Uzasadnienie z 4 lutego 2026, sygn. IV U 1251/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 września 2025 r., znak: (...)-(...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. odmówił X. X. prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z funduszu wypadkowego w związku z wypadkiem przy pracy z 25 marca 2025 r.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ rentowy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że X. X. wystąpiła do ZUS z wnioskiem o zasiłek chorobowy za okres po ustaniu ubezpieczenia wypadkowego, tj. od 1 kwietnia 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. w związku ze zdarzeniem, któremu uległa ona 25 maca 2025 r. w trakcie pracy z tytułu zawartej umowy zlecenia w Przedsiębiorstwie (...) we G., NIP (...). Za okres od 25 marca 2025 r. do 31 marca 2025 r. zakład pracy wypłacił X. X. zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego. Kolejno, organ rentowy wskazał, że po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym uznał, że zdarzenie z dnia 25 marca 2025 r. jest wypadkiem podczas świadczenia pracy. Jednakże zleceniodawca w punkcie 5. karty wypadku podał informację, że wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez X. X. przepisów o ochronie życia i zdrowia, spowodowane umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. W konsekwencji, zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2, X. X. nie ma prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2025 r. X. X. odwołała się od ww. decyzji organu rentowego wskazując, iż jest ona niezgodna z rzeczywistością.

Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczona wskazała, że wypadek, któremu uległa miał miejsce w dniu 25 marca 2025 r. w trakcie pracy z tytułu zawartej umowy zlecenia z (...) we G.. Po zdarzeniu poinformowała ona zleceniodawcę, że do wypadku przyczyniły się rękawiczki robocze, w których pracowała, albowiem były one za duże i niedopasowane, a innych nie było w magazynie, co zostało zlekceważone. Zbyt duże rękawice ograniczyły zręczność i zahaczyły o ruchomą cześć maszyny, co nie zostało uwzględnione w karcie wypadku. Ubezpieczona podała, że wobec powyższego nie jest prawdą, aby przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez nią przepisów o ochronie życia i zdrowia, spowodowane umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Nawet jeśli miały miejsce z jej strony jakakolwiek nieuwaga, niefortunny odruch ciała czy nieuważny gest, to nie spowodowałoby to urazu, gdyby nie za duża rękawica. W konsekwencji, ubezpieczona wskazała, że domaga się zmiany decyzji organu rentowego, która jest dla niej krzywdząca, niesprawiedliwa i niezgodna z prawem.

W piśmie z dnia 3 listopada 2025 r., stanowiącym odpowiedź na odwołanie, organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

Uzasadniając odpowiedź na odwołanie organ rentowy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dalszym toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona X. X. w okresie od 17 marca 2025 r. do 31 marca 2025 r. pozostawała zatrudniona w oparciu o umowę zlecenie w Przedsiębiorstwie (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą we G., z którego to tytułu podlegała pod ubezpieczenie wypadkowe.

Dowód: zaświadczenie płatnika składek z 13.05.2025 r. – akta organu rentowego;

wiosek o poświadczenie ubezpieczenia wypadkowego z 19.05.2025 r. – akta organu rentowego.

W związku z zawartą z Przedsiębiorstwem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą we G. umową zlecenia ubezpieczona wykonywała prace produkcyjne, obsługując maszyny do żłobkowania, które służyły do plastycznej obróbki blach. Praca ubezpieczonej na żłobiarce była pracą monotonną i polegała na tym, że trzymaną po obydwu stronach rurę z blachy miała ona wkładać w obszar roboczy maszyny, tj. tzw. kamienie, naciskając nogą pedał wprowadzający przedmiotowe kamienie w ruch.

Ubezpieczona, podobnie jak inne osoby obsługujące żłobiarki, miała obowiązek noszenia w trakcie pracy rękawic ochronnych zapobiegających przecięciom.

Dowód: zeznania świadka U. O., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 35 oraz e-protokół rozprawy, k. 37;

przesłuchanie ubezpieczonej X. X., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 35v-36 oraz e-protokół rozprawy, k. 37.

Przed przystąpieniem do wykonywania ww. umowy zlecenia ubezpieczona przeszła szkolenie BHP, gdzie poruszona została kwestia bezpiecznej obsługi maszyn. Ponadto, ubezpieczonej przeprowadzono krótkie szkolenie stanowiskowe z obsługi maszyny do żłobkowania. Zapoznała się ona również z pisemną instrukcją obsługi tej maszyny, która była dostępna na każdym stanowisku pracy. Ponadto, każda żłobiarka posiadała znaki zakazujące wkładania rąk w obszar roboczy maszyny, czyli tzw. kamienie.

Dowód: instrukcja stanowiskowa BHB bezpiecznej obsługi żłobiarki o napędzie elektrycznym, k. 43-45;

karta szkolenia wstępnego w dziedzinie BHP, k. 46;

oświadczenie ubezpieczonej o zapoznaniu się z ryzkiem zawodowym, k. 47;

zeznania świadka U. O., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 35 oraz e-protokół rozprawy, k. 37;

przesłuchanie ubezpieczonej X. X., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 35v-36 oraz e-protokół rozprawy, k. 37.

W dniu 25 marca 2025 r. ubezpieczona pracowała na stanowisku żłobkowania (nr 184). Ubezpieczona miała na sobie odzież roboczą w postaci koszulki, koszuli i materiałowych rękawic ochronnych z elementami powlekanymi skórą. Rękawice, które miała na sobie ubezpieczona były na nią za duże o około 2 rozmiary, co zgłaszała ona osobie wydającej odzież roboczą. Osoba ta wskazała jednak ubezpieczonej, że nie dysponuje rękawicami w innym rozmiarze. Za duże rękawice przeszkadzały ubezpieczonej w pracy, albowiem zahaczały się one o blachę.

Niedługo po rozpoczęciu pracy, około godz. 6.42 ubezpieczona z uwagi na monotonność pracy rozproszyła się i popatrzyła w bok. Wówczas jej rękawica zahaczyła o blachę, zaś jej lewa ręka została wciągnięta w obszar roboczy żłobiarki, tzw. kamienie. Ubezpieczona poczuła ból i natychmiast wyłączyła maszynę.

Bezpośrednio po ww. zdarzeniu, ubezpieczona zgłosiła Z. P., mistrzowi produkcji ogólnej, ż doznała wypadku przy pracy, zaś jedna z pracownic zabandażowała jej palec. Następnie ubezpieczona została zawieziona na (...) przez innego pracownika – E. X.. W szpitalu rozpoznano u ubezpieczonej ranę szarpaną kciuka lewej ręki ze zmiażdżeniem. Ubezpieczonej opatrzono ranę, podano środki przeciwbólowe, dokonano prześwietlenia palca, założono szwy oraz zaaplikowano zastrzyk antytężcowy. Ubezpieczona otrzymała również zwolnienie lekarskie na okres od 25 marca 2025 r. do 3 kwietnia 2025 r.

Przystępując w dniu 25 marca 2025 r. do pracy ubezpieczona była wypoczęta, nie była pod wpływem alkoholu bądź środków odurzających lub substancji psychotropowych.

Dowód: karta wypadku (...) – akta organu rentowego;

wyjaśnienia poszkodowanego – akta organu rentowego;

notatka ze zdarzenia na produkcji z dn. 25.03.2025 r. – akta organu rentowego;

dokumentacja zdjęciowa – akta organu rentowego;

zeznania świadka E. X., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 35 oraz e-protokół rozprawy, k. 37;

zeznania świadka U. O., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 34v oraz e-protokół rozprawy, k. 37;

przesłuchanie ubezpieczonej X. X., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 35v-36 oraz e-protokół rozprawy, k. 37.

Postępowanie powypadkowe dotyczące ww. zdarzenia z dnia 25 marca 2025 r. przeprowadził współpracujący w zakresie czynności służby BHP z Przedsiębiorstwem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą we G. U. O., który w karcie wypadku stwierdził, że przedmiotowe zdarzenie jest wypadkiem przy pracy. Jednocześnie, kiedy U. O. wypełniał szablon karty wypadku w punkcie 5. pod zapisem „stwierdzono, że wyłączoną przyczyną wypadku było udowodnione naruszanie przez poszkodowanego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rżącego niedbalstwa”, którego to zapisu nie mógł edytować, wskazał stwierdzoną przez siebie przyczynę wypadku, a mianowicie, że przyczyną wypadku była „nieuwaga pracownika podczas wykonywania operacji żłobkowania; na skutek braku koncentracji i nieuwagi rękawiczka wraz z palcem-kciukiem została wciągnięta między kamienie urządzenia produkcyjnego – żłobiarki”. Jego intencją nie było wskazanie, że wypadek został spowodowany przez ubezpieczoną umyślnie bądź na skutek rażącego niedbalstwa, albowiem nie stwierdził on takich okoliczności.

Dowód: karta wypadku (...) – akta organu rentowego;

zeznania świadka U. O., skrócony protokół rozprawy z dn. 17.12.2025 r., k. 34v oraz e-protokół rozprawy, k. 37.

Zdarzenie z udziałem ubezpieczonej z dnia 25 marca 2025 r. zostało uznane przez organ rentowy za wypadek przy pracy.

Dowód: odpis postępowania wyjaśniającego nr (...) – akta organu rentowego.

Na skutek ww. wypadku przy pracy ubezpieczona pozostawała niezdolna do pracy w okresie od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r.

Za okres od 25 marca 2025 r. do 31 marca 2025 r. płatnik składek wypłacił ubezpieczonej zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego, zaś co do okresu od 1 kwietnia 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. ubezpieczona wystąpiła do organu rentowego o wypłatę zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia wypadkowego w związku z niezdolnością do pracy z powodu wypadku przy pracy.

Bezsporne, a nadto dowód: wnioski o zasiłek chorobowy z dn. 9.04.2025 r., 16.04.2025 r., 29.04.2025 r., 23.05.2025 r., 20.06.2025 r. – akta organu rentowego;

zaświadczenie płatnika składek z 13.05.2025 r. – akta organu rentowego.

Decyzją z dnia 26 września 2025 r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. odmówił X. X. prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z funduszu wypadkowego w związku z wypadkiem przy pracy z 25 marca 2025 r.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ rentowy wskazał, że po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym uznał, że zdarzenia z dnia 25 marca 2025 r. jest wypadkiem podczas świadczenia pracy. Jednakże zleceniodawca w punkcie 5. karty wypadku podał informację, że wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez X. X. przepisów o ochronie życia i zdrowia, spowodowane umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. W konsekwencji, zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2, X. X. nie ma prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r.

Dowód: decyzja (...) w E. z dnia 26 września 2025 r., znak: (...).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Ustalając stan faktyczny Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz dołączonych do nich aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Sąd oparł także swoje ustalenia na dowodzie z zeznań świadków E. X. i U. O., a także z przesłuchania odwołującej się X. X.. W tym miejscu należy wskazać, że zarówno dowód z przesłuchania ww. świadków, jak i dowód z przesłuchania odwołującej się, Sąd ocenił jako wiarygodny. Należy bowiem podkreślić, że zeznania te były spójne, logiczne, ale przede wszystkim wzajemnie korespondowały ze sobą oraz z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jednocześnie, zaznaczenia wymaga fakt, iż zeznania świadka U. O. miały dla Sądu istotne znaczenie odnośnie do ustalenia, czy w istocie intencją płatnika składek – jak to bezrefleksyjnie wskazał organ rentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - było stwierdzenie w karcie wypadku, że wyłączoną przyczyną wypadku z dnia 25 marca 2025 r. było udowodnione naruszanie przez ubezpieczoną przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez nią umyślnie lub wskutek rżącego niedbalstwa. Świadek U. O., który przeprowadził postępowanie powypadkowe i sporządził kartę wypadku zeznał, że z uwagi na to, iż nie mógł edytować tego zapisu w szablonie karty wypadku, pod tym stwierdzaniem wskazał faktycznie ustaloną przez siebie przyczynę wypadku, a mianowicie, że przyczyną wypadku była „nieuwaga pracownika podczas wykonywania operacji żłobkowania; na skutek braku koncentracji i nieuwagi rękawiczka wraz z palcem-kciukiem została wciągnięta między kamienie urządzenia produkcyjnego – żłobiarki”. W sposób stanowczy świadek zeznał przy tym, że jego intencją nie było wskazanie, że wypadek został spowodowany przez ubezpieczoną umyślnie bądź na skutek rażącego niedbalstwa, albowiem nie stwierdził on takich okoliczności.

W niniejszej sprawie ubezpieczona domagała się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. z dnia 26 września 2025 r., znak: (...), którą organ rentowy odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z funduszu wypadkowego w związku z wypadkiem przy pracy z 25 marca 2025 r. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 1732, 2140, 2476, z 2023 r. 641; dalej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, 1079, 1115 i 1265; dalej jako ustawa systemowa). Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Dalej, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2189; dalej jako ustawa wypadkowa), z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje zasiłek chorobowy dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. W myśl art. 7 ustawy wypadkowej, przy ustalaniu prawa do ww. świadczeń, podstawy wymiaru i ich wysokości, a także przy ich wypłacie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Jak natomiast stanowi art. 9 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje w wysokości 100% podstawy wymiaru, zaś podstawę wymiaru zasiłku stanowi kwota będąca podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe.

Okoliczność, że przedmiotowe zdarzenie z dnia 25 marca 2025 r. miało charakter wypadku przy pracy była w niniejszej sprawie bezsporna.

Spornym było natomiast, czy wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez ubezpieczoną przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, a zatem czy zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki wyłączające prawo do świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego, przewidziane w art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej.

Zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej, świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Wskazać zatem należy, że wina ubezpieczonego w postaci umyślności lub rażącego niedbalstwa jest jednym z warunków pozbawienia ubezpieczonego prawa do świadczeń z mocy tego przepisu. Drugim warunkiem jest brak innej przyczyny wypadku poza zawinionym zachowaniem ubezpieczonego.

Pojęcia „umyślności” i „rażącego niedbalstwa” wskazane w art. 21 ustawy wypadkowej nie zostały zdefiniowane w ustawie. Prawo ubezpieczeń społecznych nie wykreowało własnego pojęcia winy. Nie definiuje ono też takich pojęć jak umyślność, lekkomyślność, niedbalstwo. W związku z tym dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia umyślności i rażącego niedbalstwa należy się odwołać do terminologii prawa karnego.

Według art. 9 § 1 kodeksu karnego czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. W myśl art. 9 § 2 k.k. czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Zauważyć należy, iż różnica między umyślnością i nieumyślnością wynika z istnienia lub braku istnienia zamiaru sprawcy popełnienia czynu zabronionego. W pojęciu winy umyślnej zawarty jest zawsze zamiar popełnienia czynu, a więc element świadomości sprawcy, a ponadto element jego woli skierowanej na popełnienie tego czynu („chce popełnić ”) lub chociażby godzenia się na jego popełnienie - przy jednoczesnym przewidywaniu możliwości tego popełnienia. Istota nieumyślności polega natomiast na braku zamiaru popełnienia czynu, lecz mimo to na jego popełnieniu wskutek niezachowania należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się w sposób zgodny, że rażące niedbalstwo jest zachowaniem graniczącym z umyślnością, a zarazem takim, które daje podstawę do „szczególnie negatywnej oceny postępowania” danej osoby. Zgodnie z ugruntowanym na gruncie prawa pracy orzecznictwem, przez działanie z rażącym niedbalstwem należy rozumieć między innymi sytuacje, w których poszkodowany pracownik zdaje sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa, gdyż zwykle ono występuje w danych okolicznościach faktycznych, tak, że każdy człowiek o przeciętnej przezorności ocenia je jako ewidentne - a mimo to, z naruszeniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, naraża się na to niebezpieczeństwo, ignorując następstwa własnego zachowania się (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1999 r. II UKN 221/99 (OSNAPiUS 2001/6 poz. 205). Należy przy tym podkreślić, że rażącego „niedbalstwa” nie można utożsamiać ze zwykłym zaniedbaniem, nieudolnością, brakiem operatywności, nieskutecznością, działaniem wbrew oczekiwaniom pracodawcy czy nieosiąganiem zamierzonych rezultatów (wyrok SN z 23.02.2017 r., I PK 81/16, LEX nr 2252217).

Wszystkie te przesłanki: wyłączność przyczyny, umyślne lub rażące niedbalstwo w naruszeniu przez ubezpieczonego podanych wyżej przepisów muszą być spełnione łącznie, aby można było zastosować art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej.

Podkreślić należy, iż winę umyślną lub rażące niedbalstwo pracownika poszkodowanego w wypadku przy pracy należy udowodnić, bowiem samo wykazanie nieprzestrzegania przepisów bhp jest niewystarczające (zob. wyrok SN z 23.11.2004 r., II UK 30/04).

Ciężar dowodu w wykazaniu tych przesłanek spoczywał na organie rentowym jako podmiocie wywodzącym skutki ze swoich twierdzeń (art. 6 k.c.). Oznacza to, że nie jest wystarczające udowodnienie przez organ rentowy, iż ubezpieczony zaniedbał przepisy dotyczące ochrony życia i zdrowia. Organ rentowy powinien był ponadto udowodnić, że zaniedbanie to miało charakter rażący lub nastąpiło umyślnie oraz że takie zachowanie ubezpieczonego było wyłączną przyczyną wypadku.

Przy braku udowodnienia łącznego wystąpienia tych elementów ubezpieczony nie może być pozbawiony świadczeń przewidzianych ustawą wypadkową (wyrok SN z dnia 5 maja 1998 r., II UKN 29/98, OSNAPiUS 1999/8/288).

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak było podstaw do uznania, że do zdarzenia wypadkowego z udziałem ubezpieczonej doszło z jej wyłącznej winy umyślnej lub na skutek rażącego niedbalstwa. W toku sprawy nie ustalono ponadto, aby odwołująca się nie przestrzegała w trakcie pracy przepisów bhp i aby było to wyłączną przyczyna wypadku.

Jak wynikało z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w dniu 25 marca 2025 r. ubezpieczona pracowała na stanowisku żłobkowania (nr 184). Ubezpieczona miała na sobie odzież roboczą w postaci koszulki, koszuli i materiałowych rękawic ochronnych z elementami powlekanymi skórą. Rękawice, które miała na sobie ubezpieczona były na nią za duże o około 2 rozmiary, co zgłaszała ona osobie wydającej odzież roboczą. Osoba ta wskazała jednak ubezpieczonej, że nie dysponuje rękawicami w innym rozmiarze. Za duże rękawice przeszkadzały ubezpieczonej w pracy, albowiem zahaczały się one o blachę. Niedługo po rozpoczęciu pracy, około godz. 6.42 ubezpieczona z uwagi na monotonność pracy rozproszyła się i popatrzyła w bok. Wówczas jej rękawica zahaczyła o blachę, zaś jej lewa ręka została wciągnięta w obszar roboczy żłobiarki, tzw. kamienie. Ubezpieczona poczuła ból i natychmiast wyłączyła maszynę. Na skutek wspomnianego zdarzenia, rozpoznano u ubezpieczonej ranę szarpaną kciuka lewej ręki ze zmiażdżeniem.

Zdaniem Sąd nie sposób przyjąć, aby do opisanej wyżej sytuacji doszło na skutek winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa ubezpieczonej. Należy zauważyć, że aby przyjąć winę umyślną ubezpieczonej trzeba by było ustalić, że musiała ona chcieć osiągnąć określony skutek w postaci wypadku lub ewentualnie przewidując jego możliwość godzić się na to. Przyjmując, że ubezpieczona działała umyślnie należałoby zatem założyć, że celowo włożyła ona rękę między tzw. kamienie, czego nie ustaliła komisja powypadkowa oraz Sąd w trakcie niniejszego postępowania. Podobnie nie można było uznać zachowania ubezpieczonej jako rażącego niedbalstwa, albowiem ubezpieczona musiałaby sobie zdawać sprawę z grożącego jej niebezpieczeństwa, gdyż zwykle ono występuje w danych okolicznościach faktycznych, tak, że każdy człowiek o przeciętnej przezorności ocenia je jako ewidentne - a mimo to, z naruszeniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, naraża się na to niebezpieczeństwo, ignorując następstwa własnego zachowania się. Jak natomiast zeznała sama ubezpieczona, niedługo po rozpoczęciu pracy, około godz. 6.42 z uwagi na monotonność pracy rozproszyła się i popatrzyła w bok. Wówczas jej rękawica zahaczyła o blachę, zaś jej lewa ręka została wciągnięta w obszar roboczy żłobiarki, tzw. kamienie. Tym samym, do wypadku doszło na skutek chwilowej nieuwagi ubezpieczonej i za dużych rękawic ochronnych, które niefortunnie akurat w tamtym momencie zahaczyły o blachę. Sąd nie ustalił przy tym, aby w trakcie ww. zdarzenia ubezpieczona nie przestrzegała unormowań bhp, zaś na marginesie zaznaczyć trzeba, że również organ rentowy nie wskazał konkretnych regulacji wynikających z przepisów dot. bhp, które miałaby ona swoim zachowaniem naruszyć.

W związku z powyższym Sąd uznał, że nie można było przypisać odwołującej się wyłącznej i umyślnej winy w spowodowaniu zdarzenia wypadkowego bądź rażącego niedbalstwa. W konsekwencji, ubezpieczonej przysługiwało świadczenie z ubezpieczenia wypadkowego w postaci zasiłku chorobowego za sporny okres.

Jednocześnie, na marginesie podkreślenia wymaga fakt, że organ rentowy przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał możliwość innej i zarazem prawidłowej oceny przedmiotowego zdarzenia na skutek samodzielnej analizy karty wypadkowej, tym bardziej, że okoliczności towarzyszące wypadkowi przy pracy ubezpieczonej nie były skomplikowane. Organ rentowy natomiast zaniechał dokonania własnej oceny tego zdarzenia powołując się bezrefleksyjnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ustalenia płatnika składek w karcie wypadku w punkcie 5., które to ustalenia organ rentowy zinterpretował w całkowicie nieprawidłowy sposób i w oderwaniu od intencji płatnika składek i osoby sporządzającej przedmiotową kartę. Takie działanie organu rentowego nie zasługuje na aprobatę.

Wobec powyższego, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję (...) w E. z dnia 26 września 2025 r., znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującej się X. X. prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 25 marca 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z funduszu wypadkowego w związku z wypadkiem przy pracy z 25 marca 2025 r.

Zgodnie natomiast z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków), zaś w świetle art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Jednocześnie, w świetle art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w zakresie prowadzonej działalności określonej w ustawie Zakład nie ponosi opłat skarbowych i sądowych. W konsekwencji powyższego, w niniejszej sprawie nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd obciążył zatem Skarb Państwa w punkcie II. sentencji wyroku.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w wyroku.