Wyrok z 30 stycznia 2026, sygn. VIII K 1065/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz

Protokolant st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio

w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń – Wschód w Toruniu Jarosława Kosińskiego

po rozpoznaniu dnia 22 stycznia 2026 r. sprawy

A. M. s. W. i E. z domu B.,

ur. (...) wT.

oskarżonego o to, że:

w dniu 2 czerwca 2025 roku w(...) przy ul. (...) posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci (...) o wadze 13,57 grama netto, mieszanki (...) i(...) o wadze 0,90 grama netto,(...)o wadze 11,58 grama netto, (...) o wadze 27,29 grama netto a także środek odurzający w postaci (...) w ilości 28,12 grama netto,

tj. o czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

orzeka:

I.  uznaje oskarżonego A. M. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. występku z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 62 ust. 2 cytowanej ustawy wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II.  na mocy art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci : (...) o masie 10,726 grama po badaniu, (...) o masie 25,7 grama po badaniu, (...) o masie 8,2 grama po badaniu, (...) o masie 25,1 grama po badaniu znajdujących się w Magazynie (...) Komendy (...)w (...) i zarządza zniszczenie środków narkotycznych;

III.  na podstawie art. 44§2 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci : 2 sztuk wagi elektronicznej, telefonu (...) z uszkodzonym wyświetlaczem o nr IMEI (...), telefonu (...) z uszkodzonym wyświetlaczem o nr IMEI (...), telefonu (...) z uszkodzonym wyświetlaczem o nr IMEI (...) przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych w Sądzie Rejonowym w Toruniu zapisanych pod numerem bieżącym księgi przechowywanych przedmiotów nr(...)

IV.  na podstawie 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych) na rzecz (...);

V.  zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adwokata (...) kwotę 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) powiększoną o należną stawkę podatku Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

VI.  zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.

sygn. akt VIII K 1065/25

UZASADNIENIE

( Uwaga: z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w art. 99 a § 1 kpk)

W dniu 2 czerwca 2025 roku w (...) funkcjonariusze policji pełniący służbę w patrolu zmotoryzowanym udali się pod adres: ul. (...). Na miejscu okazało się, że A. M.wewnątrz tegoż mieszkania oraz w środku swojego samochodu posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci (...) o wadze 13,57 grama netto, mieszanki (...) i (...) o wadze 0,90 grama netto, (...) o wadze 11,58 grama netto, (...) o wadze 27,29 grama netto, a także środek odurzający w postaci (...) w ilości 28,12 grama netto.

( Dowody : wyjaśnienia A. M. k. 93-94, k. 136v;

zeznania M. W. k. 44-45, k. 76-77, 136v;

protokół zatrzymania osoby k. 2,136v;

protokół przeszukania osoby k. 3-4,136v;

protokół przeszukania samochodu k. 5-7,136v;

protokół przeszukania mieszkania k. 8-10,136v;

protokół przeszukania urządzenia (...) k.15-17,136v;

protokół przeszukania urządzenia (...)k.18-120,136v

protokół oględzin k. 12-13v,136v;

opinia z badań fizyko-chemicznych k. 55-66, 84-89v,136v)

A. M. był uprzednio karany sądownie, m. in. za czyn z art. 158 §1 k.k., art. 222 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k., jak również za art. 62 ust. 1, art. 70 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

(Dowód: karta karna k. 23-25, 136v)

W toku postępowania przygotowawczego początkowo oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmawiając składania wyjaśnień (k.30v-31). W trakcie kolejnego przesłuchania przyznał się do posiadania wszystkich substancji oraz środków, o których była mowa w zarzucie. A. M. złożył także wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Na rozprawie (k. 136) oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, odmawiając składania wyjaśnień. Wskazał, że „to wszystko było na własne potrzeby.” Sąd przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego albowiem korespondowały one z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym i nie budziły wątpliwości Sądu.

Świadek (...)funkcjonariusz policji – zeznał, iż w dniu 2 czerwca 2025 r. pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym w dyspozycji dyżurnego(...)a także, że uzyskano informację o możliwości przebywania pod adresem ul. (...) A. M.. M. W. stwierdził, że w mieszkaniu była wyczuwalna woń (...), dlatego też w wyniku przeszukania ujawniono: (...) substancję, (...),(...) oraz dwie (...) koloru (...). Funkcjonariusz poinformował przy tym o przeszukaniu pojazdy marki F. o nr. (...). (...) należącego do oskarżonego, w którym ujawniono woreczek z zawartością (...) substancji. Podczas zeznania z dnia 26 lipca 2025 r. świadek podkreślił, iż A. M.oświadczył, że plecak stanowi jego własność i nie mówił nic na temat wcześniejszego pożyczania komukolwiek plecaka. Dodał, iż w mieszkaniu nie przebywały inne osoby. Zeznania świadka w pełni zasługiwały w ocenie Sądu na wiarę.

Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów, albowiem w/w. dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty i brak było podstaw do kwestionowania ich autentyczności i rzetelności.

Sąd podzielił opinię sporządzoną przez biegłego z zakresu badań fizyko-chemicznych, albowiem została ona sporządzona w sposób fachowy i rzetelny przez biegłego dysponującego odpowiednimi kwalifikacjami. Nadto nie była zakwestionowana przez żadną ze stron. Opinia biegłego z zakresu fizykochemii pozwoliła na ustalenie jakie środki odurzające i substancje psychotropowe posiadał oskarżony oraz w jakich ilościach. Opinia została sporządzona przez profesjonalny podmiot a jej wnioski korespondowały z częścią sprawozdawczą.

Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy bez wątpienia dawał podstawy do przyjęcia, iż oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona czynu stypizowanego w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Art. 62 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje nielegalne posiadanie środków odurzających lub psychotropowych. Posiadanie w rozumieniu powyższego przepisu oznacza stan polegający na faktycznym władztwie nad rzeczą i może być wykonywane bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innej osoby. Nie jest utożsamiane z posiadaniem i dzierżeniem w rozumieniu cywilnoprawnym. Posiadanie oznacza każde, choćby krótkotrwałe, faktyczne władztwo nad rzeczą. Art. 62 ust. 2 ww. ustawy dotyczy znacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 21 stycznia 2014 roku o sygnaturze akt II AKa 255/23 „przy ustalaniu, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia ze zwykłą czy też ze znaczną ilością środków odurzających lub substancji psychotropowych, należy brać pod uwagę takie okoliczności jak: rodzaj środka odurzającego (decydujące znaczenie ma tutaj podział na miękkie i twarde środki odurzające); waga środka odurzającego; cel przeznaczenia (na użytek własny lub w celach dystrybucyjnych)”. Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Oskarżony posiadał (...) o wadze 13,57 grama netto, mieszankę (...) i (...) o wadze 0,90 grama netto, (...) o wadze 11,58 grama netto, (...) o wadze 27,29 grama netto a także środek odurzający w postaci (...) w ilości 28,12 grama netto. Oskarżony wyjaśnił, że zatrzymane substancje posiadał na własny użytek, jednak w ocenie Sądu taka ilość substancji psychotropowych i środków odurzających pozwalała na przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Należy przy tym mieć na uwadze, iż kryterium wyznaczającym, czy dana ilość środka jest znaczna, jest to, ile osób ilością taką może się odurzyć, a dla przyjęcia realizacji tego znamienia przyjmuje się, że ilość ta musi wystarczyć do odurzenia co najmniej kilkudziesięciu ( zob. wyrok SA w Warszawie z 25.02.2022 r., II AKa 353/20, LEX nr 3348652).

Sąd wymierzył A. M. karę 2 lat pozbawienia wolności. Sąd kierował się dyrektywami przewidzianymi w przepisie art. 53 § 1 k.k., dając jednak w tym względzie prymat wskazaniom dyrektywy prewencji indywidualnej, by oskarżonego wychować i bacząc zarazem, z jednej strony, na rodzaj i rozmiar ujemnych następstw wynikłych z jego czynów, z drugiej zaś na jego właściwości i warunki osobiste oraz trybu życia przed popełnieniem przestępstwa (art. 53 § 2 k.k.). Wychodząc z oczywistego założenia, że sankcja karna nie może przekraczać stopnia winy, a jednocześnie nie może być niższa od progu społecznej akceptowalności kary za przestępstwa spenalizowane w Ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd przeanalizował czynniki w oparciu, o które ustalił stopień społecznej szkodliwości tych czynów, który jest również uwzględniony przy wymiarze kary. Zachowanie oskarżonego skierowane było przeciwko dobru wysokiej rangi, jakim jest zdrowie. Nadto oskarżony jest osobą karną, w tym za czyn z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za który orzeczono wobec niego karę 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności. Z uwagi na fakt, iż postępowanie oskarżonego nie zmieniło się, Sąd zdecydował się tym razem wymierzyć oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. Oskarżony jest dojrzałym mężczyzną, który powinien mieć świadomość konsekwencji posiadania środków psychotropowych i odurzających, tym bardziej, że miał już styczność z wymiarem sprawiedliwości. Analiza okoliczności sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że jedyną adekwatną reakcją wobec czynu oskarżonego będzie wymierzenie mu kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu jedynie oddziaływanie resocjalizacyjne w warunkach izolacji penitencjarnej może spełnić cele kary w zakresie prewencji indywidualnej. Kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu w sposób właściwy unaoczni także społeczeństwu naganność postępowania oskarżonego oraz nieopłacalność popełniania przestępstw.

Sąd w pkt II wyroku na mocy art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci poprzez zniszczenie środków narkotycznych: amfetaminy o masie 10,726 grama po badaniu, (...) o masie 25,7 grama po badaniu, (...) o masie 8,2 grama po badaniu, (...) o masie 25,1 grama po badaniu znajdujących się w Magazynie (...) Komendy(...). Zgodnie bowiem z treścią art. 70 ust. 2 w razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 lub w art. 62b oraz w razie umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie.

Na podstawie art. 44 §2 k.k. Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci: 2 sztuk wagi elektronicznej, telefonu (...) z uszkodzonym wyświetlaczem o nr IMEI (...), telefonu (...) z uszkodzonym wyświetlaczem o nr IMEI (...), telefonu (...) z uszkodzonym wyświetlaczem o nr IMEI (...) przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych w Sądzie Rejonowym w Toruniu zapisanych pod numerem bieżącym księgi przechowywanych przedmiotów nr (...). Należy mieć bowiem na uwadze fakt, iż przepis art. 70 ust. 2 u.p.n. przewiduje możliwość orzeczenia przepadku jedynie środków odurzających lub substancji psychotropowych, ale już nie przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa. Podstawę prawną do orzeczenia przepadku tych przedmiotów (służących do popełnienia przestępstwa) stanowić powinien zatem art. 44 § 2 k.k. ( zob. wyrok SA we Wrocławiu z 12.03.2014 r., II AKa 41/14, LEX nr 1451870). W ocenie Sądu należało uznać, że w/w. przedmioty stanowiły przedmioty służące do popełnienia przestępstwa, wobec tego zasadnym było pozbawienie oskarżonego ich własności.

Sąd zobligowany treścią art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec A. M. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt. I wyroku świadczenie pieniężne w wysokości 1000 zł na rzecz (...)w (...). Orzeczenie tego środka było obligatoryjne za przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wysokość zasądzonego świadczenia Sąd ustalił na kwotę 1000,00 zł mając na uwadze przede wszystkim sytuację majątkową oraz życiową oskarżonego.

W związku z wyznaczeniem dla oskarżonego obrońcy z urzędu w osobie adwokata H. W. w pełni uzasadnione było orzeczenie o kosztach przedmiotowej obrony, o czym Sąd orzekł w pkt V wyroku zgodnie § 17 ust. 2 pkt 3 i § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

W pkt VI wyroku Sąd biorąc pod uwagę sytuację życiową i majątkową oskarżonego, zwolnił go od obowiązku uiszczenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) i art. 624 § 1 k.p.k. Tym bardziej, że obecnie oskarżony przebywa w jednostce penitencjarnej.