Wyrok z 13 stycznia 2026, sygn. II K 275/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 275/25

U. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

V. R.

w dniu 07 września 2025 roku około godziny 07.40 w miejscowości P., gm. Ż.., pow. (...), woj. (...), kierując w ruchu lądowym, po drodze publicznej – drodze krajowej G. (...), samochodem dostawczym marki P. o numerach rejestracyjnych (...), nie stosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sadu Rejonowego w M. sygn. akt II W 210/25, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, obowiązującego od 30 kwietnia 2025 roku, oraz decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B wydanej przez Starostę (...) w dniu 02 maja 2023 roku, sygn. akt KIT.(...) (...).2016,

tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Dnia 7 września 2025 roku, około godziny 7:40 Oskarżony prowadził pojazd mechaniczny – samochód osobowy marki P. o nr rej. (...) w miejscowości P., pomimo, iż obowiązywał go wówczas środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wyrokiem Sadu Rejonowego w M. sygn. akt II W 210/25, a także decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B wydana przez Starostę S. w dniu 02 maja 2023 roku, sygn. akt KIT.(...) (...).2016.

decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania

k. 31-32

odpis wyroku w sprawie II W 210/25

k. 44

akta sprawy II W 210/25 Sądu Rejonowego w M.

zeznania świadka Ż. Ż.

k. 53-54

k. 67-68

k. 100-101

wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym

k. 99-100

Brak uprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwa

karta karna

k. 15

k. 62

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

V. R.

w dniu 07 września 2025 roku około godziny 07.40 w miejscowości P., gm. Ż.., pow. (...), woj. (...), kierując w ruchu lądowym, po drodze publicznej – W. (...), samochodem dostawczym marki P. o numerach rejestracyjnych (...), nie stosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sadu rejonowego w M. sygn. akt II W 210/25, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, obowiązującego od 03 kwietnia 2025 roku, oraz decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B wydanej przez Starostę S. w dniu 02 maja 2023 roku, sygn. akt KiT.(...) (...).2016,

tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Nie kierowanie przez oskarżonego V. R. pojazdem mechanicznym wbrew orzeczonemu środkowi karnemu w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz wbrew decyzjom starosty o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym

k. 11-13

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania

Sąd uznał dowód w postaci decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania w pełni wiarygodny. Wiarygodność dowodu nie była kwestionowana przez strony niniejszego postępowania. Z informacji przekazanej przez Starostę S. wynika sekwencja zdarzeń związanych z wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień wobec Oskarżonego. Ponadto z przedłożonej dokumentacji jednoznacznie wynika również, że decyzja została Oskarżonemu doręczona do rąk własnych, tym samym posiadał wiedzę, że zostały cofnięte mu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B.

odpis wyroku w sprawie II W 210/25

Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości. Niniejszy dowód nie był kwestionowany przez strony postępowania co do faktu orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Oskarżony miał świadomość wydanego przeciwko niemu orzeczenia. Dowód w sposób jednoznaczny określał termin obowiązywania orzeczonego środka karnego.

akta sprawy II W 210/25 Sądu Rejonowego w M.

Dowód w postaci akt sprawy II W 210/25 Sądu Rejonowego w M. Sąd uznał za wiarygodne. Dowód ten przedstawiał okoliczności orzeczenia wobec Oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy.

zeznania świadka Ż. Ż.

Zdaniem Sądu depozycje świadka Ż. Ż. należało uznać za wiarygodne. Świadek jest funkcjonariuszem policji, jej zeznania dotyczyły chwili zatrzymania do kontroli pojazdu, który prowadził Oskarżony. Świadek jest osobą obcą dla V. R., a jej zeznania nie były kwestionowane przez strony postępowania.

wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym

Sąd uznał wyjaśnienia złożonego przez Oskarżonego w postępowaniu jurysdykcyjnym za wiarygodne. V. R. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony wyjaśnił z jakich powodów prowadził pojazd mechaniczny, jednakże Sąd uznał, że przedstawione przez V. R. okoliczności nie ekskulpują winy, ani sprawstwa Oskarżonego. Zdaniem Sądu przedstawione przez V. R. okoliczności stanowią wyłącznie linię obrony nakierowaną na umniejszeniu jego zawinienia w popełnionym przez niego czynie. Jednakże sytuacja w jakiej znalazł się Oskarżony nie usprawiedliwia złamania powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

karta karna

Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Dowód ukazywał, że Oskarżony nie był uprzednio karany za przestępstwa.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym

Sąd uznał wyjaśnienia Oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym za niewiarygodne i stanowiące wyłącznie linię obrony.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

V. R.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Uwzględniając zebrany materiał dowodowy w niniejszej sprawie, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, w którym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd uznał oskarżonego V. R. za winnego, tego że w dniu 07 września 2025 roku około godziny 07.40 w miejscowości P., kierując w ruchu lądowym, po drodze publicznej – drodze krajowej G. (...), samochodem dostawczym marki P. o numerach rejestracyjnych (...), nie stosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sadu Rejonowego w M. sygn. akt II W 210/25, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, obowiązującego od 30 kwietnia 2025 roku, oraz decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B wydanej przez Starostę (...) w dniu 02 maja 2023 roku, sygn. akt KIT.(...) (...).2016 tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Należało wskazać, że art. 244 kk przewiduje odpowiedzialność karną za niestosowanie się do orzeczonych środków karnych. W niniejszej sprawie wobec V. R. Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2025 roku w sprawie II W 210/25 orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, obowiązujący od dnia 30 kwietnia 2025 roku. Tym samym w dniu 7 września 2025 roku tj. dniu, w którym oskarżony dopuścił się czynu zabronionego obowiązywał go prawomocnie orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Natomiast art. 180 a kk przewiduje odpowiedzialność karną za prowadzenie pojazdu nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Wobec oskarżonego V. I. S. wydał decyzję dnia 2 maja 2023 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii Am, B1 i B nr decyzji KIT.(...) (...).2016, tym samym Oskarżony wyczerpał znamiona ww. przestępstwa.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

V. R.

I

I

Uznając oskarżonego V. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w myśl art. 37a kk i art. 11 § 3 kk na mocy art. 244 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 240 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 20 złotych.

Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd uznał, że kara grzywny orzeczona w myśl art. 37a § 1 k.k. stanowi reakcję najbardziej adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz stopnia zawinienia sprawcy. Przy wyborze rodzaju kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., dążąc do tego, aby dolegliwość sankcji nie przekraczała stopnia winy, a jednocześnie skutecznie realizowała cele zapobiegawcze i wychowawcze. Sąd doszedł do przekonania, że mimo świadomego i celowego naruszenia przez oskarżonego zakazu sądowego oraz decyzji administracyjnej, orzekanie kary pozbawienia wolności byłoby w tym przypadku środkiem nadmiernie surowym. Kluczowe znaczenie dla Sądu miała tutaj postawa oskarżonego, który dotychczas nie był karany za przestępstwa, a złamany przez niego zakaz prowadzenia pojazdów został pierwotnie orzeczony za wykroczenie. Te okoliczności pozwalają przyjąć, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną w stopniu wymagającym izolacji więziennej, a kara o charakterze wolnościowym będzie wystarczająca, by wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego.

Ustalając wymiar kary na 240 stawek dziennych, Sąd uwzględnił fakt, że oskarżony działał z pełną premedytacją, mając świadomość konsekwencji prawnych swoich czynów, co nakazuje nadać karze realnie odczuwalny wymiar represyjny. Jednocześnie, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, Sąd wziął pod uwagę sytuację majątkową i możliwości zarobkowe oskarżonego zgodnie z dyrektywą z art. 33 § 3 k.k. Jako osoba prowadząca własną działalność gospodarczą i osiągająca stały dochód w wysokości około 4.000 zł miesięcznie, oskarżony posiada realne możliwości uiszczenia tak ukształtowanej grzywny bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania. Tak uformowana sankcja zdaniem Sądu w sposób pełny realizuje cele prewencji ogólnej, kształtując w społeczeństwie przekonanie o nieuchronności i adekwatności kary za lekceważenie wyroków sądowych, a oskarżonemu uświadomi naganność jego postępowania i zniechęci do ponownego naruszania prawa w przyszłości.

V. R.

II

I

Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Orzeczenie w tym zakresie ma charakter obligatoryjny, w przypadku skazania za czyn z art. 180a k.k. oraz z art. 244 k.k. Sąd nie posiada luzu decyzyjnego pozwalającego na odstąpienie od zastosowania wskazanego środka karnego. Nie ma też ku temu żadnych powodów. Sąd orzekł wobec Oskarżonego środek karny w najniższym ustawowym wymiarze, mając na względzie, fakt, iż V. R. nie był uprzednio karany za przestępstwa.

V. R.

III

I

Sąd na mocy art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz (...) świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 złotych. Należy podkreślić, że w przypadku skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 244 k.k., orzeczenie tego świadczenia ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że Sąd jest ustawowo zobowiązany do jego nałożenia.

Określając wysokość świadczenia na poziomie 5.000 zł, Sąd zastosował dolną granicę ustawowego zagrożenia, kierując się faktem, iż Oskarżony nie był uprzednio karany za przestępstwa i uznając, że taka kwota świadczenia pieniężnego będzie wystarczająca ażeby ukazać Oskarżonemu nieopłacalności popełniania czynów zabronionych.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie przychylił się do wniosku obrońcy oraz Oskarżonego o warunkowe umorzenie postępowania karnego, uznając, że w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do zastosowania tej instytucji, a w szczególności stopień winy oraz społeczna szkodliwość zarzucanego czynu nie mogą zostać uznane za nieznaczne. Należy bowiem podkreślić, że oskarżony dopuścił się przedmiotowego czynu z pełną premedytacją, działając w warunkach całkowitej świadomości co do bezprawności swojego zachowania. Oskarżony miał pełną wiedzę o obowiązującym go, orzeczonym przez sąd zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także o ostatecznej decyzji Starosty (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami, co czyni jego zachowanie wyrazem rażącego i świadomego lekceważenia porządku prawnego oraz prawomocnych rozstrzygnięć organów państwowych.

W toku postępowania nie ujawniono żadnych istotnych powodów ani szczególnych okoliczności życiowych, które mogłyby w racjonalny sposób usprawiedliwić podjętą przez oskarżonego decyzję o ponownym naruszeniu prawa. Brak wystąpienia sytuacji wyższej konieczności czy nagłych zdarzeń losowych prowadzi do wniosku, że oskarżony kierował się wyłącznie własną wygodą, ignorując nałożone na niego rygory. W ocenie Sądu warunkowe umorzenie postępowania stanowiłoby w tym przypadku reakcję niewspółmiernie łagodną i całkowicie nieadekwatną do stopnia zawinienia. Taki środek probacyjny nie zrealizowałby celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec sprawcy, nie skłaniając go do należytej refleksji nad swoim postępowaniem, a ponadto godziłby w społeczne poczucie sprawiedliwości, kształtując błędne przekonanie o pobłażliwości wymiaru sprawiedliwości wobec osób uporczywie naruszających bezpieczeństwo w komunikacji. Jedynie skazanie oskarżonego i wymierzenie mu kary w pełnym procesie karnym zdaniem sądu stanowi właściwą odpowiedź na popełniony czyn, realizując postulaty prewencji ogólnej oraz funkcję represyjną kary.

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk, zasądzając od Oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 40 złotych. Orzeczenie w tej kwestii uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina Oskarżonego zostały dowiedzione. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dostrzegł okoliczności uzasadniających konieczność zwolnienia Oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.

1.Podpis