Wyrok z 27 stycznia 2026, sygn. V GC 988/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 27 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu V Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Rafał Głuchowski

Protokolant: stażysta Paulina Fiedor

po rozpoznaniu 27 stycznia 2026 r. we Wrocławiu

na rozprawie

w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych

sprawy(...) z siedzibą w (...)

(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we (...)

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we (...) na rzecz strony powodowej(...)z siedzibą w (...) 15.188,94 złotych ( piętnaście tysięcy sto osiemdziesiąt osiem złotych dziewięćdziesiąt cztery grosze):

1)  z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od:

- 14.149,64 złotych od 28 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty,

- 738,00 złotych od 4 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty,

2)  z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 301,30 złotych od 13 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 4.617 ( cztery tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z 13 maja 2025 r. (data stempla) (...)w (...) (dalej: powód), przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie od (...) Sp. z o.o. we (...) (dalej: pozwany):

1)  15.188,94 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, od:

- 14.149,64 zł od 28 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty,

- 738,00 zł od 4 styczna 2025 r. do dnia zapłaty,

oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 301,30 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

2)  kosztów procesu według norm przepisanych.

Na uzasadnienie żądania pozwu podano, iż powód sprzedał pozwanemu w ramach łączącej ich umowy współpracy materiały budowlane za cenę określoną w fakturach VAT. Pozwany składał zamówienia, a powód je realizował. Powód wydał towar a pozwany go odebrał. Pozwany nie uiścił należności pomimo wezwania do zapłaty. Żądanie obejmuje: 14.887,64 zł stwierdzone fakturami przy pozwie oraz 301,30 zł rekompensaty za koszty dochodzenia należności.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 11 czerwca 2025 r. Referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu.

Pozwany, przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika, terminowo zaskarżył ww. nakaz zapłaty w całości sprzeciwem z 9 lipca 2025 r. (data stempla), wnosząc o:

1)  oddalenie powództwa,

2)  zasądzenie kosztówprocesu.

Pozwany zaprzeczył, aby roszczenie powódki zasługiwało na udzielenie jej ochrony prawnej, z uwagi na jego nieistnienie. Zaprzeczył aby był zobowiązany do zapłaty, a także twierdzeniom powoda co do istnienia i wysokości roszczenia. Zakwestionował faktury jako dokumenty rozliczeniowe niedowodzące faktów uzasadniających roszczenie. Zarzucił też brak wystarczającego zakreślenia faktów przez powoda w pozwie. Zakwestionował moc dowodową faktur i niepodpisanych przez odbiorcę dokumentów WZ.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Strony są przedsiębiorcami i łączyła ich umowa o współpracowały.

- bezsporne

Na podstawie umowy o współpracy powód sprzedał pozwanemu następujące materiały budowlane:

1.  stwierdzone fakturą nr (...) z 27 listopada 2024 r. na:

1)  profil główny 3600 mm T24/38, 60 szt. – 1.115,86 zł brutto,

2)  profil poprzeczny 600 mm T24/33, 180 szt. – 529,14 zł brutto,

3)  profil przyścienny 19/24 3000 mm, 40 szt. – 440,83 zł brutto

Pozwany zorganizował dostawę towaru za 615 zł brutto. Za całość pozwany zapłacić miał 2.700,83 zł brutto w terminie do 27 grudnia 2024 r. Towar wydano pozwanemu 27 listopada 2024 r.

2.  stwierdzone fakturą nr (...) z 27 listopada 2024 r. na sufit (...) 25/600/1200 mm, 122,4m ² za 13.448,81 brutto płatne w terminie do 27 grudnia 2024 r.. Towar wydano pozwanemu 27 listopada 2024 r.

Powód zorganizował nadto 4 grudnia 2024 r. dostawę towaru pozwanemu za 738 zł brutto, wobec czego wystawił fakturę VAT nr (...) r. z terminem płatności do 3 stycznia 2025 r.

Towar dostarczał pozwanemu podmiot trzeci.

Bezsporne, nadto dowód:

1)  faktury VAT nr (...), (...), (...) r. oraz dokumenty WZ nr (...) oraz (...), k. 12-16

2)  zeznania (...), protokół rozprawy z 27 stycznia 2026 r., k. 55 – w zakresie wykonania zobowiązania przez powoda

Na etapie przedprocesowym pozwany nie kwestionował wystawionych w jego ciężar przez powoda faktur VAT.

Dowód: zeznania (...), protokół rozprawy z 27 stycznia 2026 r., k. 55

Powód wezwał pozwanego do zapłaty 16.887,64 złotych wynikających z ww. faktur VAT wraz z wyliczonymi odsetkami w wysokości 128,53 zł, tj. w sumie 17.016,17 zł do 28 stycznia 2025 r.

Bezsporne, nadto dowód: wezwanie do zapłaty z potwierdzeniem nadania, k. 17-19

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód sprzedawał pozwanemu materiały budowlane. Niewątpliwie zatem strony łączyła umowa sprzedaży, o której mowa w art. 535 § 1 k.c., który stanowi że przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Strony ustaliły przy tym warunki realizacji umowy sprzedaży w ten sposób, że powód organizował dostawę materiałów pozwanemu za wynagrodzeniem, a zatem logistyka związana z przemieszczeniem przedmiotu sprzedaży obciążała powoda, za co pozwany zobowiązany był zapłacić. Zgodnie z art. 545 § 1 k.c. sposób wydania i odebrania rzeczy sprzedanej powinien zapewnić jej całość i nienaruszalność; w szczególności sposób opakowania i przewozu powinien odpowiadać właściwościom rzeczy. Strony mają zatem dowolność kształtowania umowy sprzedaży także w zakresie ustalenia sposobu przekazania towaru kupującemu i Sąd uznał że strony z takiej możliwości skorzystały.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd dał wiarę w całości zgromadzonym w aktach dowodom z dokumentów nie znajdując podstaw, by odmówić im waloru wiarygodności w zakresie właściwym dla dokumentów prywatnych, tj. że osoby, które dokumenty podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte. Również żadna ze stron nie podważyła w toku procesu skutecznie ich autentyczności i wiarygodności.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Słusznie wskazuje się przy tym w doktrynie, że „dowód z dokumentu prywatnego jest środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów przewidzianą w art. 233 § 1 KPC. Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia (wyr. SN z 2.4.2008 r., III CSK 299/07, Legalis; zob. również wyr. SN z 13.12.2013 r., III CSK 66/13, Legalis)” ( T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458 ¹⁶. Tom I, wyd. 2, 2023).

Sąd oceniał przedstawione przez powoda z pozwem dokumenty zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c, w świetle całokształtu dowodów i twierdzeń stron, w szczególności w konfrontacji z zeznaniami świadka oraz stanowiskiem procesowym pozwanego. Pozwany miał przy tym rację, że trudno uznać fakturę VAT za dowód treści umowy, jej wykonania oraz samoistne źródło stosunku cywilnoprawnego. Pozwany jednak nie dostrzegł, że w przywołanym przez niego orzeczeniu Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie ma podstaw, aby nadawać fakturze moc dowodową inną niż jakimkolwiek innym dokumentom (post. SN z 6 lipca 2023 r., I CSK 5820/22). Oznacza to, że faktury takie należy oceniać – jak dowody z innych dokumentów – w korelacji z pozostałymi dowodami, wszystkimi okolicznościami sprawy, a zatem również w konfrontacji z twierdzeniami stron. Bez wątpienia faktury nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., a w związku z tym nie korzystają z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nich zawartych. Nie bez znaczenia pozostawało, że pozwany nie wskazywał, aby faktury dokumentujące transakcję stron zostały powodowi odesłane jako bezpodstawne. Doświadczenie i logika wskazują przy tym, że racjonalnie działający profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego otrzymując bezpodstawną fakturę, odsyła taki dokument bez księgowania, a w toku procesu taką okoliczność podnosi.

Sąd uznał zeznania świadka (...) w całości za wiarygodne. Świadek posiadał wiedzę o wykonaniu zobowiązania przez powoda na rzecz pozwanego. Nie ujawniły się przy tym żadne rozbieżności w zeznaniach oraz pomiędzy tymi zeznaniami a dowodami z dokumentów, które podważałyby wiarygodność świadka lub dokumentów.

Sąd postanowił na rozprawie 27 stycznia 2026 r. pominąć dowód z przesłuchania stron na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 4 k.p.c. z uwagi na nieusprawiedliwione niestawiennictwo stron i spowodowaną tym niemożliwość przeprowadzenia dowodu.

Należało mieć na uwadze, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten „wyraża podstawową w polskim prawie cywilnym zasadę rozkładu ciężaru udowodnienia (ciężaru dowodu w rozumieniu materialnym, obiektywnym) faktu, z którego strona postępowania sądowego wywodzi skutki prawne. Istotą ujętej w nim reguły jest określenie, który z podmiotów (powód, pozwany, uczestnik postępowania nieprocesowego) poniesie negatywne konsekwencje nieustalenia danego faktu w sporze sądowym, a ściślej: niewykazania prawdziwości twierdzeń o takim prawnie doniosłym (prawnie relewantnym) fakcie” (B. Janiszewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1 (art. 1–55(4)), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, art. 6).

Procesowym odzwierciedleniem zasady wyrażonej w art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., który stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W doktrynie słusznie wskazuje się, że „w myśl art. 232 strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W aktualnym stanie prawnym istotne znaczenie ma aktywność stron w przedstawianiu materiału procesowego – ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, subiektywnym (zob. wyrok SN z 15.02.2008 r., I CSK 426/07 (…)). Działalność stron jest jednoznacznie ukierunkowana. Mają one przedstawiać tylko te fakty, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. To sformułowanie nawiązuje wprost do treści art. 6 k.c.” (H. Dolecki, T. Radkiewicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2021, art. 232).

Nadto należy podkreślić, że przepis art. 221 k.p.c. nakłada na pozwanego obowiązek wdania się w spór, natomiast przepis art. 210 § 2 k.p.c. obowiązek złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Przepisy te nakładają powinności, których niedopełnienie może mieć określone skutki prawne, w szczególności określone przepisem art. 230 k.p.c. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażanym w judykaturze pozwany, kwestionując zasadność powództwa, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że zaprzecza wszystkim faktom powołanym przez powoda, z wyjątkiem tych, które wyraźnie przyznał. Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi się pozwany nie zgadza powinien on wskazać, jeśli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej (tak: wyr. Sądu Najwyższego z 20 listopada 2014 r., V CSK 78/14 czy wyr. Sądu Najwyższego z 9 lipca 2009 r., III CSK 341/08).

Jak zasadnie wskazał Sąd Najwyższy, nie można odpowiadając na pozew twierdzić, że się nie zgadzając z pozwem "przeczy wszystkim faktom powołanym przez powoda, poza tymi, które wyraźnie się przyzna". Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi się pozwany nie zgadza powinien on wskazać, jeśli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej (wyr. SN z 9 lipca 2009 r., III CSK 341/08). W ocenie Sądu również podniesienie zarzutu nieudowodnienia elementów stanu faktycznego podawanego przez powoda nie jest równoznaczne z zaprzeczeniem tym twierdzeniom. Nie można bowiem utożsamiać ciężaru wypowiedzenia się przez pozwanego co do faktów podanych przez powoda z obowiązkiem zbadania przez Sąd udowodnienia roszczenia dochodzonego pozwem.

Lektura sprzeciwu wskazywała, że pozwany nie kwestionuje faktów podawanych przez powoda na uzasadnienie żądania pozwu, lecz moc dowodową powoływanych dokumentów, nieudowodnienie roszczenia oraz nieistnienie roszczenia. Pozwany reprezentowany przez kwalifikowanego pełnomocnika nie zaprzeczał przy tym wyraźnie aby strony zawarły umowę, pozwany zamówił towar, a powód mu go wydał. Nie bez znaczenia dla oceny stanowiska pozwanego pozostawał fakt nieusprawiedliwionej nieobecności reprezentanta pozwanego na rozprawie, na której miał być przeprowadzony dowód z jej przesłuchania na wniosek złożony w sprzeciwie.

Sąd ocenił również, przy ocenie faktów sprawy jako zasadniczo bezsporne, że powód udowodnił roszczenie przedstawionymi dokumentami oraz zeznaniami świadka, który potwierdził wykonanie zobowiązania przez powoda i brak zapłaty przez pozwanego.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał za zasadne żądanie zasądzenia całości 15.188,94 złotych za dokonaną sprzedaż z organizacją dostawy.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790) w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. W rezultacie Sąd zasądził od fakturowanych należności odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych od dni następujących po datach płatności faktur (...), (...), (...), tj. od 28 grudnia 2024 r. – w zakresie 14.149,64 zł oraz w zakresie 738,00 zł od 4 stycznia 2025 r. – zgodnie z żądaniem pozwu.

Za zasadne Sąd uznał nadto żądanie rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Żądanie powoda znalazło w tym zakresie uzasadnienie w treści art. 10 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie bowiem z tymi przepisami wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych. Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

Jak zasadnie wskazuje się w doktrynie, „przesłanką nabycia przez wierzyciela uprawnienia do domagania się rekompensaty za koszty odzyskiwania należności jest popadnięcie przez dłużnika w opóźnienie w zapłacie. Artykuł 10 ust. 1 u.p.n.o.t.h. precyzuje, że wierzyciel omawiane roszczenie nabywa w dniu nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 komentowanej ustawy. Przepisy te stanowią z kolei, że wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli wierzyciel spełnił swoje roszczenie i nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie (…). Roszczenie o zapłatę należności z tytułu stałej rekompensaty powstaje i staje się wymagalne bez konieczności wezwania do jego zapłaty. Wymagalność roszczenia powstaje już z chwilą popadnięcia przez dłużnika w opóźnienie w zapłacie bez konieczności informowania dłużnika o opóźnieniu ani, tym bardziej, wzywania do zapłaty” (P. Dolniak [w:] Przeciwdziałanie nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023, art. 10).

Powód dochodził jednej rekompensaty w wysokości równowartości 70 euro. Przesłanki do naliczenia rekompensaty w tej wysokości zostały spełnione, w szczególności dlatego że należność z samej faktury nr (...) wynosiła 13.448,81 złotych. Kwota rekompensaty wymagalna i należna była bez dodatkowego wezwania. Sąd uznał zatem że powód mógł naliczać od niej odsetki za opóźnienie określone art. 481 § 1 k.c. (Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi). Powód dochodził takich odsetek dopiero od dnia wniesienia pozwu (13 maja 2025 r.), do czego był uprawniony.

O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powód wygrał sprawę w całości i w związku z tym zasądzono od pozwanego na jego rzecz całość poniesionych kosztów procesu, tj. 4.617 zł, na które złożyły się:

1)  1.000 zł opłaty od pozwu uiszczonej na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.),

2)  3.600 złotych kosztów zastępstwa zgodnie z § 2 pkt 5 Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215),

3)  17,00 złotych kosztu poniesionego na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

O odsetkach od kosztów Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.