Wyrok z 22 stycznia 2026, sygn. X C 256/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie:

Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2026 r. w Toruniu sprawy

z powództwa D. H.

przeciwko (...) Towarzystwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w V.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w V. na rzecz powoda D. H. kwotę 1.549,55 zł (tysiąc pięćset czterdzieści dziewięć złotych pięćdziesiąt pięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:



od kwoty 749,55 zł (siedemset czterdzieści dziewięć złotych pięćdziesiąt pięć groszy) od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,



od kwoty 400 zł (czterysta złotych) od dnia 14 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty,



od kwoty 400 zł (czterysta złotych) od dnia 2 października 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w V. na rzecz powoda D. H. kwotę 3.277,68 zł (trzy tysiące dwieście siedemdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje pobrać od powoda D. H. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 110,40 zł (sto dziesięć złotych czterdzieści groszy) tytułem nieuiszczonych dotychczas kosztów sądowych w sprawie;

V.  nakazuje pobrać od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w V. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 683,28 zł (sześćset osiemdziesiąt trzy złote dwadzieścia osiem groszy) tytułem nieuiszczonych dotychczas kosztów sądowych w sprawie.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 18 grudnia 2023 r. powód D. H. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w V. kwoty 1.800 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1.000 zł od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia zapłaty, od kwoty 400 złotych od dnia 14 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 400 zł od dnia 2 października 2023 r. do dnia zapłaty, a także zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że obejmuje on należne odszkodowanie w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 19 czerwca 2023 r. w którym uszkodzeniu – rozliczanym na zasadzie szkody całkowitej – uległ samochód marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność D. H.. Pozwany zakład ubezpieczeń jako ubezpieczyciel sprawcy wypadku, przyjął odpowiedzialność za szkodę i wypłacił bezsporne odszkodowanie łącznie na kwocie 33.650,45 złotych.

Zdaniem powoda wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym była wyższa, w związku z tym powód zdecydował się na sporządzenie dwóch prywatnych ekspertyz w zakresie kalkulacji kosztów naprawy oraz kalkulacji wartości pojazdu przed szkodą Prywatna wycena wskazywała, że wartość samochodu przed szkodą wynosiła 56.000 zł, dlatego też powód domaga się dopłaty do odszkodowania. Strona powodowa zastrzegła, że ostateczna wartość roszczenia zostanie podana po przeprowadzeniu opinii biegłego.

W odpowiedzi na pozew (...) Spółka akcyjna z siedzibą w V. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu. Pozwany zakład ubezpieczeń potwierdził swoją odpowiedzialność za szkodę w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 19 czerwca 2023 r., niemniej zakwestionował prawidłowość ustalonej przez powoda wartości pojazdu. Szkoda została rozliczona w ramach szkody całkowitej. Pozwany wskazał, że wartość rynkowa pojazdu została ustalona na kwotę 40.400 zł, natomiast wartość warku to 15.400 zł. Samo odszkodowanie zostało wypłacone w kwocie wyższej niż wynikałoby to z różnicy pomiędzy wartością rynkową pojazdu, a wartością jego wraku.

Sąd dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłego sądowego w której biegły sądowy miał wyliczyć wartość pojazdu powoda według stanu sprzed szkody, wyliczyć uzasadnione koszty naprawy przedmiotowego samochodu oraz zlecono ustalenie właściwego sposobu rozliczenia szkody tj. czy szkoda kwalifikowała się do rozliczenia w ramach skody całkowitej czy szkody częściowej, przy czym biegły miał wyliczyć kwotę należnego powodowi odszkodowania.

W piśmie z dnia 28 listopada 2024 r. strona pozwana wniosła o przeprowadzenie opinii uzupełniającej. Zdaniem pozwanego, biegły sądowy I. W. błędnie zadał korektę za wyposażenie samochodu tj. radio android oraz felgi 18”, kolejno zdublowana została korekta za tuningowe wyposażenie samochodu. Nadto biegły nie uzasadnił dostatecznie zastosowanej korekty dodatniej za utrzymanie i dbałość o pojazd.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2024 r. strona powodowa wskazała, że kwestionuje opinię biegłego I. W. w zakresie nieuwzględnienia dodatniej korekty z tytułu przebiegu pojazdu, regionalnej sytuacji rynkowej, tuningu optycznego wraz z felgami 18”, sportowego zawieszenia, układu hamulcowego i wydechu oraz modyfikacji układu dolotowego powietrza.

W dniu 6 maja 2025 r. przeprowadzono ustną opinię uzupełniającą. Biegły w odniósł się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez strony.

Po przeprowadzeniu dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego pismem z dnia 13 maja 2025 r. powód wniósł o przeprowadzenie opinii biegłego przez innego biegłego. Zakres opinii miał obejmować ustalenie wartości przedmiotowego pojazdu w stanie nieuszkodzonym oraz wysokość uzasadnionych technicznie i ekonomicznie kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu. Powód podnosił przede wszystkim zarzuty w zakresie nieuwzględnienia przez biegłego korekty dodatniej za przebieg pojazdu niższy niż normatywny. Powód podnosił, iż dotychczasowy biegły sporządził opinię w sposób niezgodny z obowiązującymi zasadami, pomijając Instrukcję systemu W.. Sąd uwzględnił przedmiotowy wniosek. Sporządzona, przez drugiego biegłego sądowego - D. W. (1) opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Powód, pismem z dnia 29 grudnia 2025 r. w oparciu o przeprowadzone opinie podniósł, iż do dopłaty pozostaje kwota 749,55 zł. Nadto, w pełni zasadnym jest uwzględnienie roszczenia z tytułu zlecenia sporządzenie prywatnych ekspertyz.

Sąd ustalił co następuje.

D. H. jest właścicielem pojazdu U. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Samochód został wyprodukowany w 2009 r. i zarejestrowany po raz pierwszy za granicą 5 listopada 2009 r. Ostatni odczyt licznika zarejestrowany w historii w 2015 r. wynosił 111.932 km.

Pojazd został sprowadzony z Niemiec i zarejestrowany w Polsce 23 stycznia 2018 r. Stan licznika podczas badania technicznego wynosił 139.975 km. D. H. dokonał ulepszeń w zakresie wyposażenia fabrycznego oraz mechanicznego pojazdu. Pojazd m.in. posiadał instalację gazową, radio Android 9cal+kamera, czujniki parkowania (przód), kamerę cofania, skrzynię biegów automatyczną, spoiler tylny, tapicerkę ze skóry, zawieszenie sportowe.

Według danych z raportu historii pojazdu pojazd miał na dzień 29 stycznia 2019 r. 149.500 km, dalej w dniu 27 stycznia 2020 r. przebieg wynosił 159.570 km. Kolejne coroczne odczyty przebiegu, odnotowywane na stacji diagnostycznej wynosiły: 171.420 km, 186.211 km oraz 193.623 km.

Dowód:

- prywatna wycena nr (...), k. 31-32,

- raport historii pojazdu, k. 155-157v,

- akta szkody – dokumentacja fotograficzna, k. 57 – płyta CD,

- opinia biegłego sądowego D. W. (2), k. 177-201v.

W dniu 19 czerwca 2023 r. doszło do zdarzenia komunikacyjnego w którym uszkodzeniu uległ pojazd marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do poszkodowanego D. H.. Wskazanie drogomierza w dniu szkody wynosiło 197.383 km. Przebieg należy uznać za rzeczywisty w dniu szkody.

Niesporne oraz prywatna wycena nr (...), k. 31-32.

Szkoda została zgłoszona do (...) Towarzystwo (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w V. jako ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia. W wiadomości z 27 czerwca 2023 r. (...) (...)S.A. przesłało powodowi kosztorys, uwzględniający zakres uszkodzeń samochodu. Zakład zastrzegł jednak, że przekazanie kosztorysu nie jest równoznaczne z przyjęciem przez niego odpowiedzialności. Kalkulacja naprawy wskazała, że koszt naprawy to 33.650,45 zł. Następnie, w dniu 28 czerwca 2023 r. (...) Towarzystwo (...) S.A. przyznało odszkodowanie w kwocie, którą wyliczono w kosztorysie.

Dowód:

- podsumowanie zgłoszenia szkody, k.57 – płyta CD – akta szkody,

- wiadomość z dnia 27.06.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody,

- kalkulacja naprawy z dnia 26.06.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k.13-19;

- decyzja z dnia 28.06.2023r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 12.

D. H. zlecił niezależnemu rzeczoznawcy, sporządzenie ekspertyzy w zakresie naprawy przedmiotowego pojazdu. Zgodnie z tym dokumentem, koszt naprawy to 51.796,14 zł. Za powyższą usługę powód zapłacił 400 zł.

Wobec poczynionych ustaleń, D. H. wezwaniem z dnia 27 lipca 2023 r., wezwał pozwanego ubezpieczyciel do zapłaty kwoty 18.545,69 zł. Nadto, poszkodowany zastrzegł, iż wyraża chęć polubownego zakończenia sprawy, a pismo należy traktować m.in. jako reklamację.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty (reklamacja) z dnia 27 lipca 2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 27,

- kalkulacja naprawy z dnia 19.07.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 20-24,

- rachunek (...), k. 25,

- potwierdzenie wykonania operacji, k. 26.

Szkoda została zakwalifikowana jaka całkowita. W celu ustalenia wartości wraku pojazdu, ubezpieczyciel dodał na portal (...) ofertę jego sprzedaży. Ofertę wprowadzono 9 sierpnia 2023 r. o godz. 10.16, a zakończono 10 sierpnia 2023 r. o godz. 11.10. Złożono 7 ofert, z czego najwyższa opiewała na kwotę 15.400 zł brutto.

Dowód:

- oferty zakupu, k.57 – płyta CD – akta szkody.

W odpowiedzi na reklamację z dnia 27 lipca 2023 r., zakład ubezpieczeń dokonał ponownej analizy akt szkody. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2023 r. wskazał, że koszt naprawy auta przekracza jego wartość rynkową w stanie nieuszkodzonym, co czyni naprawę ekonomicznie nieuzasadnioną. Wartość rynkowa pojazdu to 40.600 zł brutto, a wartość wraku (pozostałości) to 15.400 zł brutto. Należna kwota do wypłaty to 25.200 zł brutto, a odszkodowanie zostało wypłacone w wysokości 33.650,45 zł brutto.

Dowód:

- decyzja z dnia 10.08.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 29.

W dniu 12 września 2023 r. została sporządzona druga prywatna ekspertyza. Dokument miał na celu wykazanie wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym. D. H. za usługę zapłacił 400 zł.

W odpowiedzi na decyzję pozwanego, pismem z dnia 15 września 2023 r., D. H. wskazał, że rynkowa wartość pojazdu na dzień szkody wynosiła 56.000 zł. Pojazd został znacząco ulepszony pod względem technicznym i estetycznym w stosunku do wersji standardowej. Wobec tego domagał się nadal zapłaty kwoty 18.945,69 zł.

Dowód:

- wycena wartości rynkowej pojazdu, k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 31-34,

- pismo z dnia 15.09.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody,

- rachunek (...), k. 34,

- potwierdzenie wykonania operacji, k. 35,

- pismo z dnia 6.10.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 36-37.

W piśmie z dnia 6 października 2023 r. zakład ubezpieczeń wskazał, że akta szkody zostały ponownie poddane analizie, w wyniku złożonej reklamacji. Pozwany wskazał jakie okoliczności wpłynęły na ustaloną przez niego wartość rynkową pojazdu. Nadto poinformował, że nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w toku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego. Nie znaleziono podstaw do korekty odszkodowania i zmiany stanowiska w sprawie.

Dowód:

- decyzja z dnia 06.10.2023 r., k.57 – płyta CD – akta szkody, k. 36-37.

Wartość rynkowa pojazdu na dzień szkody (19.06.2023 r.) w stanie nieuszkodzonym wynosiła 49.800 zł.

Koszty naprawy pojazdu w wyniku zdarzenia przy użyciu części oryginalnych (...) z logo producenta wynosiłyby 55.456,90 zł brutto, a przy użyciu części oryginalnych (...)alternatywnych dostawców wynosiłyby 52.242,46 zł.

Dowód:

- raport historii pojazdu, k.115-117v;

- opinia biegłego sądowego D. W. (2), k. 177-201v;

Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie powyższych dowodów. Sąd uwzględnił zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym aktach szkody. Autentyczność i wiarygodność żadnego z dokumentów złożonych do akt sprawy nie była przez strony kwestionowana, a również Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie miała opinia biegłego sądowego z dziedziny techniki samochodowej D. W. (1). Wobec zgłoszonych zarzutów do opinii biegłego sadowego I. W., zarówno przez stronę pozwaną jak i stronę powodową, została przeprowadzona opinia przez biegłego sądowego – D. W. (1). Nowo sporządzona opinia nie była kwestionowana. Dlatego też, Sąd jako podstawę wyrokowania przyjął opinię biegłego D. W. (1). Opinia biegłego sądowego została sporządzone wedle tezy dowodowej określonej postanowieniem. Jednocześnie wnioski opinii co do zasady były tożsame ze stanowiskiem biegłego I. W.. Niemniej jednak biegły sądowy D. W. (1) zasadnie uznał, że w sprawie należy uznać, że przy wycenie pojazdu należy przyjąć korektę dodatnią za przebieg pojazdu i uwzględnił ją w wycenie. Wnioski opinii zostały należycie uzasadnione poprzez odniesienie się zarówno do materiału zgromadzonego w sprawie, a jednocześnie poparte wiedzą i badaniami przeprowadzonymi prze biegłego. W tym stanie rzeczy Sąd jako podstawę wyrokowania przyjął opinię biegłego D. W. (1).

Sąd zważył co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do zasady oraz co do wysokości w swej zasadniczej części.

W sprawie niesporna jest zasada odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń za skutki wypadku komunikacyjnego, w którym uszkodzony został samochód marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność D. H..

Odpowiedzialność bezpośredniego sprawcy szkody wynika z art. 436 § 2 k.c., natomiast odpowiedzialność pozwanej spółki ma charakter akcesoryjny na podstawie zawartej ze sprawcą zdarzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych (art. 822 § 1 i 4 k.c.). Odpowiedzialność swoją strona pozwana uznała już w postępowaniu likwidacyjnym, w którym wypłaciła poszkodowanemu niesporną kwotę odszkodowania z tytułu szkody całkowitej.

Spór będący przedmiotem niniejszego postępowania dotyczył ustalenia wartości pojazdu przed szkodą, a w konsekwencji, wysokości należnego odszkodowania.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2277 ze zm.) – dalej: „ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych” z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Zakres odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń określa art. 36 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych zgodnie z którym odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Przy czym stosownie do treści art. 361 § 1 i 2 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W przypadku gdy koszty naprawy samochodu po wypadku przekraczają wartość samochodu sprzed tego zdarzenia, w stopniu, który uzasadnia uznanie naprawy za nieopłacalną, celowe i uzasadnione będzie odstąpienie przy ustalaniu odszkodowania od dokonania restytucji. W takim przypadku wysokość szkody stanowić będzie różnica między wartością pojazdu sprzed wypadku a wartością pozostałości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 r., V CKN 308/01).

Dostrzegając, że rozstrzygnięcie sprawy w zakresie wartości pojazdu sprzed wypadku wymaga wiadomości specjalnych Sąd – na wniosek stron – przeprowadził dowód z opinii biegłego sądowego i na tym dowodzie oparł swoje ustalenia w co do wysokości należnego odszkodowania.

Z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym aktach szkody nie wynikało aby kompletacja uszkodzonego pojazdu U. (...) była inna niż z części oryginalnych. W sprawie nie zostało przez pozwanego udowodnione wcześniejsze szkody, które mogły wskazywać na to, że w aucie zamontowane są zamienne części. Kalkulacja naprawy sporządzona przez pozwanego uwzględniała części jakości „(...)”, są to części zamienne, co było całkowicie nieuzasadnione. Aby przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody niezbędne było wykorzystanie nowych oryginalnych części albowiem tylko one zapewniają bezpieczeństwo i przywrócenie pojazdu do jakości sprzed szkody, co potwierdza opinia biegłego. Biegły D. W. (1) w swej opinii poddał analizie plan naprawy i doszedł do wniosku, że jest on niekompletny, w związku z czym opracował go na nowo. Nadto, biegły sądowy potwierdził zasadność stawki na poziomie 130 zł netto. Warunki rynkowe w czerwcu 2023 r. wskazywały, że stawka która gwarantuje naprawę pojazdu zgodnie z technologią producenta była nie niższa niż 130 zł netto. Był to poziom zapewniający prawidłowe wykonanie naprawy. Stawka zastosowana przez pozwanego, w wysokości 90 zł netto była nierynkowa. W oparciu o powyższe, biegły sporządził trzy warianty kalkulacji naprawy. Naprawa z użyciem części jakości „(...)”- 55.456,90 zł brutto, naprawa z użyciem części jakości „(...) 53.242,46 zł oraz naprawa z użyciem części jakości „(...)” – 41.539,24 zł.

Mając na względzie, że jedynie naprawa z użyciem części jakości „O” lub „(...) gwarantuje przywrócenie stanu pojazdu sprzed szkody należało uznać, że przywrócenie samochodu U. (...) do stanu kompletacji jak przed szkodą z dnia 19 czerwca 2023 r. powinno odbyć się z użyciem części oryginalnych z logo producenta pojazdu, ewentualnie mając na względzie walory estetyczne i bezpieczeństwo przy kompletacji najbliższej można by było poprzez naprawę z wykorzystaniem części oryginalnych dostawców alternatywnych Q. Części te, jak wykazała optymalizacja, występowały w ofercie dostawców alternatywnych i mogły być zastosowane do naprawy. Niemniej należało uznać, że wobec ustalonej przez biegłego sądowego wartości pojazdu sprzed szkody w wysokości 49.800 zł, koszty naprawy z wykorzystaniem części Q lub O przekraczały wartość pojazdu, a tym samym szkoda w sprawie winna podlegać rozliczeniu jako szkoda całkowita.

W zakresie wartości pojazdu przed szkodą, Sąd w całości podziela argumentację przedstawioną w opinii biegłego sądowego D. W. (1). Biegły dokonał wyceny pojazdu w dniu zdarzenia drogowego. Obliczenia zostały przeprowadzone zgodnie z regulacjami Instrukcji. Powód w toku likwidacji szkody nie dostarczył dokumentów wskazujących wartość zakupionych akcesoriów oraz daty ich montażu. Wobec stwierdzonego stanu faktycznego, biegły do obliczeń przyjął auto najbardziej zbliżone do analizowanego pojazdu tj. w wersji sportowej A. (...), co było uzasadnione w świetle dokumentacji zdjęciowej i danych dostarczonych przez powoda na etapie postępowania likwidacyjnego. Ten pojazd w porównaniu do typowej U. (...) wyróżnia sportowy charakter który przejawia się w zmodyfikowanym zawieszeniu oraz zewnętrznych detalach, takich jak spojlery, dyfuzor i większe obręcze kół.

Wycena wartości pojazdu uwzględniała korektę ujemną za widoczne ślady korozji, a jednocześnie korektę dodatnią za przebieg samochodu mniejszy od normatywnego, wyposażenie dodatkowe podane w wycenie w celu maksymalnego zbliżenia kompletacji do pojazdu wycenianego, datę pierwszej rejestracji po maju roku produkcji oraz stan utrzymania i dbałości o pojazd wynikający ze zdjęć i szacunkowo tuning wynikający ze zdjęć.

Zdaniem Sądu wszystkie ww. korekty dodatnie zostały prawidłowo przyjęte przez biegłego sądowego. Podkreślić należy, że również w pierwszej wycenie biegły sądowy I. W. przyjął korekty dodatnie za stan utrzymania i dbałość o pojazd, felgi 18 oraz tuning optyczny. Podkreślić przy tym należy, że zasadnie biegli uznali, że należy uwzględnić ww. korekty albowiem ich zasadność potwierdza dokumentacja zdjęciowa pojazdu w aktach szkody. Tuning optyczny to korekta całościowa w odróżnieniu od dodatkowego wyposażenia. Z materiału dowodowego niewątpliwe wynika, że pojazd powoda został ulepszony w stosunku do podstawowej wersji. Jednocześnie z uzasadnienia opinii biegłego sądowego wynika, że ww. korekta była wyważeniem wszelkich informacji uzyskanych o modyfikacjach dokonanych w pojeździe, które z jednej strony nie pozwalały uwzględnić droższych modyfikacji jak np. co do modyfikacji układu dolotowego i wydechu poza wynikającymi ze zdjęć, a także co do obręczy pojazdu. Tym samym wartość korekty została w pełni uzasadniona przez biegłego sądowego na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie.

Korekta za stan utrzymania i dbałość o pojazd również była uzasadniona. Z materiału zgromadzonego w spawie wynikało, że pojazd był bardzo dobrze utrzymany, powód dbał o jego wygląd oraz wyposażenie. Pozwany zakład ubezpieczeń nie wykazał żadnych okoliczności przeciwnych, chociażby nie wykazano w żaden sposób, aby auto było porysowane, wręcz przeciwnie miało bardzo atrakcyjny wygląd.

Biegły sądowy D. W. (1) zasadnie również przyjął korektę dodatnią za przebieg samochodu mniejszy od normatywnego. Podstawą stosowania korekt przebiegu są prawidłowe wskazania sprawnego drogomierza pojazdu, skorygowane w przypadkach awarii i napraw lub wymian tego urządzenia. W sprawie biegły sądowy nie stwierdził niesprawności lub błędnego wskazania drogomierza wobec tego nie zachodziły przesłanki uniemożliwiające ustalenie przebiegu pojazdu. W sprawie nie było sporne, że normatywny przebieg pojazdu był znacząco wyższy niż przebieg wykazany przez drogomierz uszkodzonego pojazdu w dacie zdarzenia. Nie również podstaw do wątpliwości co do autentyczności stanu drogomierza pojazdu, ponieważ pierwszy odczyt po rejestracji w Polsce w styczniu 2018 r. wynosił 13.995 km, znane są przy tym również historyczne odczyty przed rejestracją w Polsce oraz po tej rejestracji, które potwierdzają, że w dacie zdarzenia odczyt wynosił 197.383 km (por. k. 155-157). Z tych przyczyn korekta za przebieg była prawidłowo zadana.

Jednocześnie biegły sądowy nie uwzględnił korekty za radio (...) oraz korekty za regionalną sytuację rynkową oraz korekty z tytułu zakupu pojazdu od dealera.

W świetle powyższych rozważań zdaniem Sądu ustalenie wartości pojazdu powoda według stanu sprzed szkody w wysokości 49.800 zł zostało przez biegłego sądowego uzasadnione wartością bazową modelu, komplementacją pojazdu oraz uzasadnionymi korektami rzeczywiście mających wpływ na jego wartość i wobec tego Sąd powyższą wartość przyjął za podstawę ustaleń w sprawie.

Z kolei wartość pozostałości, zgodnie z ofertowaniem przeprowadzonym przez pozwanego, ustalono na kwotę 15.400 zł, która to kwota była niesporna między stronami.

W tym stanie sprawy mając na względzie, że wartość pojazdu przed szkodą wynosiła 49.800 zł, wartość pozostałości pojazdu wynosi 15.400 zł, natomiast powodowi na etapie likwidacji szkody wypłacono odszkodowanie w wysokości 33.650,45 zł, należało stwierdzić, że należne dotychczas niewypłacone odszkodowanie wynosi 749,55 zł.

Sąd uwzględnił w sprawie również żądanie zasądzenia kosztów sporządzenia kalkulacji naprawy, przedłożonej przez powoda wraz z pozwem na poparcie dochodzonego roszczenia, a zatem mającej charakter opinii prywatnej, a której koszt według faktury wyniósł 800 złotych.

W orzecznictwie nie jest kwestionowane, że poszkodowanemu przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (por. uchwała SN z dnia 29 maja 2019 r. III CZP 68/18). W sprawie powód dochodzi własnego roszczenia, zgodnie z przedłożonymi rachunkami oraz potwierdzeniami wykonania przelewów to on poniósł koszty sporządzenia opinii prywatnej. Niewątpliwie wobec stanowiska ubezpieczyciela sporządzenie opinii prywatnej wpierw co wysokości rzeczywistych kosztów naprawy, a następnie w celu ustalenia przedziału wartości pojazdu było uzasadnione okolicznościami sprawy, gdyż jak wynika z akt szkody pozwany zakład ubezpieczeń zarówno zaniżył wartość kosztów naprawy, jak i wartość pojazdu przed szkodą.

W tych okolicznościach sprawy uwzględniając wartość szkody określoną przez biegłego sądowego należało uznać, że na rzecz strony powodowej pozostała do dopłaty kwota 1.549,55 złotych [749,55 zł + 800 zł] i w tym zakresie Sąd uwzględnił powództwo, oddalając dalej idące roszczenie powoda, o czym orzeczono w pkt I i II wyroku.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 k.c. w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu zasądzono od dnia 20 lipca 2023 r. od kwoty 749,55 zł. Szkoda powstała i została zgłoszona stronie pozwanej w dniu 19 czerwca 2023 r, a zatem na dzień 20 lipca 2023 r. upłynął termin 30 dni określony w art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Wówczas zakład ubezpieczeń dysponował wszelkimi danymi do wydania decyzji w sprawie, w tym już na etapie postępowania likwidacyjnego powód wskazywał na konieczność uwzględnienia w sprawie cen ofertowych pojazdów.

Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 400 zł zasądzono w świetle art. 455 k.c. od dnia 14 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 400 zł od dnia 2 października do dnia zapłaty. Zgłoszenie przedmiotowych roszczeń miało bowiem miejsce w pismach kierowanych przez powoda w dniu 27 lipca 2023 r. oraz w dniu 15 września 2023 r. Wobec tego powód zasadnie dochodzi ww. kwot od dat wskazanych w pozwie.

O kosztach procesu orzeczono w pkt III wyroku na podstawie 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz art. 100 k.p.c., rozliczając koszty procesu stosownie do wyniku procesu.

Powód poniósł koszty postępowania w łącznej wysokości 4.117 zł, na które złożyły się kwoty: 200 zł tytułem opłaty od pozwu, 900 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; Dz.U. z 2023 r., poz. 1964), 3.000 zł tytułem uiszczonych zaliczek na opinię biegłego sądowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Strona pozwana poniosła koszty postępowania w łącznej wysokości 1.917 zł, na które złożyły się kwoty: 900 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Żądanie powoda zostało uwzględnione w 86,09%, co Sąd ustalił porównując kwotę zasądzoną na rzecz powoda w wysokości 1.549,55 zł z kwotą pierwotnie żądaną tj. 1.800 zł. Tym samym powodowi należał się zwrot poniesionych kosztów w wysokości 3.544,33 zł (86,09 % z 4117 zł), a pozwanemu w wysokości 266,65 zł (13,91 % z 1917 zł). Po rozliczeniu powyższych kwot otrzymaną różnicę w wysokości 3.277,68 zł należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda, o czym orzeczono jak w pkt III wyroku.

Koszt wszystkich opinii biegłego sądowego wyniósł 4.793,68 zł. Na poczet wynagrodzenia biegłego, strony zapłaciły zaliczki w łącznej kwocie 4.000 zł. Pozostała kwota do uregulowania, na rzecz Skarbu Państwa wyniosła 763,68 zł.

Sąd nakazał pobrać od powoda, na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110,40 zł (13,91% z 763,68 zł). Od pozwanego zakładu ubezpieczeń Sąd nakazał pobrać, na rzecz Skarbu Państwa kwotę 683,28 zł (86,09% z763,68 zł), o czym orzeczono w pkt IV i V wyroku.