przedłużono powodowi zwolnienia od pracy na kolejne okresy, tj. do dnia 29 października 2020 roku oraz zakończono leczenie urazu biodra lewego i kręgosłupa. Powód A. S. uczęszczał również na wizyty w przychodni (...) w P.. Na wizycie w dniu 25 marca 2021 roku wskazano, że powód po wzmożonej aktywności odczuwa dolegliwości bólowe w okolicy stawu biodrowego lewego oraz biodra lewego i nasilenie bólu następuje przy rotacji wewnętrznej w biodrze, a zakres zgięcia w stawie biodrowym występuje z deficytem 10 stopni, zakres odwodzenia był w normie z miernym bólem przy skrajnej pozycji. Powód otrzymał receptę na R. R. oraz S.. Podczas wizyty w dniu 10 czerwca 2021 roku wskazano, że powód odbył fizjoterapię w dniach 6 - 19 kwietnia 2021 roku oraz zalecono dalsze ćwiczenia oraz zakończenie procesu leczenia i rehabilitacji. Obrażenia odniesione przez oboje powodów w wyniku zdarzenia z dnia 8 marca 2020 roku nie skutkują ani trwałym ani długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu. Uszczerbek ortopedyczny określono na 0%wg tabeli (...) z dnia 18 grudnia 2002 roku. Nie istnieje ryzyko pojawienia się w przyszłości nieujawnionych ujemnych dla zdrowia powódki i powoda następstw wypadku, w tym konieczność dalszego leczenia w tym leczenia rehabilitacyjnego. leczenie urazu u powódki trwało do 29 października 2020 roku i do tego czasu mogła odczuwać dolegliwości, obecnie dolegliwości nie rzutują na jej aktywność zawodową i życiową. Powódka M. S. (1) po wypadku z dnia 8 marca 2020 roku odbywała sesje terapeutyczne w związku ze złym stanem zdrowia psychicznego. Psycholog potwierdził u powódki objawy zespołu stresu pourazowego, koszmary senne i inne zaburzenia snu, depresję drażliwość, lęk Powód A. S. w pierwszych dniach po wypadku miał sny dotyczące wypadku i niepokojące myśli, nie odczuwał lęku przed prowadzeniem samochodu. Powód dość szybko wrócił do równowagi psychicznej, choć jest ostrożny i wyczulony na sytuacje drogowe. Trudności natury emocjonalnej i dyskomfortu psychicznego były odczuwane przez powodów przez okres od 1,5 do 2 lat. Przed wypadkiem powodowie prowadziła aktywny tryb życia m.in. jeździli na snowboardzie, rolkach, dużo wyjeżdżali. Po zdarzeniu z dnia 8 marca 2020 roku większość z tych aktywności nie moli wykonywać. W czasie od 9 marca 2020 roku do dnia 29 września 2020 roku niezbędna w zakresie pomocy przy czynnościach życia codziennego była pomoc znajomej, która dokonywała zakupów, sprzątała, wyprowadzała psa, zawoziła powodów do lekarza, opiekowała się ich dziećmi. Pomoc była świadczona przez 2 do 3 godziny dziennie.

(dowód: zeznania powoda A. S. k. 164v. - 167, zeznania powódki M. S. (1) k. 156 - 159, zeznania świadka M. W. k. 153 – 154, zeznania świadka M. E. k. 154v. - 156 dokumentacja medyczna k. 71 - 72, k. 77 – 83, pisemna opinia biegłego sądowego z dziedziny (...). B. k. 251 – 277, opinia biegłego sądowego z dziedziny psychologii M. S. – Wąsik k. 307 - 321 )

Powodowie A. S. i M. S. (1) pismami z dnia 30 listopada 2020 roku zgłosił szkodę ubezpieczycielowi Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W., wnosząc o wypłatę kwoty po 30000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty po 1050 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia. Szkoda została zarejestrowana pod numerem nr (...)-04. Decyzją z dnia 13 stycznia 2021 roku strona pozwana przyznała A. S. tytułem zadośćuczynienia kwotę 300 zł oraz 129,78 zł tytułem odszkodowania. Decyzją z dnia 8 stycznia 2021 roku strona pozwana przyznała M. S. (1) tytułem zadośćuczynienia kwotę 400 zł Pismem z dnia 8 sierpnia 2021 roku pełnomocnik powodów wezwał pozwanego Towarzystwo (...) Spółkę Akcyjną do zapłaty reszty kwoty zgłoszonej pismami z dnia 30 listopada 2020 roku. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 roku pozwane towarzystwo ubezpieczeń przyznał powódce M. S. (1) dopłatę w kwocie 200 zł oraz odmówił przyznania dalszych kwot, a pismem z dnia 19 sierpnia 2021 roku podtrzymał wydaną decyzje i odmówił A. S. wypłaty dalszych kwot.

( dowód: zgłoszenie szkody k. 34 – 44, decyzje ubezpieczyciela k. 45 – 52, przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 53 – 59, decyzje ubezpieczyciela k. 53 -66, akta szkody na płycie CD k. 137)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dając wiarę zgromadzonym w aktach sprawy dowodom nieosobowym w tym dokumentacji medycznej dotyczącej powoda, które to dowody nie były kwestionowane w toku procesu przez którąkolwiek ze stron.

Sąd Rejonowy w Puławach ocenił jako wiarygodne w całości zeznania powodów M. S. (1) (k. k. 156 - 159) i powoda A. S. (k. 164v. – 167) a także zeznania świadków M. W. (k. 153 – 154) i M. E. (k. 154v. – 156). Zeznania wymienionych osób, którym Sąd dał wiarę są spójne, rzetelne, zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i znajdują potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Relacje wymienionego świadka w korelacji z treścią zeznań powoda tworzą spójna całość. Sąd Rejonowy w Puławach uczynił zatem na ich podstawie istotne ustalenia faktyczne w sprawie. W zakresie zeznań P. G. wskazać należało ponadto w ocenie Sądu, że waloru dowodowego zeznań świadków nie dyskwalifikuje fakt, że pozostają oni zainteresowani korzystnym dla powodów wynikiem sprawy. Ta tylko okoliczność nie może przemawiać zdaniem Sądu za przyjęciem, że zeznania świadków nie odzwierciedlają prawdy. Nadto w podobnej sytuacji należałoby każdorazowo dyskredytować zeznania bliskich, podczas gdy właśnie przez wzgląd na wiążące świadków z powodami relacje osobiste byli oni naocznymi świadkiem codziennych zmagań M. S. (1) oraz A. S. i uczestniczyli w procesie ich leczenia. Z tego też względu Sąd uznał, że zeznania znajomych powodów są istotne i oddają obraz całokształtu okoliczności sprawy.

Za szczególnie przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał sporządzoną w rozpoznawanej sprawie pisemną opinię biegłego sądowego z dziedziny ortopedii- traumatologii (k. 251 – 277) oraz pisemną opinię biegłego sądowego z dziedziny psychologii (k. 307 -320). Opinie te w ocenie Sądu poddawały się pozytywnej ocenie, gdyż pozostawały w zgodzie z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, a osoby je sporządzające dysponowały wysokim poziomem wiedzy i doświadczenia zawodowego. Sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w opiniach wniosków, nie budził zastrzeżeń Sądu. Przyjęte przez autorów opinii wnioski zostały w logiczny i spójny sposób uzasadnione w oparciu o wskazania wiedzy z zakresu medycyny i psychologii. Biegli wydając swoje opinię przeanalizowali całość dokumentacji medycznej z leczenia A. S. i M. S. (1) oraz dokonali stosownego badania wymienionych. Wydając własną ocenę stanu ich zdrowia odnieśli się do wszelkich wykonywanych przez nich badań diagnostycznych, rozpoznań poczynionych przez lekarzy leczących powodów w trakcie leczenia szpitalnego oraz w ramach korzystania przez nich z usług medycznych i psychologicznych poradni specjalistycznych. Opinię swoje biegli sądowi wydali mając w polu widzenia całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a także jak wynika z treści opinii, uwzględniając stan zdrowia badanych przed wypadkiem. Sąd nie znalazł zatem powodu, aby ocenę te kwestionować. Biegli sądowi są specjalistami w swojej dziedzinie, posiadają wieloletnie doświadczenie kliniczne. Wskazać należy również, że opinia biegłych sądowych nie była w toku postępowania kwestionowana przez strony.

Sąd Rejonowy w Puławach zważył co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie w ocenie Sądu, zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

W świetle treści art. 822 § 1 i 2 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. W niniejszej sprawie powodowie domagali się zasądzenia od strony pozwanej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Kwestia odpowiedzialności strony pozwanej za skutki wypadku z udziałem powodów nie była przy tym w rozpoznawanej sprawie kwestią sporną.

Wypłata przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego na rzecz M. S. (1) i A. S. części zadośćuczynienia stanowiła w istocie uznanie zasady odpowiedzialności przez pozwanego. Podstawy wypłaty odszkodowania lub świadczenia ubezpieczeniowego przez zakład ubezpieczeń wynikają z ustawy dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej Zgodnie z art. 13 ustawy w brzmieniu obowiązującym w chwili wystąpienia szkody i orzekania zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie na podstawie uznania roszczenia uprawnionego z umowy ubezpieczenia w wyniku ustaleń dokonanych w tzw. postępowaniu likwidacyjnym, zawartej z nim ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu. W orzecznictwie przyjmuje się również, że uznanie roszczenia na podstawie ustawy stanowi tzw. uznanie właściwe (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2014 r., V CSK 512/13, OSNC 2015/7-8/88). W razie ustalenia istnienia podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej i przyznania na tej podstawie świadczenia dochodzi zatem do uznania właściwego, które obejmuje dwa elementy – zasadę odpowiedzialności oraz uznaną przez ubezpieczyciela wysokość świadczenia. Uznanie pociąga za sobą ten skutek, że co do elementów uznanych wierzyciel nie musi już udowadniać podstaw odpowiedzialności ubezpieczyciela, lecz jedynie dokonanie uznania. Konsekwencją uznania właściwego jest więc zmiana rozkładu ciężaru dowodu.

W świetle ustaleń faktycznych poczynionych w przedmiotowej sprawie żadnych wątpliwości nie budziły zdaniem Sądu Rejonowego okoliczności w jakich doszło do zdarzenia drogowego z dnia 8 marca 2020 roku, także sprawstwo i wina sprawcy wypadku oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tym wypadkiem a szkodą doznaną przez powodów – zważywszy również, że strona pozwana tychże okoliczności w toku postepowania nie kwestionowała przy pomocy dowodów przeciwnych. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało zdaniem Sądu Rejonowego w Puławach, iż pozwanego obciążał obowiązek naprawienia szkody doznanej przez powodów, przy czym przedmiotem jej żądań była m.in doznana przez niego szkoda niemajątkowa (krzywda), za którą powód A. S. domagał się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz dalszego zadośćuczynienia w kwocie 17700 zł, a powódka M. S. (1) w kwocie 19400 zł.

W przedmiotowej sprawie sporna pozostawała natomiast kwestia wpływu wypadku z dnia 8 marca 2020 roku na stan zdrowia powodów oraz wystąpienie negatywnych skutków dla zdrowia w związku z przedmiotowym wypadkiem, ich konsekwencji dla powodów a w konkluzji wysokości szkody niemajątkowej doznanej przez powodów i wysokości należnego mu zadośćuczynienia.

Powodowie domagali się zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę doznaną na skutek zdarzenia drogowego z dnia 8 marca 2020 roku, podnosząc, iż dotychczas wypłacona z tego tytułu kwota nie zaspokaja całości roszczeń należnych powodom z tytułu przedmiotowego wypadku. Na wstępie rozważań Sądu dotyczących tej kwestii wskazać należy, iż w świetle art. 445 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia powinno zostać natomiast dokonane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności mających wpływ na rozmiar doznanej krzywdy oraz to, że zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość winna przedstawiać odczuwalną wartość (wyrok SN z dnia 12 kwietnia 1972 roku, II CR 57/72, OSNCP 1972, z. 10, poz. 183 oraz wyrok SN z dnia 24 czerwca 1965 roku, I PR 203/65, OSPIKA 1966, poz. 9)

Zgodnie z treścią art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia lub jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Zadośćuczynienie przysługuje za krzywdę, a więc za szkodę o charakterze niemajątkowym, która nie przedstawia jakiejś wartości ekonomicznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 445 § 1 k.c. nie wskazuje żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, pozostawiając to do oceny Sądu. Jednakże zarówno doktryna jak i judykatura wypracowały w tym względzie szeroko akceptowane stanowisko, wskazując, iż wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności, a zwłaszcza stopnia i czasu trwania cierpień fizycznych i psychicznych (pobyt w szpitalu, bolesność zabiegów, dokonywane operacje, leczenie sanatoryjne), trwałości skutków czynu niedozwolonego (kalectwo, oszpecenie, bezradność życiową, poczucie nieprzydatności), prognozy na przyszłość (polepszenie lub pogorszenie stanu zdrowia), wieku poszkodowanego (zwykle większą krzywdą jest kalectwo dla osoby młodszej), niemożności wykonywania ulubionego zawodu, uprawiania sportów, pracy twórczej, utratę kontaktów towarzyskich itp. (por. m.in. wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 681/98, OSNP 2000, poz. 626). W judykaturze podkreśla się, że zadośćuczynienie pełni funkcję kompensacyjną, co oznacza, iż ma złagodzić odczuwalność doznanej krzywdy z jednej strony, z drugiej zaś jednak nie może ono być źródłem wzbogacenia (Wyrok SN z dnia 9 lutego 2000r., III CKN 582/98, niepubl.). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. W pojęciu krzywdy mieszczą się wszelkie ujemne następstwa uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zarówno w sferze cierpień fizycznych jak i psychicznych (zob. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2000 r., II CKN 1119/98, LEX nr 50884). Dokonując tej oceny Sąd musi mieć na względzie, że nie można ustalić jednolitego miernika cierpienia, gdyż każdy przypadek musi być rozpatrywany indywidualnie i odrębnie przy uwzględnieniu wszystkich istotnych elementów dla danej sprawy, przy czym ocena ta powinna opierać się na kryteriach obiektywnych (tak m.in Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2015 r., I ACa 311/15, LEX nr 1746335). Oznacza to, iż każdorazowo należy brać uwagę następstwa zdarzenia szkodzącego i konfrontować je z obiektywnymi odczuciami poszkodowanego. Nie dla każdego bowiem tak samo dotkliwy skutek będzie mieć zeszpecenie, ograniczenie ruchomości, konieczność odizolowania, rezygnacji z pracy, zmiany dotychczasowego trybu życia, jak też każdy inaczej będzie radzić sobie z bólem, dyskomfortem, frustracją, czy poczuciem nieprzydatności. Natężenie tych cierpień zależne jest bowiem również od osobowości, uwarunkowań psychicznych i fizycznych, wieku, trybu życia przed wypadkiem itp.

Ustawodawca nie wskazał przy tym żadnych szczegółowych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia ograniczając się jedynie do stwierdzenia w art. 445 § 1 k.c., że musi to być suma „odpowiednia” do doznanej krzywdy. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego zadośćuczynienie powinno mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, tj. wynagradzać poszkodowanemu krzywdę doznaną w wyniku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. W konsekwencji wysokość zadośćuczynienia nie może być dla poszkodowanego jedynie symboliczna, a musi stanowić odczuwalną ekonomicznie wartość, nie będąc jednocześnie kwotą nadmierną (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r. sygn. III CKN 427/00, LEX nr 52766, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2000 r. sygn. III CKN 582/98, LEX nr 52776).

Wskazać przy tym należy, że przyznanie zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne. Jednakże w przedmiotowej sprawie brak zdaniem Sądu przesłanek uzasadniających odmowę jego przyznania na rzecz strony powodowej.

W ocenie Sądu Rejonowego w Puławach, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy przekonują, iż krzywda doznana przez powodów miała charakter rzeczywisty i ocenić należało ją jako istotną. A. S. i M. S. (1) ulegli wypadkowi jako osoby zdrowe i w pełni sprawne fizycznie, aktywne towarzysko i zawodowo. Wypadek spowodował natomiast, iż powodowie w jednej chwili utracili chwilowo możliwość samodzielnego funkcjonowania w sferze zarówno społecznej jak i zawodowej. Powódka M. S. (1) na skutek zdarzenia z dnia 8 marca 2020 roku odniosła obrażenia ciała w postaci urazu kręgosłupa szyjnego, który należy zakwalifikować do grupy schorzeń klasyfikowanych jako S13.4, tj. skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa, Konsekwencja urazu były dolegliwości w postaci ograniczenia zakresu ruchów w kręgosłupie szyjnym i leczenie w poradni ortopedycznej, które zostało zakończone w dniu 29 października 2020 roku. Powód A. S. na skutek zdarzenia z dnia 8 marca 2020 roku odniósł obrażenia w postaci stłuczenia okolicy lędźwiowej oraz urazu biodra lewego, co skutkowało koniecznością korzystania z kuli łokciowej, fizjoterapii oraz czasowej pomocy osoby trzeciej, leczenie zakończono w październiku 2020 roku. Zdarzenie wpłynęło również na życie codzienne i zawodowe powodów. Zaburzenia zdrowia psychicznego i emocjonalnego w fazie początkowej były intensywne, a po kilku miesiącach uległy znacznemu złagodzeniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że powodowie doznali uszczerbku zarówno fizycznego jak i psychicznego, wywołującego krzywdę, zaś jej przyczyną było zdarzenie drogowe z dnia 8 marca 2020 roku Sąd uznał tym samym oparte na art. 445 § 1 k.c. roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia pieniężnego za uzasadnione co do istoty. Z przepisów kodeksu cywilnego nie wynika przy tym jakie przesłanki powinny zostać uwzględnione w procesie ustalania wysokości zadośćuczynienia. W orzecznictwie wskazuje się, że przy ustalaniu "odpowiedniej" sumy zadośćuczynienia jako kryteria uznać należy: rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpień, wiek pokrzywdzonego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość, stopień winy sprawcy (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2006 r. IV CSK 99/05, system informacji prawnej LEX nr 198509).

Jednocześnie podkreślić należy, iż zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 r., III CKN 427/00, system informacji prawnej LEX nr 52766). Wysokość zadośćuczynienia pieniężnego powinna uwzględniać niewątpliwie aktualne warunki oraz stopę życiową społeczeństwa, kraju, w którym mieszka poszkodowany (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2008 r. II CSK 78/08, system informacji prawnej LEX nr 420389).

Ustalając wysokość zadośćuczynienia w sprawie, Sąd Rejonowy w Puławach wziął pod uwagę okres leczenia powodów oraz brak długotrwałego i trwałego uszczerbku na zdrowiu powodów. Sąd wziął pod uwagę zwolnienie lekarskie powodów, konieczność rehabilitacji i przyjmowania leków. Okoliczność zwiększającą krzywdę powodów stanowi niewątpliwie fakt, że są osobami aktywnymi zawodowo.

Z uwagi na opisane fakty, kwotą kompensującą krzywdę powódki M. S. (1) jest zadośćuczynienie w wysokości 10000 zł i powoda A. S. również w kwocie 10000 zł. Kwoty te uwzględniają wszystkie opisane skutki zdarzenia z dnia 8 marca 2020 roku, nie prowadza do wzbogacenia powodów i maja charakter ekonomicznie odczuwalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że omawiane zdarzenie w sposób wpłynęło na życie powodów. Z uwagi na wypłatę przez ubezpieczyciela kwoty 600 zł tytułem zadośćuczynienia na rzecz M. S. (1) i kwoty 300 zł na rzecz A. S., należało zasądzić z tego tytułu dodatkowe kwotę po 9400 zł na rzecz powódki M. S. (1) i kwotę 9700 zł na rzecz powoda A. S., oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Zasądzenie wyższej kwoty tytułem zadośćuczynienia naruszałoby bowiem reguły zasady odpowiedzialności pozwanego za skutki zdarzenia i miało charakter nadmierny w stosunku do krzywdy, jakiej doznali powodowie.Zgodnie natomiast z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jak podnosi się w orzecznictwie, zobowiązanie do zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego, przewidzianego w art. 445 k.c., ma charakter bezterminowy, stąd też o przekształceniu go w zobowiązanie terminowe decyduje wierzyciel przez wezwanie dłużnika do wykonania (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r. I CK 7/05, system informacji prawnej LEX nr 153254).

Jak stanowi art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił żądanie w zakresie odsetek od zasądzonej kwot tytułem zadośćuczynienia za okres od dnia 21 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty.

Jak wskazano w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2020 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 31/19 (OSP 2021 nr 6, poz. 45, str. 34) poszkodowany, który doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, może domagać się na podstawie art. 444 § 1 k.c. odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie. W uzasadnieniu rozwinięto, że powstanie konieczności korzystania z opieki stanowi szczególnego rodzaju uszczerbek zwiększający potrzeby osoby doznającej uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 marca 1969 r., I PR 28/69; z dnia 11 marca 1976 r., IV CR 50/76; z dnia 26 lipca 1977 r., I CR 143/77; z dnia 22 czerwca 2005 r., III CK 392/04; z dnia 8 lutego 2012 r., V CSK 87/11), wchodzący w skład kosztów leczenia w rozumieniu art. 444 § 1 k.c. (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 października 1973 r., II CR 365/73; z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 474/06 i z dnia 17 lipca 2019 r., I PK 68/18). Opieka ta obiektywnie ma wymierną wartość ekonomiczną nawet wtedy, gdy była sprawowana nieodpłatnie. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym legitymacja do dochodzenia kosztów opieki przysługuje wyłącznie poszkodowanemu niezależnie od tego, kto sprawował opiekę nad nim oraz czy czynił to odpłatnie, czy też nieodpłatnie. Stanowisko to harmonizuje z ogólnymi zasadami ustalania odszkodowania i naprawienia szkody, wskazującymi na możliwość dochodzenia odszkodowania bez względu na to, kto i w jaki sposób naprawił szkodę. Z bezpłatnej formy opieki korzystają często osoby niezamożne, których nie stać na jej opłacenie.

Na powodach M. S. (1) i A. S. spoczywał jedynie ciężar wykazania, że poniesione przez nich wydatki pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym oraz że wydatki te były uzasadnione. W ocenie Sądu sprostali ciężarowi dowodu i co do zasady udowodnili, że poniesione przez nich koszty leczenia pozostawały w związku przyczynowym ze zdarzeniem, za którego skutki odpowiedzialność ponosi pozwany. Wątpliwości Sądu w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budziło, że powodowie skorzystali z prywatnych wizyt lekarskich. Przykładowo nawet aktualnie dostęp do świadczeń w trybie pilnym w ramach NFZ jest utrudniony, gdyż wymaga długiego czasu oczekiwania. Powodowie wykazali złożoną fakturą, że ponieśli na wskazane wizyty lekarskie koszt w wysokości po 1050 zł i nie został on pokryty przez pozwanego.

Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione powyżej okoliczności na mocy art. 822 § 1 i 4 k.c., art. 824 ¹ § 1 k.c., 445 § 1 k.c. art. 9 i art. 13 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, art. 415 k.c., również na podstawie art. 444 § 1 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki M. S. (1) i powoda A. S. kwotę po 1050 zł (pkt II i V wyroku).

O kosztach procesu orzeczono natomiast na podstawie art. 100 k.p.c. i art. 98 § 1 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postepowania. Powódka M. S. (1) wygrała proces w 51 % zatem powinien ponieść 49 % kosztów procesu, a powód A. S. wygrała proces w 57 % zatem powinien ponieść 43 % kosztów procesu.

Po stronie powódki M. S. (1) na koszty procesu w łącznej kwocie 4867 zł składały się kwota: 1000 zł tytułem opłaty od pozwu, 3600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U.2015, poz. 1804 z późniejszymi zmianami) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kwota 250 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów opinii biegłego. Po stronie powoda A. S. na koszty procesu w łącznej kwocie 4873 zł składały się kwota: 1023 zł tytułem opłaty od pozwu, 3600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U.2015, poz. 1804 z późniejszymi zmianami), a także kwota 250 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów opinii biegłego.

Po stronie pozwanego na koszty procesu w łącznej kwocie 4117 zł złożyły się natomiast: kwota 3600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U.2015, poz. 1800 z późniejszymi zmianami), a także kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kwota 500 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów opinii biegłego. W związku z powyższym tytułem zwrotu kosztów procesu należało zasądzić od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki M. S. (1) kwotę 594,50 zł, a na rzecz powoda A. S. kwotę 1148 zł (pkt VII i VIII wyroku)

Sąd Rejonowy w wyroku nakazał ponadto ściągnąć od powodów A. S. i M. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Puławach odpowiednio kwotę 867,70 zł oraz kwotę 867,77 zł oraz od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Puławach kwotę 1804,74 zł tytułem nieuiszczonych kosztów wynagrodzenia biegłych, które zostały tymczasowo wypłacone ze Skarbu Państwa. Zważyć należy, iż łączny koszt opinii biegłych z dziedziny ortopedii – traumatologii i psychologii wyniósł (...),5 zł, przy czym do kwoty 500 zł został sfinansowany z zaliczki wpłaconej przez powodów w kwotach po 250 zł oraz przez pozwanego w kwocie 500 zł W związku z tym do ściągnięcia pozostaje kwota 4196,55 zł, która to kwota również została stosunkowo rozdzielona w zakresie, jakim każda ze stron wygrała sprawę. (pkt IX – XI wyroku). W związku z powyższym i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  K.. (...).