Zarządzenie z 26 stycznia 2026, sygn. XI GC 893/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 3 września 2025 r. (...) spółka jawna w I. wniosła przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w A. o zapłatę kwoty 15 851,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 4665,60 zł od dnia 22 maja 2025 r. do dnia zapłaty, 5443,20 zł od dnia 23 czerwca 2025 r. do dnia zapłaty, 4082,40 zł od dnia 22 lipca 2025 r. do dnia zapłaty, 1360,80 zł od dnia 11 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty, ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 299,45 zł od dnia 22 maja 2025 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Powódka dochodzi zapłaty za wywóz odpadów od pozwanej oraz rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.

Nakazem zapłaty z dnia 8 września 2025 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty zaskarżyła nakaz zapłaty w całości i wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej powódka (...) spółka jawna z siedzibą w I. zajmuje się odbiorem odpadów od swoich kontrahentów, ich wywozem lub utylizacją.

Powódka (...) spółka jawna z siedzibą w I. dokonywała na zlecenie pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w A. wywozu odpadów z terenu budowy przy ul. (...) w I.. Kontenery powódki były posadowione na terenie ww. inwestycji.

Powódka od stycznia 2025 roku świadczyła na rzecz pozwanej usługi odbioru odpadów zmieszanych z budowy, z remontów i demontażu wraz z utylizacją, na podstawie zleceń pozwanej zarejestrowanych w ogólnokrajowym systemie (...). Pozwana nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń do świadczonych przez powódkę usług. Karty przekazania odpadów były wystawiane przez pracownika pozwanej spółki. Jako przekazujący odpady wskazana była pozwana. Pozwana opłaciła faktury wystawione przez powódkę za wywóz odpadów w okresie od stycznia 2025 roku do marca 2025 roku na łączną kwotę 10 659,60 zł.

W okresie od kwietnia 2025 roku do lipca 2025 powódka (...) spółka jawna z siedzibą w I. dokonała na zlecenie pozwanej wywozu odpadów zmieszanych z budowy znajdującej się przy ul. (...) w I. w łącznej ilości 80 m ³ w cenie 180 zł netto za metr sześcienny. I tak: w kwietniu 2025 roku: 24 m ³ zmieszanych odpadów z budowy, remontów i demontażu, w maju 2025 roku: 28 m ³ zmieszanych odpadów z budowy, remontów i demontażu, w czerwcu 2025 roku: 21 m ³ zmieszanych odpadów z budowy, remontów i demontażu, w lipcu 2025 roku: 7 m ³ zmieszanych odpadów z budowy, remontów i demontażu. Powyższe zostało potwierdzone kartami wywozu odpadów.

Powódka wystawiła na pozwaną następujące faktury VAT:

- Faktura VAT nr (...) z dnia 30 kwietnia 2025 r. płatna do dnia 21 maja 2025 r. na kwotę 4 665,60 zł,

- Faktura VAT nr (...) z dnia 31 maja 2025 r. płatna do dnia 21 czerwca 2025 r. na kwotę 5 443,20 zł,

- Faktura VAT nr (...) z dnia 30 czerwca 2025 r. płatna do dnia 21 lipca 2025 r. na kwotę 4 082,40 zł,

- Faktura VAT nr (...) z dnia 18 lipca 2025 r. płatna do dnia 8 sierpnia 2025 r. na kwotę 1 360,80 zł.

Dowód:

- faktury k.12,16, 21,25,

- karty przekazania odpadów k.13-15, 17-20,22-24,26,

- obroty kontrahentów k.27.

Pozwana nie dokonała płatności za usługi objęte ww. fakturami, wobec czego powódka sms-ownie, a następnie pismem z dnia 31 lipca 2025 r. wezwała pozwaną do dobrowolnej zapłaty żądanej kwoty. Pozwana nie przesłała powódce żadnej odpowiedzi, ani nie zapłaciła należności wynikających z w/w faktur VAT.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty k.28,

- korespondencja sms k.29.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w spornym zakresie w pierwszym rzędzie na podstawie przedłożonych w sprawie dokumentów, których autentyczności pozwana nie kwestionowała, częściowo wyprowadzając odmienne wnioski. Mając na uwadze treść sprzeciwu od nakazu zapłaty w kontekście zaoferowanych przez powódkę dowodów i twierdzeń, sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez pozwaną, które albo nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, albo zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania (art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 k.p.c.).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powódka wywodzi swoje roszczenie z umowy o świadczenie usług - w zakresie wywozu na zlecenie pozwanej odpadów z terenu budowy przy ul. (...) w I., do której to umowy stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.). Dlatego podstawą uwzględnienia całości żądania powódki jest przepis art. 734 § 1 k.c. oraz przepis art. 735 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z treścią tych przepisów przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.

W rozpoznawanej sprawie powódka domagała się od pozwanej zapłaty należności z tytułu wywozu odpadów. Uzasadniając żądanie pozwu powódka wskazała, że w okresie od kwietnia 2025 do lipca 2025 roku pozwana zamówiła u niej wywóz odpadów z terenu budowy. Wyjaśniła, że na podstawie kart odbioru odpadów wystawiła wobec pozwanej faktury VAT, zaś pozwana nie kwestionowała faktu spełnienia świadczenia ani jakości wykonanych przez powódkę usług. Podała, iż pozwana nie dokonała zapłaty żadnej części należności powódki, a wezwania do zapłaty pozostały bezskuteczne.

Sprzeciwiając się wywiedzionemu roszczeniu, pozwana podniosła zarzut nieudowodnienia roszczenia dochodzonego pozwem, wskazując, iż pozwana nie pamięta, czy zawierała jakąkolwiek umowę z powódką, gdyż prezes pozwanej spółki zagadnień tych nie pamięta. Pozwana z tzw. ostrożności podniosła, iż czynności powódki świadczone były z opóźnieniem, niestarannie oraz podniosła zarzut potrącenia kwoty 15.000 zł.

Wobec kwestionowania przez pozwaną faktu zawarcia umowy przez strony konieczne staje się odwołanie do treści art. 353 i art. 353 ¹ k.c. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. W myśl natomiast art. 353 ¹ k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż umową w prawie cywilnym jest zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron, określające ich wzajemne prawa i obowiązki. Do zawarcia umowy dochodzi co do zasady przez złożenie zgodnych oświadczeń woli, skutkujących powstaniem, uchyleniem lub zmianą uprawnień i obowiązków wzajemnych. Zauważyć należy, że dla skutecznego stworzenia stosunku zobowiązaniowego konieczne jest wyraźne oznaczenie wierzyciela, dłużnika i przedmiotu świadczenia.

Sąd w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy doszedł do przekonania, że strony łączyła umowa, która rodziła po stronie pozwanej obowiązek zapłaty za wywiezione odpady. Nie było bowiem podstaw do uznania, aby strony niniejszego postępowania nie łączyła jakakolwiek umowa, a powódka wywoziła odpady z budowy w takiej ilości bez umowy. Pozwana w ocenie sądu zasłania się niepamięcią, co stanowi jej taktykę procesową, ale mieć należy na uwadze wcześniejszą współpracę stron. Faktury objęte pozwem dotyczą okresu od kwietnia 2025 roku, jednak powódka w okresie od stycznia do marca 2025 roku również wywoziła odpady na zlecenie pozwanej, za co wystawiła na pozwaną faktury na łączna kwotę 10 659,60 zł. Wcześniejsze faktury pozwana opłaciła, a przy tym w żaden sposób nie ustosunkowała się do spornych faktur, jak również na kierowane wezwania do zapłaty zaległości, zarówno sms-owne, jak i pisemne. Gdyby pozwana nie zlecała wywozu odpadów, za co powódka wystawiła sporne faktury, ewentualnie gdyby pozwana miała zastrzeżenia co do jakości świadczonych usług, bądź co do wysokości umówionej stawki, to z pewnością spotkałoby się to z odpowiednią reakcją po stronie pozwanej. Tymczasem pozwana ani nie odesłała spornych faktur bez księgowania, ani nie ustosunkowała się do wezwań o zapłatę, w szczególności nie zaprzeczyła na etapie przedprocesowym, aby zlecała powódce wywóz odpadów z terenu budowy.

Analiza twierdzeń powódki podniesionych w replice na sprzeciw w kontekście dostarczonego przez powódkę materiału dowodowego i w konsekwencji ustalonego przez sąd stanu faktycznego wskazuje, że powódka sprostała ciężarowi dowodu (art. 6 k.c.) w zakresie zawarcia umowy z powódką, na podstawie której pozwana zlecała wywóz odpadów powódce, a tym samym, że pozwana jest zobowiązana do zapłaty kwot objętych pozwem za wywóz odpadów w łącznej ilości 80 m ³ w okresie od kwietnia do lipca 2025 roku. Zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności sformalizowana procedura odbioru odpadów za pośrednictwem systemu (...), w której rejestruje się podmiot zamawiający usługę, co było podstawą do wykonania zlecenia na rzecz pozwanej, jednoznacznie wskazuje, że to pozwana spółka zlecała wywóz odpadów. To na zlecenie pozwanej powódka wykonywała usługi wywozu odpadów w okresie od stycznia 2025 roku, a pozwana nie kwestionowała zasadności wystawienia faktur za podaną stawkę. Dlatego należało przyjąć, że skutecznie doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług.

Pozwana z tzw. ostrożności podniosła, iż czynności powódki świadczone były z opóźnieniem, niestarannie oraz podniosła zarzut potrącenia kwoty 15.000 zł, który w ocenie sądu jest „blankietowy”, gdyż nie został w żaden sposób sprecyzowany, a tym samym nie odniósł skutku w postaci umorzenia wierzytelności dochodzonej pozwem (art. 498 k.c.). Sąd w całości podziela argumentację pełnomocnika powódki zaprezentowaną w odpowiedzi z dnia 10 listopada 2025 roku na sprzeciw pozwanej (k. 52-53) i przyjmuje ją za własną bez potrzeby powielania jej w tym miejscu.

Z tych przyczyn Sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanej całą dochodzoną kwotę wraz z odsetkami zgodnie z żądaniem pozwu. Podstawą prawną orzeczenia o odsetkach od kwot zasądzonych w pkt I sentencji stanowi art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 403 ze zm.).

Podstawę prawną powództwa co do kwoty 299,45 zł z tytułu rekompensaty od nieopłaconych faktur stanowi art. 10 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, bez wezwania, przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 70 euro. Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (ust. 1a). O odsetkach od tek kwoty orzeczono na podstawie art. 481 k.c.

Na zasądzone w pkt II sentencji na rzecz powódki od pozwanej, która sprawę przegrała, koszty procesu (art. 98 k.p.c.), złożyły się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, opłata od pozwu 1000 złotych oraz 3600 złotych tytułem wynagrodzenia radcy prawnego adekwatnie do wartości sporu.

Stosownie do przepisu art. 98 ¹§ 1 ¹ k.p.c. od kosztów procesu zasądzono z urzędu odsetki ustawowe za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)