Wyrok z 14 stycznia 2026, sygn. I C 1447/24
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Sygn. akt: I C 1447/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 stycznia 2026 r.
Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
|
Przewodniczący: |
asesor sądowy P. K. |
|
Protokolant: |
starszy sekretarz sądowy K. K. |
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. w T.
na rozprawie
sprawy z powództwa T. H.
przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w G.
o ustalenie i zapłatę,
ewentualnie o ustalenie i zapłatę
I. oddala powództwo główne i ewentualne;
II. zasądza od powódki T. H. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w G. kwotę 3 617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 19 sierpnia 2024 r. powódka T. H. wniosła przeciwko pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej w G. o ustalenie ex tunc treści stosunku prawnego wynikającego z umów:
1) kredytu gotówkowego numer (...) z dnia 20 maja 2022 r.,
2) kredytu gotówkowego numer (...) z dnia 22 czerwca 2022 r.,
3) kredytu gotówkowego numer (...),
4) kredytu odnawialnego numer (...) zmienionej aneksem z dnia 25 września 2018 r.,
5) o korzystanie z karty kredytowej numer (...),
w ten sposób, że kredyty udzielone na ich podstawie są kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2025 roku, poz. 1362 ze zm., dalej: u.k.k.) w następstwie złożenia przez powódkę oświadczeń z dnia 4 lipca oraz 12 lipca 2024 r. o skorzystaniu z kredytu darmowego, i w konsekwencji podlegają spłacie w terminie i w sposób określony w umowach, jednak bez odsetek i pozostałych kosztów kredytu. Nadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego kwoty 29 273,05 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz zastosowanie art. 458 16 k.p.c. i podwyższenie do dwukrotności zasądzonych od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu powódka wyjaśniła, że zawarła jako konsument z pozwanym przedmiotowe umowy kredytu oraz umowę o korzystanie z karty kredytowej. Jako podstawę swoich roszczeń powódka wskazała art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1362). Jako alternatywną podstawę swoich roszczeń powódka wskazała przepisy ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 845). Powódka wskazała, że umowy obarczone są wadami uprawniającymi ją do skorzystania z sankcji kredytu darmowego. Powódka wskazała, że umowa nr (...) z dnia 22 czerwca 2022 roku narusza art. 30 ust. 1 pkt 10, pkt 15, pkt 8 i pkt 16 u.k.k., umowa nr (...) narusza art. 30 ust. 1 pkt 10, pkt 15, pkt 7, pkt 8 i pkt 16 u.k.k., umowa nr (...) narusza art. 30 ust. 1 pkt 10, pkt 15, pkt 4 w zw. z pkt 7, pkt 6 u.k.k. i art. 29 ust. 1 u.k.k., umowa nr (...) z dnia 20 maja 2022 roku narusza art. 30 ust. 1 pkt 10, pkt 15, pkt 7, pkt 8 i pkt 16 u.k.k. oraz art. 29 ust. 1 u.k.k., natomiast umowa nr (...) narusza art. 30 ust. 1 pkt 10, pkt 15, pkt 7 u.k.k. oraz art. 29 ust. 1 u.k.k. Powódka zaznaczyła, iż pismem z dnia 4 lipca 2024 roku, doręczonym w dniu 9 lipca 2024 roku, złożyła pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w odniesieniu do umów nr (...), (...) oraz (...), zaś pismem z 12 lipca 2024 roku, doręczonym w dniu 18 lipca 2024 roku, złożyła analogiczne oświadczenie w odniesieniu do umowy nr (...). Strona powodowa podkreśliła, że zgodnie z art. 45 ust. 5 u.k.k. powyższe uprawnienie wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy, przez które należy rozumieć sytuację, w której należycie wypełniono wszystkie obowiązki w ramach stosunku kredytu konsumenckiego, a nie tylko wykonanie umowy przez kredytodawcę. Powódka zaznaczyła, iż każda z umów została zawarta na wzorze przedstawiony przez pozwanego, a kwestionowane zapisy umów nie podlegały indywidualnym uzgodnieniom. Powódka wskazała, że pismami z dnia 25 lipca 2024 roku i z dnia 5 sierpnia 2024 roku pozwany poinformował powódkę, że nie widzi podstaw do zastosowania sankcji kredytu darmowego. Powódka podniosła także, że nie została poinformowana przez pozwanego o sposobie wyznaczania wskaźnika WIBOR, o jego udziale w tym procesie, ani o ryzyku związanym z oparciem oprocentowania o ten wskaźnik. Zdaniem powódki wskaźnik, na którym oparte zostało oprocentowanie kredytu powódki nie był wskaźnikiem niezależnym od pozwanego, lecz przeciwnie, był wskaźnikiem regulowanym przy współudziale przedstawicieli pozwanego oraz wyznaczany z udziałem pozwanego. Powódka wskazała, że świadczenie dotąd spełnione przez konsumenta na podstawie wadliwej umowy kredytu konsumenckiego jest świadczeniem nienależnym, którego zwrotu można dochodzić na podstawie art. 410 § 1 w zw. z art. 405 k.c. Powódka wskazała, że ma także interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie, ponieważ istnieje spór co do prawidłowości zapisów umów, z których wynika obowiązek świadczenia na rzecz pozwanego rat kredytów. Umowy zaś wiążą strony. Powódka wniosła także o udzielenie zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych zgłoszonych w punkcie 1 petitum pozwu poprzez ustalenie, że powódka będzie zobowiązana do spłaty kredytów objętych umowami nr (...), (...) i (...) bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w każdej z tych umów, nakazanie pozwanemu przedstawienia powódce w terminie 7 dni harmonogramów spłaty powyższych kredytów opartych o wysokość rat kapitałowych płatnych w terminach ustalonych w umowach, bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy, zakazanie pozwanemu złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umów nr (...) oraz (...), a także zakazanie pozwanemu przekazywania informacji do Biura Informacji Kredytowej S.A. oraz (...) Bankowy Rejestr o niespłacaniu rat kredytu wskutek wykonywania przez powódkę zabezpieczenia (k. 3-49).
Postanowieniem z dnia 3 października 2024 roku sąd oddalił wniosek powódki o udzielenie zabezpieczenia (k. 247-249v).
Pismem z dnia 23 października 2024 roku powódka wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 3 października 2024 roku (k. 255-264). Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 roku wydanym w sprawie VIII Cz 529/24 Sąd Okręgowy w T. oddalił zażalenie powódki (k. 274).
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego na podstawie spisu kosztów, a w razie jego nieprzedłożenia - według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany zakwestionował wartość przedmiotu sporu podaną przez powódkę w pozwie i wniósł o sprawdzenie przez sąd wartości przedmiotu sporu w trybie art. 25 § 1 i 2 k.p.c. Pozwany podniósł także zarzut niewłaściwości miejscowej sądu wnosząc o przekazanie sprawy do sądu właściwego, którym jest Sąd Okręgowy w Warszawie, ewentualnie Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie. (...) Spółka Akcyjna w G. zaprzeczył, by doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w art. 30 ust. 1 pkt 4, 6, 7, 8, 10, 15 i 16 u.k.k. oraz art. 29 ust. 1 u.k.k. Podkreślił, że wszystkie zarzucane przez powódkę naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim nie miały wpływu na zdolność konsumenta do oceny ciążącego na nim zobowiązania kredytowego i jako takie nie mogą być podstawą zastosowania sankcji kredytu darmowego. Pozwany wskazał, że może pobierać odsetki od całej kwoty kredytu, również od tej jego części, która przeznaczona jest na zapłatę przez kredytobiorcę kosztów kredytu takich jak np. prowizja za jego udzielenie. Strona pozwana podniosła, że powódka uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. w stosunku do każdej z umów, a oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego nie wywołuje skutków prawnych. Pozwany zaznaczył, że warunki zmiany kosztów kredytu zostały określone w umowie w sposób szczegółowy, niepozwalający na dokonywaniu jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej przez bank. Pozwany podniósł też, że powódka miała czas i swobodę zapoznania się z dokumentacją kredytową. Pozwany zaprzeczył też jakoby WIBOR pozostawał wskaźnikiem nieadekwatnym, niereprezentatywnym i nierynkowym. Pozwany zaprzeczył też jakoby kwestionowane przez powódkę postanowienia umowne były abuzywne lub naruszały zasady współżycia społecznego. Pozwany zaprzeczył też, że nie wywiązał się z obowiązków informacyjnych względem powódki dotyczących przedstawienia struktury każdej z rat kredytu. Pozwany zaprzeczył też jakoby powódka podjęła decyzję o wyborze kredytu ze zmienną stopą procentową nie będąc świadomą konsekwencji ekonomicznych zmiany wysokości oprocentowania. Pozwany zaprzeczył, że w kwestionowanych przez powódkę umowach kredytu nie określono okoliczności, od których uzależniona jest zmiana oprocentowania. Pozwany zaprzeczył też, że mechanizm zmiennego oprocentowania w umowach kredytu był abuzywny lub sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, a także że zmienna stopa oprocentowania realizowała wyłącznie interesy ekonomiczne banków. Pozwany podniósł także, że powódka nie posiada interesu prawnego w żądaniu ustalenia treści stosunku prawnego, bowiem formułuje również roszczenia o zapłatę. Pozwany zaznaczył, że powództwo o ustalenie nie doprowadzi do dalej idących skutków w sferze prawnego powódki niż hipotetyczny wyrok zasądzający, uznający przesłankowo skuteczność oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Zdaniem pozwanego interes prawny powódki wyczerpuje się w powództwie o zapłatę (k. 286-342v).
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2025 roku sąd sprawdził na zarzut pozwanego wartość przedmiotu sporu oznaczoną przez powódkę i zarządził w tym celu dochodzenie (k. 570-571).
W piśmie przygotowawczym z dnia 21 lipca 2025 roku powódka wyjaśniła w jaki sposób określiła wartość jej interesu prawnego w uzyskaniu wyroku ustalającego treść stosunku prawnego wynikającego z umów kredytu konsumenckiego (k. 576-578).
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 roku (k. 580-582v) sąd ustalił wartość przedmiotu sporu na kwotę 49 963 zł (pkt 1 postanowienia), oddalił wniosek pozwanego o przekazanie sprawy do sądu właściwego miejscowo (pkt 2 postanowienia) i oddalił wniosek pozwanego o przekazanie sprawy do sądu właściwego rzeczowo (pkt 3 postanowienia).
W piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku powódka cofnęła powództwo o ustalenie w części dotyczącej umowy numer (...) ze względu na jej wykonanie w dniu 15 kwietnia 2025 roku. Nadto, powódka rozszerzyła powództwo o świadczenie wnosząc o zasądzenie łącznie 49 822,70 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 29 273,05 zł od dnia 24 lipca 2024 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 20 549,46 zł od dnia doręczenia odpisu pisma drugiej stronie do dnia zapłaty. Powódka wskazała, że wnosi o zasądzenie kwoty 5 611,19 zł z tytułu nienależnie spełnionych świadczeń na podstawie umowy nr (...), o zasądzenie kwoty 3 252,77 zł z tytułu nienależnie spełnionych świadczeń na podstawie umowy nr (...), o zasądzenie kwoty 4 140,76 zł z tytułu nienależnie spełnionych świadczeń na podstawie umowy nr (...), o zasądzenie kwoty 25 309,94 zł z tytułu nienależnie spełnionych świadczeń na podstawie umowy nr (...) i o zasądzenie kwoty 11 508,04 zł z tytułu nienależnie spełnionych świadczeń na podstawie umowy o kartę kredytową nr (...). W przypadku nie uwzględnienia żądania z punktu 1 pozwu powódka wniosła żądanie ewentualnie o ustalenie, że:
1) nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 8 oraz pkt 3 „opłaty i prowizje za korzystanie ze środków płatniczych i dokonywania transakcji płatniczych”, „zasady pobierania ww. opłat i prowizji” oraz „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 7,43%,
2) nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 8 oraz pkt 4 „inne opłaty i prowizje związane z kredytem” oraz „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 8,40%,
3) nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 5 oraz pkt 3 „opłaty i prowizje”, pkt 4 „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 8,35%,
4) nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 5 oraz pkt 3 „opłaty i prowizje”, pkt 4 „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 8,35%.
W pozostałym zakresie powódka podtrzymała dotychczas wyrażone stanowisko i zgłoszone dotychczas wnioski (k. 589-604).
Postanowieniem z 2 października 2025 roku Sąd umorzył postępowanie w zakresie roszczenia o ustalenie, że umowa kredytu nr (...) jest kredytem darmowym (k. 643).
W piśmie przygotowawczym z dnia 29 października 2025 roku pozwany wskazał, że podtrzymuje w całości dotychczasowe stanowisko procesowe oraz wnosi o oddalenie powództwa w całości, zarówno w zakresie roszczenia głównego, jak i ewentualnego w postaci przedstawionej w modyfikacji powództwa (k. 648-678).
Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku powódka złożyła do akt sprawy załącznik do protokołu w postaci ogólnego oświadczenia zawierającego istotny dla sprawy pogląd Rzecznika Finansowego w sprawie sankcji kredytu darmowego z dnia 1 grudnia 2025 roku (k. 712-725).
Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 22 marca 2016 roku T. H. (poprzednio Z.) zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w G. umowę kredytu odnawialnego nr (...). Umowa została zawarta z wykorzystaniem wzorca umowy. Strony zawarły umowę za pośrednictwem sieci Internet. Kredyt był kredytem odnawialnym przeznaczonym na dowolny cel konsumpcyjny. Kwota kredytu wynosiła 15 800 zł i była to kwota, do wysokości której powódka mogła się zadłużać. Prowizja banku za udzielenie kredytu w wysokości 2,99 % wynosiła 472,42 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 15 327,58 zł i była to kwota, którą bank wyliczał według zasad wskazanych w ustawie z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (rozdział 2 umowy). Zgodnie z umową bank miał wypłacić kredyt w terminie do 5 dni licząc od dnia zawarcia umowy. Umowa obejmowała kredyt odnawialny w rachunku osobistym (rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym) powódki prowadzonym przez pozwanego o numerze (...). W rozdziale 3 umowy określono całkowity koszt kredytu, całkowitą kwotę do zapłaty oraz rzeczywistą roczną stopę oprocentowania. Całkowity koszt kredytu wynosił 2 053,42 zł i była to suma prowizji banku za udzielenie kredytu oraz odsetek obliczonych za cały okres obowiązywania umowy. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 17381,00 zł i kwota ta stanowiła sumę całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu kredytu. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wskazana w umowie wynosiła 13,38%. Do wyliczeń (...) Spółka Akcyjna w G. przyjął całkowitą kwotę kredytu wskazaną w części „2. Rodzaj kredytu, jego kwota i termin wypłaty” (rozdział 3 ust. 1 pkt 1 umowy). Do całkowitego kosztu kredytu pozwany wliczył wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalne kredytu obowiązujące po zakończeniu promocji, przy założeniu, że całkowita kwota kredytu została wypłacona od razu, a całkowita spłata kredytu wraz z odsetkami, naliczonymi opłatami i prowizjami nastąpiła po 12 miesiącach od daty jego wypłaty (rozdział 3 ust. 1 pkt 2 umowy). Całkowitą kwotę do zapłaty wyliczono jako sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (rozdział 3 ust. 1 pkt 3 umowy). (...) zostało wyliczone z zastosowaniem wzoru matematycznego wskazanego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim uwzględniając założenia wskazane w rozdziale 3 ust. 1 pkt 1-3 umowy (rozdział 3 ust. 1 pkt 4 umowy). W pierwszym dniu odnowienia umowy Bank pobiera prowizję za odnowienie kredytu, która na dzień zawarcia umowy wynosi 2,50% kwoty odnowienia, minimum 69 zł. Umowa przewidywała opłatę za prowadzenie rachunku bankowego zgodnie z Tabelą prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., która na dzień zawarcia umowy wynosiła 5 zł. Umowa nie przewidywała innych opłat związanych z kredytem, lecz zastrzeżono w jej treści, że wysokość opłat i prowizji może zmieniać się w czasie wraz ze zmianą Taryfy. Zasady zmiany Taryfy w zakresie opłat i prowizji związanych z kredytem znajdują się w części „4. Cennik, czyli co to jest Taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Opłaty i prowizje były pobierane za rachunku bankowego, a gdyby nie było na nim środków, zwiększały one kwotę wykorzystanego kredytu. W rozdziale 4 umowy wyjaśniono, że Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. zwana dalej Taryfą, jest dokumentem zawierającym spis wszystkich pobieranych przez bank opłat i prowizji. Bank udostępnił ją na stronie internetowej banku. W końcowej części umowy zawarte zostały dane teleadresowe banku. W rozdziale 4 umowy wskazano, że bank z ważnych przyczyn w okresie obowiązywania umowy może zmieniać Taryfę. Zmiana Taryfy może być jednorazowa lub w etapach i może nastąpić w terminie do 12 miesięcy od wystąpienia choć jednej z niżej wymienionych przyczyn:
1) zmiany stopy referencyjnej, stopy depozytowej, zmiany stopy lombardowej, stopy rezerwy obowiązkowej, ustalanych lub ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski, w tym Radę Polityki Pieniężnej,
2) zmiany stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym,
3) zmiany któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
4) zmiany wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
5) gdy bank będzie zobowiązany do zmiany kapitałów banku, w tym kapitału zakładowego, zmiany lub utworzenia funduszy własnych, w tym funduszy rezerwowych, zmiany lub utworzenia rezerw lub odpisów, do zapłaty obowiązkowych opłat, podatków lub innych należności publicznoprawnych:
a) na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, decyzji, rekomendacji lub zaleceń organów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, finansowym lub konsumenckim bądź
b) unormowań dotyczących standardów rachunkowości,
6) wprowadzenia nowych lub zmiany istniejących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
7) zmiany lub pojawienia się nowych interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa na skutek orzeczeń sądów lub decyzji, rekomendacji, wytycznych lub zaleceń Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Banków Polskich i organów władzy i administracji publicznej,
8) wprowadzenia do oferty banku lub wycofania z oferty banku usług i produktów, a także w przypadku rozszerzenia lub zmiany funkcjonalności produktów i usług.
Opłata lub prowizja nie mogła wzrosnąć o więcej niż 200% w stosunku do jej dotychczasowej wysokości. Ograniczenie to nie miało zastosowania do zmiany Taryfy polegającej na:
1) wprowadzeniu nowej opłaty i prowizji,
2) podwyższeniu opłaty lub prowizji, której wartość wynosiła 0 złotych lub 0%.
Zmiana taryfy w przypadku zmiany:
1) stopy referencyjnej, stopy depozytowej, stopy lombardowej, następować miała w kierunku przeciwnym do zmiany stopy,
2) stopy rezerwy obowiązkowej, stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym, któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku – następować miała w kierunku zgodnym ze zmianą tych wskaźników.
Bank miał poinformować o zmianie Taryfy, treści zmian oraz o dacie, od której obowiązuje zmieniona Taryfa w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje o zmianie Taryfy było dostępne także w Biurze (...) i placówkach banku. W okresie 14 dni od otrzymania informacji o zmianie Taryfy powódka mogła wypowiedzieć umowę. W przypadku braku wypowiedzenia umowy Taryfa miała wejść w życie i obowiązywać w zmienionej wersji. Zmieniona Taryfa miała zacząć obowiązywać od dnia wskazanego przez bank jako termin wejścia w życie (rozdział 4 umowy).
W rozdziale 7 umowy wskazano, że wszystkie wpłaty na rachunek są jednocześnie spłatą kredytu, a wiec zmniejszają zadłużenie z tytułu wykorzystanego kredytu. Każda wpłata powoduje odnowienie kredytu o spłaconą kwotę i daje możliwość ponownego wykorzystania kredytu. W pierwszej kolejności spłacane były prowizje i opłaty, odsetki, a następnie kapitał. Termin ostatecznej spłaty kredytu przypada po 12 miesiącach od daty wypłaty kredytu. Rozliczenie kredytu następuje w terminie 14 dni, licząc od dnia całkowitej spłaty kredytu. Zgodnie z postanowieniami rozdziału 5 umowy, w okresie promocji kredyt był oprocentowany stałą stopą procentową wskazaną w Regulaminie promocji „Kredyt odnawialny – 30 dni z oprocentowaniem nominalnym 0%, bez prowizji za udzielenie z ubezpieczeniem spłaty kredytu odnawialnego”. Po zakończeniu promocji kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową wynoszącą 9,99 % w skali roku. Na wysokość oprocentowania składały się dwa parametry – marża banku wynosząca 8,35 punktów procentowych i zmienna stawka bazowa obowiązująca w banku, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 1,64 %. Stawka bazowa została ustalona na dzień 30 marca 2015 roku. Zmiana wysokości marży oraz stawki bazowej (...) 1M (w górę i w dół) skutkowała analogiczną zmianą wysokości oprocentowania kredytu. Bank aktualizował stawkę bazową w następujący sposób: na koniec każdego miesiąca sprawdza stopę referencyjną (...) 1M ogłaszaną przedostatniego dnia roboczego tego miesiąca. Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna (...) 1M będzie wyższa lub niższa o 0,15% od stawki bazowej obowiązującej w Banku, Bank dokonuje aktualizacji stawki bazowej, tj. przyjmuje za stawkę bazową obowiązującą w Banku stopę referencyjną (...) 1M. Z kolei jeśli stopa referencyjna (...) 1M będzie równa 0,00% lub przyjmie wartość ujemną, Bank przyjmuje za stawkę bazową obowiązującą w Banku wartość 0,00%. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmienia się piętnastego dnia roboczego następnego miesiąca. W umowie wskazano, że stopa bazowa obowiązująca w banku wyznaczana jest na podstawie całkowicie niezależnej od banku stopy referencyjnej (...) 1M stosowanej na rynku usług finansowych. W umowie wskazano też, że stopę referencyjną (...) 1M znaleźć można w prasie codziennej bądź Internecie (np. na stronach Stowarzyszenia (...) polska (...)), zaś stawki bazowe banku na stronie internetowej banku. Bank zmieniał wysokość marży w przypadku zmiany wysokości odsetek maksymalnych (odsetek określonych w kodeksie cywilnym) o wartość i kierunku ich zmiany (w górę i w dół). Marża zmienia się piętnastego dnia roboczego miesiąca, w którym doszło do zmiany wysokości odsetek maksymalnych. Jeżeli takiego dnia w danym miesiącu nie było, wówczas nastąpi piętnastego dnia roboczego kolejnego miesiąca. W umowie wskazano także, że odsetki maksymalne to górna granica dopuszczalnego prawem oprocentowania nominalnego kredytów oraz aktualną na dzień zawarcia umowy wysokość odsetek maksymalnych. Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku oraz zmiana marży banku skutkowały zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Oprocentowanie kredytu ulegało zmianie o tyle, o ile zmieniała się stawka bazowa obowiązująca w banku i/lub marża. Bank informował o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje te można było uzyskać także w Biurze (...) i w placówkach banku (rozdział 5 umowy). Bank naliczał odsetki od wykorzystanej kwoty kredytu, za każdy dzień. Pobierał je w okresach miesięcznych licząc od dnia wpłaty kredytu. Bank nie naliczał odsetek w przypadku kiedy kredytobiorca nie korzystał z kredytu. Dodatkowo bank naliczał odsetki za okres od dnia ostatniego pobrania odsetek do dnia poprzedzającego: 1) zmianę wysokości marży i stawki bazowej obowiązującej w banku, 2) zmianę typu rachunku bankowego, 3) aktywację lub dezaktywację usług dodatkowych do rachunku. Bank naliczał i pobierał te odsetki w dniu, kiedy powyższe sytuacje faktycznie wystąpią. Powódka miała prawo w każdym czasie bezpłatnie spłacić swój kredyt. Rozliczenie kredytu nastąpić miało w terminie 14 dni licząc od dnia całkowitej spłaty kredytu. Termin ten nie dotyczył jednak umów, które zostały automatycznie przedłużone na zasadach opisanych w części „1. Kto zawiera Umowę i na jak długo” umowy. Powódka miała prawo odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia bez konieczności wskazywania powoda, dla którego odstępuje od umowy (rozdział 9 umowy). W umowie wskazano, że oświadczenie o odstąpieniu od umowy powódka może złożyć pisemnie w placówce banku lub wysyłać je pocztą. W umowie wskazano też, że do odstąpienia od umowy można wykorzystać wzór oświadczenia otrzymany z banku lub sporządzić je samodzielnie. W umowie wskazano też, że oświadczenie o odstąpieniu od umowy, aby było skuteczne musi być złożone przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy. Dla zachowania terminu wystarczające jest wysłanie oświadczenia pocztą. Powódka potwierdziła, że przed zawarciem umowy bank udostępnił dokumenty będące integralną częścią umowy wymienione rozdziale 16 umowy tj. Regulamin udzielania kredytów konsumpcyjnych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Warunki udzielania kredytu odnawialnego w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin przyjmowania i rozpatrywania reklamacji w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulaminu otwierania i prowadzenia bankowych rachunków dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Tabele stóp procentowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin Promocji „Kredyt odnawialny – 30 dni z oprocentowaniem nominalnym 0%, bez prowizji za udzielenie z ubezpieczeniem spłaty kredytu odnawialnego”. Powódka potwierdziła też, że przed zawarciem umowy bank poinformował ją, że kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową, co oznacza, że wysokość rat oraz koszt kredytu wzrosną wraz ze wzrostem oprocentowania. Powódka oświadczyła, że jest to ryzyko związane z kredytem, którego ponoszenia jest świadoma i uwzględniła możliwość jego wystąpienia w przyszłości. Powódka potwierdziła także, że przed zawarciem umowy otrzymała wszystkie potrzebne jej informacje dotyczące kredytu, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, a także że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem umowy. Powódka potwierdziła też, że bank poinformował ją o możliwości otrzymania bezpłatnego projektu umowy oraz dodatkowych wyjaśnień dotyczących kredytu oraz że wraz z umową bank przekazał jej wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
Aneksem nr (...) z 25 września 2018 roku strony zmieniły umowę w tej sposób, że podwyższeniu uległa kwota kredytu o 25 900 zł. Po podwyższeniu kwota kredytu wynosiła 41 700 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 40 925,59 zł i była to kwota, którą bank wyliczał według zasad wskazanych w ustawie z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (rozdział 2 aneksu). Zgodnie z umową bank miał podwyższyć kwotę kredytu w terminie do 5 dni licząc od dnia zawarcia aneksu. Całkowity koszt kredytu wynosił 2.510,17 zł i była to suma wszystkich naliczonych opłat i prowizji związanych z zawarciem aneksu oraz odsetek. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 43 435,76 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wskazana w aneksie do umowy wynosiła 15,36%. Bank pobrał w dniu podwyższenia kwoty kredytu prowizję za podwyższenie kwoty kredytu w wysokości 2,99% tj. 774,41 zł. W pierwszym dniu odnowienia umowy Bank pobiera prowizję za odnowienie kredytu, która na dzień zawarcia umowy wynosi 2,50% kwoty odnowienia, minimum 69 zł. Aneks nie przewidywał innych opłat związanych z kredytem, lecz zastrzeżono w jego treści, że wysokość opłat i prowizji może zmieniać się w czasie wraz ze zmianą Taryfy. Po upływie każdego 12 – miesięcznego okresu, umowa odnawia się, czyli automatycznie przedłuża na kolejny 12 – miesięczny okres chyba, że bank zaproponuje zamianę warunków umowy, której kredytobiorca się sprzeciwi (rozdział 7 aneksu). Poza tym aneks w znacznej mierze powtarza postanowienia umowy, przy czym w rozdziale 4 aneksu wskazano, że bank z ważnych przyczyn w okresie obowiązywania umowy może zmieniać Taryfę. Zmiana Taryfy może być jednorazowa lub w etapach i może nastąpić w terminie do 12 miesięcy od wystąpienia choć jednej z niżej wymienionych przyczyn:
1) zmiany stopy referencyjnej, stopy depozytowej, zmiany stopy lombardowej, stopy rezerwy obowiązkowej, ustalanych lub ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski, w tym Radę Polityki Pieniężnej,
2) zmiany stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym,
3) zmiany któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
4) zmiany wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
5) gdy bank będzie zobowiązany do zmiany kapitałów banku, w tym kapitału zakładowego, zmiany lub utworzenia funduszy własnych, w tym funduszy rezerwowych, zmiany lub utworzenia rezerw lub odpisów, do zapłaty obowiązkowych opłat, podatków lub innych należności publicznoprawnych:
c) na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, decyzji, rekomendacji lub zaleceń organów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, finansowym lub konsumenckim bądź
d) unormowań dotyczących standardów rachunkowości,
6) wprowadzenia nowych lub zmiany istniejących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
7) zmiany lub pojawienia się nowych interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa na skutek orzeczeń sądów lub decyzji, rekomendacji, wytycznych lub zaleceń Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Banków (...) i organów władzy i administracji publicznej,
8) wprowadzenia do oferty banku lub wycofania z oferty banku usług i produktów, a także w przypadku rozszerzenia lub zmiany funkcjonalności produktów i usług,
9) w przypadku konieczności sprostowania omyłek pisarskich, rachunkowych, konieczności wprowadzenia zmian porządkowych nie wpływających na wysokość opłat i prowizji,
10) zmiany nazwy produktu lub usługi, w tym nazwy marketingowej.
Powódka potwierdziła też, że przed zawarciem aneksu bank poinformował ją, że kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową. Powódka oświadczyła, że jest świadoma, że w przyszłości wraz ze wzrostem oprocentowania występuje ryzyko wzrostu kosztu kredytu. Powódka potwierdziła także, że przed zawarciem aneksu otrzymała wszystkie potrzebne jej informacje dotyczące kredytu, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, a także że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem aneksu. Powódka potwierdziła też, że bank poinformował ją o możliwości otrzymania bezpłatnego projektu aneksu oraz dodatkowych wyjaśnień dotyczących kredytu oraz że wraz z aneksem bank przekazał jej wzór oświadczenia o odstąpieniu od aneksu.
dowód: umowa kredytu odnawialnego nr (...) z dnia 22 marca 2016 r. – k. 97-104 oraz k. 350-354, aneks do umowy kredytu odnawialnego nr (...) z 25 września 2018 r. – k. 105-109 oraz k. 355-357, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego dotyczący umowy nr (...) – k. 374-377v, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego dotyczący aneksu do umowy nr (...) – k. 378-381v, częściowo zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 135-137, częściowo zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 611-614, zeznania powódki T. H. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. – k. 726v-727, znacznik czasowy od 00:22:35 do 00:45:35
W dniu 7 marca 2017 roku T. H. (poprzednio Z.) zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w G. umowę o korzystanie z karty kredytowej nr (...). Rachunek karty został otwarty w dniu 7 marca 2017 roku. Umowa została zawarta z wykorzystaniem wzorca umowy. Strony zawarły umowę telefonicznie. Kredyt obejmował limit zadłużenia na karcie kredytowej, przeznaczony na dowolny cel konsumpcyjny. Kwota przyznanego limitu wynosiła 17 100 zł i była to kwota, do wysokości której powódka mogła się zadłużać. Całkowita kwota kredytu wynosiła 17 100 zł i była to kwota, którą bank wyliczał według zasad wskazanych w ustawie z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (rozdział 2 umowy). Zgodnie z umową bank miał wypłacić kredyt na rachunek w terminie do 5 dni licząc od dnia zawarcia umowy. Opłata za wydanie karty wynosiła 0 zł. Za prowadzenie rachunku osobistego bank nie pobiera opłat. Całkowity koszt kredytu wynosił 1 418,86 zł i była to suma opłaty za wydanie karty oraz odsetek obliczonych za cały okres obowiązywania umowy. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 18 518,86 zł i kwota ta stanowiła sumę całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu kredytu. W rozdziale 3 umowy określono całkowity koszt kredytu, całkowitą kwotę do zapłaty oraz rzeczywistą roczną stopę oprocentowania. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wskazana w umowie wynosiła 10,47%. Do wyliczeń (...) Spółka Akcyjna w G. przyjął całkowitą kwotę kredytu wskazaną w części „2. Rodzaj kredytu, jego kwota i termin wypłaty” (rozdział 3 ust. 1 pkt 1 umowy). Do całkowitego kosztu kredytu pozwany wliczył wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalne kredytu obowiązujące po zakończeniu promocji, przy założeniu, że całkowita kwota kredytu została wypłacona od razu, w formie transakcji bezgotówkowej, co miesiąc następuje spłata kwoty minimalnej wskazanej na wyciągu, a całkowita spłata kredytu wraz z odsetkami, naliczonymi opłatami i prowizjami nastąpiła po 12 miesiącach od daty jego wypłaty (rozdział 3 ust. 1 pkt 2 umowy). Całkowitą kwotę do zapłaty wyliczono jako sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (rozdział 3 ust. 1 pkt 3 umowy). (...) zostało wyliczone z zastosowaniem wzoru matematycznego wskazanego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim uwzględniając założenia wskazane w rozdziale 3 ust. 1 pkt 1-3 umowy (rozdział 3 ust. 1 pkt 4 umowy). W umowie przewidziano, że bank pobiera opłatę roczną w wysokości 50 zł. Umowa nie przewidywała innych opłat związanych z kredytem, lecz zastrzeżono w jej treści, że wysokość opłat i prowizji może zmieniać się w czasie wraz ze zmianą Taryfy. Zasady zmiany Taryfy w zakresie opłat i prowizji związanych z kredytem znajdują się w części „4. Cennik, czyli co to jest Taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Za prowadzenie rachunku osobistego bank nie pobierał opłat. W rozdziale 5 umowy wyjaśniono, że Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. zwana dalej Taryfą, jest dokumentem zawierającym spis wszystkich pobieranych przez bank opłat i prowizji. Bank udostępnił ją na stronie internetowej banku. W końcowej części umowy zawarte zostały dane teleadresowe banku. W rozdziale 4 umowy wskazano, że bank z ważnych przyczyn w okresie obowiązywania umowy może zmieniać Taryfę. Zmiana Taryfy może być jednorazowa lub w etapach i może nastąpić w terminie do 12 miesięcy od wystąpienia choć jednej z niżej wymienionych przyczyn:
1) zmiany stopy referencyjnej, stopy depozytowej, zmiany stopy lombardowej, stopy rezerwy obowiązkowej, ustalanych lub ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski, w tym Radę Polityki Pieniężnej,
2) zmiany stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym,
3) zmiany któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
4) zmiany wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
5) gdy bank będzie zobowiązany do zmiany kapitałów banku, w tym kapitału zakładowego, zmiany lub utworzenia funduszy własnych, w tym funduszy rezerwowych, zmiany lub utworzenia rezerw lub odpisów, do zapłaty obowiązkowych opłat, podatków lub innych należności publicznoprawnych:
a) na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, decyzji, rekomendacji lub zaleceń organów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, finansowym lub konsumenckim bądź
b) unormowań dotyczących standardów rachunkowości,
6) wprowadzenia nowych lub zmiany istniejących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
7) zmiany lub pojawienia się nowych interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa na skutek orzeczeń sądów lub decyzji, rekomendacji, wytycznych lub zaleceń Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Banków Polskich i organów władzy i administracji publicznej,
8) wprowadzenia do oferty banku lub wycofania z oferty banku usług i produktów, a także w przypadku rozszerzenia lub zmiany funkcjonalności produktów i usług.
Opłata lub prowizja nie mogła wzrosnąć o więcej niż 200% w stosunku do jej dotychczasowej wysokości. Ograniczenie to nie miało zastosowania do zmiany Taryfy polegającej na:
1) wprowadzeniu nowej opłaty i prowizji,
2) podwyższeniu opłaty lub prowizji, której wartość wynosiła 0 złotych lub 0%.
Zmiana taryfy w przypadku zmiany:
1) stopy referencyjnej, stopy depozytowej, stopy lombardowej, następować miała w kierunku przeciwnym do zmiany stopy,
2) stopy rezerwy obowiązkowej, stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym, któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku – następować miała w kierunku zgodnym ze zmianą tych wskaźników.
Bank miał poinformować o zmianie Taryfy, treści zmian oraz o dacie, od której obowiązuje zmieniona Taryfa w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku nie później niż na dwa miesiące przed datą wejścia w życie zmian. Nie dotyczyło to zmian taryfy wynikających z wprowadzenia do oferty banku nowych produktów. Informacje o zmianie Taryfy było dostępne także w Biurze (...) i placówkach banku. Przed datą wejścia w życie zmian Taryfy powódka mogła wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym bez ponoszenia opłat. Jeżeli przed proponowaną datą wejścia w życie zmian Taryfy powódka nie złożyła pisemnego sprzeciwu wobec tych zmian, Taryfa miała wejść w życie i obowiązywać w zmienionej wersji. Zmieniona Taryfa miała zacząć obowiązywać od dnia wskazanego przez bank jako termin wejścia w życie (rozdział 4 umowy).
W rozdziale 6 umowy wskazano, że kredyt będzie spłacany z rachunku osobistego prowadzonego w banku o numerze (...). Powódka miała otrzymywać miesięczne wyciągi z rachunku Karty, generowane 2 dnia każdego miesiąca za wyjątkami określonymi w „Regulaminie kart kredytowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A.”. Powódka zobowiązała się spłacić kwotę nie mniejszą niż minimalna kwota spłaty, której wysokość i termin podawany był na wyciągu. Informacje o aktualnej wysokości zadłużenia oraz terminach spłaty kredytobiorca mógł uzyskać w serwisie transakcyjnym, za pośrednictwem Biura (...) lub w placówce banku. W pierwszej kolejności spłacana była kwota zadłużenia do natychmiastowej spłaty, saldo zadłużenia z ostatniego wyciągu, a następnie operacje bieżące. W każdej chwili powódka mogła zawnioskować o bezpłatny harmonogram spłaty karty. Kredytobiorca ustanowił automatyczną spłatę w wysokości 100% kwoty zadłużenia. Jeśli środki na automatyczną spłatę będą niewystarczające, bank pobierze z rachunku osobistego powódki tylko kwotę minimalną. Zmiana wysokości automatycznej spłaty karty była możliwa za pośrednictwem (...) lub w placówce banku. Termin ostatecznej spłaty kredytu przypada po 12 miesiącach od daty wypłaty kredytu. Powódka mogła w każdym czasie bezpłatnie spłacić swój kredyt. Kredyt oprocentowany był zmienną stopą procentową, która na dzień zawarcia umowy wynosi 10,00% w skali roku. Oprocentowanie jest równe odsetkom maksymalnym przewidzianym w kodeksie cywilnym. W umowie wskazano, iż oprocentowanie kredytu ulega zmianie w przypadku zmiany wysokości maksymalnych, o wartość i kierunek ich zamiany (w górę lub w dół). Jeśli wysokość odsetek maksymalnych spada, zmiana następuje od dnia obowiązywania ich zmienionej wysokości. Z kolei jeśli rośnie, zmiana następuje w ciągu 30 dni roboczych od dnia obowiązywania ich zmienionej wysokości. Bank informował o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje te można było uzyskać także w Biurze (...), w placówkach banku oraz na wyciągu (rozdział 5 umowy). Powódka miała prawo odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia (rozdział 8 umowy). W umowie wskazano, że w terminie 14 dni od dnia otrzymania karty po raz pierwszy powódka może odstąpić od umowy pod warunkiem, że nie dokonała żadnej transakcji. W umowie wskazano, że powódka nie musi wskazywać powodu, dla którego odstępuje od umowy. Obowiązkiem banku jest wówczas zwrot naliczonych opłat. W umowie wskazano też, że oświadczenie o odstąpieniu od umowy, aby było skuteczne musi być złożone przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy. Dla zachowania terminu wystarczające jest wysłanie oświadczenia pocztą. W umowie wskazano, że umowę, od której odstąpiono uważa się za niezawartą. W przypadku dokonania jakiejkolwiek transakcji, powódka miała prawo odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy. Wówczas obowiązkiem powódki jest zwrot do banku kwoty wypłaconego kredytu wraz z odsetkami. Odsetki w stosunku dziennym wynoszą 4,68 zł. Bank nalicza je za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia jego zwrotu do banku. Poza tym warunki odstąpienia od umowy w przypadku dokonania jakiejkolwiek transakcji nie różniły się od warunków odstąpienia od umowy w przypadku braku dokonania jakiejkolwiek transakcji.
Powódka potwierdziła, że przed zawarciem umowy bank udostępnił dokumenty będące integralną częścią umowy wymienione rozdziale 15 umowy tj. Regulamin kart kredytowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin przyjmowania i rozpatrywania reklamacji w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulaminu otwierania i prowadzenia bankowych rachunków dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. i Regulamin promocji Karta jak marzenie. Powódka potwierdziła też, że przed zawarciem umowy bank poinformował ją, że kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową, co oznacza, że koszt kredytu wzrośnie wraz ze wzrostem oprocentowania. Powódka oświadczyła, że jest to ryzyko związane z kredytem, którego ponoszenia jest świadoma i uwzględniła możliwość jego wystąpienia w przyszłości. Powódka potwierdziła także, że przed zawarciem umowy otrzymała wszystkie potrzebne jej informacje dotyczące kredytu, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, a także że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem umowy. Powódka potwierdziła też, że bank poinformował ją o możliwości otrzymania bezpłatnego projektu umowy oraz dodatkowych wyjaśnień dotyczących kredytu oraz że wraz z umową bank przekazał jej wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Powódka potwierdziła, że bank poinformował ją, że ma prawo żądać ww. informacji w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji.
dowód: umowa o korzystanie z karty kredytowej nr (...) – k. 110-117, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego dotyczący umowy o korzystanie z karty kredytowej nr (...) – k. 383-386, zaświadczenie z dnia 1 sierpnia 2025 r. – k. 615-617, zeznania powódki T. H. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. – k. 726v-727, znacznik czasowy od 00:22:35 do 00:45:35
W dniu 28 marca 2022 roku T. H. (poprzednio Z.) zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w G. umowę kredytu gotówkowego nr (...). W imieniu banku umowę zawarł pośrednik kredytowy (...) S.A. w K., za którego umowę podpisał konsultant – S. U.. Umowa została zawarta z wykorzystaniem wzorca umowy. Kredyt był kredytem gotówkowym przeznaczonym na dowolny cel konsumpcyjny. Kwota kredytu wynosiła 21 200 zł. Prowizja banku za udzielenie kredytu wynosiła 0 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 21 200 zł i była to kwota, którą bank wyliczał według zasad wskazanych w ustawie z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Obejmowała wyłącznie środki wypłacane „na rękę” i od tej kwoty bank naliczał odsetki (rozdział 2 umowy). Zgodnie z umową bank miał wypłacić kredyt w terminie do 5 dni licząc od dnia zawarcia umowy. Bank wypłacił kwotę kredytu na rachunek bankowy powódki prowadzony przez pozwanego o numerze (...) (rozdział 3 umowy). Całkowity koszt kredytu wynosił 3 524,79 zł i była to suma prowizji banku za udzielenie kredytu (0 zł) oraz odsetek obliczonych za cały okres obowiązywania umowy. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 24 724,79 zł i kwota ta stanowiła sumę całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu kredytu. Całkowity koszt kredytu, całkowita kwota do zapłaty oraz (...) określono w rozdziale 4 umowy. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wskazana w umowie wynosiła 10,47 %. Do wyliczeń (...) Spółka Akcyjna w G. przyjął całkowitą kwotę kredytu wskazaną w części „2. Rodzaj kredytu i jego kwota” (rozdział 4 ust. 1 pkt 1 umowy). Do całkowitego kosztu kredytu pozwany wliczył wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalne kredytu na dzień zawarcia umowy oraz terminy i wysokości spłat rat określonych w harmonogramie (rozdział 4 ust. 1 pkt 2 umowy). Całkowitą kwotę do zapłaty wyliczono jako sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (rozdział 4 ust. 1 pkt 3 umowy). (...) zostało wyliczone z zastosowaniem wzoru matematycznego wskazanego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim uwzględniając założenia wskazane w rozdziale 4 ust. 1 pkt 1-3 umowy (rozdział 4 ust. 1 pkt 4 umowy). Faktyczny koszt kredytu zależał od sposobu w jaki powódka korzystała z kredytu oraz terminów jego spłaty. Umowa nie przewidywała innych opłat związanych z kredytem, lecz zastrzeżono w jej treści, że wysokość opłat i prowizji może zmieniać się w czasie wraz ze zmianą Taryfy. Zasady zmiany Taryfy w zakresie opłat i prowizji związanych z kredytem znajdują się w części „5. Cennik, czyli co to jest Taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Za prowadzenie rachunku osobistego bank nie pobierał opłat. W rozdziale 5 umowy wyjaśniono, że Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. zwana dalej Taryfą, jest dokumentem zawierającym spis wszystkich pobieranych przez bank opłat i prowizji. Bank udostępnił ją na stronie internetowej banku. W końcowej części umowy zawarte zostały dane teleadresowe banku. W rozdziale 5 umowy wskazano, że bank z ważnych przyczyn w okresie obowiązywania umowy może zmieniać Taryfę. Zmiana Taryfy może być jednorazowa lub w etapach i może nastąpić w terminie do 12 miesięcy od wystąpienia choć jednej z niżej wymienionych przyczyn:
1) zmiany stopy referencyjnej, stopy depozytowej, zmiany stopy lombardowej, stopy rezerwy obowiązkowej, ustalanych lub ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski, w tym Radę Polityki Pieniężnej,
2) zmiany stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym,
3) zmiany któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
4) zmiany wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
5) gdy bank będzie zobowiązany do zmiany kapitałów banku, w tym kapitału zakładowego, zmiany lub utworzenia funduszy własnych, w tym funduszy rezerwowych, zmiany lub utworzenia rezerw lub odpisów, do zapłaty obowiązkowych opłat, podatków lub innych należności publicznoprawnych:
a) na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, decyzji, rekomendacji lub zaleceń organów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, finansowym lub konsumenckim bądź
b) unormowań dotyczących standardów rachunkowości,
6) wprowadzenia nowych lub zmiany istniejących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
7) zmiany lub pojawienia się nowych interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa na skutek orzeczeń sądów lub decyzji, rekomendacji, wytycznych lub zaleceń Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Banków Polskich i organów władzy i administracji publicznej,
8) wprowadzenia do oferty banku lub wycofania z oferty banku usług i produktów, a także w przypadku rozszerzenia lub zmiany funkcjonalności produktów i usług,
9) w przypadku konieczności sprostowania omyłek pisarskich, rachunkowych, konieczności wprowadzenia zmian porządkowych niewpływających na wysokość opłat i prowizji,
10) w przypadku zmiany nazwy produktu lub usługi, w tym nazwy marketingowej.
Opłata lub prowizja nie mogła wzrosnąć o więcej niż 200% w stosunku do jej dotychczasowej wysokości. Ograniczenie to nie miało zastosowania do zmiany Taryfy polegającej na:
1) wprowadzeniu nowej opłaty i prowizji,
2) podwyższeniu opłaty lub prowizji, której wartość wynosiła 0 złotych lub 0%.
Zmiana taryfy w przypadku zmiany:
1) stopy referencyjnej, stopy depozytowej, stopy lombardowej, następować miała w kierunku przeciwnym do zmiany stopy,
2) stopy rezerwy obowiązkowej, stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym, któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku – następować miała w kierunku zgodnym ze zmianą tych wskaźników.
Bank miał poinformować o zmianie Taryfy, treści zmian oraz o dacie, od której obowiązuje zmieniona Taryfa w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje o zmianie Taryfy było dostępne także w Biurze (...) i placówkach banku. W okresie 14 dni od otrzymania informacji o zmianie Taryfy powódka mogła wypowiedzieć umowę zgodnie z zasadami w niej określonymi. W przypadku braku wypowiedzenia umowy Taryfa miała wejść w życie i obowiązywać w zmienionej wersji. Zmieniona taryfa miała zacząć obowiązywać od dnia określonego przez bank jako termin wejścia w życie (rozdział 5 umowy). W rozdziale 6 umowy wskazano, że terminy spłat oraz kwoty wszystkich rat kredytu określa harmonogram, czyli plan spłaty kredytu. Harmonogram był załącznikiem do umowy nie wymagającym podpisów stron. Bank w terminie 7 dni udostępnił w serwisie transakcyjnym, czyli informatycznym systemie banku umożliwiającym dostęp do bankowości elektronicznej, harmonogram. Powódka w każdym czasie mogła otrzymać bezpłatny egzemplarz harmonogramu. Jeśli w trakcie spłaty kredytu zmieniła się wysokość rat bądź termin ich spłaty, za pośrednictwem serwisu transakcyjnego oraz e-maila bank przekazywał zaktualizowany harmonogram.
Spłata kredytu odbywała się w miesięcznych ratach, co miesiąc tego samego dnia miesiąca. Na wysokość raty składał się kapitał i odsetki. W pierwszej kolejności spłacane były odsetki, a następnie kapitał. Bank w dniu płatności raty pobierał z rachunku do spłaty kredytu pieniądze w kwocie równej wysokości raty. Terminy spłaty pierwszej i ostatniej raty kredytu były ustalane po wypłacie kredytu. Kredyt był spłacany z rachunku osobistego powódki, na który została przelana całkowita kwota kredytu. Kredyt był spłacany w 36 równych ratach, choć wysokość pierwszej i ostatniej raty mogła być inna niż pozostałych. Dniem płatności każdej raty był 15 dzień miesiąca. Termin spłaty pierwszej raty przypaść miał nie wcześniej niż po miesiącu od daty wypłaty kredytu w wybranym dniu spłaty raty. Ostateczne terminy spłaty uzależnione były od dnia wypłaty kredytu i były wskazane w harmonogramie spłat. Aktualna wysokość rat i terminy ich spłaty znajdowały się w harmonogramie (rozdział 7 umowy). Kredyt był oprocentowany zmienną stopą procentową, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 9,99 % w skali roku. Na wysokość oprocentowania składały się dwa parametry – marża banku wynosząca 6,40 punktów procentowych i zmienna stawka bazowa obowiązująca w banku, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 3,59 %. Stawka bazowa została ustalona na dzień 25 lutego 2022 roku. Zmiana wysokości stawki bazowej obowiązującej w banku (w górę i w dół) skutkowała analogiczną zmianą wysokości oprocentowania. Bank aktualizował stawkę bazową obowiązującą w banku 4 razy w roku w następujący sposób: w przedostatnim dniu roboczym lutego, maja, sierpnia i listopada sprawdzał stopę referencyjną (...) 3M stosowaną na rynku usług finansowych. Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna (...) 3M różniła się od stawki bazowej obowiązującej w banku, bank aktualizował ją przyjmując za stawkę bazową obowiązującą w banku przez kolejne trzy miesiące kalendarzowe stopę referencyjną (...) 3M z dnia sprawdzenia. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmieniała się każdego trzeciego roboczego dnia marca, czerwca, września i grudnia. Informacje o stawce bazowej obowiązującej w banku znajdują się na stronie internetowej banku www.(...) . W umowie wskazano także, że stawka bazowa banku jest wyznaczana na podstawie całkowicie niezależnej od banku stopy referencyjnej (...) 3M stosowanej na rynku usług finansowych. W umowie wskazano, że stopę referencyjną WIBOR 3M znaleźć można w prasie codziennej bądź Internecie (np. na stronie (...) (...) ), zaś stawki bazowe obowiązujące w banku oraz więcej informacji o WIBOR 3M na stronie internetowej banku. Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku skutkowała zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Oprocentowanie kredytu ulegało zmianie o tyle, o ile zmieniała się stawka bazowa obowiązująca w banku. Bank informował o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Zaktualizowany harmonogram spłat natomiast zamieszczany był w serwisie transakcyjnym oraz był przesyłany e-mailem. Informacje te można było uzyskać także w Biurze (...) i w placówkach banku (rozdział 8 umowy). Bank naliczał odsetki od kwoty zadłużenia za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia poprzedzającego jego spłatę. W przypadku przedterminowej spłaty kredytu, bank pobierał odsetki za okres wykorzystywania kredytu. Odsetki były naliczane od kredytu przy założeniu, że rok liczy 365 dni (rozdział 10 umowy). Powódka miała prawo w każdym czasie bezpłatnie spłacić część lub całość swojego kredytu. W dniu wcześniejszej spłaty bank pobierał odsetki, które naliczył od dnia następnego po dniu ostatniej spłaty do dnia poprzedzającego dzień wcześniejszej spłaty włącznie. Informację o wysokości naliczonych odsetek można było uzyskać w Biurze (...) lub w placówce banku. Wcześniejsza spłata kredytu obniżała jego całkowity koszt. Obniżenie obejmowało koszty, które przypadały na okres, o który skrócono czas obowiązywania umowy, także gdy zostały poniesione przed spłatą. Spłacając część kredytu przed terminem powódka mogła wybrać rodzaj wcześniejszej spłaty, czyli spłatę skutkującą zmniejszeniem kwoty przyszłych rat kredytu lub spłatę skutkującą skróceniem okresu spłaty kredytu (zmniejszeniem liczby rat kredytu). Przedterminowa spłata powodowała zmianę harmonogramu oraz spłatę pozostałych rat kredytu zgodnie ze zaktualizowanym harmonogramem. Przedterminowa, całkowita spłata kredytu skutkowała rozwiązaniem umowy z dniem tej spłaty. Rozliczenie kredytu nastąpić miało w terminie 14 dni licząc od dnia przedterminowej, całkowitej spłaty kredytu. Wcześniejszej spłaty kredytu powódka mogła dokonać w serwisie transakcyjnym, Biurze (...) lub w placówce banku (rozdział 11 umowy). Powódka miała prawo odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Nie musiała wskazywać powodu, dla którego odstępuje od umowy. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy powódka mogła złożyć pisemnie w placówce banku lub wysłać je do banku na adres wskazany w umowie, wzorze oświadczenia o odstąpieniu od umowy i na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. Do odstąpienia od umowy powódka mogła wykorzystać wzór oświadczenia otrzymany z banku lub sporządzić je samodzielnie. W umowie wskazano, że aby oświadczenie o odstąpieniu od umowy było skuteczne, musi zostać złożone przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy. Dla zachowania terminu wystarczające było wysłanie oświadczenia pocztą. Umowę od której odstąpiono uważa się za niezawartą. W przypadku odstąpienia od umowy obowiązkiem powódki był zwrot do banku kwoty wypłaconego kredytu z odsetkami. Odsetki w stosunku dziennym (za jeden dzień) wynosiły 5,80 zł. Naliczane miały być za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia jego zwrotu. Termin na zwrot kredytu z odsetkami wynosił maksymalnie 30 dni i był liczony od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy (rozdział 12 umowy). Powódka mogła w każdym czasie złożyć wniosek o zmianę rachunku do spłaty kredytu, dnia płatności rat, rodzaju rat i ich liczby. Za zmianę warunków spłaty bank pobierał opłatę, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 0 zł (rozdział 13 umowy). Powódka potwierdziła, że przed zawarciem umowy bank udostępnił dokumenty będące integralną częścią umowy wymienione rozdziale 21 umowy tj. Regulamin kredytu gotówkowego dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin przyjmowania i rozpatrywania reklamacji w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin rachunków dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Taryfa prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Tabele stóp procentowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin (...) „Wiosenna obniżka”. Powódka oświadczyła, że wie, że dokumenty te ją obowiązują i znajdują się na stronie internetowej banku. Powódka oświadczyła też, że potwierdza, że przed zawarciem umowy bank przekazał jej informacje, że kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową. Powódka oświadczyła też, że jest świadoma, że w przyszłości wraz ze wzrostem oprocentowania występuje ryzyko wzrostu wysokości rat oraz kosztu kredytu. Informacje te otrzymała w symulacji zmienności raty. Powódka potwierdziła także, że przed zawarciem umowy otrzymała wszystkie potrzebne jej informacje dotyczące kredytu, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, symulację zmienności raty, a także że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem umowy. Powódka potwierdziła też, że bank poinformował ją o możliwości otrzymania bezpłatnego projektu umowy oraz dodatkowych wyjaśnień dotyczących kredytu oraz że wraz z umową bank przekazał jej wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Okres kredytowania wynosił 36 miesięcy i trwał od 28 marca 2022 roku do 15 kwietnia 2025 roku.
dowód: umowa kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 28 marca 2022 r. – k. 67-80, częściowo zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 132-134, Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. – k. 166-180, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego dotyczący umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 28 marca 2022 r. – k. 359-362v, symulacja zmienności raty do umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 28 marca 2022 r. – k. 388, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 624, zeznania powódki T. H. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. – k. 726v-727, znacznik czasowy od 00:22:35 do 00:45:35
W dniu 20 maja 2022 roku T. H. (poprzednio Z.) zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w G. umowę kredytu gotówkowego nr (...). Umowa została zawarta z wykorzystaniem wzorca umowy. Kredyt był kredytem gotówkowym przeznaczonym na dowolny cel konsumpcyjny. Kwota kredytu wynosiła 15 500 zł. Prowizja banku za udzielenie kredytu wynosiła 0 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 15 500 zł i była to kwota, którą bank wyliczał według zasad wskazanych w ustawie z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Obejmowała wyłącznie środki wypłacane „na rękę” (rozdział 2 umowy). Zgodnie z umową bank miał wypłacić kredyt w terminie do 5 dni licząc od dnia zawarcia umowy. Bank wypłacił kwotę kredytu na rachunek bankowy powódki prowadzony przez pozwanego o numerze (...) (rozdział 3 umowy). Całkowity koszt kredytu wynosił 9 277,17 zł i była to suma prowizji banku za udzielenie kredytu (0 zł) oraz odsetek obliczonych za cały okres obowiązywania umowy. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 24 777,17 zł i kwota ta stanowiła sumę całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu kredytu. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wskazana w umowie wynosiła 12,52 %. Do wyliczeń (...) Spółka Akcyjna w G. przyjął całkowitą kwotę kredytu wskazaną w części „2. Rodzaj kredytu i jego kwota” (rozdział 4 ust. 1 pkt 1 umowy). Do całkowitego kosztu kredytu pozwany wliczył wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalne kredytu na dzień zawarcia umowy oraz terminy i wysokości spłat rat określonych w harmonogramie (rozdział 4 ust. 1 pkt 2 umowy). Całkowitą kwotę do zapłaty wyliczono jako sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (rozdział 4 ust. 1 pkt 3 umowy). (...) zostało wyliczone z zastosowaniem wzoru matematycznego wskazanego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim uwzględniając założenia wskazane w rozdziale 4 ust. 1 pkt 1-3 umowy (rozdział 4 ust. 1 pkt 4 umowy). Faktyczny koszt kredytu zależał od sposobu, w jaki powódka korzystała z kredytu oraz terminów jego spłaty. Umowa nie przewidywała innych opłat związanych z kredytem, lecz zastrzeżono w jej treści, że wysokość opłat i prowizji może zmieniać się w czasie wraz ze zmianą Taryfy. Zasady zmiany Taryfy w zakresie opłat i prowizji związanych z kredytem znajdują się w części „5. Cennik, czyli co to jest Taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. W rozdziale 5 umowy wyjaśniono, że Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. zwana dalej Taryfą, jest dokumentem zawierającym spis wszystkich pobieranych przez bank opłat i prowizji. Bank udostępnił ją na stronie internetowej banku. W końcowej części umowy zawarte zostały dane teleadresowe banku. W rozdziale 5 umowy wskazano, że bank z ważnych przyczyn w okresie obowiązywania umowy może zmieniać Taryfę. Zmiana Taryfy może być jednorazowa lub w etapach i może nastąpić w terminie do 12 miesięcy od wystąpienia choć jednej z niżej wymienionych przyczyn:
1) zmiany stopy referencyjnej, stopy depozytowej, zmiany stopy lombardowej, stopy rezerwy obowiązkowej, ustalanych lub ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski, w tym Radę Polityki Pieniężnej,
2) zmiany stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym,
3) zmiany któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
4) zmiany wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
5) gdy bank będzie zobowiązany do zmiany kapitałów banku, w tym kapitału zakładowego, zmiany lub utworzenia funduszy własnych, w tym funduszy rezerwowych, zmiany lub utworzenia rezerw lub odpisów, do zapłaty obowiązkowych opłat, podatków lub innych należności publicznoprawnych:
a) na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, decyzji, rekomendacji lub zaleceń organów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, finansowym lub konsumenckim bądź
b) unormowań dotyczących standardów rachunkowości,
6) wprowadzenia nowych lub zmiany istniejących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
7) zmiany lub pojawienia się nowych interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa na skutek orzeczeń sądów lub decyzji, rekomendacji, wytycznych lub zaleceń Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Banków Polskich i organów władzy i administracji publicznej,
8) wprowadzenia do oferty banku lub wycofania z oferty banku usług i produktów, a także w przypadku rozszerzenia lub zmiany funkcjonalności produktów i usług,
9) w przypadku konieczności sprostowania omyłek pisarskich, rachunkowych, konieczności wprowadzenia zmian porządkowych niewpływających na wysokość opłat i prowizji,
10) w przypadku zmiany nazwy produktu lub usługi, w tym nazwy marketingowej.
Opłata lub prowizja nie mogła wzrosnąć o więcej niż 200% w stosunku do jej dotychczasowej wysokości. Ograniczenie to nie miało zastosowania do zmiany Taryfy polegającej na:
1) wprowadzeniu nowej opłaty i prowizji,
2) podwyższeniu opłaty lub prowizji, której wartość wynosiła 0 złotych lub 0%.
Zmiana taryfy w przypadku zmiany:
1) stopy referencyjnej, stopy depozytowej, stopy lombardowej, następować miała w kierunku przeciwnym do zmiany stopy,
2) stopy rezerwy obowiązkowej, stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym, któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku – następować miała w kierunku zgodnym ze zmianą tych wskaźników.
Bank miał poinformować o zmianie Taryfy, treści zmian oraz o dacie, od której obowiązuje zmieniona Taryfa w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje o zmianie Taryfy było dostępne także w Biurze (...) i placówkach banku. W okresie 14 dni od otrzymania informacji o zmianie Taryfy powódka mogła wypowiedzieć umowę zgodnie z zasadami w niej określonymi. W przypadku braku wypowiedzenia umowy Taryfa miała wejść w życie i obowiązywać w zmienionej wersji. Zmieniona taryfa miała zacząć obowiązywać od dnia określonego przez bank jako termin wejścia w życie (rozdział 5 umowy). W rozdziale 6 umowy wskazano, że terminy spłat oraz kwoty wszystkich rat kredytu określa harmonogram, czyli plan spłaty kredytu. Harmonogram był załącznikiem do umowy. Po wypłacie kredytu w terminie 7 dni Bank udostępnił w serwisie transakcyjnym, czyli informatycznym systemie banku umożliwiającym dostęp do bankowości elektronicznej, harmonogram na podstawie którego powódka dokonywała płatności rat. Dodatkowo ten sam harmonogram powódka otrzymała e-mailem w formie pliku pdf. Powódka w każdym czasie mogła otrzymać bezpłatny egzemplarz harmonogramu. W przypadku zmiany w trakcie spłaty kredytu wysokości rat bądź terminów ich spłat bank za pośrednictwem serwisu transakcyjnego oraz e-maila przekazywał zaktualizowany harmonogram.
Spłata kredytu odbywała się w miesięcznych ratach. Raty były płatne co miesiąc, tego samego dnia miesiąca. Na wysokość raty składał się kapitał i odsetki. W pierwszej kolejności spłacane były odsetki, a następnie kapitał. Bank w dniu płatności raty pobierał z rachunku do spłaty kredytu pieniądze w kwocie równej wysokości raty. Kredyt był spłacany z rachunku osobistego powódki, na który została przelana całkowita kwota kredytu. Kredyt był spłacany w 99 równych ratach, choć wysokość pierwszej i ostatniej raty mogła być inna niż pozostałych. Powódka skorzystała z wakacji kredytowych, dlatego 3 pierwsze raty wynosiły 0 zł – kredytobiorca nie płacił kapitału ani odsetek. Po upływie wakacji kredytowych powódka była zobowiązana płacić pełną ratę kredytu, na którą składały się kapitał i odsetki. Dniem płatności każdej raty był 15 dzień miesiąca. Termin spłaty pierwszej raty przypaść miał nie wcześniej niż po miesiącu od daty wypłaty kredytu w wybranym dniu spłaty raty. Terminy spłaty pierwszej i ostatniej raty ustalane były po wypłacie kredytu. Ostateczne terminy spłaty uzależnione były od dnia wypłaty kredytu i były wskazane w harmonogramie spłat. Aktualna wysokość rat oraz terminy ich spłaty wskazane są w harmonogramie (rozdział 6 umowy). Kredyt był oprocentowany zmienną stopą procentową, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 11,99 % w skali roku. Na wysokość oprocentowania składały się dwa parametry – marża banku wynosząca 8,40 punktów procentowych i zmienna stawka bazowa obowiązująca w banku, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 3,59 %. Stawka bazowa została ustalona na dzień 25 lutego 2022 roku. Zmiana wysokości stawki bazowej obowiązującej w banku (w górę lub w dół) skutkowała analogiczną zmianą wysokości oprocentowania. Bank aktualizował stawkę bazową obowiązującą w banku 4 razy w roku w następujący sposób: w przedostatnim dniu roboczym lutego, maja, sierpnia i listopada sprawdzał stopę referencyjną WIBOR 3M stosowaną na rynku usług finansowych (dalej zwaną „stopą referencyjną”). Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna WIBOR 3M różniła się od stawki bazowej obowiązującej w banku, bank aktualizował ją przyjmując za stawkę bazową obowiązującą w banku przez kolejne trzy miesiące kalendarzowe stopę referencyjną WIBOR 3M z dnia sprawdzenia. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmieniała się każdego trzeciego roboczego dnia marca, czerwca, września i grudnia. Informacje o stawce bazowej obowiązującej w banku znajdują się na stronie internetowej banku www.(...) . W umowie wskazano także, że stawka bazowa banku jest wyznaczana na podstawie całkowicie niezależnej od banku stopy referencyjnej WIBOR 3M stosowanej na rynku usług finansowych. W umowie wskazano, że stopę referencyjną WIBOR 3M znaleźć można w prasie codziennej bądź Internecie (np. na stronie (...) (...) ), zaś stawki bazowe obowiązujące w banku oraz więcej informacji o WIBOR 3M na stronie internetowej banku. Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku skutkowała zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Oprocentowanie kredytu ulegało zmianie o tyle, o ile zmieniała się stawka bazowa obowiązująca w banku. Bank informował o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Zaktualizowany harmonogram spłat natomiast zamieszczany był w serwisie transakcyjnym oraz był przesyłany e-mailem. Informacje te można było uzyskać także w Biurze (...) i w placówkach banku (rozdział 8 umowy). Bank naliczał odsetki od kwoty zadłużenia za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia poprzedzającego jego spłatę. W przypadku przedterminowej spłaty kredytu, bank pobierał odsetki za okres wykorzystywania kredytu. Odsetki były naliczane od kredytu przy założeniu, że rok liczy 365 dni (rozdział 9 umowy). W przypadku braku spłaty w terminie kredytu, jego części bądź opłat i prowizji do zapłaty których powódka była zobowiązana nie spłacona kwota staje się należnością przeterminowaną, a bank naliczać może od kapitału przeterminowanego odsetki jak dla należności przeterminowanych, w wysokości określonej w Tabelach stóp procentowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., zwanych w dalszej części umowy tabelą (rozdział 10 umowy). Bank ma prawo zmieniać tabelę stóp procentowych z ważnych powodów. Zasady tych zmian oraz powody uzasadniające te zmiany zostały określone w rozdziale 11 umowy. Powódka miała prawo w każdym czasie bezpłatnie spłacić część lub całość swojego kredytu. W dniu wcześniejszej spłaty bank pobierał odsetki, które naliczył od dnia następnego po dniu ostatniej spłaty do dnia poprzedzającego dzień wcześniejszej spłaty włącznie. Informację o wysokości naliczonych odsetek powódka mogła uzyskać w Biurze (...) lub w placówce banku. Wcześniejsza spłata kredytu obniżała jego całkowity koszt. Obniżenie obejmowało koszty, które przypadały na okres, o który skrócono czas obowiązywania umowy, także gdy zostały poniesione przed spłatą. Spłacając część kredytu przed terminem powódka mogła wybrać rodzaj wcześniejszej spłaty, czyli spłatę skutkującą zmniejszeniem kwoty przyszłych rat kredytu lub spłatę skutkującą skróceniem okresu spłaty kredytu (zmniejszeniem liczby rat kredytu). Przedterminowa spłata powodowała zmianę harmonogramu oraz spłatę pozostałych rat kredytu zgodnie ze zaktualizowanym harmonogramem. Przedterminowa, całkowita spłata kredytu skutkowała rozwiązaniem umowy z dniem tej spłaty. Rozliczenie kredytu nastąpić miało w terminie 14 dni licząc od dnia przedterminowej, całkowitej spłaty kredytu. Wcześniejszej spłaty kredytu powódka mogła dokonać w serwisie transakcyjnym, Biurze (...) lub w placówce banku (rozdział 12 umowy). Powódka miała prawo odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Nie musiała wskazywać powodu, dla którego odstępuje od umowy. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy powódka mogła złożyć pisemnie w placówce banku lub wysłać je do banku na adres wskazany w umowie, wzorze oświadczenia o odstąpieniu od umowy i na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. Do odstąpienia od umowy powódka mogła wykorzystać wzór oświadczenia otrzymany z banku lub sporządzić je samodzielnie. W umowie wskazano, że aby oświadczenie o odstąpieniu od umowy było skuteczne, musi zostać złożone przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy. Dla zachowania terminu wystarczające było wysłanie oświadczenia pocztą. Umowę od której odstąpiono uważa się za niezawartą. W przypadku odstąpienia od umowy obowiązkiem powódki był zwrot do banku kwoty wypłaconego kredytu z odsetkami. Odsetki w stosunku dziennym (za jeden dzień) wynosiły 5,09 zł. Naliczane miały być za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia jego zwrotu. Termin na zwrot kredytu z odsetkami wynosił maksymalnie 30 dni i był liczony od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy (rozdział 13 umowy). Powódka mogła w każdym czasie złożyć wniosek o zmianę rachunku do spłaty kredytu, dnia płatności rat, rodzaju rat i ich liczby. Za zmianę warunków spłaty bank pobierał opłatę, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 0 zł (rozdział 14 umowy). Powódka potwierdziła, że przed zawarciem umowy bank udostępnił dokumenty będące integralną częścią umowy wymienione rozdziale 22 umowy tj. Regulamin kredytu gotówkowego dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin przyjmowania i rozpatrywania reklamacji w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Taryfa prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Tabele stóp procentowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. Powódka oświadczyła, że wie, że dokumenty te ją obowiązują i znajdują się na stronie internetowej banku. Powódka oświadczyła też, że potwierdza, że przed zawarciem umowy bank przekazał jej informacje, że kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową. Powódka oświadczyła też, że jest świadoma, że w przyszłości wraz ze wzrostem oprocentowania występuje ryzyko wzrostu wysokości rat oraz kosztu kredytu. Informacje te otrzymała w symulacji zmienności raty. Powódka potwierdziła także, że przed zawarciem umowy otrzymała wszystkie potrzebne jej informacje dotyczące kredytu, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, symulację zmienności raty, a także że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem umowy. Powódka potwierdziła też, że bank poinformował ją o możliwości otrzymania bezpłatnego projektu umowy oraz dodatkowych wyjaśnień dotyczących kredytu oraz że wraz z umową bank przekazał jej wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Okres kredytowania wynosi 99 miesięcy i trwa od 20 maja 2022 roku do 15 września 2030 roku.
dowód: umowa kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 20 maja 2022 r. – k. 81-96, częściowo zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 130-131, Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. – k. 166-180, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego dotyczący umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 20 maja 2022 r. – k. 364-367v, symulacja zmienności raty do umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 20 maja 2022 r. – k. 390, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 605-607, zeznania powódki T. H. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. – k. 726v-727, znacznik czasowy od 00:22:35 do 00:45:35
W dniu 22 czerwca 2022 roku T. H. (poprzednio Z.) zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w G. umowę o kredyt gotówkowy nr (...). W imieniu banku umowę zawarł pośrednik kredytowy (...) S.A. w K., za którego umowę podpisał konsultant – S. U.. Umowa została zawarta z wykorzystaniem wzorca umowy. Kredyt był kredytem gotówkowym przeznaczonym na dowolny cel konsumpcyjny. Kwota kredytu wynosiła 10 000 zł. Prowizja banku za udzielenie kredytu wynosiła 0 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 10 000 zł i była to kwota, którą bank wyliczał według zasad wskazanych w ustawie z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Obejmowała wyłącznie środki wypłacane „na rękę” (rozdział 2 umowy). Zgodnie z umową bank miał wypłacić kredyt w terminie do 5 dni licząc od dnia zawarcia umowy. Bank wypłacił kwotę kredytu na rachunek bankowy powódki prowadzony przez pozwanego o numerze (...) (rozdział 3 umowy). Całkowity koszt kredytu wynosił 3 957,88 zł i była to suma prowizji banku za udzielenie kredytu (0 zł) oraz odsetek obliczonych za cały okres obowiązywania umowy. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 13 957,88 zł i kwota ta stanowiła sumę całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu kredytu. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wskazana w umowie wynosiła 14,93 %. Do wyliczeń (...) Spółka Akcyjna w G. przyjął całkowitą kwotę kredytu wskazaną w części „2. Rodzaj kredytu i jego kwota” (rozdział 4 ust. 1 pkt 1 umowy). Do całkowitego kosztu kredytu pozwany wliczył wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalne kredytu na dzień zawarcia umowy oraz terminy i wysokości spłat rat określonych w harmonogramie (rozdział 4 ust. 1 pkt 2 umowy). Całkowitą kwotę do zapłaty wyliczono jako sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (rozdział 4 ust. 1 pkt 3 umowy). (...) zostało wyliczone z zastosowaniem wzoru matematycznego wskazanego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim uwzględniając założenia wskazane w rozdziale 4 ust. 1 pkt 1-3 umowy (rozdział 4 ust. 1 pkt 4 umowy). Faktyczny koszt kredytu zależał od sposobu, w jaki powódka korzystała z kredytu oraz terminów jego spłaty. Faktyczny koszt kredytu, który powódka miała ponieść zależny był od sposobu korzystania z kredytu oraz terminów jego spłaty. Umowa nie przewidywała innych opłat związanych z kredytem, lecz zastrzeżono w jej treści, że wysokość opłat i prowizji może zmieniać się w czasie wraz ze zmianą Taryfy. Zasady zmiany Taryfy w zakresie opłat i prowizji związanych z kredytem znajdują się w części „5. Cennik, czyli co to jest Taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Za prowadzenie rachunku osobistego bank nie pobierał opłat. W rozdziale 5 umowy wyjaśniono, że Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. zwana dalej Taryfą, jest dokumentem zawierającym spis wszystkich pobieranych przez bank opłat i prowizji. Bank udostępnił ją na stronie internetowej banku. W końcowej części umowy zawarte zostały dane teleadresowe banku. W rozdziale 5 umowy wskazano, że bank z ważnych przyczyn w okresie obowiązywania umowy może zmieniać Taryfę. Zmiana Taryfy może być jednorazowa lub w etapach i może nastąpić w terminie do 12 miesięcy od wystąpienia choć jednej z niżej wymienionych przyczyn:
1) zmiany stopy referencyjnej, stopy depozytowej, zmiany stopy lombardowej, stopy rezerwy obowiązkowej, ustalanych lub ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski, w tym Radę Polityki Pieniężnej,
2) zmiany stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym,
3) zmiany któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
4) zmiany wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Główny Urząd Statystyczny,
5) gdy bank będzie zobowiązany do zmiany kapitałów banku, w tym kapitału zakładowego, zmiany lub utworzenia funduszy własnych, w tym funduszy rezerwowych, zmiany lub utworzenia rezerw lub odpisów, do zapłaty obowiązkowych opłat, podatków lub innych należności publicznoprawnych:
a) na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, decyzji, rekomendacji lub zaleceń organów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, finansowym lub konsumenckim bądź
b) unormowań dotyczących standardów rachunkowości,
6) wprowadzenia nowych lub zmiany istniejących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa,
7) zmiany lub pojawienia się nowych interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa na skutek orzeczeń sądów lub decyzji, rekomendacji, wytycznych lub zaleceń Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Banków Polskich i organów władzy i administracji publicznej,
8) wprowadzenia do oferty banku lub wycofania z oferty banku usług i produktów, a także w przypadku rozszerzenia lub zmiany funkcjonalności produktów i usług,
9) w przypadku konieczności sprostowania omyłek pisarskich, rachunkowych, konieczności wprowadzenia zmian porządkowych niewpływających na wysokość opłat i prowizji,
10) w przypadku zmiany nazwy produktu lub usługi, w tym nazwy marketingowej.
Opłata lub prowizja nie mogła wzrosnąć o więcej niż 200% w stosunku do jej dotychczasowej wysokości. Ograniczenie to nie miało zastosowania do zmiany Taryfy polegającej na:
1) wprowadzeniu nowej opłaty i prowizji,
2) podwyższeniu opłaty lub prowizji, której wartość wynosiła 0 złotych lub 0%.
Zmiana taryfy w przypadku zmiany:
1) stopy referencyjnej, stopy depozytowej, stopy lombardowej, następować miała w kierunku przeciwnym do zmiany stopy,
2) stopy rezerwy obowiązkowej, stopy WIBOR dla jednomiesięcznych lub trzymiesięcznych lokat na rynku międzybankowym, któregokolwiek ze wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, wysokości przeciętnego, miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku – następować miała w kierunku zgodnym ze zmianą tych wskaźników.
Bank miał poinformować o zmianie Taryfy, treści zmian oraz o dacie, od której obowiązuje zmieniona Taryfa w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje o zmianie Taryfy było dostępne także w Biurze (...) i placówkach banku. W okresie 14 dni od otrzymania informacji o zmianie Taryfy powód mógł wypowiedzieć umowę. W przypadku braku wypowiedzenia umowy Taryfa miała wejść w życie i obowiązywać w zmienionej wersji. Zmieniona taryfa miała zacząć obowiązywać od dnia określonego przez bank jako termin wejścia w życie (rozdział 5 umowy). W rozdziale 6 umowy wskazano, że terminy spłat oraz kwoty wszystkich rat kredytu określa harmonogram, czyli plan spłaty kredytu. Harmonogram był załącznikiem do umowy. Po wypłacie kredytu w terminie 7 dni Bank udostępnił w serwisie transakcyjnym, czyli informatycznym systemie banku umożliwiającym dostęp do bankowości elektronicznej, harmonogram na podstawie którego powódka dokonywała płatności rat. Dodatkowo ten sam harmonogram powódka otrzymała e-mailem w formie pliku pdf. Powódka w każdym czasie mogła otrzymać bezpłatny egzemplarz harmonogramu. W przypadku zmiany w trakcie spłaty kredytu wysokości rat bądź terminów ich spłat bank za pośrednictwem serwisu transakcyjnego oraz e-maila przekazywał zaktualizowany harmonogram.
Spłata kredytu odbywała się w miesięcznych ratach. Na wysokość raty składał się kapitał i odsetki. W pierwszej kolejności spłacane były odsetki, a następnie kapitał. Raty były płatne co miesiąc, tego samego dnia miesiąca. Bank w dniu płatności raty pobierał z rachunku do spłaty kredytu pieniądze w kwocie równej wysokości raty. Kredyt był spłacany z rachunku osobistego powódki, na który została przelana całkowita kwota kredytu. Kredyt był spłacany w 60 równych ratach, choć wysokość pierwszej i ostatniej raty mogła być inna niż pozostałych. Dniem płatności każdej raty był 22 dzień miesiąca. Termin spłaty pierwszej raty przypaść miał nie wcześniej niż po miesiącu od daty wypłaty kredytu w wybranym dniu spłaty raty. Terminy spłaty pierwszej i ostatniej raty ustalane były po wypłacie kredytu. Ostateczne terminy spłaty uzależnione były od dnia wypłaty kredytu i były wskazane w harmonogramie spłat. Aktualna wysokość rat oraz terminy ich spłaty wskazane były w harmonogramie (rozdział 7 umowy). Kredyt był oprocentowany zmienną stopą procentową, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 13,99 % w skali roku. Na wysokość oprocentowania składały się dwa parametry – marża banku wynosząca 7,43 punktów procentowych i zmienna stawka bazowa obowiązująca w banku, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 6,56 %. Stawka bazowa została ustalona na dzień 30 maja 2022 roku. Zmiana wysokości stawki bazowej obowiązującej w banku (w górę i w dół) skutkowała analogiczną zmianą wysokości oprocentowania. Bank aktualizował stawkę bazową obowiązującą w banku 4 razy w roku w następujący sposób: w przedostatnim dniu roboczym lutego, maja, sierpnia i listopada sprawdzał stopę referencyjną (...) 3M stosowaną na rynku usług finansowych. Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna (...) 3M różniła się od stawki bazowej obowiązującej w banku, bank aktualizował ją przyjmując za stawkę bazową obowiązującą w banku przez kolejne trzy miesiące kalendarzowe stopę referencyjną (...) 3M z dnia sprawdzenia. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmieniała się każdego trzeciego roboczego dnia marca, czerwca, września i grudnia. Informacje o stawce bazowej obowiązującej w banku znajdują się na stronie internetowej banku www.(...) . W umowie wskazano także, że stawka bazowa banku jest wyznaczana na podstawie całkowicie niezależnej od banku stopy referencyjnej (...) 3M stosowanej na rynku usług finansowych. W umowie wskazano, że stopę referencyjną WIBOR 3M znaleźć można w prasie codziennej bądź Internecie (np. na stronie (...) (...) ), zaś stawki bazowe obowiązujące w banku oraz więcej informacji o WIBOR 3M na stronie internetowej banku. Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku skutkowała zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Oprocentowanie kredytu ulegało zmianie o tyle, o ile zmieniała się stawka bazowa obowiązująca w banku. Bank informował o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Zaktualizowany harmonogram spłat natomiast zamieszczany był w serwisie transakcyjnym oraz był przesyłany e-mailem. Informacje te można było uzyskać także w Biurze (...) i w placówkach banku (rozdział 8 umowy). Bank naliczał odsetki od kwoty zadłużenia za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia poprzedzającego jego spłatę. W przypadku przedterminowej spłaty kredytu, bank pobierał odsetki za okres wykorzystywania kredytu. Odsetki były naliczane od kredytu przy założeniu, że rok liczy 365 dni (rozdział 9 umowy). W przypadku braku spłaty w terminie kredytu, jego części bądź opłat i prowizji do zapłaty których powódka była zobowiązana nie spłacona kwota staje się należnością przeterminowaną, a bank naliczać może od kapitału przeterminowanego odsetki jak dla należności przeterminowanych, w wysokości określonej w Tabelach stóp procentowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., zwanych w dalszej części umowy tabelą (rozdział 10 umowy). Bank ma prawo zmieniać tabelę stóp procentowych z ważnych powodów. Zasady tych zmian oraz powody uzasadniające te zmiany zostały określone w rozdziale 11 umowy. Powódka miała prawo w każdym czasie bezpłatnie spłacić część lub całość swojego kredytu. W dniu wcześniejszej spłaty bank pobierał odsetki, które naliczył od dnia następnego po dniu ostatniej spłaty do dnia poprzedzającego dzień wcześniejszej spłaty włącznie. Informację o wysokości naliczonych odsetek można było uzyskać w Biurze (...) lub w placówce banku. Wcześniejsza spłata kredytu obniżała jego całkowity koszt. Obniżenie obejmowało koszty, które przypadały na okres, o który skrócono czas obowiązywania umowy, także gdy zostały poniesione przed spłatą. Spłacając część kredytu przed terminem powódka mogła wybrać rodzaj wcześniejszej spłaty, czyli spłatę skutkującą zmniejszeniem kwoty przyszłych rat kredytu lub spłatę skutkującą skróceniem okresu spłaty kredytu (zmniejszeniem liczby rat kredytu). Przedterminowa spłata powodowała zmianę harmonogramu oraz spłatę pozostałych rat kredytu zgodnie ze zaktualizowanym harmonogramem. Przedterminowa, całkowita spłata kredytu skutkowała rozwiązaniem umowy z dniem tej spłaty. Rozliczenie kredytu nastąpić miało w terminie 14 dni licząc od dnia przedterminowej, całkowitej spłaty kredytu. Wcześniejszej spłaty kredytu powódka mogła dokonać w serwisie transakcyjnym, Biurze (...) lub w placówce banku (rozdział 12 umowy). Powódka miała prawo odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Nie musiała wskazywać powodu, dla którego odstępuje od umowy. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy powódka mogła złożyć pisemnie w placówce banku lub wysłać je do banku na adres wskazany w umowie, wzorze oświadczenia o odstąpieniu od umowy i na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. Do odstąpienia od umowy powódka mogła wykorzystać wzór oświadczenia otrzymany z banku lub sporządzić je samodzielnie. W umowie wskazano, że aby oświadczenie o odstąpieniu od umowy było skuteczne, musi zostać złożone przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy. Dla zachowania terminu wystarczające było wysłanie oświadczenia pocztą. Umowę od której odstąpiono uważa się za niezawartą. W przypadku odstąpienia od umowy obowiązkiem powódki był zwrot do banku kwoty wypłaconego kredytu z odsetkami. Odsetki w stosunku dziennym (za jeden dzień) wynosiły 3,83 zł. Naliczane miały być za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia jego zwrotu. Termin na zwrot kredytu z odsetkami wynosił maksymalnie 30 dni i był liczony od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy (rozdział 13 umowy). Powódka mogła w każdym czasie złożyć wniosek o zmianę rachunku do spłaty kredytu, dnia płatności rat, rodzaju rat i ich liczby. Za zmianę warunków spłaty bank pobierał opłatę, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 0 zł (rozdział 14 umowy). Powódka potwierdziła, że przed zawarciem umowy bank udostępnił dokumenty będące integralną częścią umowy wymienione rozdziale 22 umowy tj. Regulamin kredytu gotówkowego dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin przyjmowania i rozpatrywania reklamacji w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulaminu rachunków dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Taryfa prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Tabele stóp procentowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. Powódka oświadczyła, że wie, że dokumenty te ją obowiązują i znajdują się na stronie internetowej banku. Powódka oświadczyła też, że potwierdza, że przed zawarciem umowy bank przekazał jej informacje, że kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową. Powódka oświadczyła też, że jest świadoma, że w przyszłości wraz ze wzrostem oprocentowania występuje ryzyko wzrostu wysokości rat oraz kosztu kredytu. Informacje te otrzymała w symulacji zmienności raty. Powódka potwierdziła także, że przed zawarciem umowy otrzymała wszystkie potrzebne jej informacje dotyczące kredytu, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, symulację zmienności raty, a także że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem umowy. Powódka potwierdziła też, że bank poinformował ją o możliwości otrzymania bezpłatnego projektu umowy oraz dodatkowych wyjaśnień dotyczących kredytu. Powódka oświadczyła, iż wie, że wyjaśnienia te można otrzymać w każdym czasie u pracowników/przedstawicieli banku. Powódka oświadczyła też, że potwierdza, iż z umową bank przekazał jej zasady postępowania w sytuacji istotnej zmiany, wycofania lub zaprzestania publikacji wskaźnika referencyjnego (stopy referencyjnej) oraz wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Okres kredytowania wynosi 60 miesięcy i trwa od 22 czerwca 2022 roku do 22 czerwca 2027 roku.
dowód: umowa kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 22 czerwca 2022 r. – k. 50-66, częściowo zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 127-129, Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. – k. 166-180, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego dotyczący umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 22 czerwca 2022 r. – k. 369-372v, symulacja zmienności raty do umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 22 czerwca 2022 r. – k. 392, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 608-610, zeznania powódki T. H. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. – k. 726v-727, znacznik czasowy od 00:22:35 do 00:45:35
Powódka otrzymała od pozwanego banku kwoty kredytu i limity, które chciała uzyskać. Powódka nie prowadzi działalności gospodarczej. Powódka wykorzystała otrzymane kredyty na bieżące wydatki. Miała świadomość, że jakie były kwoty kredytu, na jaki okres zawarta jest umowa, jaka będzie wysokość poszczególnych spłat, możliwości szybszej spłaty oraz wiedziała o sposobie zmiany stopy procentowej. Powódka nie wiedziała jaki wpływ na spłatę kredytu ma (...), ani czym jest wskaźnik WIBOR. Nie zapoznała się z postanowieniami umowy dotyczącymi prawa odstąpienia od umowy. T. H. zapoznała się jedynie ogólnie z umowami. Powódce trudno było przeczytać umowy w całości, bo umowy były długie i niezrozumiałe. Nie stać jej było na wcześniejszą spłatę kredytów.
dowód : zeznania powódki T. H. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. – k. 726v-727, znacznik czasowy od 00:22:35 do 00:45:35
Pismem z dnia 4 lipca 2024 roku adwokat I. S. działający w imieniu T. H. na podstawie udzielonego upoważnienia materialnoprawnego, złożył w imieniu powódki pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w związku z naruszeniem ustawy o kredycie konsumenckim w umowach nr (...), (...), (...) oraz (...). Pismo zawierające oświadczenie zostało doręczone (...) Spółce Akcyjnej w G. w dniu 9 lipca 2024 roku.
dowód: pismo z dnia 4 lipca 2024 r. – k. 138, wydruk z portalu śledzenia przesyłek – k. 139, pełnomocnictwo z dnia 3 czerwca 2024 r. – k. 143
Pismem z 12 lipca 2024 roku T. H. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika adwokata I. S. na podstawie upoważnienia materialnoprawnego, złożyła pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w związku z naruszeniem ustawy o kredycie konsumenckim w umowie nr (...). Jednocześnie powódka wezwała bank do zapłaty kwoty 29 273,05 zł tytułem odsetek umownych, które zostały zapłacone przez powódkę pozwanemu na podstawie umów (...), (...), (...) i (...) w terminie 5 dni od otrzymania wezwania. Pismo zostało doręczone (...) Spółce Akcyjnej w G. w dniu 18 lipca 2024 roku.
dowód : pismo z dnia 12 lipca 2024 r. – k. 140-141, wydruk z portalu śledzenia przesyłek – k. 142, pełnomocnictwo z dnia 3 czerwca 2024 r. – k. 143
Pismem z dnia 21 lipca 2025 roku adwokat I. S. działając w imieniu T. H., działając na podstawie udzielonego mu upoważnienia materialnoprawnego, doprecyzował treść oświadczeń z dnia 4 lipca 2024 roku i z dnia 12 lipca 2024 roku przez wskazanie naruszeń przepisów ustawy o kredycie konsumenckim w umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...), (...), umowie kredytu odnawialnego numer (...) i umowie o korzystanie z karty kredytowej numer (...), a także wezwał w terminie 5 dni do przesłania aktualnych zaświadczeń o spłacie kredytów objętych powyższymi umowami ze wskazaniem kwot zaliczonych na kapitał, odsetki kapitałowe, odsetki karne oraz koszty pozaodsetkowe. Jednocześnie działający w imieniu powódki adwokat I. S. wezwał (...) Spółkę Akcyjną w G. do przesłania w terminie 5 dni kopii umów zawartych ze Stowarzyszeniem (...) oraz (...) S.A. i obowiązujących w dacie zawarcia powyższych umów kredytu o stosowanie wskaźnika WIBOR 3M oraz 1M w umowach kredytowych, a także obowiązującej w banku Polityki Kwotowania oraz Polityki (...) Konfliktami Interesów dotyczących wskaźnika WIBOR, w zakresie którego bank był uczestnikiem fixingu. Pismo z dnia 21 lipca 2025 roku zostało doręczone (...) Spółce Akcyjnej w G. w dniu 24 lipca 2025 roku.
dowód : pismo z dnia 21 lipca 2025 r. – k. 620-621, wydruk z portalu śledzenia przesyłek – k. 622, pełnomocnictwo z dnia 3 czerwca 2024 r. – k. 143
Pismami z 25 lipca 2024 roku oraz 5 sierpnia 2024 roku w odpowiedzi na wezwanie bank wskazał, że nie stwierdził podstaw do skorzystania przez kredytobiorcę z sankcji kredytu darmowego i odmówił uznania żądania powódki. Uzasadniając swoje stanowisko bank stwierdził, że nie podziela opinii T. H. w sprawie sankcji kredytu darmowego. Bank wskazał, że kredyt i postanowienia przedmiotowych umów spełniają warunki, które wynikają z ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Stanowisko to pozwany bank potwierdził także w piśmie z dnia 7 sierpnia 2025 roku.
dowód : odpowiedź banku z dnia 25 lipca 2024 r.– k. 144-145, odpowiedź banku z 5 sierpnia 2024 r. – k. 146, pismo (...) Spółki Akcyjnej w G. z dnia 7 sierpnia 2025 r. – k. 625-626
Powódka nie spłaciła dotychczas zobowiązania wynikającego z umowy numer (...) z dnia 20 maja 2022 roku. W okresie od 20 maja 2022 roku do 29 lipca 2025 roku powódka spłaciła łącznie (z tytułu spłaty kapitału i odsetek) kwotę 9 643,46 zł. Z powodu nieterminowej spłaty rat w okresie od 20 maja 2022 roku do 1 lipca 2024 roku bank pobrał odsetki karne w wysokości 8,16 zł. Powódka w ramach wykonywania zobowiązania wynikającego z umowy numer (...) z dnia 28 marca 2022 roku w okresie od 28 marca 2022 roku do 1 lipca 2024 roku spłaciła łącznie (z tytułu spłaty kapitału i odsetek) kwotę 18 618,19 zł. Z powodu nieterminowej spłaty rat w okresie od 8 marca 2022 roku do 1 lipca 2024 roku bank pobrał odsetki karne w wysokości 8,13 zł. Całkowita spłata kredytu udzielonego na podstawie umowy numer (...) nastąpiła w dniu 15 kwietnia 2025 roku. Powódka nie spłaciła dotychczas zobowiązania wynikającego z umowy numer (...) z dnia 22 czerwca 2022 roku. Z powodu nieterminowej spłaty rat w okresie od 22 czerwca 2022 roku do 1 lipca 2024 roku bank pobrał odsetki karne w wysokości 2,18 zł. W okresie od 22 czerwca 2022 roku do 29 lipca 2025 roku powódka spłaciła łącznie (z tytułu kapitału i odsetek) kwotę 8 597,36 zł. W ramach wykonywania umowy kredytu odnawialnego nr (...) z dnia 22 marca 2016 roku w okresie od 22 marca 2016 roku do 29 lipca 2025 roku powódka spłaciła odsetki w łącznej kwocie 24 063,11 zł. W ramach wykonywania o korzystanie z karty kredytowej nr (...) z dnia 7 marca 2017 roku w okresie od 4 kwietnia 2017 roku do 3 lipca 2025 roku oraz w okresie od 4 września 2018 roku do 30 marca 2020 roku powódka spłaciła odsetki w łącznej kwocie 11 508,04 zł.
Bezsporne, a nadto dowód : zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 127-129, zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 130-131, zaświadczenie z dnia 2 lipca 2024 r. – k. 132-134, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 605-607, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 608-610, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 611-614, zaświadczenie z dnia 1 sierpnia 2025 r. – k. 615-617, zaświadczenie z dnia 30 lipca 2025 r. – k. 624
Powódka T. H. zmieniła nazwisko z noszonego w dacie zawierania umów nazwiska T. Z. na T. H..
Bezsporne, a nadto dowód : kopia dowodu osobistego powódki na nazwisko T. Z. – k. 120-121, wniosek o wydanie dowodu osobistego z dnia 6 lutego 2023 r. – k. 122-123, potwierdzenie złożenia wniosku o wydanie dowodu osobistego z dnia 13 lutego 2023 r. – k. 124, kopia dowodu osobistego powódki na nazwisko T. H. – k. 125-126
Sąd zważył, co następuje:
Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, przedłożone przez strony dokumenty oraz zeznania powódki. Sąd przyznał walor wiarygodności dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu, albowiem były kompletne i jasne, wraz z pozostałymi dowodami obrazowały dokładny stan faktyczny sprawy. Ich prawdziwość nie budziła, w ocenie Sądu, jakichkolwiek wątpliwości. Co więcej, wiarygodność i autentyczność przedłożonych dokumentów oraz kopii nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Sąd za wiarygodne w przeważającym zakresie uznał zeznania powódki T. H.. Zeznania te były spójne, logiczne, zgodne w przeważającej mierze z treścią dokumentów złożonych przez obie strony. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że powódka zawierała kwestionowane umowy wiele lat temu, wobec czego miała prawo nie pamiętać szczegółowego przebiegu spotkań placówkach banku, podczas których zawierane były umowy, podobnie zresztą jak czynności podczas zawierania umowy o kredyt odnawialny za pośrednictwem sieci Internet oraz przebiegu rozmowy telefonicznej w sprawie umowy o kartę kredytową. Sąd miał też na uwadze, że z perspektywy powódki najistotniejszą kwestią były uzyskanie środków kredytowych w wyniku zawarcia kwestionowanych w niniejszej sprawie umów, wobec czego inne kwestie, o których traktowały umowy miały dla niej drugorzędne znaczenie, tym bardziej, że powódka działała w zaufaniu do banku. Sąd nie uznał wszakże za wiarygodne zeznań powódki wskazującej, że nie otrzymała od pozwanego banku dokumentów wymienionych jako integralne części zawartych umów. Kłóci się to z oświadczeniami złożonymi przez powódkę przy zawieraniu umów, poza tym dokumenty te zostały udostępnione powódce przez pozwany bank, podobnie jak harmonogramy spłat, w formie elektronicznej. Nie sprawiło to jednak, że powódka tych dokumentów nie dostała bądź że nie mogła z łatwością się z nimi zapoznać. Powódka opisała wszakże dość rzetelnie opis zawierania kwestionowanych przez siebie w niniejszym postępowaniu umów z pozwanym bankiem, okoliczności towarzyszące ich zawieraniu oraz motywację towarzyszącą jej w zawieraniu tych umów. Zeznania powódki potwierdziły także, że kwestionowane umowy zawierała w charakterze konsumenta. W przeważającej mierze zeznania powódki były jednak dowodem nieprzydatnym dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów – powódka powoływała się wszak na uchybienia obowiązkom informacyjnym w zawartych z pozwanym umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...), (...), umowie kredytu odnawialnego numer (...) i umowie o korzystanie z karty kredytowej numer (...), a także na nieuczciwy charakter postanowień umownych zawartych w tych umowach. Do dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych w tym zakresie w zupełności wystarczające były dowody z dokumentów złożonych przez strony, w szczególności z samych umów kredytu gotówkowego o numerach (...), (...), (...), umowy kredytu odnawialnego numer (...) i umowy o korzystanie z karty kredytowej numer (...), bo to co do ich treści zastrzeżenia zgłosiła powódka. Powódka wniosła o przesłuchanie jej m. in. na okoliczności dotyczące możliwego zakresu negocjowania przez powódkę umów, ale te okoliczności w istocie rzeczy były nieistotne dla oceny możliwości skorzystania z sankcji kredytu darmowego przez powódkę. Zresztą powódka zeznała na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku, że nie wiedziała o możliwości negocjowania umów. W zakresie pozostałych okoliczności, na które miała być przesłuchana powódka zgodnie z wnioskiem zawartym w pozwie (pkt 10 pozwu), w zupełności wystarczające było przeprowadzenie dowodu z dokumentów.
Nieprzydatne dla ustaleń faktycznych były dowody z dokumentów zaoferowanych przez powódkę – Regulamin rachunków dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. obowiązujący od 14 września 2019 r., wydruki z kalkulatora kredytowego dołączone do pozwu, wydruki z kalkulatora (...) dołączone do pozwu, Regulamin D. stawek referencyjnych (...) i WIBOR z dnia 30 kwietnia 2013 roku, Statut (...) Stowarzyszenia (...), Protokół z Walnego Zgromadzenia Członków (...) Stowarzyszenia (...) z siedzibą w G. sporządzonego w dniu 4 czerwca 2014 roku, Protokół z Walnego Zgromadzenia Członków (...) Stowarzyszenia (...) z siedzibą w G. z dnia 17 maja 2017 roku, wykaz uczestników fixingu, wydruk z informacji Urzędu Patentowego dla Z.(...), wniosek z dnia 4 kwietnia 2024 roku, pismo Stowarzyszenia (...) z dnia 26 kwietnia 2024 roku, odpowiedź pozwanego z dnia 7 sierpnia 2025 roku na pismo powódki z dnia 21 lipca 2025 roku, wydruk z kalkulatora rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dołączony do pisma przygotowawczego powódki z dnia 11 września 2025 roku, pismo (...) Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 24 lutego 2025 roku (...).(...).24.2025.AZ, pismo Prezydenta Miasta U. (1) z dnia 17 lutego 2025 roku znak sprawy: GP-IP.(...).65.2025.(...), pismo Instytutu (...) z dnia 12 lutego 2025 roku oraz dokument zatytułowany „Poziom transakcyjności stawek referencyjnych (...) i WIBOR”. Powódka złożyła załączone do pozwu dokumenty w postaci Regulaminu rachunków dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. obowiązującego od 14 września 2019 r., wydruków z kalkulatora kredytowego, wydruków z kalkulatora (...), Regulaminu Fixingu stawek referencyjnych (...) i WIBOR z dnia 30 kwietnia 2013 roku, Statutu (...) Stowarzyszenia (...), Protokołu z Walnego Zgromadzenia Członków (...) Stowarzyszenia (...) z siedzibą w G. sporządzonego w dniu 4 czerwca 2014 roku, Protokołu z Walnego Zgromadzenia Członków (...) Stowarzyszenia (...) z siedzibą w G. z dnia 17 maja 2017 roku, wykazu uczestników fixingu, wydruku z informacji Urzędu Patentowego dla Z.(...), wniosku z dnia 4 kwietnia 2024 roku i pisma Stowarzyszenia (...) z dnia 26 kwietnia 2024 roku na okoliczność charakteru wskaźnika WIBOR w dacie zawarcia umowy. Przeważająca większość tych dokumentów była zupełnie nieprzydatna do wykazania owego charakteru, bowiem nie zawierały one żadnych informacji na temat wskaźnika WIBOR w dacie zawarcia którejkolwiek z kwestionowanych przez powódkę umów. Powódka nie zadała sobie nawet trudu, by określić o którą z umów chodzi, ani w jakiej dacie była zawarta. Abstrahując od powyższego, lakoniczne sformułowanie „charakter wskaźnika WIBOR” nie pozwala również ustalić co właściwie miało zostać wykazane powyższymi dokumentami. Tym samym nie wiadomo jakie okoliczności miały wykazywać wspomniane dokumenty według intencji powódki. Niezależnie od tego należy jednak zauważyć, że kwestia transparentności i uczciwości stosowania wskaźnika WIBOR nie mieści się w granicach ustaleń faktycznych, lecz w sferze ustaleń prawnych. Jeśli chodzi o dokument w postaci Regulaminu rachunków dla osób fizycznych i klientów (...) w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. obowiązującego od 14 września 2019 r., należy zaznaczyć, że zgodnie z informacją dostępną na stronie internetowej pozwanego (https://www.(...)/pomoc/dokumenty/oferta-indywidualna/konta/konta/20regulamin/), dokument ten obowiązywał w okresie od dnia 14 września 2019 roku do dnia 29 lipca 2020 roku. Nie był on zatem integralną częścią żadnej z kwestionowanych w niniejszym postępowaniu przez powódkę umów, nie miał do żadnej z nich zastosowania, a tym samym był one nieprzydatny do wykazania jakiejkolwiek okoliczności faktycznej w niniejszym postępowaniu. Jeśli chodzi o wydruki z kalkulatora (...) oraz kalkulatora kredytowego nie były one przydatne dla dokonania ustaleń faktycznych również dlatego, że zostały one sporządzone przy przyjęciu błędnych założeń. Wydruk z kalkulatora kredytowego, w którym wykorzystano jako kwotę kredytu sumę 21 200 zł wskazał jako oprocentowanie nominalne 9,99 %, podczas gdy oprocentowanie ustalone przez strony umowy kredytu gotówkowego nr (...), w której całkowita kwota kredytu wynosiła 21 200 zł było oprocentowaniem ze zmienną stopą procentową. W przypadku jednego z wydruków z kalkulatora (...) jako kwotę kredytu wpisano kwotę 15 327 zł, która nie figuruje w żadnej z umów kwestionowanych przez powódkę, a także zawarto w nim informację o kosztach, które także nie figurują w żadnej z umów. W przypadku drugiego z wydruków z kalkulatora (...), w którym jako kwotę kredytu wpisano kwotę 15 500 zł przyjęto do obliczeń prowizję w wysokości 1 %, podczas gdy w umowie kredytu gotówkowego nr (...) prowizja nie została zastrzeżona. Poza tym w istocie rzeczy nie wiadomo jak właściwie działają kalkulatory, których wydruki dołączyła do pozwu powódka, jakie założenia przy dokonywaniu obliczeń przyjmują te kalkulatory, kiedy wydruki z tych kalkulatorów zostały sporządzone, ani skąd pochodzą te wydruki. Dwa pozostałe wydruki z kalkulatorów (...), w których jako kwotę kredytu wpisano 15 500 zł wskazują jako rzeczywistą roczną stopę oprocentowania w wysokości 12,67 % przy oprocentowaniu nominalnym wynoszącym 11,99 %, przy założeniu, że prowizja wynosi 0 %, a inne koszty 0 zł. Wynik (...) w wysokości 12,67 % w tych dwóch wydrukach jest taki sam jak w trzecim wydruku, w którym wskazano jako jedną ze składowych przyjętych do obliczeń prowizję w wysokości 1%. To sugeruje, że kalkulatory te przyjmują różne, nieznane sądowi założenia. Jeśli chodzi o dokumenty dołączone przez powódkę do pisma przygotowawczego z dnia 11 września 2025 roku w postaci odpowiedzi pozwanego z dnia 7 sierpnia 2025 roku na pismo powódki z dnia 21 lipca 2025 roku, wydruku z kalkulatora rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, pisma Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 24 lutego 2025 roku (...).(...).24.2025.AZ, pisma Prezydenta Miasta U. (1) z dnia 17 lutego 2025 roku znak sprawy: GP-IP.(...).65.2025.(...), pisma Instytutu (...) z dnia 12 lutego 2025 roku oraz dokumentu zatytułowanego „Poziom transakcyjności stawek referencyjnych (...) i (...)”, żaden z tych dokumentów nie przyniósł istotnych dla ustaleń stanu faktycznego informacji. Dokumenty w postaci dwóch odpowiedzi pozwanego z dnia 7 sierpnia 2025 roku dowodzą wymiany korespondencji pomiędzy stronami odnośnie próby uzyskania przez pełnomocnika powódki informacji objętych tajemnicą bankową, lecz z pisma tego nie sposób wywnioskować o jakie informacje chodzi. Poza tym z pisma pełnomocnika powódki z dnia 21 lipca 2025 roku wynika, że chciał on uzyskać informacje dotyczące kopii umów zawartych ze Stowarzyszeniem (...) oraz (...) S.A. i obowiązujących w dacie zawarcia powyższych umów kredytu o stosowanie wskaźnika WIBOR 3M oraz 1M w umowach kredytowych, a także obowiązującej w banku Polityki Kwotowania oraz Polityki (...) Konfliktami Interesów dotyczących wskaźnika WIBOR, w zakresie którego bank był uczestnikiem fixingu. Dokumenty te nie były jednak przedmiotem jakichkolwiek wniosków dowodowych żadnej ze stron, wobec czego próba ich pozyskania przez powódkę poza postępowaniem sądowym jest pozbawiona znaczenia. Ponadto pismo pełnomocnika powódki z dnia 21 lipca 2025 roku wskazuje, że chciała ona pozyskać zaświadczenia o dokonanych wpłatach o spłacie kredytów objętych powyższymi umowami ze wskazaniem kwot zaliczonych na kapitał, odsetki kapitałowe, odsetki karne oraz koszty pozaodsetkowe. Okoliczność taka jest jednak bez znaczenia dla ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie i była podyktowana raczej uzasadnieniem wniosku sformułowanego w punkcie 8 podpunkcie 4 pozwu. Jeśli chodzi o dołączony do pisma przygotowawczego powódki z dnia 11 września 2025 roku wydruk z kalkulatora rzeczywistej stopy oprocentowania, to przyczyny uzasadniające uznanie go za nieprzydatny do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie zostały już omówione przy okazji omawiania przyczyn odmowy uwzględnienia przy dokonywaniu tych ustaleń w kontekście wydruków z kalkulatorów dołączonych do pozwu. Argumentacja uzasadniająca odstąpienie od wykorzystania tego dokumentu jest tożsama, wobec czego powtarzanie jej jest zbędne. Jeśli chodzi o dokumenty w postaci pisma Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 24 lutego 2025 roku (...).(...).24.2025.AZ, pisma Prezydenta Miasta U. (1) z dnia 17 lutego 2025 roku znak sprawy: GP-IP.(...).65.2025.(...), pisma Instytutu (...) z dnia 12 lutego 2025 roku oraz dokumentu zatytułowanego jako „Poziom transakcyjności stawek referencyjnych (...) i WIBOR”, należy zauważyć, że są to dokumenty, które jak się wydaje ma na celu wzmacniać argumentację prawną powódki, a nie przedstawiać wiadomości istotne dla ustaleń faktycznych, bowiem takich istotnych dla ustaleń faktycznych informacji dokument te nie zawierają, zaś powódka powołała je w celu wykazania zasad działania wskaźnika WIBOR, jego transparentności i braku kontroli nad procesem ustalania tego wskaźnika.
Jeśli chodzi o dokumenty złożone do akt sprawy przez pozwany (...) Spółkę Akcyjną w G., sąd uznał za nieprzydatne dla dokonania ustaleń faktycznych w sprawie dokumenty w postaci Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/482 z dnia 22 marca 2019 r. wraz z załącznikiem, dokumentu zatytułowanego jako „(...) przeprowadziła ocenę zdolności wskaźnika WIBOR”, dokumentu zatytułowanego jako „Wykorzystanie wskaźników referencyjnych w świetle (...) (rozporządzenie o benchmarkach) i konstruowanie planów awaryjnych – część I”, dokumentu Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 31 stycznia 2020 roku zatytułowanego jako „Stosowanie oraz opracowywanie wskaźników referencyjnych po 1 stycznia 2020 r.”, wydruku z dziennika urzędowego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 17 grudnia 2020 roku zawierającego ogłoszenie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie udzielenia (...) S.A. z siedzibą w G. zezwolenia na prowadzenie działalności jako administrator wskaźników referencyjnych, regulaminu fixingu stawek referencyjnych WIBOR i (...) w wersji obowiązującej od 1 lipca 2004 roku, regulaminu fixingu stawek referencyjnych WIBOR i (...) w wersji obowiązującej od 1 lipca 2013 roku, oświadczenia administratora dotyczącego stawek referencyjnych (...) i (...), regulaminu stawek referencyjnych (...) i (...), kodeksu postępowania uczestników fixingu (...) i WIBOR, specyfikacji kwotowań modelowych, rekomendacji administratora w zakresie kwotowań wiążących, procedury przeglądu i zmiany metod wskaźników referencyjnych stóp procentowych, polityki zarządzania konfliktami interesów w (...) S.A., wydruku wywiadu z Z. T. pt. (...) nowy wskaźnik dla pożyczających. Jakie zmiany dla kredytobiorców przyniesie następca WIBOR-u?”, komunikatu Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 6 grudnia 2022 roku pt. „Metoda opracowywania WIBOR spełnia warunki wymagane przez unijne rozporządzenie (...)”, komunikatu (...) po posiedzeniu dot. nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym z dnia 9 grudnia 2022 roku, komunikatu Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 29 czerwca 2023 roku pt. „(...) przeprowadziła ocenę zdolności wskaźnika referencyjnego stopy procentowej WIBOR do pomiaru rynku oraz realiów gospodarczych”, wypowiedzi Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w ramach wywiadu z dnia 15 marca 2024 roku, opinii Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 26 lipca 2023 roku pt „Stanowisko (...) dot. zagadnień prawnych i ekonomicznych związanych z umowami o kredyt hipoteczny w walucie polskiej, w których stosowany jest wskaźnik referencyjny stopy procentowej WIBOR”, odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację poselską nr (...) dot. wskaźnika WIBOR z dnia 4 lutego 2025 r., postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt I Cz 123/22, komunikatu Komitetu Stabilności Finansowej w sprawie stosowania wskaźnika referencyjnego WIBOR z dnia 20 września 2024 roku, komunikatu Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie oceny zdolności kluczowego wskaźnika referencyjnego stopy procentowej WIBOR do pomiaru rynku oraz realiów gospodarczych z dnia 29 maja 2025 roku, artykułu pod tytułem „Nadzór nad stawkami referencyjnymi (...)/WIBOR przed (...)” autorstwa A. Ł. i S. T.. Akty prawne i orzeczenie innego z dnia 22 grudnia 2022 roku nie mogły stawić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu. Jeśli chodzi o pozostałe dokumenty, to one także nie zawierały istotnych dla ustaleń faktycznych wiadomości i służyły raczej wzmocnieniu argumentacji prawnej pozwanego banku dotyczącej w szczególności transparentności i uczciwości wskaźnika WIBOR, a nie zamiarowi przedstawienia dokumentów zawierających istotne dla ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie informacje.
Sąd postanowieniem z dnia 9 października 2024 roku wydanym na rozprawie oddalił sformułowany w pkt 8 podpunktach 1-5 pozwu wniosek powódki o zobowiązanie pozwanego do złożenia kopii umów nr (...), (...), (...), (...) i (...), pisemnego wyjaśnienia sposobu wyliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dla każdej z powyższych umów, przedłożenia w terminie 7 dni harmonogramu spłaty kapitału pozostałego z tytułu każdej z umów, przedłożenia zaświadczenia o dokonanych przez powódkę wpłatach na poczet każdej z powyższych umów z podziałem na część kapitałową, odsetkową i koszty pozaodsetkowe wraz z ich podsumowaniem oraz przedłożenia kopii umowy, na podstawie której Stowarzyszenie (...) korzystało ze znaku towarowego (...) w okresie obowiązywania prawa ochronnego przysługującego poprzednikowi prawnemu pozwanego – (...) Bankowi (...) S.A. W piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku powódka wskazała, że domaga się przeprowadzenia dowodu z pisemnego wyjaśnienia sposobu wyliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dla każdej z kwestionowanych umów na fakt założeń przyjętych przez pozwanego do obliczenia (...) w umowach kredytu, z harmonogramu spłaty kapitału pozostałego z tytułu każdej z umów na fakt przyjętych przez pozwanego zasad spłaty kredytów, zaświadczeń o dokonanych przez powódkę wpłatach na poczet każdej z powyższych umów z podziałem na część kapitałową, odsetkową i koszty pozaodsetkowe wraz z ich podsumowaniem na fakt wysokości poniesionych przez powódkę na poczet każdej z umów odsetek kapitałowych, odsetek karnych oraz kosztów pozaodsetkowych. W ocenie Sądu brak podstaw, by wnioski te uwzględnić, gdyż powódka dołączyła wydruki umów do pozwu, a pozwany bank nie kwestionował ich treści. Poza tym pozwany dołączył do odpowiedzi na pozew wydruk umowy kredytu odnawialnego nr (...) oraz aneksu do tej umowy z dnia 25 września 2018 (k. 350-357v), których treść była tożsama z treścią analogicznych dokumentów tej umowy dołączonych do pozwu (k. 97-109). Poza tym między stronami nie było sporu co do treści zawartych przez nie umów. Podobnie rzecz się ma z zaświadczeniami dołączonymi przez powódkę do pozwu. Pozwany nie kwestionował ich treści, a wynika z nich podział kwot uiszczonych przez powódkę na spłatę kapitału, odsetek, a także odsetek za opóźnienie (odsetek karnych). Dokumenty te dowodzą też, że powódka była w stanie pozyskać samodzielnie zaświadczenia obejmujące informacje, których się domagała co do kapitału, odsetek umownych i odsetek karnych. To obowiązkiem powódki było sformułowanie twierdzeń w pozwie oraz w piśmie procesowym rozszerzającym powództwo, do których pozwany mógłby się ustosunkować. Pozwany zaś nie kwestionował zaświadczeń złożonych przez powódkę. Powódka nie sformułowała natomiast jakichkolwiek twierdzeń, które wskazywałyby na konieczność zobowiązywania pozwanego do złożenia dokumentu wymienionego w punkcie 8 podpunkcie 4 pozwu. Nie jest natomiast obowiązkiem pozwanego, by dostarczać na żądanie powódki dokumentów, które pozwoliłyby jej na sformułowanie nowych twierdzeń i nowych żądań. Abstrahując od powyższego należy zaznaczyć, że brak było podstawy prawnej dla żądania powódki wyrażonego w pkt 8 ppkt 2-4 pozwu. Zgodnie z treścią art. 248 § 1 k.p.c., każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informacje niejawne. Należy przy tym uczynić także uwagę, że przepis ten obejmuje obowiązek przedstawienia istniejącego dokumentu. Powódka tymczasem w pkt 8 ppkt 2 pozwu nie żądała przedstawienia przez pozwanego dokumentu, lecz wykreowania na potrzeby postępowania dowodu w postaci pisemnego wyjaśnienia sposobu wyliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dla każdej z kwestionowanych przez nią umów. Zresztą to w jaki sposób pozwany bank wyliczał rzeczywistą roczną stopę oprocentowania wynika bezpośrednio z treści każdej z kwestionowanych przez powódkę umów. To czy bank prawidłowo wyliczył (...) jest kwestią odrębną i może zostać ustalone w wyniku dokonania działania matematycznego przeprowadzonego na podstawie wzoru wskazanego w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Pozwany nie ma natomiast obowiązku dostarczać na potrzeby powodów dodatkowych twierdzeń. Jeśli chodzi o żądania sformułowane w punkcie 8 ppkt 3 i 4 pozwu, powódka domagała się nie przedstawienia dokumentów znajdujących się w posiadaniu pozwanego banku, lecz wykreowania takich dokumentów na potrzeby postępowania. Tego rodzaju żądanie nie znajduje podstaw, gdyż formuła art. 248 § 1 k.p.c. obejmuje wyłącznie dokumentu istniejące. Powódka nie mogła skutecznie domagać się na płaszczyźnie postępowania cywilnego zobowiązania pozwanego do wykreowania żądanych przez nią dokumentów. Poza tym zobowiązanie takie jawi się w ocenie sądu jako zbędne. Powódka była w posiadaniu zaświadczeń o dokonanych spłatach wyszczególniających spłaty kapitału i odsetek, jak również w posiadaniu harmonogramu spłaty, który mogła na podstawie każdej z kwestionowanych umów pozyskać bezpłatnie. W każdej z umów znajdują się informacje na temat tego w jaki sposób zaliczane są wpłaty dokonywane przez powódkę na poczet zobowiązań wynikających z tych umów. Ustalenie pozostałego do spłaty kapitału kredytu wymagało jedynie dokonania operacji matematycznych polegających na potrąceniu kapitału udostępnionego z kapitałem spłaconym. Poza tym tylko jedna z kwestionowanych przez powódkę umów przewidywała prowizję – była to umowa kredytu odnawialnego nr (...). Umowa przewidywała, że bank pobiera prowizję w kwocie 472,42 zł w dniu wypłaty kredytu. Oprócz tego umowa kredytu odnawialnego nr (...) przewidywała opłatę za prowadzenie rachunku w wysokości 5 zł. Opłaty i prowizje pobierane były z rachunku bankowego powódki, a w braku środków na nim zwiększały kwotę wykorzystanego kredytu. Również w aneksie do umowy kredytu odnawialnego nr (...) z dnia 25 września 2018 roku przewidziano prowizję za podwyższenie kwoty kredytu w wysokości 774,41 zł, a także prowizję za odnowienie kredytu, która na dzień zawarcia aneksu wynosiła 2,5 % kwoty odnowienia, minimum 69 zł. Z kolej w umowie o korzystanie z karty (...) nr (...) przewidziana została opłata roczna w wysokości 50 zł. Zgodnie z treścią umowy powódka była zobowiązana do zapłaty tej opłaty w terminie wskazanym w wyciągu. Ustalenie okoliczności, że pozwany pobrał kwoty prowizji i opłat za prowadzenie rachunku bankowego powódki oraz opłaty rocznej nie wymagało wykreowania przez pozwanego na potrzeby niniejszego postępowania jakiegokolwiek dodatkowego dokumentu. Powódka mogła z łatwością wykazać te okoliczności np. przedstawiając wyciąg z rachunku bankowego obejmujący operacje polegające na pobraniu kwot z tytułu prowizji i opłat. Powódka nie przedstawiła dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, że pozostałe umowy przewidywały obowiązek ponoszenia innych pozaodsetkowych kosztów kredytu. Jeśli chodzi o żądanie powódki sformułowanie w punkcie 8 ppkt 5 pozwu, tj. o zobowiązanie pozwanego do przedłożenia kopii umowy, na podstawie której Stowarzyszenie (...) korzystało ze znaku towarowego (...) w okresie obowiązywania prawa ochronnego przysługującego poprzednikowi prawnemu pozwanego – (...) Bankowi (...) S.A., dokument ten nie miał żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Powódka nie wyjaśniła zresztą nawet należycie w jakim celu domaga się przedstawienia tego dokumentu. W piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku powódka wskazała, że domaga się przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu na okoliczność warunków, na których znak WIBOR wykorzystywany był w przez jego administratora (...) Stowarzyszenie (...) i przyjętych w związku z tym zasad przeciwdziałania konfliktowi interesów. Powódka nie wyjaśniła jednak z jakich przyczyn te okoliczności są istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. W ocenie sądu okoliczności te natomiast nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a wobec tego wniosek podlegał oddaleniu. Nawet jeśli powódka chciała przy ich pomocy forsować pogląd o nieuczciwości stosowania wskaźnika WIBOR i jego nie transparentności, to nie są to fakty, a jedynie ocena prawna. Powódka nie przedstawiła także jakichkolwiek twierdzeń wskazujących na informacje, które miałyby się znajdować w żądanej przez nią umowie, przez co pozwany bank nie miał jak ustosunkować się do nich. Ponownie zaś należy zaakcentować, że pozwany bank nie ma obowiązku dostarczać dowodów na potrzeby wykreowania przez powódkę dodatkowych twierdzeń.
Z tożsamych przyczyn sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku pominął dowodu wnioskowane w punkcie 8 pozwu, co do których tezy dowodowe zostały sformułowane w piśmie przygotowawczym powódki z dnia 11 września 2025 roku na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c., bowiem dowody te zmierzały do wykazania faktów częściowo nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a częściowo bezspornych, były nieprzydatne do wykazania faktów, które powódka chciała nimi wykazać, a także zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2026 roku wydanym na rozprawie sąd pominął także na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. dowód z opinii biegłego wnioskowany w punkcie XIII odpowiedzi na pozew. Pozwany (...) Spółka Akcyjna w G. wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i finansów lub instytutu o analogicznej specjalności na fakty kształtowania się wskaźnika referencyjnego WIBOR, przebiegu procedury wyznaczania wysokości WIBOR i rządzących nim zasad, różnic pomiędzy WIBOR a LIBOR i EUROLIBOR, cech i wiarygodności WIBOR, braku podatności WIBOR na manipulacje, istnienia i rodzaju mechanizmów nadzorujących WIBOR, istnienia zależności pomiędzy WIBOR a stopami procentowymi NBP. Jako, że powództwo podlegało oddaleniu co do zasady, wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jawił się jedynie jako wniosek zmierzający do przedłużenia postępowania, a ponadto dowód ten zmierzał do wykazania faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a co ważniejsze – niewymagających wiadomości specjalnych. Oprócz tego fakty objęte tezami dowodowymi, które miały być wykazane dowodem z opinii biegłego wynikały w znacznej mierze z dokumentów złożonych do akt sprawy.
Za nieprzydatne dla ustaleń w niniejszym postępowaniu Sąd uznał ogólne oświadczenie Rzecznika Finansowego z 1 grudnia 2025 roku zawierające pogląd istotny dla sprawy. Dokument ten zawiera zresztą jedynie ogólny pogląd dotyczący sankcji kredytu darmowego oraz terminu do skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Nie odnosi się do umów łączących strony postępowania, ani nie zawiera żadnych informacji mogących stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Rzecznik Finansowy wskazał w opinii m. in., że o wykonaniu umowy, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. można mówić dopiero w sytuacji, w której obie strony wywiążą się z ciążących na nich obowiązków. W praktyce najczęściej będzie to dzień spłaty kredytu przez konsumenta. Rzecznik Finansowy wskazał także, że w jego ocenie praktyka kredytodawców naliczania oprocentowania od kredytowanych kosztów kredytu nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Rzecznik Finansowy wyraził także pogląd co do interpretacji przepisów art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k., art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k., art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k., art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. i art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. Stanowisko Rzecznika nie jest też dla Sądu wiążące. Wyrażone w dokumencie tezy nie zwalniają Sądu z obowiązku myślenia, dokonywania wykładni przepisów i oceny konkretnego stanu faktycznego poddanego pod osąd. Szanując oczywiście wyrażone w oświadczeniu zapatrywania, w żaden sposób nie zwalniają one Sądu od własnej oceny zasadności roszczenia. Nadto wskazać należy, iż Sąd rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska wyrażonego w oświadczeniu, co również zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia.
Mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz po dokonaniu oceny prawnej umów zawartych pomiędzy powódką a pozwanym, w ocenie Sądu, zarówno powództwo główne, jak i ewentualne nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 22 1 k.c., za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Nie ulega wątpliwości, że powódka w stosunkach zobowiązaniowych z pozwanym bankiem wynikających z umów kredytu gotówkowego o numerach (...), (...), (...), umowy kredytu odnawialnego numer (...) i umowy o korzystanie z karty kredytowej numer (...) jest konsumentem.
Podstawę prawną powództwa w zakresie żądania zapłaty stanowił art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. Jak stanowi ten ostatni, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Przepis ten stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Powódka opierała swoje powództwo na jednej podstawie faktycznej – na fakcie złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego wynikającym z naruszenia przez pozwany bank przy zawieraniu kwestionowanych umów przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Fakty dotyczące zawarcia umów, treści umów i dołączonych do niej załączników oraz złożenia przez kredytobiorcę pozwanemu oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego wraz z wezwaniem do zapłaty nie były sporne. Istota sporu sprowadzała się natomiast do oceny prawnej zasadności powództwa, czyli ustalenia czy złożone przez powodów oświadczenie jest skuteczne.
Jako alternatywną podstawę prawną swoich roszczeń powódka wskazała przepisy ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 845).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.k., kredytem konsumenckim jest kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się także umowę o kredyt niezabezpieczony hipoteką, który jest przeznaczony na remont domu albo lokalu mieszkalnego, w tym w wysokości większej niż wysokość określona w ust. 1 (ust. 1a). Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności: 1) umowę pożyczki, 2) umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego, 3) umowę o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia, 4) umowę o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia, 5) umowę o kredyt odnawialny (ust. 2).
Zgodnie z art. 45 ust. 1 u.k.k. w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu uprawnienie to wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy.
Jak stanowi przepis art. 45 ust. 1 u.k.k., w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Art. 45 u.k.k. implementuje art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U.UE L z dnia 22 maja 2008 r.), który nakazuje stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z tą dyrektywą.
Należy zaznaczyć, że art. 45 u.k.k. jest przepisem o charakterze sankcyjnym, wysoce restrykcyjnym wobec kredytodawców i dlatego nie może być poddany wykładni rozszerzającej. Celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określonych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sankcja ta w daleko idący sposób modyfikuje treść stosunku prawnego łączącego kredytodawcę z konsumentem na niekorzyść tego pierwszego. Co do zasady zatem przepisy sankcjonujące dane postępowanie powinny być możliwie ściśle interpretowane nie pozwalając na pojawienie się obszarów niepewności prawnej.
Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 5 u.k.k. uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Ustawodawca nie sprecyzował, co rozumie pod pojęciem „wykonania” umowy, co doprowadziło do powstania różnych interpretacji tego terminu w orzecznictwie sądów powszechnych. Pojawiła się koncepcja, w myśl której moment, od którego zaczyna biec roczny termin na wygaśnięcie uprawnienia konsumenta do złożenia oświadczenia o sankcji kredytu darmowego, oznacza przede wszystkim stan, w którym wszelkie zobowiązania obu stron umowy o kredyt konsumencki zostały w pełni wykonane, nie można odnosić tego wyłącznie do wykonania zobowiązania po stronie kredytodawcy. Nie ma przy tym znaczenia, czy zostały one wykonane w terminie, dobrowolnie, czy też przymusowo, np. w drodze egzekucji komorniczej. Należy przy tym zaznaczyć, że chodzi tutaj o zobowiązania określone treścią umowy o kredyt konsumencki bez uwzględnienia skutków sankcji kredytu darmowego (por. wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I C 531/17, LEX nr 2374797 i wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt X C 615/17, LEX nr 2491273).
Zgodnie z inną koncepcją zwrot „wykonanie umowy” użyty w art. 45 ust. 5 u.k.k., od którego zaczyna biec roczny termin na wygaśnięcie uprawnienia konsumenta do złożenia oświadczenia o sankcji kredytu darmowego, oznacza dzień wykonania umowy przez pożyczkodawcę, czyli dzień przekazania kwoty pożyczki. Przemawiać ma za tym fakt, że w przeciwnym wypadku unicestwiony byłby cel tego przepisu. Ma on za zadanie ograniczyć uprawnienie konsumenta krótkim terminem prekluzyjnym, tak aby ustabilizować stosunek prawny i aby pożyczkodawca nie pozostawał w nieskończoność w niepewności co do zakresu swojej wierzytelności. Gdyby zaś wygaśniecie uprawnienia zależało od wykonania umowy przez pożyczkobiorcę (konsumenta), mógłby on przez jej celowe niewykonywanie odwlekać upływ tego terminu. Niedopuszczalne jest, aby jedna ze stron stosunku prawnego mogła według własnej woli regulować rozpoczęcie biegu (wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2018 roku, sygn. XIV C 1375/17, LEX nr 2515155).
Sąd Rejonowy w T. jest zdania, że termin, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpoczyna swój bieg z chwilą wykonania umowy przez kredytodawcę, a zatem z chwilą spełnienia przez bank świadczenia charakterystycznego dla tej umowy, czyli w dacie uruchomienia kredytu i zawarcia umowy (por. M. Grochowski (w:) Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz. Red. K. Osajda, Legalis 2024, uwagi do art. 45, teza 18-21). Po jego upływie uprawnienie konsumenta wygasa. W ocenie Sądu od tej chwili należy liczyć termin do złożenia prawokształtującego oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Obliczanie terminu prekluzyjnego a tempore facti, nie zaś a tempore scientiae (od chwili, w której konsumentowi można byłoby przypisać wiedzę o naruszeniu obowiązku informacyjnego) działa, ujmując rzecz generalnie, na korzyść przedsiębiorcy – zdecydowanie skracając czas, po którym możliwość skorzystania z sankcji kredytu darmowego traci na znaczeniu. Rozwiązanie to upraszcza zarazem sam sposób kalkulowania terminu, odnosząc go do daty możliwej do stwierdzenia w oczywisty sposób. Równocześnie, biorąc pod uwagę charakter obowiązku podlegającego sankcjonowaniu – regulacji ustawowej, objętej fikcją powszechnej znajomości – w typowych sytuacjach factum oraz scientia (jako możliwość przypisania wiedzy, nie zaś wiedza rzeczywista) będą istniały w tej samej chwili (tak M. Grochowski (w:) Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz. Red. K. Osajda, Legalis 2024, uwagi do art. 45, teza 18-21). W realiach przedmiotowej sprawy ten sposób obliczania terminu z art. 45 ust. 5 u.k.k. jest natomiast tym bardziej celowy, gdyż wszystkie zarzuty, które podnosi powódka mogły być podniesione na etapie zawierania umowy. Obejmują one bowiem wyłącznie naruszenie obowiązków informacyjnych, które winny zostać wykonane poprzez zawarcie stosownych informacji w umowie. Omawiany termin ma charakter prekluzyjny i jest dość krótki – roczny. Termin ten powinien być jednak w zupełności wystarczający, by zapoznać się dokładnie z treścią umowy, a także by ustalić czy jakichkolwiek wymaganych przez ustawę informacji w niej brakuje. W przekonaniu sądu ratio legis takiego uregulowania sprowadza się do konieczności uniknięcia stanu niepewności prawnej po stronie kredytodawcy co do tego czy może, czy też nie może liczyć na zysk związany z zawartą umową. Z perspektywy podmiotów takich jak banki, trudniących się udzielaniem kredytów i pożyczek, których zysk opiera się na pobieraniu odsetek od udzielanych produktów jest to kluczowe z uwagi na konieczność ustalenia czy w długiej perspektywie spłaty kredytu może liczyć na zysk czy nie. W dalszej kolejności decyduje to o globalnej polityce banku względem klientów w zakresie m. in. kosztów związanych z kredytami i pożyczkami. Ponieważ przepis, jak zaznaczono na początku, ma charakter bardzo restrykcyjny w stosunku do kredytodawców i stanowi wyjątek od reguły odpłatności umów kredytowych, musi być on również interpretowany ściśle i restrykcyjnie. Dlatego nie można uznać, że termin do złożenia oświadczenia woli o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego nie rozpoczyna biegu do czasu wykonania zobowiązania po stronie kredytobiorcy.
Środki pieniężne z tytułu umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 22 czerwca 2022 roku zostały wypłacone powódce w dniu 22 czerwca 2022 roku, a zatem od tego dnia rozpoczął swój bieg termin z art. 45 ust. 5 u.k.k. Upływał on z dniem 22 czerwca 2023 roku. Powódka wprawdzie nie przedstawiła ani twierdzeń, ani dowodów wskazujących na dzień wypłaty kredytu, lecz z twierdzeń pozwanego sformułowanych w odpowiedzi na pozew wynika, że kredyt został uruchomiony w dniu zawarcia umowy, powódka zaś tym twierdzeniom nie zaprzeczyła, wobec czego sąd uznał je, mając na uwadze treść art. 230 k.p.c., za fakty przyznane. Nawet zresztą gdyby uznać, że kredyt został uruchomiony w późniejszej dacie, to zgodnie z treścią umowy wypłata kredytu miała nastąpić w terminie do pięciu dni, a zatem najpóźniej w dniu 27 czerwca 2022 roku. W takim wypadku bieg terminu z art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpocząłby się w dniu 27 czerwca 2022 roku, a zakończył w dniu 27 czerwca 2023 roku.
Środki pieniężne z tytułu umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 28 marca 2022 roku zostały wypłacone powódce w dniu 28 marca 2022 roku, a zatem od tego dnia rozpoczął swój bieg termin z art. 45 ust. 5 u.k.k. Upływał on z dniem 28 marca 2023 roku. Powódka wprawdzie nie przedstawiła ani twierdzeń, ani dowodów wskazujących na dzień wypłaty kredytu, lecz z twierdzeń pozwanego sformułowanych w odpowiedzi na pozew wynika, że kredyt został uruchomiony w dniu zawarcia umowy, powódka zaś tym twierdzeniom nie zaprzeczyła, wobec czego sąd uznał je, mając na uwadze treść art. 230 k.p.c., za fakty przyznane. Nawet zresztą gdyby uznać, że kredyt został uruchomiony w późniejszej dacie, to zgodnie z treścią umowy wypłata kredytu miała nastąpić w terminie do pięciu dni, a zatem najpóźniej w dniu 2 kwietnia 2022 roku. W takim wypadku bieg terminu z art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpocząłby się w dniu 2 kwietnia 2022 roku, a zakończył w dniu 2 kwietnia 2023 roku.
Środki pieniężne z tytułu umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 20 maja 2022 roku zostały wypłacone powódce w dniu 20 maja 2022 roku, a zatem od tego dnia rozpoczął swój bieg termin z art. 45 ust. 5 u.k.k. Upływał on z dniem 20 maja 2023 roku. Powódka wprawdzie nie przedstawiła ani twierdzeń, ani dowodów wskazujących na dzień wypłaty kredytu, lecz z twierdzeń pozwanego sformułowanych w odpowiedzi na pozew wynika, że kredyt został uruchomiony w dniu zawarcia umowy, powódka zaś tym twierdzeniom nie zaprzeczyła, wobec czego sąd uznał je, mając na uwadze treść art. 230 k.p.c., za fakty przyznane. Nawet zresztą gdyby uznać, że kredyt został uruchomiony w późniejszej dacie, to zgodnie z treścią umowy wypłata kredytu miała nastąpić w terminie do pięciu dni, a zatem najpóźniej w dniu 25 maja 2022 roku. W takim wypadku bieg terminu z art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpocząłby się w dniu 25 maja 2022 roku, a zakończył w dniu 25 maja 2023 roku.
W dniu 22 marca 2016 roku T. H. zawarła z (...) Spółką Akcyjną w G. umowę kredytu odnawialnego nr (...). Inaczej niż w przypadku umowy kredytu gotówkowego, umowa o kredyt odnawialny nie przewiduje jednorazowej wypłaty środków pieniężnych, lecz charakteryzuje się tym, że kredytobiorca może korzystać z kredytu określonego przez limit w miarę swojego zapotrzebowania, jak również likwidować dotychczasowe zadłużenie, bez konieczności podpisywania dodatkowych umów. W dniu 25 września 2018 roku strony zawarły aneks do umowy kredytu odnawialnego nr (...) zakładający podwyższenie kwoty limitu kredytowego. Niewątpliwie specyfikacja kredytu odnawialnego, biorąc pod uwagę elastyczną, zależną od sposobu korzystania przez kredytobiorcę z limitu kredytowego formę produktu kredytowego sprawia, że wątpliwości budzi możliwość skorzystania w jego przypadku z sankcji kredytu darmowego. Zasady spłaty kredytu odnawialnego także są inne aniżeli w przypadku klasycznego kredytu gotówkowego. Zgodnie z rozdziałem 7 umowy kredytu odnawialnego nr (...), termin ostatecznej spłaty kredytu przypada po 12 miesiącach od daty wypłaty kredytu. Przy czym należy zwrócić uwagę, że termin ten nie obowiązuje w przypadku umów, które zostały automatycznie przedłużone zgodnie z postanowieniami rozdziału 1, które stanowią, że umowa po upływie okresie 12 miesięcy obowiązywania zostaje automatycznie odnowiona o kolejne 12 miesięcy. Sankcja kredytu darmowego w przypadku tego rodzaju umowy oznacza tyle, że kredytobiorca w wyniku skutecznego wykorzystania instytucji z art. 45 ust. 1 u.k.k., mógłby korzystać z kredytu odnawialnego, czyli zadłużać się w przyszłości w zasadzie bez jakichkolwiek kosztów – zarówno odsetek, jak i pozaodsetkowych kosztów kredytu. Nie wydaje się być to zgodne z celem art. 45 ust. 1 u.k.k., który ma charakter sankcyjny i zakłada zwrot kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Celem tego przepisu było zatem ustanowienie sankcji dla kredytodawcy za naruszenie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Żadną miarą nie można jednak uznać, że celem tego przepisu było umożliwienie kredytobiorcom zaciągania na przyszłość kredytów darmowych niezależnie od woli jednej ze stron umowy. W praktyce sankcja kredytu darmowego w przypadku umowy kredytu odnawialnego doprowadziłoby do możliwości zaciągania w przyszłości przez kredytobiorcę zobowiązań, które nie będą objęte żadnymi kosztami. Przeczy to zarówno zasadzie swobody umów (art. 353 1 k.c.), jak również celom i zasadom, na jakich strony takiej umowy kredytu odnawialnego zawierają umowę. Niemniej jednak ustawa nie wprowadza w przypadku umowy kredytu odnawialnego wyjątku w zakresie możności skorzystania z sankcji kredytu darmowego, jeżeli taka umowa kredytu odnawialnego stanowi umowę kredytu konsumenckiego. W ocenie sądu w przypadku tego rodzaju umowy termin o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.k.k. należy liczyć od daty zawarcia umowy. W tej dacie bowiem kredytobiorca miał możliwość pozyskać informacje na temat kredytu oraz uzyskał prawo do korzystania kredytu. Bank udzielając powódce limitu kredytowego spełnił swoje świadczenie charakterystyczne dla tej umowy. Tylko zresztą ta data w kontekście sankcji kredytu darmowego od kredytu odnawialnego jest pewna. W przypadku limitu kredytowego wszak daty, w których kwota limitu zostaje wykorzystana mogą być różne, różne mogą być również daty, w których dochodzi do spłaty kredytu. W pozwie i następnych pismach procesowych powódki próżno zresztą szukać informacji o tym kiedy powódka korzystała z kredytu odnawialnego oraz w jakich datach dokonywała jego spłat, wobec czego i tak rozważania na temat alternatywnego sposobu liczenia biegu terminu na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego są bezcelowe, bowiem nie da się ustalić daty, w której powódka spłaciła poszczególne kwoty kredytu odnawialnego. Bez wątpienia biorąc pod uwagę treść zaświadczeń wskazujących okresy, w których dokonywane były spłaty, limit kredytowy był wykorzystywany sukcesywnie przez powódkę od 2016 roku do roku 2025. Nie ma w ocenie sądu podstaw, by w przypadku każdej z kwot wykorzystanego limitu wprowadzać osobną datę rozpoczęcia biegu terminu na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego. Wniosek ten jest też w ocenie sądu poparty okolicznością, że wszystkie podnoszone przez powódkę zarzuty dotyczące umowy kredytu odnawialnego nr (...) z dnia 22 marca 2016 roku dotyczą treści umowy i mogły być podniesione w ciągu roku od daty zawarcia umowy. Poza tym, biorąc pod uwagę okoliczność, że umowa kredytu odnawialnego nr (...) przewiduje automatyczne odnawianie co 12 miesięcy, nie da się ustalić końcowej daty zakończenia umowy, a co za tym idzie również proponowanej przez powódkę interpretacji przepisu art. 45 ust. 5 u.k.k. Bez wątpienia liczenie terminu na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego w przypadku umowy kredytu odnawialnego od daty zawarcia umowy wprowadza datę pewną do przewidzenia i możliwą w ustaleniu. Tym samym w ocenie sądu termin na skorzystania z sankcji kredytu darmowego z art. 45 ust. 5 u.k.k. dla umowy kredytu odnawialnego nr (...) rozpoczął się w dniu 22 marca 2016 roku. Upływał on z dniem 22 marca 2017 roku. Z kolej termin na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego w przypadku aneksu do umowy kredytu odnawialnego z dnia 25 września 2018 roku rozpoczął swój bieg w dniu 25 września 2018 roku. Upłynął zaś z dniem 25 września 2019 roku.
W dniu 7 marca 2017 roku T. H. zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w G. umowę o korzystanie z karty kredytowej nr (...). Argumenty przemawiające za tym, by za moment rozpoczęcia biegu terminu na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. uznać datę zawarcia umowy są aktualne także w kontekście umowy o korzystanie z karty kredytowej. Zgodnie z rozdziałem 6 umowy kredytu o korzystanie z karty kredytowej nr (...), termin ostatecznej spłaty kredytu przypada po 12 miesiącach od daty wypłaty kredytu. Przy czym należy zwrócić uwagę, że termin ten nie obowiązuje w przypadku umów, które zostały automatycznie przedłużone zgodnie z postanowieniami rozdziału 1, które stanowią, że umowa po upływie okresie 12 miesięcy obowiązywania zostaje automatycznie odnowiona o kolejne 12 miesięcy Również w przypadku umowy o korzystanie z karty kredytowej bank przyznaje limit kredytowy, do wysokości którego kredytobiorca może się zadłużać. Również w przypadku tej umowy powódka nie przedstawiła twierdzeń co do tego w jakim okresie limit był przez nią wykorzystywany i spłacany. Z zaświadczenia (...) Spółki Akcyjnej w G. z dnia 1 sierpnia 2025 roku wynika natomiast, że powódka korzystała z limitu w okresie od 2017 roku do 2025 roku. Również w przypadku tej umowy nie ma w ocenie sądu podstaw, by w przypadku każdej z kwot wykorzystanego limitu karty kredytowej wprowadzać osobną datę rozpoczęcia biegu terminu na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego. Tym samym w ocenie sądu termin na skorzystania z sankcji kredytu darmowego z art. 45 ust. 5 u.k.k. dla umowy o korzystanie z karty kredytowej nr (...) rozpoczął się w dniu 7 marca 2017 roku. Upływał on z dniem 7 marca 2018 roku.
Warto zaznaczyć, że pogląd powyższy znajduje swoje oparcie także w orzecznictwie Sądu Okręgowego w T.. W uzasadnieniu wyroku z dnia 2 października 2024 roku wydanego w sprawie VIII Ca 373/24, Sąd Okręgowy w T. wskazał, że „do wykonania umowy doszło z chwilą spełnienia przez bank świadczenia, to jest z chwilą uruchomienia pożyczki. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że wykonanie umowy w tym przypadku nie może być rozumiane jako wykonanie przez jedną, czy też obie strony wszystkich wynikających z niej świadczeń, gdyż wtedy końcowy termin na skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 45 Ustawy w niektórych przypadkach mógłby stać się niedookreślony. (…) Należy zatem przyjąć, że termin przewidziany w powołanym art. 45 ust. 5 Ustawy rozpoczyna swój bieg od daty wykonania umowy kredytu, za którą należy uznać datę spełnienia głównego świadczenia stanowiącego o istocie tej umowy, to jest świadczenie kredytodawcy polegającego na pozostawieniu do dyspozycji kredytobiorcy umówionych środków pieniężnych. Przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby sprzeczne z celem przepisu art. 45 ust. 5 tej Ustawy, skoro faktycznie mogłoby prowadzić do tego, że w niektórych przypadkach ograniczenie realizacji uprawnienia konsumenta tym terminem byłoby iluzoryczne. Ponadto zdaniem Sądu Okręgowego okres jednego roku od uruchomienia środków przez bank jest wystarczający, aby konsument dokonał oceny, czy zaszły okoliczności stanowiące podstawę do złożenia takiego oświadczenia”.
W przedmiotowej sprawie powódka złożyła oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego pozwanemu bankowi pismem z dnia 4 lipca 2024 roku oraz pismem z dnia 12 lipca 2024 roku. Pozwany miał natomiast możliwość zapoznania się z oświadczeniem z dnia 4 lipca 2024 roku dopiero w dniu wpływu oświadczenia do banku, czyli w dniu 9 lipca 2024 roku. Natomiast z oświadczeniem z dnia 12 lipca 2024 roku pozwany miał możliwość zapoznać się w dniu 18 lipca 2024 roku, czyli w dniu doręczenia mu oświadczenia. Umowa kredytu gotówkowego nr (...) została zawarta dnia 22 czerwca 2022 roku i tego samego dnia środki kredytu zostały udostępnione powódce. Umowa kredytu gotówkowego nr (...) została zawarta dnia 28 marca 2022 roku i tego samego dnia środki kredytu zostały udostępnione powódce. Umowy kredytu gotówkowego nr (...) została zawarta dnia 20 maja 2022 roku i tego samego dnia środki kredytu zostały udostępnione powódce. Umowa kredytu odnawialnego nr (...) została zawarta dnia 22 marca 2016 roku i tego dnia udostępniony został powódce limit kredytowy. W dniu 25 września 2018 roku strony zawarły aneks do umowy kredytu odnawialnego nr (...) i tego dnia został podwyższony limit kredytowy. W dniu 7 marca 2017 roku strony zawarły umowę o korzystanie z karty kredytowej nr (...) i tego dnia powódce został udostępniony limit zadłużenia na karcie kredytowej. Z tych względów Sąd uznał, iż roszczenie kredytobiorcy wygasło, a powództwo wniesione po upływie terminu, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. Już ta okoliczność uzasadniała przyjęcie, że powództwo jest niezasadne i podlega oddaleniu.
Niezależnie od przekroczenia terminu do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, powództwo i tak nie zasługiwałoby na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu brak jest przesłanek do realizacji sankcji kredytu darmowego w odniesieniu do umów kredytowych, umowy kredytu odnawialnego i umowy o korzystanie z karty kredytowej, która łączą lub łączyły strony.
W kontekście umowy nr (...) powódka podniosła następujące naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim:
- art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie określa kosztów pozaodsetkowych obciążających kredytobiorcę, ani warunków ich zmiany,
- art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną, a ponadto wprowadzającą w błąd informację o przysługującym konsumentowi prawie odstąpienia od umowy,
- art. 30 ust. 1 pkt 8 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż wobec braku dołączenia harmonogramu spłaty kredytu, nie określa zasad spłaty kredytu,
- art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną i niejasną informację o prawie konsumenta do przedterminowej spłaty kredytu, jej skutków dla kosztów kredytu oraz procedury takiej spłaty i zmniejszenia kosztów.
W kontekście umowy nr (...) powódka podniosła następujące naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim:
- art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie określa kosztów pozaodsetkowych obciążających kredytobiorcę, ani warunków ich zmiany,
- art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną, a ponadto wprowadzającą w błąd informację o przysługującym konsumentowi prawie odstąpienia od umowy,
- art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie zawiera prawidłowej informacji o całkowitej kwocie do zapłaty wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia,
- art. 30 ust. 1 pkt 8 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż wobec braku dołączenia harmonogramu spłaty kredytu, nie określa zasad spłaty kredytu,
- art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną i niejasną informację o prawie konsumenta do przedterminowej spłaty kredytu, jej skutków dla kosztów kredytu oraz procedury takiej spłaty i zmniejszenia kosztów.
W kontekście umowy nr (...) powódka podniosła następujące naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim:
- art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie określa kosztów pozaodsetkowych obciążających kredytobiorcę, ani warunków ich zmiany,
- art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną i wprowadzającą w błąd informację o przysługującym konsumentowi prawie odstąpienia od umowy,
- art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż wskutek wprowadzenia odrębnej pozycji „kwoty kredytu” nieprawidłowo wypełnia obowiązek wskazania całkowitej kwoty kredytu, a w konsekwencji podaje zaniżoną wartość (...) i dolicza prowizję do podstawy oprocentowania bez wskazania, że prowizja stanowi kredytowany koszt kredytu,
- art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez brak zachowania formy pisemnej,
- art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż w zakresie stopy oprocentowania kredytu odsyła do wskaźnika, na którego wartość pozwany miał bezpośredni wpływ, a ponadto nie określa stopy procentowej dla zadłużenia w przypadku powstania salda debetowego.
W kontekście umowy nr (...) powódka podniosła następujące naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim:
- art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie określa kosztów pozaodsetkowych obciążających kredytobiorcę, ani warunków ich zmiany,
- art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną, a ponadto wprowadzającą w błąd informację o przysługującym konsumentowi prawie odstąpienia od umowy,
- art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez brak zachowania formy pisemnej,
- art. 30 ust. 1 pkt 8 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż wobec braku dołączenia harmonogramu spłaty kredytu, nie określa zasad spłaty kredytu,
- art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim, przez brak wskazania prawidłowej (...) lub wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia,
- art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż wobec braku dołączenia harmonogramu spłaty kredytu nie określa zasad spłaty kredytu, gdyż zawiera niepełną i niejasną informację o prawie konsumenta do przedterminowej spłaty kredytu, jej skutków dla kosztów kredytu oraz procedury takiej spłaty i zmniejszenia kosztów.
W kontekście umowy nr (...) powódka podniosła następujące naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim:
- art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie określa kosztów pozaodsetkowych obciążających kredytobiorcę, ani warunków ich zmiany,
- art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż zawiera niepełną, a ponadto wprowadzającą w błąd informację o przysługującym konsumentowi prawie odstąpienia od umowy,
- art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez brak zachowania formy pisemnej,
- art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie zawiera prawidłowej informacji o całkowitej kwocie do zapłaty wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia.
Dla właściwej systematyki wywodu sąd odniesienie się zbiorczo do poszczególnych naruszeń w odniesieniu do wszystkich umów, w kontekście których powódka zarzucała poszczególne naruszenia.
Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k., umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie. Wszystkie kwestionowane w niniejszym postępowaniu umowy spełniają ten wymóg. Wskazać należy, iż rodzaj, wysokość i precyzyjne zasady dotyczące zmiany opłat pobieranych przez bank określonych w Taryfie prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., która stanowi integralną część każdej z kwestionowanych przez powódkę umów zostały określone wprost w każdej z umów w rozdziale „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Powódka w pozwie twierdziła, że taryfa nie została dołączona do umów, ale jej twierdzeniom przeczą jej własne oświadczenia podane w każdej z umów, w których to oświadczeniach powódka podała, że przed zawarciem umowy bank udostępnił jej dokumenty będące integralną częścią umowy, a zatem również taryfę prowizji i opłat bankowych. W ocenie sądu nie stanowi przeszkody dla uznania taryfy za element umowy udostępnienie jej w formie elektronicznej wbrew twierdzeniom powódki. Pozwana w każdej z umów złożyła określone oświadczenia – w tym potwierdzenie, że przed zawarciem umowy bank udostępnił jej dokumenty będące integralną częścią umowy oraz oświadczyła, że wie, że dokumenty te ją obowiązują i znajdują się na stronie internetowej banku.
Powódka nie przedłożyła wraz z pozwem, ani wraz z jakimkolwiek innym pismem procesowym dokumentów w stanowiących integralną część umów, które kwestionowała za wyjątkiem Regulaminu obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. obowiązującego jednak od dnia 15 października 2021 roku, wobec czego nie mógł obejmować wszystkich umów, których postanowienia kwestionowała powódka. Niemniej jednak powódka na stronie 16 powołała się na treść dostępnej na stronie internetowej (...) Spółki Akcyjnej w G. archiwalnej wersji Taryfy prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) SA obowiązującej w dacie zawarcia umowy nr (...) z dnia 22 czerwca 2022 roku i umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 20 maja 2022 roku (dostępnej pod linkiem: https://www.mbank.pl/pomoc/oplaty/interaktywna/20ind/). W ocenie Sądu, wskazane w powołanej przez powódkę taryfie oraz w umowach wskaźniki zmiany kosztów kredytu są jednoznaczne i weryfikowalne.
Klauzule wskazane w Taryfie prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. są wymienione opłaty i prowizje w sposób jednoznaczny i precyzyjny. Z kolei klauzule zawarte w poszczególnych umowach kwestionowanych przez powódkę należy uznać za precyzyjne biorąc pod uwagę ich hipotetyczność. Ustawodawca w art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. in fine nakazuje udzielenia informacji o warunkach, na jakich inne koszty mogą ulec zmianie. Oczywistym, że nie da się z góry przewidzieć, że zaistnienie jakiejś przesłanki będzie generować wzrost kosztów działalności banku. Na sytuację na rynku finansowym wpływa wiele czynników. Możliwa jest sytuacja, że dojdzie do wzrostu jednego ze wskaźników na niekorzyść banku, ale jednocześnie zaistnieje inna przesłanka, która zrównoważy bankowi tą niedogodność, przez co finalnie bank nie zdecyduje się na zmianę opłat i prowizji. Bank jest związany wymienionymi przez siebie przesłankami, które mają charakter obiektywny i bez wątpienia mogą rzutować na koszty prowadzenia jego działalności. Ponadto w każdej z umów wskazano, że z ważnych przyczyn w trakcie obowiązywania umowy bank może zmienić taryfę. Wspomniane ważne przyczyny uprawniające do zmiany taryfy zostały precyzyjnie określone w każdej z umów. Każda z umów wskazywała także, że opata lub prowizja nie może wzrosnąć o więcej niż 200% w stosunku do jej dotychczasowej wysokości za wyjątkiem zmiany taryfy polegającej na wprowadzeniu nowej opłaty i prowizji bądź podwyższeniu opłaty lub prowizji, których dotychczasowa wartość wynosiła 0 zł lub 0 %. Każda z umów przewiduje również sposób poinformowania powódki o zmianie taryfy, treści zmian oraz o dacie, od której zmieniona taryfa obowiązuj, a także pouczenie o możliwości wypowiedzenia przez powódkę umowy w terminie 14 dni od otrzymania informacji o zmianie taryfy. Uprawnienie do zmiany taryfy opłat nie jest więc uprawnieniem blankietowym pozwanego banku. Rola art. 30 ust. 1 pkt. 10 u.k.k. nie może być rozumiana jako obowiązek kredytodawcy do dokonania abstrakcyjnego, rozbudowanego wyliczenia wszelkich możliwych sytuacji, w których może dojść do zmiany wysokości poszczególnych opłat, a jedynie do tych które mogą przy konkretnej umowie ulec aktualizacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2019 r., I ACa 281/19, LEX nr 2712576). Ten warunek został natomiast spełniony. Warto zwrócić uwagę na to, że jedynym pozaodsetkowym kosztem kredytu, który mógł ulec zmianie w umowach kredytu gotówkowego nr (...), (...) i (...) była prowizja za udzielenie kredytu, która w dacie zawarcia umowy wynosiła 0 zł. Brak jest jakichkolwiek dowodów, a nawet twierdzeń wskazujących na to, że koszt ten wzrósł po zawarciu tych umów. Jeśli chodzi o pozostałe umowy, powódka nie przedłożyła stanowiącej integralną część każdej z nich Taryfy prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A., a to na niej spoczywał obowiązek wykazania (art. 6 k.c.), że przy zawieraniu tych umów pozwany naruszył art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. W związku z tym nie było możliwe skontrolowanie zarzucanej przez powódkę nieuczciwości warunków umów i naruszenia przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k., ponieważ powódka nie przedłożyła wszystkich dokumentów umownych umożliwiających odtworzenie stosunków umownych wynikających z umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 28 marca 2022 roku, umowy kredytu odnawialnego nr (...) z dnia 22 marca 2016 roku i umowy o korzystanie z karty kredytowej nr (...) z dnia 7 marca 2017 roku. Podobnie pozbawione jakiejkolwiek doniosłości są argumenty powódki odnoszące się do Regulaminu rachunków dla osób fizycznych i klientów (...) bankowości detalicznej (...) S.A., biorąc pod uwagę, że załączony przez powódkę do pozwu dokument o tym tytule, jak już wskazywano wcześniej nie stanowił integralnej części żadnej z kwestionowanych przez powódkę umów, ponieważ obowiązywał w okresie od dnia 14 września 2019 roku do dnia 29 lipca 2020 roku. Na marginesie zresztą powódka nie przedstawiła ani dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, że jakiekolwiek zmiany w zakresie pozaodsetkowych kosztów kredytu przewidzianych w kwestionowanych przez nią umowach w ogóle nastąpiły. Poza tym oczywistym jest, że zmiana opłat i prowizji może odnosić się wyłącznie do tych, które nie zostały dotychczas pobrane. Jeśli natomiast opłaty zostałyby zaktualizowane, aktualizacja dotyczyć będzie wyłącznie tych kosztów i opłat, które nie zostały dotychczas pobrane, zaś powódka, jeśli nie godzi się na ich poniesienie może wypowiedzieć umowę. Nic nie stoi także na przeszkodzie podjęciu próby negocjowania takich kosztów i opłat. Próba przeforsowania przez powódkę poglądu, jakoby pozwany bank mógł w dowolny sposób manipulować wysokością obciążających nią zobowiązań finansowych nie mogła odnieść skutku. Podsumowując, sąd uważa zarzut naruszenia przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. w kwestionowanych przez powódkę umowach za bezzasadny.
Sąd ma świadomość treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. C-472/23, w którym (...) wyjaśnił, że artykuł 10 ust. 2 lit. k) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż umowa o kredyt wymienia pewną liczbę okoliczności uzasadniających zwiększenie opłat związanych z wykonaniem umowy, przy czym właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny konsument nie jest w stanie zweryfikować ich wystąpienia ani ich wpływu na te opłaty, stanowi naruszenie obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie, o ile wskazanie to może podważyć możliwość dokonania przez tego konsumenta oceny zakresu jego zobowiązania. W wyroku tym zwrócono również uwagę, że w sprawie, w której zadano pytanie prejudycjalne postanowienia dotyczące warunków zmiany opłat i prowizji (por. motyw 14-16 wyroku) zostały określone na podstawie wskaźników, które dla konsumenta są trudne do zweryfikowania zarówno przed zawarciem umowy, jak i w trakcie jej wykonywania. Chodzi tu bowiem w szczególności o zmienne wskaźniki ekonomiczne, w tym wskaźniki kontrolowane przez sam bank, a także wskaźniki opisane losowo, odzwierciedlające ewolucję prawną w szerokim znaczeniu.
(...) wskazał również (motyw 55 i 56 wyroku), że spoczywający na kredytodawcy zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. k) dyrektywy 2008/48 obowiązek wskazania w umowie o kredyt warunków, na jakich może nastąpić zmiana opłat związanych z wykonaniem tej umowy, ma również dla konsumenta zasadnicze znaczenie, ponieważ dla dokonania oceny zakresu jego zobowiązania powinien on móc przewidzieć, ewentualne zmiany tych opłat na podstawie jasnych i zrozumiałych kryteriów, a tym samym wynikające z tego dla niego konsekwencje ekonomiczne, nawet jeśli początkowa kwota tych opłat jest stosunkowo niska w stosunku do kwoty danego kredytu. Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konsekwencje naruszenia obowiązków informacyjnych związanych z umową o kredyt mogą się znacznie różnić w zależności od tego, o jaki konkretnie obowiązek chodzi, przy czym waga tego naruszenia zależy ponadto w praktyce od liczby i wagi elementów, których nie zamieszczono w danej umowie o kredyt. Takie naruszenia mogą w szczególności utrudniać konsumentowi korzystanie z praw wynikających z umowy o kredyt (zob. podobnie wyrok z dnia 24 października 2024 r., Horyzont, C-339/23,EU:C:2024:918, pkt 34).
W związku z tym (...) orzekł, że artykuł 23 dyrektywy 2008/48 w związku z jej motywem 47 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje – w przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego nałożonego na kredytodawcę zgodnie z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy – jednolitą sankcję polegającą na pozbawieniu kredytodawcy prawa do odsetek i opłat, niezależnie od indywidualnego stopnia wagi takiego naruszenia, o ile naruszenie to może podważyć możliwość oceny przez konsumenta zakresu jego zobowiązania.
Całkowicie bezzasadny jest zatem zarzut, że podstawy zmiany opłat zostały wskazane zbyt ogólnie bądź że kredytodawca został uprawniony do nieograniczonego kształtowania wysokości tychże opłat. Zaznaczyć należy, że postanowienia umowne o zmianach kosztów nie były wprowadzające w błąd, a ponadto nie miały charakteru zupełnie blankietowego. Zdaniem Sądu, warunki zmiany omawianych kosztów zostały określone precyzyjnie i nie przewidywały po stronie pozwanego arbitralności w procesie wprowadzania tych zmian.
Powódka podniosła także zarzut naruszenia przez pozwany bank, w przypadku części spośród kwestionowanych umów, art. 29 ust. 1 u.k.k. Zgodnie z jego treścią, umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 38), oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 tej ustawy, dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych. Jedną z czynności bankowych jest czynność polegający na udzielaniu kredytów (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo bankowe). Jak wskazuje H. H. (w:) Prawo bankowe. Komentarz do przepisów cywilnoprawnych, LEX 2025, uwagi do art. 7, teza 2): „Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą i są składane w postaci elektronicznej. Jednak aby można było przyjąć, że forma elektroniczna jest równoważna formie pisemnej, dokumenty zawierające oświadczenia woli sporządzone na informatycznych nośnikach danych – czyli przybierające postać elektroniczną – muszą spełnić wymagania wskazane w rozporządzeniu Rady Ministrów (wydanym na podstawie art. 7 ustawy 4 Prawo bankowe). Czyli – jak przyjmuje rozporządzenie – być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub innym podpisem elektronicznym, ustalonym przez strony umownie (a w przypadku tzw. wewnętrznych dokumentów banku rodzaj podpisu elektronicznego określają przepisy wewnętrzne banku)”. Zawarcie umowy nr (...), umowy nr (...) i umowy nr (...) w formie elektronicznej było w pełni dopuszczalne. Sąd podziela w pełni wyrażone w doktrynie stanowisko (por.m.in. M. Grochowski (w:) Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz, red. K. Osajda, Legalis 2024, uwagi do art. 29, rozdział A) wskazujące na konieczność interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy w sposób szerszy niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia formy pisemnej z art. 78 k.c. Na rzecz tego stanowiska przemawia przede wszystkim konieczność zachowania spójności systemu wymogów formalnych zastrzeganych dla stosunków kredytowych. Ograniczenie art. 29 ust. 1 ustawy wyłącznie do zwykłej formy pisemnej (rozumianej zgodnie z art. 78 k.c.) prowadziłoby do różnicowania sytuacji konsumentów zawierających umowy kredytu z instytucjami niebankowymi oraz z podmiotami podlegającymi regulacji Prawa bankowego. Ci ostatni mogliby korzystać w takiej sytuacji ze specyficznej postaci formy oświadczenia woli, jaką jest tzw. forma bankowa (przywoływany już wcześniej art. 7 Prawa bankowego), rozumiana jako oświadczenie w postaci elektronicznej zapisane na odpowiednio zabezpieczonym i przechowywanym nośniku danych. Bez wątpienia do zawarcia umów nr (...), nr (...) i nr (...)-(...) doszło skutecznie, powódka otrzymała od pozwanego banku świadczenia, o których mowa w tych umowach, a o tym, że doszło do ich zawarcia najlepiej świadczy fakt, iż sama przedłożyła wraz z pozwem kwestionowane przez siebie umowy. Zarzut naruszenia przez bank art. 29 ust. 1 u.k.k. jest więc w ocenie sądu bezzasadny.
Jeśli chodzi o zarzucane przez powódkę naruszenie przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k., to zgodnie z jego treścią, umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o prawie, o którym mowa w art. 37 ust. 1; jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne stopy oprocentowania dla różnych należności kredytodawcy, należy także podać kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet różnych należnych sald, dla których stosuje się różne stopy oprocentowania. Zarzut powódki jest bezzasadny, w ocenie sądu każda z kwestionowanych przez nią umów kredytu gotówkowego ((...), (...) i (...)) spełnia wymogi wskazane w art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. W myśl art. 37 ust. 2 pkt 1 u.k.k. harmonogram spłaty winien zawierać określenie terminu, wysokości raty kredytu z wyodrębnieniem jej poszczególnych składników, w szczególności kapitału, odsetek oraz wszelkich innych kosztów kredytu, które konsument jest zobowiązany ponieść. W każdej z umów kredytu gotówkowego kwestionowanych przez powódkę zawarto natomiast zasady i terminy spłaty kredytu, również kolejność zaliczania rat kredytu na poczet należności kredytodawcy. W każdej z umów wskazano także, że harmonogram, czyli plan spłaty kredytu jest udostępniany w serwisie transakcyjnym w terminie 7 dni po wypłacie kredytu. Dodatkowo ten sam harmonogram kredytobiorca otrzymać miał e-mailem w formie pliku pdf. Powódka potwierdziła zresztą w zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku, że otrzymała harmonogram spłaty kredytu na swoją pocztę elektroniczną e-mail. W umowie wyraźnie wskazano, że jeśli w trakcie spłaty kredytu zmieni się wysokość rat bądź termin ich spłaty, pozwany bank za pośrednictwem serwisu transakcyjnego oraz e-maila przekaże powódce zaktualizowany harmonogram. W każdej z umów wskazano, że harmonogram jest załącznikiem do umowy, a także pouczono powódkę, że w każdym czasie może otrzymać na wniosek bezpłatny egzemplarz harmonogramu. Powódka nie przedłożyła wraz z umowami harmonogramów, które otrzymywała od pozwanego, wobec czego sąd nie miał możliwości, by skontrolować ich treść. Należy też zauważyć, że nawet gdyby pozwany naruszył art. 37 ust. 2 pkt 1 u.k.k., (a w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw, by sądzić, że miało to miejsca, bowiem powódka nie przedłożyła otrzymywanych od banku harmonogramów) to kredytobiorca i tak nie mógłby skorzystać z sankcji kredytu darmowego, ponieważ art. 37 u.k.k. nie jest jednym z wymienionych przez ustawodawcę w art. 45 ust. 1 u.k.k. przepisów, których naruszenie przez kredytodawcę uprawnia do skorzystania z sankcji kredytu darmowego. W związku z tym zarzut naruszenia przez pozwany bank art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. był bezzasadny.
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k., w ocenie Sądu również on jawi się jako chybiony. Art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. wskazuje na obowiązek określenia w umowie o kredyt konsumencki terminu, sposobu i skutków odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązku zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym. Wszystkie te informacje znalazły się w umowach kwestionowanych przez powódkę. Wbrew twierdzeniom powódki umowa nie narzuca im żadnej konkretnej formy odstąpienia od umowy. Kredytobiorca został poinformowany o prawie do odstąpienia umowy w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy wraz z informacją, iż termin ten jest zachowany w przypadku złożenia przed jego upływem oświadczenia w placówce banku lub wysłania oświadczenia pod wskazany adres. Nadto wskazano, że oświadczenie można złożyć na wzorze stanowiącym załącznik do umowy. Wbrew twierdzeniom powódki z umowy nie wynika, by bank uznawał za obligatoryjne złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy w formie pisemnej lub na wskazanym formularzu oświadczenia o odstąpieniu od umowy. W istocie ten załącznik stanowił jedynie wzór oświadczenia pokazujący jego przykładową treść. W ocenie Sądu i te postanowienia umowy zostały sformułowanie w sposób niebudzący wątpliwości. Nie można też dojść do wniosku, że treść umowy wywołuje mylne wrażenie, że oświadczenia o odstąpieniu od umowy złożone w innej formie nie zostaną uznane za wywołujące skutki prawne. Powódka zarzuciła też, że informacja o wykonaniu prawa odstąpienia od umowy jest niepełna i nie uwzględnia regulacji z art. 53 ust. 2 u.k.k., zgodnie z którym jeżeli umowa o kredyt konsumencki nie zawiera elementów określonych w art. 30, konsument może odstąpić od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia dostarczenia wszystkich elementów wymienionych w art. 30. Zdaniem Sądu, brak wskazania w treści umowy informacji o możliwości odstąpienia umowy w przypadku wskazanym w art. 53 ust. 2 u.k.k. albo jakimkolwiek innym przewidzianym np. w Kodeksie cywilnym nie pozwala na skorzystanie z sankcji darmowego kredytu. Ewidentnie bowiem w ustawie o kredycie konsumenckim sformułowano szczególną podstawę i tryb odstąpienia (art. 53 ust. 1 oraz ust. 3-5 u.k.k.) w przypadku umowy o kredyt konsumencki, stąd też logiczne jest, że obowiązek informacyjny z art. 30 ust. 1 pkt 15 dotyczy właśnie tego uprawnienia, a nie każdej możliwej podstawy odstąpienia. Gdyby było inaczej, a intencją ustawy byłoby udzielanie pożyczkobiorcom przewodnika po wszystkich kodeksowych i pozakodeksowych podstawach do odstąpienia od umowy, to przepis ten byłby sformułowany odmiennie. Poza tym powódka i tak w ramach zeznań na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku oświadczyła, że nie zapoznawała się z postanowieniami umownymi dotyczącymi odstąpienia od umowy, co wskazuje, że nie były one dla niej istotne, ponieważ nie zamierzała odstąpić od żadnej z zawartych z (...) Spółką Akcyjną umów. Tym samym uznać należy, że pozwany wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k.
Jeśli chodzi o naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k., powódka wskazała, że umowy kredytu gotówkowego nr (...), (...) i (...), ponieważ nie określono w nich w sposób wystarczający procedury i warunków, na jakich koszty kredytu mogą ulec zmianie w sytuacji przedterminowej spłaty kredytu. Powódka w piśmie skierowanym do pozwanego banku z dnia 21 lipca 2025 roku wskazała, że naruszył on przepis art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. we wszystkich kwestionowanych przez powódkę umowach. Art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. wskazuje, że umowa o kredyt konsumencki powinna zawierać prawo konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty kredytu przed terminem. Pozwany w umowach kredytu gotówkowego nr (...), (...) i (...) zawarł informację o prawie powódki do spłaty kredytu przed terminem w całości lub w części (rozdział 12 umowy nr (...), rozdział 11 umowy nr (...) i rozdział 12 umowy nr (...)). W każdej z umów kredytodawca przedstawił także procedurę spłaty kredytu przed terminem wyszczególniając zasady, terminy, skutki i sposób dokonania rozliczenia przedterminowej spłaty kredytu. W umowie kredytu odnawialnego nr (...) informacja o prawie powódki do spłaty kredytu przed terminem znalazła się w rozdziale 7, natomiast w umowie o korzystanie z karty kredytowej nr (...) informacja taka znalazła się w rozdziale 6. W ocenie sądu postanowienia umowne sformułowane w rozdziale 12 umowy nr (...), rozdziale 11 umowy nr (...), rozdziale 12 umowy nr (...), rozdziale 7 umowy nr (...) i rozdziale 7 umowy o korzystanie z karty kredytowej nr (...) w zupełności wyczerpują obowiązek wskazany w art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. Przepis ten nie przewiduje po stronie kredytodawcy obowiązku przedstawiania informacji o wysokości zwrotu kosztów kredytu w postaci przedstawionej przez powodów. Zarzuty powódki sprowadzają się zresztą w istocie rzeczy do kwestionowania rzekomych, semantycznych niedostatków pouczenia o prawie przedterminowej spłaty kredytu, które nie mają dla niej jakiegokolwiek znaczenia, ponieważ, jak sama zeznała na rozprawie 14 stycznia 2026 roku w banku poinformowano ją, że może spłacać kredyt wcześniej, ale nie było jej stać na wcześniejszą spłatę kredytów.
Powódka podniosła także zarzut naruszenia przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zakresie umowy nr (...), umowy nr (...) i umowy nr (...). W zakresie umowy nr (...) i umowy nr (...) powódka zarzucała, że nie zawierają one prawidłowej informacji o całkowitej kwocie do zapłaty ustalonej w dniu zawarcia umowy wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Obydwie umowy przewidują informację zarówno o całkowitej kwocie do zapłaty, jak i założenia przyjęte do jej obliczenia. W przypadku umowy kredytu gotówkowego nr (...) wskazano w rozdziale 4 założenia dotyczące całkowitego kosztu kredytu, całkowitej kwoty do zapłaty oraz wyliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. W umowie wskazano jako całkowitą kwotę do zapłaty 24 724,79 zł i była to suma całkowitego kosztu kredytu (3 524,79 zł) i całkowitej kwoty kredytu (21 200 zł). Należy zauważyć, że twierdzenia powódki jakoby całkowite koszty kredytu w umowie nr (...) przekraczały sumę odsetek nominalnych o kwotę 102,50 zł nie zasługują na uwzględnienie. Powódka przedstawiła jedynie wycinek założeń według których wyliczony został całkowity koszt kredytu w rozdziale 4 tej umowy. Należy zauważyć, że do całkowitego kosztu kredytu wliczone zostały wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, nominalne oprocentowanie kredytu na dzień zawarcia umowy oraz terminy i wysokości spłat rat określonych w harmonogramie. Powódka nie przedstawiła zaś harmonogramu, przez co odtworzenie przez sąd wszystkich założeń leżących u podstaw ustalenia całkowitego kosztu kredytu nie było możliwe. Poza tym należy zauważyć, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., umowa o kredyt konsumencki powinna zawierać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Umowa kredytu gotówkowego nr (...) zawiera te informacje. Fakt, że powódce nie odpowiada ich treść bądź że uważa, że wysokość całkowitego kosztu kredytu powinna być inna nie powoduje, że bank uchybił obowiązkowi informacyjnemu wskazanemu w art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. Jeśli powódka uważa, że należne bankowi koszty powinny być niższe, może domagać się ustalenia tego przed sądem w drodze powództwa z art. 189 k.p.c. Co do umowy o korzystanie z karty kredytowej nr (...), powódka zarzuciła, że w umowie tej jako całkowitą kwotę do zapłaty wskazano kwotę 15 818,86 zł stanowiącą sumę całkowitego kosztu kredytu w kwocie 1 418,86 zł i całkowitej kwoty kredytu w kwocie 17 100 zł. Powódka wskazała, że umowa przewiduje odrębną opłatę w kwocie 50 zł, tj. opłatę roczną, która nie została ujęta w całkowitym kwocie kredytu, a w konsekwencji w całkowitej kwocie do zapłaty, przez co w konsekwencji wskazana w umowie całkowita kwota do zapłaty jest błędna. Również w umowie o korzystanie z karty kredytowej nr (...) w rozdziale 3 zostały wskazane całkowity koszt kredytu, całkowita kwota to zapłaty, rzeczywista roczna stopa oprocentowania kredytu oraz założenia do przyjęte do ich wyliczenia. W umowie wskazano, że do całkowitego kosztu kredytu pozwany wliczył wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalne kredytu obowiązujące po zakończeniu promocji, przy założeniu, że całkowita kwota kredytu została wypłacona od razu, w formie transakcji bezgotówkowej, co miesiąc następuje spłata kwoty minimalnej wskazanej na wyciągu, a całkowita spłata kredytu wraz z odsetkami, naliczonymi opłatami i prowizjami nastąpiła po 12 miesiącach od daty jego wypłaty. Nie wiadomo jednak ile wynosiła kwota minimalna wskazana na wyciągu z rachunku karty, gdyż powódka nie przedłożyła takiego dokumentu, wobec czego odtworzenie przez sąd wszystkich założeń leżących u podstaw ustalenia całkowitego kosztu kredytu nie było możliwe. Brak jest jednak podstaw, by uznać, że całkowity koszt kredytu został obliczony w sposób nieprawidłowy, zresztą powódka nie przedstawiła żadnych twierdzeń co do tego jaka powinna być prawidłowo określona kwota całkowitego kosztu kredytu w umowie o korzystanie z karty kredytowej nr (...).
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez pozwanego w umowie kredytu odnawialnego nr (...) art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z pkt 7 ze względu na wprowadzające w błąd wskazanie całkowitej kwoty kredytu, a w konsekwencji błędne określenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania ((...)), sąd i ten zarzut uznał za bezzasadny. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k., umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać całkowitą kwotę kredytu. W rozdziale 2 umowy wskazano wyraźnie jaka jest całkowita kwota kredytu i wynosiła ona 15 327,58 zł. Wskazano w niej także, że jest to kwota kredytu pomniejszona o opłaty i prowizje banku wyliczana według zasad wskazanych w ustawie o kredycie konsumenckim. W umowie przewidziano także kwotę kredytu w wysokości 15 800 zł zdefiniowaną jako kwotę, do której kredytobiorca mógł się zadłużać. Postanowienia umowy wyraźnie rozróżniają kwotę kredytu od całkowitej kwoty kredytu i w ocenie sądu nie wprowadzają w błąd. Aby dowiedzieć się, że kwota kredytu zawiera nie tylko całkowitą kwotę kredytu, ale także pobieraną przez bank za udzielenie kredytu prowizję wystarczyło zapoznać się z treścią umowy. Definicja całkowitej kwoty kredytu w umowie jest zgodna z definicją tego pojęcia w ustawie o kredycie konsumenckim (art. 5 pkt 7 u.k.k.). W ocenie sądu nie budzą wątpliwości postanowienia umowne, z których wynika, że część kwoty kredytu jest przeznaczona na sfinansowanie prowizji. Aby ustalić ten fakt wystarczyło wykonać proste zadanie matematyczne polegające na odjęciu od kwoty kredytu (15 800 zł) sumę prowizji (472,42 zł). Różnica tych kwot daje sumę całkowitej kwoty kredytu. W umowie wyraźnie zaznaczono też, że kwota kredytu to kwota, do której kredytobiorca mógł się zadłużać, a zarazem w rozdziale 6 wskazano, że bank nalicza odsetki od wykorzystanej kwoty kredytu za każdy dzień (rozdział 6 umowy). Umowa wyraźnie wskazuje więc, że odsetki bank nalicza od kwoty, która może osiągnąć pułap kwoty kredytu, a zatem kwoty obejmującej tak całkowitą kwotę kredytu, jak i prowizji. W praktyce jednak to od jakiej kwoty naliczane były odsetki zależało od sposobu korzystania z limitu kredytowego przez powódkę. Ponownie należy podkreślić, że zarówno w umowie kredytu odnawialnego nr (...), jak i w aneksie do tej umowy wyraźnie odróżniono kwotę kredytu i całkowitą kwotę kredytu, jak również zdefiniowano obydwa te pojęcia. Umowa kredytu odnawialnego nr (...) w rozdziale 3 wskazuje także dane wymagane przez art. 30 ust. 1 pkt 4 i 7 u.k.k. w rozdziale 3 wskazując całkowitą kwotę kredytu, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Sąd nie podziela także poglądu powódki, jakoby ustawa nie dopuszczała objęcia pozaodsetkowych kosztów kredytu oprocentowaniem umownym.
Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 10 u.k.k., stopa oprocentowania kredytu wyrażona jest jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Zgodnie z dominującym w literaturze poglądem, dopuszczalnym jest finansowanie kosztów kredytu udzielonego przez bank oraz naliczanie odsetek od kwoty przeznaczonej na ten cel. Brak jest podstaw do przyjęcia w przepisach ustawy o kredycie konsumenckim odmiennych zasad pobierania odsetek od wykorzystanego kredytu, zależnych w szczególności od tego, czy celem kredytowania są koszty udzielanego kredytu (J. Gil, M. Szlaszyński, Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, „Monitor Prawa Bankowego” z 2022 r., nr 6, s. 59-74). Podobnie A. X. (w: Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018 r., art. 5) wskazuje, że pojęcie „wypłaconej kwoty”, o której mowa w art. 5 pkt 10 u.k.k., obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie kosztów związanych z tym kredytem. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia dodatkowo wykładnia językowa omawianego przepisu – nie wymaga on bowiem, aby wypłata nastąpiła do rąk konsumenta. Wypłata może być bowiem również dokonana, podobnie jak w niniejszej sprawie, w celu pokrycia zobowiązań konsumenta (w tym zobowiązań do zapłacenia kosztów związanych z kredytem). Wniosek ten potwierdza również wykładania systemowa – na tle przepisów o kredycie bankowym przyjmuje się, że odsetki nalicza się od całości kapitału kredytu, niezależnie od sposobu jego wypłacenia.
Należy zauważyć, ze wyrażenie „wypłacona kwota” różni się w sposób istotny od sformułowania „udostępnia”, którym ustawodawca posługuje w art. 5 pkt 7 u.k.k., definiując całkowitą kwotę kredytu. Prowadzi to do wniosku, iż nie są to pojęcia tożsame w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim, a co za tym idzie, że należy nadawać im odmienne znaczenie. W umowie kredytu odnawialnego nr (...) posłużono się terminami odpowiadającymi nazwą i definicją terminom wskazanym w ustawie o kredycie konsumenckim. Nie sposób w tej sytuacji twierdzić, że umowa wprowadza w błąd albo zawiera postanowienia, które są niejasne, skoro cytuje bądź odwołuje się do postanowień, które do polskiego porządku prawnego wprowadził polski ustawodawca. Sąd nie zgadza się z twierdzeniami powódki, że wprowadzenie pojęcia kwoty kredytu utrudnia samodzielne ustalenie całkowitej kwoty kredytu, bowiem kwestię tę ustalić można jedynie posiłkując się definicjami zawartymi w ustawie. Tekst ustawy nie jest bowiem żadną tajemnicą i każdy, również konsument może zapoznać się z jej tekstem, a definicja całkowitej kwoty kredytu zawarta w ustawie nie jest skomplikowana. Nie jest również żadnym narzędziem do wprowadzenia w błąd konsumenta posłużenie się ustawowymi definicjami całkowitej kwoty kredytu bądź całkowitej kwoty do zapłaty. Nie wymaga również nadmiernego wysiłku ustalenie co oznaczają poszczególne terminy wykorzystane w umowie, skoro posługuje się nimi także ustawodawca. Każda z umów zawiera postanowienia wskazujące na określenie zarówno całkowitej kwoty kredytu, całkowitej kwoty do zapłaty, całkowitego kosztu kredytu i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, jak również założenia, na których oparto wyliczenia tych kwot. Poza tym powódka przy zawieraniu każdej z umów oświadczyła, że bank wyjaśnił jej wszystkie wątpliwości związane z udzieleniem kredytu i zawarciem umowy. Brak jest podstaw, by sądzić, że było inaczej, skoro na etapie zawierania umów powódka nie zgłaszała żadnych do nich żadnych zastrzeżeń.
Zgodnie z przytoczonym wcześniej art. 5 pkt 10 u.k.k., stopa oprocentowania kredytu stosowana do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Nie ulega wątpliwości, jak wyjaśniono już wyżej, że kredytodawcy oprócz odsetek przysługuje również prawo do pobierania wynagrodzenia w postaci kosztów związanych z zawarciem umowy, czy prowadzeniem przedsiębiorstwa, najczęściej jest to prowizja. Ideałem byłoby, gdyby pożyczkobiorca dysponował środkami na pokrycie kosztów związanych z umową, w praktyce rzadko tak jednak bywa. Powszechną praktyką jest zatem udzielanie kredytu w wysokości obejmującej również koszty kredytu. Należy w tym miejscu zauważyć, że praktyka ta nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, gdyż ustawodawca w art. 5 pkt 7 u.k.k. posługuje się pojęciem „kredytowane koszty kredytu”. Z taką sytuacją mamy również do czynienia w przypadku umowy kredytu odnawialnego nr (...) łączącej strony. Powódka w dniu zawarcia umowy upoważniła bank do pobierania z jej rachunku bankowego odsetek, opłat i prowizji wynikających z umowy, zaś bank zgodnie z umową w dniu wypłaty kredytu pobrał prowizję za jego udzielenie. Dlatego też, choć kwota 472,42 zł nie została udostępniona powódce do swobodnego rozporządzenia – tak jak kwota 15 327,58 zł przeznaczona zgodnie z umową na dowolny cel konsumpcyjny – to w ocenie Sądu stanowi ona „kwotę wypłaconą na podstawie umowy”, z tym jednak zastrzeżeniem, że jest przeznaczona na zapłatę prowizji, na co zgodziła się sami kredytobiorczyni. Z tego względu pobieranie oprocentowania od kosztów kredytu nie stoi w sprzeczności z istotą odsetek kapitałowych, które zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego (art. 359 k.c.) stanowić mają wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. Powódka skorzystała z kwoty 472,42 zł w tym sensie, że kwota ta została przeznaczona na zapłatę prowizji.
W ocenie Sądu aktualnie żaden przepis prawa nie zabrania pobierania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu, w szczególności z art. 5 pkt. 10 u.k.k. nie wynika zakaz naliczania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. Tym samym za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k.
Podobnie Sąd nie dopatrzył się uchybień w sposobie oznaczenia (...) w żadnej z umów kwestionowanych przez powódkę. W myśl art. 5 pkt 12 u.k.k., rzeczywista roczna stopa oprocentowania to całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym, zaś jak wskazuje pkt 6 tego artykułu, pod pojęciem całkowitego kosztu kredytu należy rozumieć wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w tym ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach. Istota omawianego w tym miejscu zagadnienia została wyjaśniona w wyroku (...) z dnia 21 kwietnia 2016 roku, C-377/14 ((...) 2016/4/I-283). Sprowadza się ona, najogólniej rzecz ujmując, do tego, że włączenie jakiejkolwiek kwoty należącej do całkowitego kosztu kredytu do całkowitej kwoty kredytu może mieć wpływ na obliczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania i w konsekwencji może wpłynąć na prawidłowość informacji, które kredytodawca powinien wskazać w danej umowie o kredyt. Bank winien więc dokonywać wyliczenia (...) w oparciu nie o kwotę udzielonego kredytu, lecz kwotę realnie udostępnioną kredytobiorcom, czyli w przypadku umowy kredytu odnawialnego – kwotę limitu kredytowego, a zatem kwotę, do której kredytobiorca może się zadłużać. Pozwany zastosował się do powyższych reguł ustalając (...) w zakresie umowy kredytu odnawialnego nr (...) jako całkowity koszt kredytu (2 053,42 zł) wyrażony jako procent kwoty kredytu (15 800 zł) w stosunku rocznym. W konsekwencji przyjąć należy, że zarówno w umowie kredytu odnawialnego nr (...), jak i w pozostałych umowach zawartych przez strony prawidłowo wskazano zarówno rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, jak i całkowitą kwotę do zapłaty. Powódka również w zakresie umowy kredytu gotówkowego nr (...) wskazała, że narusza ona art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., gdyż podaje nieprawidłową rzeczywistą roczną stopę oprocentowania kredytu lub nie wskazuje wszystkich założeń przyjętych do obliczenia tej wskazanej w umowie. W przypadku tej umowy zarówno całkowity koszt kredytu, całkowita kwota do zapłaty i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania ((...)) zostały wskazane w rozdziale 4. Podobnie w rozdziale 4 zostały wymienione zasady wyliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Wydruki z kalkulatorów (...), na które powoływała się powódka w toku postępowania nie uwzględniały prawidłowych danych służących obliczeniu rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, a co za tym idzie – wskazywały błędne wyniki. (...) zostało obliczone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim. Z tych też względów, należy uznać, że pozwany prawidłowo obliczył (...) i nie doszło w tym zakresie do naruszenia obowiązku informacyjnego. Pozwany w umowach prawidłowo określił także całkowitą kwotę do zapłaty. Inaczej niż powódka sąd uznał, że założenia przyjęte do obliczenia (...) i całkowitej kwoty do zapłaty są podane w sposób jasny, zwięzły i wyraźny w umowach o kredyt gotówkowy, umowie kredytu odnawialnego i w umowie o korzystanie z karty kredytowej, a informacje podane w umowach pozwalają odtworzyć proces określania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania i całkowitej kwoty do zapłaty na podstawie zawartych w umowach danych. Warto też zauważyć, że z perspektywy powódki (...) na etapie zawierania kwestionowanych umów nie miała istotnego znaczenia. W złożonych na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku zeznaniach powódka podała, że wie o istnieniu (...), ale nie wie jaki ma ona wpływ na spłatę jej kredytu, ani nie rozumie czym jest (...). Wskaźnik ten nie miał zatem z jej perspektywy znaczenia przy zawieraniu, a następnie wykonywaniu kwestionowanych umów przez kolejne lata. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje się, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania pozwala konsumentowi ocenić – z ekonomicznego punktu widzenia – zakres zobowiązania, z jakim wiąże się zawarcie umowy kredytu (por. wyrok (...) z dnia 19 grudnia 2019 r., C-290/19, RN przeciwko (...) a.s., (...):EU:C:2019:1130, pkt 31; wyrok (...) z dnia 21 marca 2024 r., C-714/22, S.R.G. przeciwko (...), (...):EU:C:2024:263, pkt 51; wyrok (...) z dnia 13 lutego 2025 r., C-472/23, (...) sp. z o.o. przeciwko A. B. S.A., (...):EU:C:2025:89, pkt 29; wyrok (...) z dnia 13 marca 2025 r., C-337/23, (...), P. za kontrol na prosrocheni zadalzhenia AD, (...):EU:C:2025:183, pkt 96 i 100). W praktyce jednak tak nie jest. Warunki konstruowania kredytów mogą być tak rozmaite, że całkowity koszt kredytu wyrażony jako procent całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym może nie być daną wystarczającą konsumentowi, by był w stanie precyzyjnie ustalić zakres swojego obciążenia finansowego wynikającego z zawarcia z przedsiębiorcą umowy kredytu konsumenckiego. Niezależnie jednak od tego, powódka niewątpliwie nie kierowała się przy zawieraniu umów łączących ją z pozwanym bankiem wysokością rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, biorąc pod uwagę, że nie rozumie (...), ani jej wpływu na kredyt.
Godzi się również zauważyć, że nawet gdyby podzielić zapatrywanie powódki co do nieprawidłowości naliczenia (...), to w wyroku z 13 lutego 2025 r. wydanym w sprawie C-472/23 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że artykuł 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że: okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy 2008/48.
Warto ustosunkować się również do podniesionych przez powódkę w piśmie z dnia 21 lipca 2025 roku kierowanym do pozwanego banku, zawierającego m. in. doprecyzowanie oświadczeń o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z dnia 4 lipca 2024 roku i z dnia 12 lipca 2024 roku zarzutów odnośnie naruszenia przez pozwanego w kwestionowanych przez powódkę umowach przepisów art. 30 ust. 1 pkt 6 i 7 u.k.k. Powódka podniosła we wspomnianym piśmie z dnia 21 lipca 2025 roku, że w umowach brak jest jasnego i zwięzłego określenia stopy oprocentowania kredytu, warunków stosowania tej stopy, a także okresów, warunków i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, w szczególności wobec braku wskazania administratora wskaźnika i warunków jego wyznaczania przy udziale banku oraz braku wskazania stosowanej konwencji odsetkowej. Powódka podniosła te argumenty także w piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku. Powódka podnosiła także zarzuty naruszenia art., 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k. przez umowę nr (...) w pozwie.
W pierwszej kolejności w odniesieniu do tych zarzutów należy zauważyć, że w każdej z kwestionowanych przez powódkę umów, tj. w umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...), (...), umowie kredytu odnawialnego numer (...) i umowie o korzystanie z karty kredytowej numer (...) znalazły się postanowienia traktujące o oprocentowaniu kredytu zmienną stopą procentową. W przypadku umowy o korzystanie z karty kredytowej numer (...) w rozdziale 5 wskazano, że kredyt jest oprocentowany zmienną stopą procentową, która na dzień zawarcia umowy wynosi 10,00 % w skali roku. W umowie wyraźnie zastrzeżono także, że oprocentowanie jest równe odsetkom maksymalnym, które wyznaczają górną granicę dopuszczalnego prawem oprocentowania nominalnego kredytu. W umowie wskazano, że oprocentowanie kredytu ulega zmianie w przypadku zmiany wysokości odsetek maksymalnych o wartość i kierunek ich zmiany (w górę i w dół). Wskazano w niej także, że jeżeli wysokość odsetek maksymalnych spada, zmiana następuje od dnia obowiązywania ich zmienionej wartości, a jeżeli rośnie, zmiana następuje w ciągu 30 dni roboczych od dnia obowiązywania ich zmienionej wysokości. Bank informował niezwłocznie o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku, a ponadto informacje o nowej wysokości oprocentowania kredytu powódka mogła uzyskać w Biurze (...), placówkach banku i na wyciągu z rachunku karty kredytowej. Zdaniem sądu to w zupełności wystarczające dane, by wypełnić obowiązki ciążące na kredytodawcy na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k. Zmiany wysokości oprocentowania w zależności od wysokości odsetek maksymalnych odwoływały się do obiektywnego i weryfikowalnego miernika, a także pozwalało powódce z łatwością zweryfikować w jaki sposób stopa procentowa ulegnie zmianie. W każdej z umów kredytu gotówkowego o numerach (...), (...) i (...) wskazano, że na wysokość oprocentowania składają się dwa parametry – marża banku, która była niezmienna i zmienna stawka bazowa obowiązująca w banku określona na dzień zawarcia umowy. Każda z umów wskazywała w jaki sposób zmienia się oprocentowanie kredytu – na skutek zmiany wysokości stawki bazowej obowiązującej w banku w górę i w dół, analogicznej zmianie podlegała wysokość oprocentowania kredytu. W każdej z umów wskazano jednak, że zmiana była limitowana do górnej granicy wyznaczanej przez wysokość odsetek maksymalnych – stopa oprocentowania nie mogła przekroczyć maksymalnych, dopuszczalnych przez ustawę odsetek; jeżeli wysokość oprocentowania kredytu byłaby wyższa niż wysokość odsetek maksymalnych, bank pobierał odsetki maksymalne. W takiej sytuacji bank sporządzał nowy harmonogram spłaty, który był zamieszczany w serwisie transakcyjnym i przekazywał go e-mailem. Bank w każdej z umów kredytu gotówkowego wskazywał także wysokość maksymalnych odsetek na dzień zawarcia umowy. W każdej z tych umów wskazane zostały także zasady i terminy zmiany stawki bazowej obowiązującej w banku – stawka bazowa obowiązująca w banku była aktualizowana cztery razy w roku w ten sposób, że w przedostatnim dniu roboczym lutego, maja, sierpnia i listopada bank sprawdzał stopę referencyjną WIBOR 3M stosowaną na rynku usług finansowych. Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna (...) 3M różniła się od stawki bazowej obowiązującej w banku, bank aktualizował ją przyjmując za stawkę bazową obowiązującą w banku przez kolejne trzy miesiące kalendarzowe stopę referencyjną (...) 3M z dnia sprawdzenia. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmieniała się każdego trzeciego roboczego dnia marca, czerwca, września i grudnia. Oprocentowanie kredytu w przypadku umów kredytu gotówkowego o numerach (...), (...) i (...) składało się z dwóch parametrów – stałej marży banku wskazanej w umowie oraz zmiennej stawki bazowej obowiązującej w banku, która odpowiadała stopie referencyjnej (...) 3M z dnia sprawdzenia. W ocenie sądu te postanowienia w sposób jasny i precyzyjny wskazują stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej w umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...) i (...) w sposób spełniający wymogi wynikające z art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k. W umowach wyjaśnione zostało, że zmiana wysokości stawki bazowej obowiązującej w banku w górę i w dół skutkuje analogiczną zmianą wysokości oprocentowania kredytu. Wyjaśnione zostało, w jaki sposób bank aktualizuje stawkę bazową, tj. sprawdza stopę referencyjna (...) 3M i w jaki sposób te informacje i gdzie są dostępne. Objaśniono, że stawka bazowa banku wyznacza jest na podstawie stopy referencyjnej, tj. wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M. Wyjaśniono, że WIBOR 3M jest opracowywany przez niezależnego od banku administratora i stosowany na rynku usług finansowych, a jego wysokość kredytobiorca znajdzie w prasie codziennej bądź w Internecie (np. na stronie (...) (...) ), a stawki bazowe obowiązujące w banku oraz informacje o wskaźnikach są dostępne także na stronie internetowej banku. W każdej z umów wskazano, że więcej informacji o WIBOR 3M powódka może znaleźć na stronie internetowej banku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że kredytobiorca został poinformowany o możliwych wzrostach stawki WIBOR i co za tym idzie, stopy procentowej, a także raty kredytu. W ocenie Sądu powódka, w oparciu o informacje przekazane przez Bank, była w stanie zrozumieć metodę obliczania stopy procentowej przez Bank i oszacować w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria (stała marża + stawka bazowa wyznaczana na podstawie stopy referencyjnej WIBOR 3M) potencjalnie istotne konsekwencje ekonomiczne takiego warunku dla swoich zobowiązań. Błędne jest bowiem założenie, zgodnie z którym Bank był zobowiązany do wyjaśnienia kredytobiorcy sposobu wyznaczania wskaźnika WIBOR przez jej administratora. Wystarczające jest w tym zakresie odesłanie do jego strony i zawartych tam informacji, albowiem to nie Bank ustala wysokość tego wskaźnika, a jedynie bazuje na nim ustalając ostateczną stopę procentową udzielonego powodowi kredytu. Procedura informowania o ryzyku zmiennego oprocentowania odbywała się zgodnie z Rekomendacją S Komisji Nadzoru Finansowego i była dostateczna. Sąd nie ma podstaw, aby przypisać pozwanemu działanie w złej wierze, podobnie jak nie ma podstaw do przyjęcia, że kierowane do powódki informacje w zakresie ryzyka zmiennego oprocentowania były dla niej niejasne i niezrozumiałe, nie tylko pod względem gramatycznym, ale i ekonomicznym. Stawki WIBOR publikowane są i były w serwisach internetowych, a więc są ogólnodostępne. Ogólnodostępną jest i była również informacja o tym, jak jest wyliczany. Ogólnodostępność tych informacji oznacza, że każdy kredytobiorca ma możliwość z łatwością zapoznania się z nimi przed zawarciem umowy kredytu, w tym o jego historycznych poziomach, które mogą dać konsumentowi wyobrażenie o możliwym wzroście raty na skutek wzrostu tego wskaźnika (por. tezę 58 i 60 wyroku TSUE C-265/22). Postanowienie umowne dotyczące zmiennej stopy procentowej opisanej jako suma wysokości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M oraz stałej marży wskazanej w umowie kredytu, reguluje wynagrodzenie banku i czyni to w sposób jednoznaczny w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. Oznacza to, że w sprawie nie ma co do zasady podstaw do badania wskazanych w pozwie oraz w piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku postanowień umownych pod kątem ich abuzywności.
Niezależnie od powyższego nie można podzielić poglądu, że postanowienie umowne dotyczące zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR 3M jest nieuczciwe. Zarzut postawiony w tym zakresie sprowadza się w istocie do braku rynkowego charakteru tego wskaźnika, na tym że wskaźnik ten nie jest oparty na transakcjach rzeczywistych i że jest arbitralnie ustalany przez banki.
WIBOR (G. (...)) to wskaźnik oprocentowania pożyczek i kredytów na krajowym rynku międzybankowym. Banki biorąc pod uwagę to, po jakiej stopie są w stanie sobie nawzajem pożyczać pieniądze, ustalają oprocentowanie kredytów dla klientów. Faktycznie WIBOR nie musi być oparty na rzeczywistych transakcjach pomiędzy bankami, ale na przybliżeniach, które wynikają z modeli matematycznych, a które pozwalają na złożenie oferty założenia depozytu. Te modele matematyczne nie mają bowiem abstrakcyjnego charakteru. Stawka ta wyznaczana jest każdego dnia roboczego o godzinie 11:00 podczas tzw. D., jako średnia arytmetyczna wielkości oprocentowania (w ujęciu rocznym) podawanych przez 10 największych banków działających w Polsce, które są uczestnikami panelu WIBOR, gdzie odrzucane są dwie najniższe i dwie najwyższe oferty. W wyniku takiej kalkulacji ustalana jest wysokość stawki WIBOR. W sytuacji, gdy w fixingu bierze udział mniejsza liczba banków (od 8 do 9), to odrzucane są dwie skrajne oferty – najwyższa i najniższa. W wariancie, kiedy banków jest mniej niż 8 w obliczaniu średniej biorą udział wszystkie zgłoszone oferty. WIBOR 3M nie uwzględnia tego, co dzieje się aktualnie na rynku, ale przewiduje, co wydarzy się na rynku w ciągu najbliższych trzech miesięcy, uwzględniając zachodzące procesy ekonomiczne. Co jednak najistotniejsze, stawka WIBOR zależy w istocie od stóp procentowych NBP. Banki lokują bowiem własne środki nabywając od NBP bony pieniężne, dzięki czemu zyskują odsetki w wysokości równej stopie referencyjnej NBP. Nabycie takiego bonu to odpowiednik założenia depozytu w NBP. Z uwagi na charakter oferenta tego bonu (NBP), jest to w istocie dla banku transakcja bez ryzyka. W rezultacie, aby bankowi opłacało się założyć taki depozyt w innym banku celem uzyskania odsetek, a zatem liczyć się z większym ryzykiem inwestycyjnym, kwota odsetek musi być odpowiednio wyższa od stopy referencyjnej NBP. Ponadto okres inwestycji w ww. bony pieniężne wynosi 7 dni, podczas gdy depozyt międzybankowy 1, 3 lub 6 miesięcy, a zatem ryzyko inwestycyjne jest także wydłużone w czasie. Stąd WIBOR jest zawsze powiązany ze stopą referencyjną NBP i zawsze jest notowany nieco wyższy od niej. Stopa referencyjna NBP jest zatem ekonomicznym fundamentem dla określenia stopy wskaźnika WIBOR. Celem wyznaczenia ceny, po której bankowi warto zainwestować środki w innym banku niż NBP, bank musi oszacować również, jak przez czas inwestycji może zmieniać się stopa referencyjna.
Wprowadzenie do umowy zmiennego oprocentowania, w oparciu o stałą marżę banku i zmienną stawkę referencyjną WIBOR, nie narusza żadnego przepisu prawa ani natury stosunku prawnego, o której mowa w art. 353 1 k.c. Stawka WIBOR nie jest bowiem wyznaczana przez pozwany bank, a więc bank nie może tej stawki dowolnie zmniejszać lub zwiększać według swojego uznania, lecz musi odwołać się do czynnika zewnętrznego. Za metodologię ustalania wskaźnika WIBOR 3M, jego zgodność z przepisami prawa oraz rynkowy charakter odpowiada administrator stawki, którym nie jest pozwany, lecz jest nim podmiot trzeci w stosunku do stron umów kredytu gotówkowego. Administratorem tym jest (...) Spółka Akcyjna, natomiast merytoryczny nadzór nad wszystkimi aspektami opracowywania U. Referencyjnych pełni Komitet Nadzorczy (...) Spółki Akcyjnej. Komisja Nadzoru Finansowego w dniu 16 grudnia 2020 roku jednogłośnie wydała decyzją sygn. (...).4000.2.2019 (k. 418) zezwolenie na prowadzenie przez (...) Spółkę Akcyjną działalności jako administrator wskaźników referencyjnych stóp procentowych, w tym kluczowych wskaźników referencyjnych. Sąd nie miał wątpliwości, że kredytobiorca miał możliwość bieżącego kontrolowania wysokości tej stawki i konfrontowania z nią wysokości oprocentowania zmiennego stosowanego przez bank w okresie obowiązywania umowy kredytu. Postanowienia każdej umowy kredytu gotówkowego, kwestionowanej przez powódkę, dotyczące zmiennego oprocentowania kredytu nie są też sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, bo nie można uznać, że taka konstrukcja oprocentowania krzywdzi kredytobiorcę i prowadzi do uprzywilejowania banku. Mechanizm polegający na tym, że w razie wzrostu stawki referencyjnej WIBOR rośnie oprocentowanie kredytu i wysokość spłacanych rat, jest oczywisty.
Wskaźnik WIBOR podlega restrykcyjnym regulacjom Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniające dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz.U. UE. L. 2016.171.1, dalej: rozporządzenie (...)), które w przeważającej części weszło w życie w dniu 1 stycznia 2018 roku. Od tej daty udzielenie zezwolenia na administrowanie określonymi wskaźnikami referencyjnymi, które będą następnie stosowane w instrumentach i umowach finansowych, wymaga uzyskania decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy do tego organ w odpowiedniej procedurze (art. 34 i n. rozporządzenia (...)). Takie zezwolenie, jak wskazywano wcześniej, zostało wydane przez Komisję Nadzoru Finansowego w dniu 16 grudnia 2020 roku. WIBOR jest także kluczowym wskaźnikiem referencyjnym stopy procentowej w rozumieniu Rozporządzenia (...) i jako taki został wskazany przez Komisję Europejską w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji Europejskiej 2019/482 z dnia 22 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1368 ustanawiające wykaz kluczowych wskaźników referencyjnych stosowanych na rynkach finansowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 (Dz.U.UE.L.2019.82.26).
W ocenie sądu rozstrzygnięcie właściwego organu administracji przesądziło o zgodności metodologii jego ustalania z powszechnie obwiązującymi normami prawnymi, w tym z rozporządzeniem (...). Nie ma też w ocenie sądu żadnych podstaw, by sądzić, iż z uwagi na to, że pozwany był uczestnikiem fixingu doprowadzał do manipulacji wysokością wskaźnika. Wskaźnik WIBOR jest ustalany metodą uśredniania na podstawie szeregu kwotowań przedstawionych przez uczestniczące banki, a Pozwany był tylko jednym z wielu podmiotów uczestniczących w procesie fixingu, a jego wpływ na wskaźnik był niewielki. Poza tym zasady uczestnictwa w fixingu także wykluczają manipulowanie danymi w procedurze fixingu (por. postanowienia 4-6 Regulaminu D. stawek referencyjnych (...) i WIBOR z dnia 30 kwietnia 2013 roku – k. 424-437v oraz Regulaminu stawek referencyjnych (...) i WIBOR z dnia 4 maja 2020 roku – k. 452-454v, Kodeks postępowania uczestników fixingu (...) i WIBOR z dnia 4 maja 2020 roku wraz z załącznikami – k. 469-497v, k. 499-512v, k. 514-515, Procedura przeglądu i zmiany metod wskaźników referencyjnych stóp procentowych z dnia 30 października 2020 roku – k. 517-524, Polityka zarządzania konfliktami interesów w (...) S.A. z dnia 15 czerwca 2020 roku – k. 526-532). Należy też zauważyć, że udział w fixingu niesie ze sobą dla ich uczestników ryzyko. Polega ono na tym, że uczestnik fixingu zgłaszający stawki transakcyjne, naraża się na poniesienie strat finansowych, gdyby oferowane przez niego stawki odbiegały od rzeczywistego kosztu pieniądza, jaki obowiązuje w chwili fixingu.
Należy także zwrócić uwagę, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 12 lutego 2026 roku C-471/24 (LEX nr 4022392) wskazał, że art. 3 ust. 1 Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U.UE. 1993, L 95, s. 29) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy warunek umowy o kredyt hipoteczny określa zmienną stopę oprocentowania opartą na wskaźniku referencyjnym w rozumieniu rozporządzenia (...)/(...), po pierwsze, brak poinformowania konsumenta o pewnych szczególnych cechach umownego wskaźnika referencyjnego, w szczególności o tym, że metodologia tego wskaźnika przewiduje wykorzystanie danych wejściowych niekoniecznie odpowiadających rzeczywistym transakcjom, oraz że kredytodawca jest jednym z banków przekazujących dane służące do ustalenia tego wskaźnika, a po drugie, same te szczególne cechy nie mogą nadawać temu warunkowi nieuczciwego charakteru, o ile wspomniany wskaźnik można było uznać za zgodny z tym rozporządzeniem w chwili zawarcia tej umowy. Powyższe oznacza, że określone, szczególne cechy wskaźnika referencyjnego WIBOR (wykorzystanie danych wejściowych, które nie odpowiadają rzeczywistym transakcjom, a także okoliczność, że kredytodawca jest jednym z banków uczestniczących w fixingu), a także sam brak poinformowania kredytobiorcy będącego konsumentem o tych szczególnych cechach, nie uzasadnia stwierdzenia niedozwolonego charakteru postanowienia odwołującego się do WIBOR. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że rozporządzenie 2016/(...) zawiera zbiór przepisów, które szczegółowo regulują opracowywanie wskaźników referencyjnych (pkt 118-128), w konsekwencji czego stosowanie w umowie o kredyt hipoteczny wskaźnika referencyjnego, który w chwili zawarcia tej umowy może być uznany za zgodny z wymogami ram ustanowionych w rozporządzeniu (...) nie może co do zasady samo w sobie powodować, ze szkodą dla konsumenta, znaczącej nierównowagi praw i obowiązków stron (pkt 129). Z tych względów również brak poinformowania konsumenta o pewnych szczególnych cechach umownego wskaźnika referencyjnego WIBOR nie może skutkować stwierdzeniem niedozwolonego charakteru postanowienia umownego opartego na wskaźniku referencyjnym (por. Ł. Węgrzynowski, WIBOR a dyrektywa 93/13. Omówienie wyroku TS z dnia 12 lutego 2026 r., C‑471/24 ((...)), LEX 2026).
Podsumowując, za niezasadne i bezpodstawne należy uznać zarzuty powódki, iż wskaźnik referencyjny WIBOR jest niereprezentatywny i podatny na manipulacje. Należy bowiem podkreślić, iż WIBOR był i nadal jest uznawany za wskaźnik rynkowy, który w wiarygodny sposób odzwierciedla panujące warunki rynkowe. Przemawiają za tym następujące argumenty:
1. charakterystyczną cechą stawki referencyjnej WIBOR jest transakcyjność tj. stosowanie tej stawki w faktycznie zawieranych transakcjach rynkowych. Transakcyjność stawki referencyjnej charakterystyczna dla WIBOR od początku jego funkcjonowania stanowiła istotną przewagę nad analogicznymi stawkami referencyjnymi (np. (...) czy LIBOR) - w warunkach polskich banki uczestniczące w procedurze D. WIBOR od samego początku były zobowiązane zawierać transakcje po zgłoszonych cenach przez 15 minut po godzinie publikacji (11:00) tj. w Ł. Transakcyjnym;
2. zastosowanie Ł. Transakcyjnego stanowi o rynkowości stawki referencyjnej, ponieważ uczestnicy fixingu zgłaszając stawki transakcyjne, narażają się na poniesienie strat finansowych, gdyby oferowane przez nich stawki odbiegały od rzeczywistego kosztu pieniądza, jaki obowiązuje w chwili fixingu. Dzięki temu mechanizmowi stawka WIBOR, w przeciwieństwie do stawek LIBOR czy (...), nigdy nie była przedmiotem manipulacji przez uczestników procesu fixingu i do dnia dzisiejszego wiarygodnie spełnia zadanie, jakim jest określenie rynkowego kosztu pieniądza w gospodarce;
3. aby WIBOR w sposób możliwie najbardziej wiarygodny odzwierciedlał panujące warunki rynkowe, w procesie jego ustalania - fixingu, uczestniczą tylko banki o najlepszym standingu kredytowym oraz największym udziale w rynku; dzięki temu stawka WIBOR odzwierciedla koszt pieniądza, który główni uczestnicy rynku transponują na pozostałych uczestników sektora finansowego, z pominięciem dodatkowych narzutów w postaci np. premii za ryzyko;
4. poziom transakcyjności WIBOR jest przedmiotem analizy ze strony Komitetu Nadzorczego. Miara jaką jest poziom transakcyjności wyraża procentowy udział przekazywanych przez uczestników D. kwotowań w ilości kwotowań ogółem w danym miesiącu. Mierząc transakcyjność stawki WIBOR Administrator monitoruje, w jaki sposób stawka referencyjna dostosowuje się do zmian otoczenia gospodarczego. Na tej podstawie Administrator podejmuje decyzje dot. walidacji stawki referencyjnej oraz dokonuje dostosowań w procesie przeglądu metody opracowywania stawki referencyjnej. Należy w tym miejscu przypomnieć, że jest to proces całkowicie niezależny od (...) Spółki Akcyjnej;
5. poziom transakcyjności różni się dla poszczególnych stawek WIBOR. Najwyższy poziom dotyczy stawki WIBOR ON, najniższy stawki 1Y. Poziom transakcyjności fluktuuje również w czasie, w tym np. w okresie nasilenia pandemii (...)19 poziom transakcyjności zmniejszył się w ślad za wprowadzeniem ograniczeń w funkcjonowaniu gospodarki oraz obniżaniem przez władze monetarne poziomu stóp procentowych. Wskutek rozpoczęcia serii podwyżek stóp procentowych przez Radę Polityki Pieniężnej, od listopada 2021 r. poziom transakcyjności stawki WIBOR zanotował tendencję wzrostową;
6. kompetencje dot. zmiany metodologii wyznaczania stawki WIBOR, w tym np. w celu zwiększenia poziomu transakcyjności są poza kompetencjami stron umowy o kredyt hipoteczny. Jedynym podmiotem uprawnionym do dokonywania modyfikacji wskaźnika referencyjnego lub wprowadzenia alternatywnego wskaźnika referencyjnego do stawki WIBOR jest Administrator systemu tj. (...) (por. wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 kwietnia 2025 r. I C 866/24, LEX nr 3884915).
Biorąc pod uwagę powyższe, przy tak skonstruowanych mechanizmach ustalania wskaźnika WIBOR i mechanizmach kontrolnych brak jest przestrzeni do nadużyć i manipulowania stawką WIBOR. Tym samym w ocenie sądu stosowanie wskaźnika WIBOR 3M w umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...) i (...) było zarówno transparentne, prawnie dopuszczalne, pozwalało ustalić w jaki sposób zmieniać się będzie zmienna stopa procentowa, a postanowienia umowne zakładające stosowanie wskaźnika WIBOR nie były postanowieniami abuzywnymi w rozumieniu art. 385 1 k.c. i następnych. Należy też zauważyć, że powódka przy zawieraniu każdej z umów kredytu gotówkowego o numerach (...), (...) i (...) oświadczyła, że przed zawarciem umowy bank przekazał jej informacje, że kredyt jest oprocentowany zmienną stopą procentową oraz że jest świadoma, że w przyszłości wraz ze wzrostem oprocentowania występuje ryzyko wzrostu wysokości rat oraz kosztu kredytu. Powódka otrzymała te informacje w symulacji zmienności raty. W ocenie sądu, pozwany w umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...) i (...) wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k.
Jeśli chodzi o umowę kredytu odnawialnego nr (...), w umowie tej wskazano, że w okresie promocji kredyt nie podlega oprocentowaniu, natomiast po zakończeniu promocji kredyt oprocentowany jest zmienną stopą procentową wynoszącą 9,99 % w skali roku. W umowie wskazano także zasady ustalania oprocentowania po zakończeniu promocji ze wskazaniem, że na wysokość oprocentowania składają się dwa zmienne parametry – marża banku i stawka bazowa obowiązująca w banku. Na dzień zawarcia umowy wynosiły one: marża banku 8,35 %, a stawka bazowa obowiązująca w banku 1,64 %. W umowie wskazano, że zmiana wysokości marży oraz stawki bazowej WIBOR 1M w górę i w dół skutkuje zmianą wysokości oprocentowania kredytu. Bank aktualizuje stawkę bazową w następujący sposób: na koniec każdego miesiąca sprawdza stopę referencyjną (...) 1M ogłaszaną przedostatniego dnia roboczego tego miesiąca. Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna WIBOR 1M była wyższa lub niższa o 0,15% od stawki bazowej obowiązującej w Banku, Bank dokonuje aktualizacji stawki bazowej, tj. przyjmuje za stawkę bazową obowiązującą w Banku stopę referencyjną (...) 1M. Z kolei jeśli stopa referencyjna (...) 1M będzie równa 0,00% lub przyjmie wartość ujemną, Bank przyjmuje za stawkę bazową obowiązującą w Banku wartość 0,00%. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmienia się piętnastego dnia roboczego następnego miesiąca. W umowie wskazano, że stopa bazowa obowiązująca w banku wyznaczana jest na podstawie całkowicie niezależnej od banku stopy referencyjnej (...) 1M stosowanej na rynku usług finansowych. W umowie wskazano też, że stopę referencyjną (...) 1M znaleźć można w prasie codziennej bądź Internecie (np. na stronach Stowarzyszenia (...) polska (...)), zaś stawki bazowe banku na stronie internetowej banku. Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku skutkowała zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Bank zmieniał wysokość marży w przypadku zmiany wysokości odsetek maksymalnych (odsetek określonych w kodeksie cywilnym) o wartość i kierunku ich zmiany (w górę i w dół). Marża zmienia się piętnastego dnia roboczego miesiąca, w którym doszło do zmiany wysokości odsetek maksymalnych. Jeżeli takiego dnia w danym miesiącu nie było, wówczas nastąpi piętnastego dnia roboczego kolejnego miesiąca. W umowie wskazano także, że odsetki maksymalne to górna granica dopuszczalnego prawem oprocentowania nominalnego kredytów oraz aktualną na dzień zawarcia umowy wysokość odsetek maksymalnych. Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku oraz zmiana marży banku skutkowały zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Oprocentowanie kredytu ulegało zmianie o tyle, o ile zmieniała się stawka bazowa obowiązująca w banku i/lub marża. Bank informował o zmianie wysokości oprocentowania kredytu w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Informacje te można było uzyskać także w Biurze (...) i w placówkach banku. Analogiczne postanowienia zawarte zostały w aneksie z dnia 25 września 2018 roku do umowy kredytu odnawialnego nr (...).
Zdaniem sądu to w zupełności wystarczające dane, by wypełnić obowiązki ciążące na kredytodawcy na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k. Zmiany wysokości marży banku w zależności od wysokości odsetek maksymalnych odwoływały się do obiektywnego i weryfikowalnego miernika, a także pozwalało powódce z łatwością zweryfikować w jaki sposób marża banku ulegnie zmianie. Ponadto, w ocenie sądu kredytobiorca został poinformowany o możliwych wzrostach stawki WIBOR i co za tym idzie, stopy procentowej, a także raty kredytu. Argumenty odnoszące się do stawki WIBOR 3M, które zostały powołane wyżej znajdują zastosowanie także do stawki WIBOR 1M, wobec czego zbędne jest ich powielanie w tej części uzasadnienia. Dla uzupełnienia tych rozważań należy jednak zaznaczyć, że w dacie zawarcia umowy kredytu odnawialnego nr (...) wskaźnik WIBOR był opracowywany przez Stowarzyszenie (...), a zasady jego wyznaczania były określone w Regulaminie D. stawek referencyjnych (...) i WIBOR z 1 lutego 2004 roku (k. 420-422v). Zgodnie z pkt 2.1. tego regulaminu, fixing to działania podejmowane w celu ustalenia stawek referencyjnych Wibor i G. dla depozytów złotowych na polskim rynku międzybankowym. Regulamin określa zasady fixingu, sposób ustalania i publikowania stawek referencyjnych, oraz kompetencje Uczestników, Organizatora i Pełnomocnika przy ustalaniu stawek referencyjnych G. i G.. Zgodnie z pkt 4.1 lit. e, f i g, stawki fixingu wyznaczane miały być w szczególności dla terminu depozytów wynoszących jeden miesiąc (1M), trzy miesiące (3M) lub 6 miesięcy (6M). Regulamin stanowił dalej (punkt 4.3), że stawki referencyjne co do zasady ustalane są o godzinie 11 rano. Zgodnie z punktem 4.4 Regulaminu, w dniu fixingu do godziny 11:00 rano każdy Uczestnik zobowiązany jest do przekazania Pełnomocnikowi po jednej stawce, po jakiej gotów jest udzielić innemu Uczestnikowi (stawka offer) i przyjąć od innego Uczestnika (stawka bid) depozyt złotowy na wszystkie terminy, określone w punkcie 4.1 Regulaminu, w tym dniu w ciągu pierwszych piętnastu minut po opublikowaniu stawek G. i G. przez Pełnomocnika stosownie do postanowienia punktu 4.8 Regulaminu, czyli w serwisie informacyjnym I. w tym samym dniu w ciągu pierwszych pięciu minut po fixingu. Zgodnie z punktem 4.6 Regulaminu, stawka G. dla depozytu na dany termin była obliczana przez Pełnomocnika jako średnia arytmetyczna ze stawek podanych przez Uczestników na fixing w danym dniu (po jakich gotowi są udzielić innemu Uczestnikowi depozyt złotowy na ten termin w ciągu pierwszych piętnastu minut po opublikowaniu stawek G. i G. przez Pełnomocnika stosownie do postanowienia punktu 4.8 Regulaminu) pozostałych po odrzuceniu:
a) dwóch najniższych i dwóch najwyższych kwotowań w przypadku gdy zgłoszono nie mniej niż 8 stawek,
b) jednego najniższego i jednego najwyższego kwotowania w przypadku gdy zgłoszono mniej niż 8 stawek.
U. (2) i G. ustalone na fixingu w danym dniu miały być publikowane w serwisie informacyjnym I. w tym samym dniu w ciągu pierwszych pięciu minut po fixingu (§ 4.8. Regulaminu).
Od 30 czerwca 2017 roku administratorem WIBOR został (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G.. W dacie zawarcia umowy kredytu odnawialnego nr (...) Rozporządzenie (...) jeszcze nie obowiązywało, a wskaźnik WIBOR nie był objęty formalną autoryzacją administratora, gdyż w dacie zawarcia umowy tego rodzaju regulacja nie obowiązywała. Nie znaczy to jednak, że przed 16 grudnia 2020 roku WIBOR był poza jakąkolwiek kontrolą. W dalszym ciągu fixing był organizowany w ramach regulaminu z 1 lutego 2004 roku, a mechanizm WIBOR poddawany był nadzorowi bankowemu. Brak jest jakichkolwiek podstaw, by uznać, że w okresie poprzedzającym objęcie formalnym nadzorem wskaźnika WIBOR był on poddawany jakimkolwiek manipulacjom bądź że dochodziło do sztucznego zawyżania kwotowań WIBOR. Powódka zresztą nie przedstawia twierdzeń wskazujących na to, że pozwany bądź jakikolwiek inny uczestnik fixingu dopuszczał się manipulacji przy wskaźniku WIBOR w okresie poprzedzającym poddanie wskaźnika formalnej, prawnej kontroli. Powódka mogła z łatwością uzyskać informację o stawce WIBOR 1M, jak również o tym w jaki sposób stawka jest ustalana, bowiem regulamin z dnia 1 lutego 2004 roku jest powszechnie dostępny na stronie internetowej Stowarzyszenia (...) – (...)/index.php/wibor/regulamin-obowiazujacy-do-dnia-1-lipca-2013-roku.html). Sąd podobnie jak w przypadku umów kredytu gotówkowego (...), (...) i (...) jest zdania, że stosowanie wskaźnika (...) 1M w umowie kredytu odnawialnego nr (...) było zarówno transparentne, prawnie dopuszczalne, pozwalało ustalić w jaki sposób zmieniać się będzie zmienna stopa procentowa, a postanowienia umowne zakładające stosowanie wskaźnika WIBOR nie były postanowieniami abuzywnymi w rozumieniu art. 385 1 k.c. i następnych. Należy też zauważyć, że powódka przy zawieraniu umowy kredytu odnawialnego o numerze (...) oraz przy zawieraniu aneksu do tej umowy oświadczyła, że przed zawarciem umowy (i odpowiednio aneksu) bank poinformował ją, że kredyt jest oprocentowany zmienną stopą procentową oraz że jest świadoma, że w przyszłości wraz ze wzrostem oprocentowania występuje ryzyko wzrostu kosztu kredytu. Poza tym wszystkim należy mieć na względzie, że powódka na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku zeznała, że nie wie czym jest WIBOR. Ewidentnie zatem kwestia wskaźnika referencyjnego nie była dla niej istotna przy zawieraniu którejkolwiek z kwestionowanych przez nią umów.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k., jak i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. przez pozwanego w umowach kredytu gotówkowego o numerach (...), (...), (...), umowie kredytu odnawialnego numer (...) i umowie o korzystanie z karty kredytowej numer (...) jest bezzasadny.
Sąd dokonując analizy postanowień umowy kredytu gotówkowego o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego o numerze (...), umowy kredytu odnawialnego numer (...) i umowy o korzystanie z karty kredytowej numer (...) nie doszukał się naruszeń innych przepisów ustawy o kredycie konsumenckim wymienionych w art. 45 ust. 1 u.k.k., których naruszenie mogłoby skutkować zastosowaniem sankcji kredytu darmowego.
Niezależnie od powyższych uwag należy też zauważyć, że powołane przez powódkę rzekome naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim wymienionych w art. 30 ust. 1 pkt 4, pkt 6, pkt 7, pkt 10, pkt 15 i pkt 16 dotyczą naruszenia obowiązku informacyjnego, a zatem mogłyby mieć zastosowanie gdyby pozwany nie zamieścił w ogóle wymienionych w tych przepisach informacji. Sankcja kredytu darmowego nie odnosi się bowiem do sytuacji, w której elementy umowy zostaną sformułowane w sposób niejednoznaczny lub niezrozumiały, gdyż art. 45 ust. 1 u.k.k. nie wymienia naruszenia wymogów wskazanych w art. 29 ust. 3 u.k.k., który to przepis wymaga sformułowania umowy o kredyt w sposób jednoznaczny i zrozumiały. Bank tymczasem, jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku zamieścił w umowie informacje wymienione we wspomnianych przepisach. Fakt, że treść tych informacji nie odpowiada powódce bądź, że powódka uważa, że powinny one przybrać inną treść nie oznacza, że doszło do uchybienia przez bank obowiązkom informacyjnym.
Poza tym powódka nie wykazała także, że rzekome nieprawidłowe obliczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz inne naruszenia ustawy o kredycie konsumenckim zarzucane pozwanemu miały dla niej jakiekolwiek znaczenie praktyczne. Powódka powołują się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazujące, że wskazanie w umowie o kredytu założeń przyjętych do obliczenia (...) ma istotne znaczenie dla konsumenta. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że zawarcie (...) w umowie o kredyt ma zasadnicze znaczenie, w szczególności ponieważ umożliwia ono konsumentowi dokonanie oceny zakresu jego zobowiązania (tak wyrok z dnia 9 listopada 2016 r., (...), C-42/15, EU:C:2016:842, pkt 67, 70). Powódka nie zadała sobie jednak trudu by wyjaśnić jakie znaczenie właściwie miało dla nej wskazanie takiej a nie innej rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Powódka zeznała wszak, że nie wiedziała jaki wpływ ma (...) na spłatę kredytu oraz, że go nie rozumie. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania jest finalnym efektem podstawienia określonych wartości figurujących w umowie. Stanowi wartość końcową. Nie ona jednak decyduje o tym jaki jest faktyczny zakres zobowiązania kontraktowego powódki. Nie ma żadnego znaczenia w kontekście postanowień umownych przewidujących sposób naliczania odsetek. (...) obrazuje całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym, ale powódka nie dowiodła, że prawidłowe bądź nieprawidłowe określenie tej wartości miało dla niej jakiekolwiek znaczenie przy procesie zawierania umowy o kredyt. Nie przedstawiła nawet w tym zakresie jakichkolwiek twierdzeń. Brak jest podstaw na tle przedmiotowej sprawy, by sądzić, że pozwana rozważali kwestię wysokości (...) bądź to w jaki sposób została obliczona na etapie poprzedzającym zawarcie którejkolwiek z kwestionowanych przez powódkę umów albo że miało to decydujący wpływ na proces decyzyjny towarzyszący zawieraniu przez nią z pozwanym bankiem umów. Analogiczne argumenty można podnieść w stosunku do innych zarzutów podnoszonych przez powódkę – jakie znaczenie miało dla niej to czy w umowie zostały przedstawione szczegółowe zasady złożenia oświadczenia w przypadku odstąpienia od umowy, skoro nie zapoznała się w ogóle z postanowieniami umownymi dotyczącymi odstąpienia od umowy i nie miała i wciąż nie ma zamiaru od którejkolwiek umowy zawartej z pozwanym bankiem odstąpić? Jakie znaczenie mogło mieć dla niej rzekome wprowadzenie jej w błąd w zakresie formy oświadczenia w przedmiocie odstąpienia od umowy? Jakie mogło to mieć dla niej znaczenie po ponad dwóch latach wykonywania umów kredytu gotówkowych, ponad ośmiu latach wykonywania umowy kredytu odnawialnego i ponad siedmiu latach umowy o korzystanie z karty kredytowej, gdy zdecydowała się na skorzystanie z sankcji kredytu darmowego, kiedy odstąpić od żadnej umowy już nie mogła? Jakie znaczenie miała dla powódki rzekomo niepełna i niejasna informacja o prawie przedterminowej spłaty kredytu, skoro nie było jej stać na wcześniejszą spłatę? W świetle przedstawionego stanu faktycznego okoliczności te nie miały żadnego znaczenia dla właściwego poinformowania powódki o zakresie jej zobowiązań i uprawnień kontraktowych. Sankcja kredytu darmowego służy ochronie słabszej strony stosunku obligacyjnego. Nie ma na celu prowadzenia poszukiwań zmierzających do ustalenia jakie teoretycznie przepisy naruszył bank przy formułowaniu umowy. Jak słusznie wskazuje D. X.: „celem sankcji kredytu darmowego powinna być przede wszystkim ochrona ekonomicznego interesu konsumenta. Dziś instytucja (...) przypomina czasami próbę poszukiwania pomniejszych braków w umowie, aby nie płacić kosztów i odsetek” (F. (...), Umowa kredytu konsumenckiego, str. 250, G. Kluwer, G. 2025). Znaczna część podnoszonych przez powódkę rzekomych naruszeń, których dopuścić się miał pozwany sprawia wrażenie jakby była poszukiwanymi, pomniejszymi brakami w umowie mającymi wspierać stanowisko o istotnych wadliwościach procedury zawierania niniejszej umowy kredytu i uzasadniać skorzystanie z sankcji kredytu darmowego z art. 45 ust. 1 u.k.k., a nie rzeczywistymi, poważnymi uchybieniami pozwanego banku, mającymi wpływ na jakiekolwiek procesy decyzyjne powódki czy możność ustalenia zakresu jej zobowiązań kontraktowych.
Przypomnieć też warto, że powódka nie sprostała też ciężarowi dowodu (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.) w zakresie, w jakim była zobowiązana do przedstawienia dokumentów przedstawiających pełny obraz praw i zobowiązań kontraktowych łączących powódkę z pozwanym. Powódka powinna przedstawić wszystkie dokumenty stanowiące integralną część każdej z umów łączących ją z pozwanym bankiem. Powódka zaniechała wykonania tego obowiązku, pomimo tego, że jak sama oświadczyła, przy zawieraniu każdej z umów bank udostępnił jej dokumenty stanowiące integralną część umowy. Powódka sama oświadczyła także, że otrzymywała harmonogramu spłaty umowy e-mailowo. Mimo to nie przedłożyła tych dokumentów, a w przypadku umowy o korzystanie z karty kredytowej nr (...) wyciągów z rachunku karty, choć to na niej spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania istnienia podstaw do skorzystania z sankcji kredytu darmowego oraz nieuczciwego charakteru postanowień umów, na który powódka się powoływała. Powódka temu ciężarowi nie sprostała.
Na marginesie sąd zaznacza, że z art. 23 dyrektywy 2008/48, w związku z jej motywem 47 wynika, że o ile wybór systemu sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z tą dyrektywą pozostaje w gestii państw członkowskich, o tyle przewidziane w ten sposób sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Oznacza to, że sankcje powinny być odpowiednio surowe w stosunku do wagi naruszeń, które są przez nie karane, zwłaszcza z zapewnieniem rzeczywiście odstraszającego skutku i przy poszanowaniu ogólnej zasady proporcjonalności.
W ocenie Sądu, nawet gdyby podzielić stanowisko powódki, co do tego, że pozwany nienależycie wywiązał się z obowiązku informacyjnego, zastosowanie sankcji kredytu darmowego byłoby w realiach niniejszej sprawie nieproporcjonalne. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że dla zastosowania sankcji kredytu darmowego, naruszenie przepisów musi być na tyle poważne, że sformułowana umowa o treści przedstawionej konsumentowi przed związaniem się nią, uniemożliwia zweryfikowanie przez konsumenta jakie zobowiązania wobec banku zaciąga. Oznacza to zatem, że przesłanki „naruszenia” nie spełniają wszystkie wadliwości umowy związane z przepisami wymienionymi w art. 45 ust. 1 u.k.k., a jedynie te nieprawidłowości, które naruszają cel ochrony konsumenckiej oraz które uniemożliwiają upewnienie się przez konsumenta co do treści zobowiązania. Sam (...) w cytowanym wyżej wyroku C-472/23 wskazał, że pozbawienie kredytodawcy prawa do odsetek i kosztów może być uznane za proporcjonalne do naruszenia obowiązku informacyjnego, o ile naruszenie to może podważyć możliwość oceny przez konsumenta zakresu jego zobowiązania. Taka sytuacja nie miała miejsca na kanwie niniejszej sprawy. W ocenie Sądu przeciętnie uważny konsument po zapoznaniu się z treścią umów oraz dokumentacji okołokredytowej, dysponował pełnią informacji niezbędnych dla właściwej oceny skutków zawieranych umów i ich wpływu na swoją sytuację prawną i majątkową.
Nie sposób w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy oraz zarzucanych przez powódkę naruszeń (niezależnie od braku zasadności tychże zarzutów) uznać, że sankcja kredytu darmowego byłaby odpowiednią i proporcjonalną sankcją.
Należy również podkreślić, że gdyby strona powodowa rzeczywiście miała wątpliwości co do jasności i precyzyjności podstaw do zmiany opłat bądź co do abuzywnego charakteru poszczególnych postanowień umowy, to zgodnie z zawartą umową, istniała możliwość jej wypowiedzenia. Sama polemika z informacjami przekazanymi przez bank, w sytuacji, gdy nie są one nieprawdziwe i nie wprowadzają konsumenta w błąd, nie może uzasadniać zastosowania sankcji z art. 45 u.k.k. Informacje zawarte w spornych umowach zostały przekazane w sposób zgodny z przepisami ustawy, a konsument był w stanie zrozumieć strukturę kosztów kredytu, ich wpływ na zobowiązanie oraz warunki i sposób ewentualnej zmiany kosztów w postaci opłat i prowizji.
Podsumowując, w ocenie sądu postanowienia umowy kredytu gotówkowego z dnia 20 maja 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego z dnia 22 czerwca 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego z dnia 28 marca 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu odnawialnego z dnia 22 marca 2016 roku numer (...) zmodyfikowanej aneksem z dnia 25 września 2018 roku i umowy o korzystanie z karty kredytowej z dnia 7 marca 2017 roku numer (...) nie były dotknięte wadami stanowiącymi podstawę do skorzystania przez powódkę z sankcji kredytu darmowego.
Należy zauważyć, że powódka oprócz roszczenia o zapłatę zgłosiła w pozwie także żądanie ustalenie ex tunc treści stosunku prawnego wynikającego z umów:
1) kredytu gotówkowego numer (...) z dnia 20 maja 2022 r.,
2) kredytu gotówkowego numer (...) z dnia 22 czerwca 2022 r.,
3) kredytu gotówkowego numer (...),
4) kredytu odnawialnego numer (...) zmienionej aneksem z dnia 25 września 2018 r.,
5) o korzystanie z karty kredytowej numer (...),
w ten sposób, że kredyty udzielone na ich podstawie są kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Pismem przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku powódka cofnęła pozew w zakresie ustalenia w części, tj. w zakresie roszczenia o ustalenie, że umowa kredytu nr (...) jest kredytem darmowym. Sąd postanowieniem z dnia 2 października 2025 roku umorzył postępowanie w tym zakresie. Powódka opierała roszczenie o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c. Zgodnie z jego treścią, powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Powódka uzasadniając interes prawny w roszczeniu o ustalenie wskazywała w pozwie, że umowy w dalszym ciągu wiążą strony, w związku z czym rozstrzygnięcie kwestii zasadności objęcia umów sankcją kredytu darmowego wyjaśni sytuację prawną strony powodowej co do zakresu świadczenia na przyszłość. Biorąc pod uwagę to, że sąd nie znalazł podstaw do uznania, że postanowienia umowy kredytu gotówkowego z dnia 20 maja 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego z dnia 22 czerwca 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego z dnia 28 marca 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu odnawialnego z dnia 22 marca 2016 roku numer (...) zmodyfikowanej aneksem z dnia 25 września 2018 roku i umowy o korzystanie z karty kredytowej z dnia 7 marca 2017 roku numer (...) są dotknięte wadami stanowiącymi podstawę do skorzystania przez powódkę z sankcji kredytu darmowego, a ponadto roszczenie powódki wygasło na skutek upływu terminu do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego przed jego złożeniem, powództwo o ustalenie, tak jak powództwo o zapłatę podlegało oddaleniu.
Powódka jako alternatywną podstawę swoich roszczeń wskazała przepisy ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Powódka wskazała, że uznanie, że sposób sformułowanie umów kredytu może stanowić zakazaną ustawą praktykę uprawnia ją do wystąpienia z roszczeniem o zaniechanie tej praktyki (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy), obniżenie ceny (art. 12 ust. 1 pkt 3a ustawy) oraz naprawienie szkody (art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy). Sąd nie znalazł jednak podstaw, by uwzględnić powództwo powódki także na podstawie alternatywnie wskazanej podstawie prawnej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk. Praktyki te nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych w ust. 1 (art. 4 ust. 2 ustawy).
Z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym wynika, że dla uznania praktyk rynkowych (także tych stypizowanych w dalszych przepisach ustawy) za nieuczciwe wymagane jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek:
a) sprzeczność z dobrymi obyczajami,
b) zniekształcenie (lub ryzyko zniekształcenia) zachowania gospodarczego przeciętnego konsumenta oraz
c) wina po stronie pozwanego przedsiębiorcy.
Na gruncie niniejszej sprawy żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona. Nie tylko nie doszło do ryzyka zniekształcenia zachowań strony powodowej, ale również sytuacja nie wypełnia przesłanek sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz winy po stronie pozwanego.
W ocenie sądu, w świetle przywołanych w uzasadnieniu wyroku argumentów brak jest podstaw, by uznać, że działania pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w G. przy zawieraniu bądź wykonywaniu umowy kredytu gotówkowego z dnia 20 maja 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego z dnia 22 czerwca 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu gotówkowego z dnia 28 marca 2022 roku o numerze (...), umowy kredytu odnawialnego z dnia 22 marca 2016 roku numer (...) zmodyfikowanej aneksem z dnia 25 września 2018 roku i umowy o korzystanie z karty kredytowej z dnia 7 marca 2017 roku numer (...) stanowiły nieuczciwe praktyki rynkowe w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym.
Tym samym powództwo główne jako bezzasadne podlegało oddaleniu.
Powódka w piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku sformułowała roszczenie ewentualne na wypadek nieuwzględnienia sformułowanego w punkcie 1 petitum pozwu roszczenia o ustalenie ex tunc treści stosunku prawnego wynikającego z umów:
1) kredytu gotówkowego numer (...) z dnia 20 maja 2022 r.,
2) kredytu gotówkowego numer (...) z dnia 22 czerwca 2022 r.,
3) kredytu odnawialnego numer (...) zmienionej aneksem z dnia 25 września 2018 r.,
4) o korzystanie z karty kredytowej numer (...),
w ten sposób, że kredyty udzielone na ich podstawie są kredytem darmowym w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim.
W ramach roszczenia ewentualnego powódka wniosła o:
1) ustalenie, że nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 8 oraz pkt 3 „opłaty i prowizje za korzystanie ze środków płatniczych i dokonywania transakcji płatniczych”, „zasady pobierania ww. opłat i prowizji” oraz „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 7,43%,
2) ustalenie, że nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 8 oraz pkt 4 „inne opłaty i prowizje związane z kredytem” oraz „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 8,40%,
3) ustalenie, że nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 5 oraz pkt 3 „opłaty i prowizje”, pkt 4 „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 8,35%,
4) ustalenie, że nie wiążą powódki ze względu na swój abuzywny charakter następujące postanowienia umowy nr (...): pkt 5 oraz pkt 3 „opłaty i prowizje”, pkt 4 „cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”, a w konsekwencji, że kredyt spłacany jest bez kosztów pozaodsetkowych i oparty jest na stopie procentowej wynoszącej 0,00%, ewentualnie nie przekraczającej marży w wysokości 8,35%.
Powódka w piśmie przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku wskazała, że w zakresie żądania ewentualnego ustalenia, że powódki nie wiążą ze względu na swój abuzywny charakter postanowienia pkt 8 umowy nr (...), pkt 8 umowy nr (...), pkt 5 umowy nr (...) oraz pkt 5 aneksu do umowy nr (...) ze względu na powiązanie stopy procentowej kredytów ze stawką WIBOR bez wyjaśnienia powódce w sposób precyzyjny i dokładny, pełnej nazwy wskaźnika WIBOR, jego administratora i potencjalnych konsekwencji dla konsumenta wynikających ze stosowania tego wskaźnika poprzez ujawnienie w pełni zastosowanej metody i głównych elementów powodujących wahania stawki wskaźnika, jak rówież bez należytej informacji o ekspozycji na ryzyko związane ze zmiennym oprocentowaniem, co spowodowało znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. W zakresie żądania ewentualnego ustalenia, że powódki nie wiążą ze względy na swój abuzywny charakter postanowienia: pkt 3 „opłaty i prowizje za korzystanie ze środków płatniczych i dokonywania transakcji płatniczych”, „zasady pobierania ww. opłat i prowizji” oraz „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?” umowy (...), pkt 4 „inne opłaty i prowizje związane z kredytem” oraz „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?” umowy (...), pkt 3 „opłaty i prowizje”, pkt 4 „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?” umowy (...) oraz pkt 3 „opłaty i prowizje”, pkt 4 „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?” aneksu do umowy (...) – ze względu na obciążenie powódki kosztami pozaodsetkowymi kształtowanymi jednostronnie przez bank bez poinformowania powódki w sposób kompleksowy o ich wysokości i warunkach zmiany.
W kontekście roszczenia ewentualnego sformułowanego przez powoda wskazać należy, że roszczenie ewentualne, to roszczenie zgłoszone w pozwie obok roszczenia głównego, na wypadek nieuwzględnienia roszczenia głównego, które Sąd rozpoznaje i orzeka o nim dopiero po oddaleniu głównego żądania pozwu. W przedmiotowej sprawie Sąd oddalił żądanie główne pozwu, wobec czego zaktualizowała się konieczność orzeczenia w przedmiocie żądania ewentualnego.
Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z powyższym nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4).
Z powyższego wynika, za niedozwolone postanowienia umowne mogą zostać uznane jedynie te klauzule umowne, które spełniają łącznie trzy przesłanki pozytywne: zawarte zostały w umowach z konsumentami, kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają interesy konsumenta. Kontrola abuzywności postanowień umowy wyłączona jest jedynie w przypadku spełnienia jednej z dwóch przesłanek negatywnych, to jest: gdy postanowienie umowne zostało indywidualnie uzgodnione z konsumentem oraz postanowienie umowne określa główne świadczenia stron i jest sformułowane w sposób jednoznaczny. Stosownie zaś do art. 385 2 k.c., oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Jak już wskazywano we wcześniejszej części uzasadnienia, w ocenie sądu postanowienia kwestionowanych przez powódkę umów dotyczące oprocentowania kredytu nie stanowią postanowień abuzywnych. Pozyskanie ustalenie w jaki sposób wskaźnik WIBOR jest kształtowany i kto uczestniczy w procesie jego kształtowania nie stanowiło i nadal nie stanowi problemu, również z perspektywy przeciętnego konsumenta. Bez wątpienia postanowienia umowne dotyczące zmiennego oprocentowania opartego o stawkę WIBOR nie zostały z kredytobiorcą indywidualnie uzgodnione. Umowy zawarte z powódką zostały zawarta na podstawie wzorca opracowanego oraz przedstawionego przez pozwanego. W tej sytuacji obowiązuje domniemanie, że zawarte w niej postanowienia nie zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem (art. 385 1 § 3 k.c.). Gdyby nawet uznać, że postanowienia dotycząc oprocentowania kredytu nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, co umożliwiałoby zbadanie ich pod kątem ich abuzywności, to należy wskazać, że nie zostały spełnione pozostałe przesłanki o których mowa w treści art. 385 1 § 1 k.c., bowiem nie kształtują praw i obowiązków w sposób sprzeczny z dobrym obyczajami oraz nie naruszają interesów konsumenta. To samo dotyczy zdaniem sądu postanowień dotyczących opłat i prowizji oraz postanowień o nazwie „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Szeroka argumentacja w tym zakresie została już przywołana we wcześniejszej części uzasadnienia. Zasady zmian opłaty i prowizji znalazły się w każdej z kwestionowanych przez powódkę umów w rozdziale zatytułowanym „Cennik, czyli co to jest taryfa i jak mogą zmieniać się opłaty i prowizje?”. Integralną częścią każdej z umów była także Taryfa prowizji i opłat bankowych w ramach bankowości detalicznej (...) S.A. Żadnej z taryf będących integralną częścią każdej z umów powódka nie przedłożyła, wobec czego odtworzenie całości stosunku umownego oraz zobowiązań kontraktowych powódki wynikających z poszczególnych umów nie było możliwe, podobnie jak skontrolowanie abuzywności powoływanych przez powódkę postanowień umownych traktujących o wysokości i warunkach zmiany pozaodsetkowych kosztów kredytu w umowie kredytu gotówkowego z dnia 20 maja 2022 roku o numerze (...), umowie kredytu gotówkowego z dnia 22 czerwca 2022 roku o numerze (...) i umowie kredytu odnawialnego z dnia 22 marca 2016 roku numer (...) zmodyfikowanej aneksem z dnia 25 września 2018 roku. W ocenie sądu jednak, jak już wskazywano wcześniej, brak było podstaw, by uznać, że pozwany bank mógł w sposób arbitralny i dowolny kształtować wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu. Brak było podstaw, by uznać, że którekolwiek z postanowień umownych kwestionowanych przez powódkę było abuzywne w rozumieniu przepisów art. 385 1 -385 4 k.c. Tym samym roszczenie ewentualne powódki, tak jak roszczenie główne sąd uznał za nieuzasadnione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał roszczenia powódki za nienależne, a powództwo zarówno główne, jak i ewentualne za bezzasadne i w efekcie orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i § 3 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powódka przegrała proces w całości, wobec czego jest obowiązana zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty procesu w całości. Zasądzona tytułem zwrotu kwota stanowi wynagrodzenie reprezentującego pozwanego pełnomocnika w osobie adwokata, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) w kwocie 3 600 zł, powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Łącznie 3 617 zł. Sąd obliczył koszty procesu należne pozwanemu w zakresie wynagrodzenia reprezentującego go fachowego pełnomocnika w osobie adwokata przyjmując stawkę z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (stawkę minimalną przy wartości przedmiotu sporu powyżej 10 000 zł do 50 000 zł) biorąc pod uwagę wartość przedmiotu sporu ustaloną w postanowieniu z dnia 29 lipca 2025 roku, w którego punkcie 1 ustalił wartość przedmiotu sporu na kwotę 49 963 zł. Sąd miał w polu widzenia, że powódka pismem przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku cofnęła pozew w zakresie roszczenia o ustalenie, że umowa kredytu nr (...) jest kredytem darmowym, a sąd umorzył w tej części postępowanie postanowieniem z dnia 2 października 2025 roku. Sąd miał też w polu widzenia fakt, że tym samym pismem przygotowawczym z dnia 11 września 2025 roku powódka rozszerzyła też powództwo o świadczenie domagając się łącznie zasądzenia od pozwanego kwoty 49 822,70 zł. Łącznie w wyniku modyfikacji powództwa wartość przedmiotu sporu wyniosła 66 986,88 zł (kwota ta stanowi sumę 49 822,70 zł z tytułu roszczenia o zapłatę i kwoty + 17 164,18 zł z tytułu roszczenia o ustalenie (stanowiącej z kolei różnicę pierwotnie ustalonej przez sąd w postanowieniu z dnia 29 lipca 2025 roku wartości przedmiotu sporu w zakresie roszczenia o ustalenie podanego w pozwie w wysokości 20 688,97 zł i kwoty 3 524,79 zł stanowiącej wartość przedmiotu sporu w zakresie roszczenia o ustalenie, że umowa kredytu nr (...) jest kredytem darmowym, co do którego powódka cofnęła pozew)). Zgodnie z § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji. Na etapie postępowania w pierwszej instancji podstawą, a zatem na etapie wydania wyroku w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy w T. sąd był zatem zobligowany wziąć pod uwagę wartość przedmiotu sporu określoną pierwotnie przez powódkę i ustaloną przez sąd postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 roku, czyli kwotę 49 963 zł. Mając na uwadze powyższe, sąd zasądził w punkcie II wyroku od powódki T. H. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w G. kwotę 3 617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Kwota 3 617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została od powódki na rzecz pozwanego zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
asesor sądowy R. E.