Wyrok z 4 lutego 2026, sygn. I C 741/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Grzegorz Wąsik

Protokolant: Patrycja Jelonkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 roku w F. na rozprawie

sprawy z powództwa P. W.

przeciwko (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

1.

zasądza od (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz P. W. kwotę 2.926,67 zł (dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia sześć złotych 67/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 marca 2024roku do dnia zapłaty;

2.

zasądza od (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz P. W. kwotę 1517 zł (jeden tysiąc pięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

3.

nakazać pobrać od (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 230 zł (dwieście trzydzieści złotych) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych w sprawie przez Skarb Państwa.

Sędzia Grzegorz Wąsik

Sygn. akt I C 741/24 upr.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 14 czerwca 2024 roku (data nadania – k. 42) G. A., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 8), wniósł o zasądzenie od (...) Zakładu (...) spółki akcyjnej z siedzibą w A. na swoją rzecz kwoty 2.926,27 złotych tytułem odszkodowania za szkodę z dnia 10 stycznia 2024 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 marca 2024 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż na skutek zdarzenia z dnia 10 stycznia 2024 roku uszkodzeniu uległ pojazd marki Z. (...) o nr rej. (...), należący do P. B. (3). Sprawca zdarzenia był ubezpieczony u pozwanej. Podniósł, że poszkodowana była zmuszona do zawarcia umowy najmu w dniu kolizji, bowiem pojazd nie nadawał się do dalszej jazdy. Wskazał, że od dnia zgłoszenia szkody do ubezpieczyciela zostało wysłane wiele wiadomości z informacją o wynajęciu pojazdu zastępczego z prośbą o zaakceptowanie stawki lub organizację pojazdu zastępczego od ubezpieczyciela. Powód wskazał, że po zakończeniu czynności wystawił fakturę proforma, następnie w dniu 8 marca 2024 roku wystawił fakturę na kwotę 6.764,27 złotych, która stanowi iloczyn ilości 24 dni najmu i stawki dobowej w kwocie 280 złotych. Wskazał, że pozwana w toku postępowania likwidacyjnego wypłaciła kwotę 3.837 złotych za 24 dni najmu po stawce 159,90 złotych. Podniósł, że ubezpieczyciel bezpodstawnie zaniżył kwotę z tytułu najmu pojazdu zastępczego, ograniczając wysokość stawki dobowej mimo tego, że nie zapewnił pojazdu zastępczego, albowiem wskazana przez niego wypożyczalnia nie miała pojazdu o takiej samej klasie, co uszkodzony, był na bieżąco informowany o zastosowanej stawce dobowej, oferta powoda obejmowała brak udziału własnego w ewentualnej szkodzie, poszkodowana była gotowa wynająć pojazd od ubezpieczyciela oraz, że stawka zastosowana przez powoda jest stawką rynkową. Dodatkowo wskazał, że w dniu 6 lutego 2024 roku doszło do cesji roszczenia pomiędzy poszkodowaną a powodem, zaś w dniu 25 marca 2024 roku zostało wysłane do ubezpieczyciela wezwanie do zapłaty, mające na celu ugodowe zakończenie sporu (pozew – k. 3-7).

W odpowiedzi na pozew, (...) Zakład (...) spółka akcyjna z siedzibą w A., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 55), wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwana przyznała odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 10 stycznia 2024 roku. Wskazała, że koszty wynajęcia pojazdu zostały zrefundowane do 24 dni po stawce 130 złotych netto za dobę. Podniosła, że koszty najmu żądane przez powoda są zawyżone. Wskazała, że szkoda została zgłoszona telefonicznie w dniu 12 stycznia 2024 roku, a osoba zgłaszająca szkodę wskazała, że bezpośrednio poszkodowani są zainteresowani najmem pojazdu zastępczego. Zdaniem pozwanej poszkodowana przyczyniła się do zwiększenia rozmiaru szkody, bowiem zawarła umowę najmu pojazdu zastępczego, nie czekając na informacje z kontaktu z ubezpieczycielem, faktycznym zgłoszeniem szkody i pozyskaniem informacji o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego oraz jego warunkach. Dodatkowo podniosła, że stawka zastosowana przez powoda jest zawyżona w stosunku do obowiązujących stawek u pozwanej. Zaznaczyła, że powód nie wykazał, że przyjęte przez niego wyższe, niż ogólnie przyjęte stawki najmu są odpowiednie ze względu na szczególną sytuację danego przypadku i brak możliwości wynajęcia pojazdu przez poszkodowanego w ramach normalnej taryfy. Dodatkowo pozwana zakwestionowała fakturę przedłożoną przez powoda, wskazując, że nie stanowi ona wiarygodnego dowodu wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego (odpowiedź na pozew – k. 52-54).

Na rozprawie w dniu 14 maja 2025 roku pozwana podniosła zarzut braku legitymacji czynnej procesowej po stronie powodowej (protokół rozprawy – k. 86).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 stycznia 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki Z. (...) o nr rej. (...), należący do P. B. (1). Kierującym podczas zdarzenia był jej syn – V. B. (okoliczności bezsporne).

Sprawca wypadku poruszał się pojazdem posiadającym ważne ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte z (...) Zakładem (...) spółką akcyjną z siedzibą w A.. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 12 stycznia 2024 roku przez męża poszkodowanej – G. B. i zarejestrowana pod numerem (...). Likwidacją szkody zajmował się mąż poszkodowanej. Podczas zgłoszenia szkody zostało zaproponowane auto zastępcze. Wtedy G. B. upewnił się, że najem będzie darmowy i został poinformowany, że ktoś zgłosi się z wypożyczalni w tej sprawie (okoliczności bezsporne, akta szkody na płycie CD – k. 61, zeznania świadka P. B. (1) – k. 72v.-73, zeznania świadka G. B. – k. 85-85v.).

W dniu 12 stycznia 2024 roku została zawarta umowa najmu pojazdu zastępczego na nazwisko P. B. (1) z G. A., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K.. Przedmiotem najmu był pojazd marki W. (...) o nr rej. (...), na okres od dnia 12 stycznia 2024 roku do dnia 26 stycznia 2024 roku, za stawkę dobową w wysokości 280 złotych. Samochód zastępczy był niezbędny dla V. B., gdyż pracuje w T. jako kierowca i samochód jest mu potrzebny. W dacie zdarzenia pojazd uszkodzony służył mu do celów prywatnych. Umowa najmu podpisana została przez męża P. B. (2) (umowa najmu samochodu – k. 21-21v., zeznania świadka P. B. (1) – k. 72v.-73, k. 84v.-85, zeznania świadka G. B. – k. 85-85v., zeznania świadka V. B. – k. 85v.-86).

W tym samym dniu K. H. – pracownik Wypożyczalni (...) z siedzibą w K. poinformowała ubezpieczyciela, iż poszkodowana korzysta z pojazdu zastępczego i zwróciła się – w przypadku posiadania tańszej opcji najmu ze strony ubezpieczyciela – o kontakt celem podmiany auta (wiadomość mailowa – k. 23).

W dniu 19 stycznia 2024 roku K. H. poinformowała ubezpieczyciela, że w dniu 17 stycznia 2024 roku kontaktowano się z ubezpieczycielem celem organizacji pojazdu zastępczego pojazdu segmentu D z hakiem holowniczym, jednak wypożyczalnia 99 (...) nie była w stanie zorganizować pojazdu zastępczego z hakiem holowniczym. W związku z tym zwróciła się o akceptację stawki 280 złotych za dobę najmu. W dniu 24 stycznia 2024 roku K. H. ponowiła powyższą wiadomość (wiadomość mailowa – k. 24, k. 25).

Następnie, w dniu 26 stycznia 2024 roku została zawarta kolejna umowa najmu tego samego samochodu, za tożsamą stawkę na okres od dnia 26 stycznia 2024 roku do dnia 9 lutego 2024 roku. Najem został zakończony w dniu 5 lutego 2024 roku, a zatem łącznie pojazd zastępczy wynajmowany był przez 24 dni. Ta umowa również została podpisana przez G. B. (umowa najmu samochodu – k. 22-22v., chronologia – k. 34-35, zeznania świadka P. B. (1) – k. 84v.-85, zeznania świadka G. B. – k. 85-85v.).

W dniu 6 lutego 2024 roku G. A., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K. wystawił P. B. (1) fakturę proforma na łączną kwotę 6.764,21 złotych brutto, obejmującą kwoty: 6.719,93 złotych brutto za wynajem pojazdu, 22,14 złotych brutto za podstawienie pojazdu oraz 22,14 złotych brutto za odbiór pojazdu (faktura (...) – k. 14).

W tym samym dniu została zawarta z G. A., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K. umowa cesji przedmiotowej wierzytelności, która również została podpisana przez G. B. (umowa cesji wierzytelności – k. 16-16v., zeznania świadka P. B. (1) – k. 84v.-85, zeznania świadka G. B. – k. 85-85v.).

W tym samym dniu K. H. przesłała dokumenty dotyczące najmu pojazdu zastępczego do ubezpieczyciela celem akceptacji zakresu świadczonych usług (wiadomość mailowa – k. 27).

Decyzją z dnia 12 lutego 2024 roku ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 2.730 złotych, uznając za zasadny okres najmu przez 21 dni, za stawkę dobową w kwocie 130 złotych netto (decyzja – k. 17).

W dniu 13 lutego 2024 roku K. H. z uwagi na pomyłkę ponownie wysłała ubezpieczycielowi dokumenty dotyczące najmu pojazdu zastępczego (wiadomość mailowa – k. 28).

Decyzją z dnia 21 lutego 2024 roku ubezpieczyciel przyznał dopłatę do odszkodowania w kwocie 390 złotych (decyzja – k. 18).

Decyzją z dnia 4 marca 2024 roku ubezpieczyciel przyznał dopłatę do odszkodowania w wysokości 717,60 złotych, uznając okres najmu za zasadny w całości, tj. przez 24 dni. Łącznie ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 3.837,60 złotych brutto (decyzja – k. 57-57v.).

W dniu 8 marca 2024 roku G. A., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K. wystawił P. B. (1) fakturę proforma na łączną kwotę 6.764,27 złotych brutto, obejmującą kwoty: 6.719,99 złotych brutto za wynajem pojazdu, 22,14 złotych brutto za podstawienie pojazdu oraz 22,14 złotych brutto za odbiór pojazdu (faktura (...) – k. 15).

Pismem z dnia 25 marca 2024 roku G. A., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K. wezwał ubezpieczyciela do zapłaty kwoty 2.926,67 złotych – w terminie 14 dni od otrzymania wezwania – pod rygorem naliczania odsetek oraz skierowania sprawy do Sądu (wezwanie do zapłaty – k. 13).

Decyzją z dnia 26 marca 2024 roku ubezpieczyciel podtrzymał swoje stanowisko (decyzja – k. 20).

Pismem z dnia 19 kwietnia 2024 roku G. A., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wezwał ubezpieczyciela do zapłaty kwoty 2.926,67 złotych – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania (wezwanie do zapłaty – k. 12).

Pojazd uszkodzony klasyfikowany jest jako segment D o nadwoziu sedan. Stawki podstawowe z pełnym ubezpieczeniem OC i częściowym ubezpieczeniem AC for rent wahają się w granicach od 184 złotych do 290 złotych (opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. O. – k. 91-94).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci powołanych wyżej dokumentów prywatnych, jak również częściowo na podstawie zeznań świadków P. B. (1), G. B. i V. B.. Prawdziwość i wiarygodność złożonych dokumentów nie nasuwała wątpliwości Sądu ani nie była kwestionowana przez żadną ze stron procesu.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków w zakresie okoliczności i konieczności najmu pojazdu zastępczego. Sąd dał wiarę zeznaniom P. B. (1) i G. B. w zakresie zawartej umowy najmu pojazdu zastępczego z powodem, a także umowy cesji wierzytelności, w szczególności w zakresie podpisania tychże umów przez męża poszkodowanej – G. B..

W celu ustalenia rynkowej stawki dziennej (minimalnej i maksymalnej) najmu pojazdu zastępczego odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego, zgodnego z wymogami poszkodowanego oraz na warunkach przez niego zaakceptowanych obowiązującej na terenie województwa (...) w okresie objętym niniejszym pozwem, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. O.. Biegły wskazał, iż pojazd uszkodzony klasyfikowany jest jako segment D o nadwoziu sedan. Stawki podstawowe z pełnym ubezpieczeniem OC i częściowym ubezpieczeniem AC for rent wahają się w granicach od 184 złotych do 290 złotych. W ocenie Sądu opinia biegłego jest jasna, spójna, rzetelna i logiczna. Strony nie zgłaszały zarzutów do opinii. Strona pozwana wskazała jednak, że poszkodowana miała możliwość wynajęcia pojazdu za stawkę znacznie niższą, niż stawka powoda.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie okazało się zasadne w całości.

Stosownie do przepisu art. 415 kc, kto z winy swej wyrządził drugiej osobie szkodę obowiązany jest do jej naprawienia. Z kolei zaś w myśl art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2). Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4).

Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została również w przepisach szczególnych, tj. ustawie z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity – Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm.).

Zgodnie z art. 34 powołanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W myśl przytoczonego przepisu odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń ma charakter pochodny do odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem. Powstaje wówczas, gdy istnieje odpowiedzialność posiadacza pojazdu lub kierującego na podstawie przepisów prawa cywilnego.

W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności strona pozwana podniosła zarzut braku legitymacji czynnej procesowej po stronie powodowej z uwagi na fakt, że umowa najmu pojazdu zastępczego oraz cesji wierzytelności nie została podpisana przez P. B. (1) – właścicielkę przedmiotowego uszkodzonego pojazdu.

Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. przelew wierzytelności dochodzi do skutku w drodze umowy między dotychczasowym wierzycielem, a nabywcą wierzytelności bez potrzeby uzyskania zgody dłużnika, a nawet bez potrzeby zawiadomienia dłużnika o przelewie. Skutek przelewu polega na tym, że zmieniają się jedynie osoby stosunku zobowiązaniowego, a poza tym pozostaje on taki sam, jaki istniał przed dokonaniem przelewu. Wskutek cesji wierzytelność przechodzi na nabywcę i to on (cesjonariusz) staje się wierzycielem, a zbywca (cedent) być nim przestaje. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 kodeksu cywilnego). Przelew wierzytelności oznacza więc przeniesienie wierzytelności oznaczonej co do tożsamości. Dla skuteczności takiej transakcji konieczne jest zatem precyzyjne oznaczenie przenoszonej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło.

Istotnie, w trakcie zeznań składanych przez P. B. (1) potwierdziła ona, że nie podpisywała umów najmu pojazdu zastępczego oraz umowy cesji wierzytelności. Podała, że umowy te zostały podpisane przez jej męża, ponieważ on zajmował się likwidacją przedmiotowej szkody. Powyższe potwierdził w swych zeznaniach również G. B.. W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw do stwierdzenia, że umowy te nie są ważne, albowiem podpis męża poszkodowanej został potwierdzony przez samą poszkodowaną i nie zgłaszała ona uwag do rzekomej nieważności przedmiotowych umów, albowiem potwierdziła zarówno fakt korzystania z pojazdu zastępczego na podstawie zawartej umowy najmu oraz późniejszego przelewu przedmiotowej wierzytelności. Z tych też względów Sąd uznał zarzut pozwanej w zakresie braku legitymacji czynnej procesowej po stronie powodowej za chybiony.

W niniejszej sprawie spór dotyczył jedynie zasadnej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego. Okres najmu nie był kwestionowany przez stronę pozwaną, albowiem w toku postępowania likwidacyjnego został uznany za zasadny w całości.

Stosownie do treści art. 361 § 1 kc, pozwany ponosi odpowiedzialność za całą wyrządzoną szkodę majątkową, tj. za normalne następstwa zdarzenia, z którego wynikła szkoda. Szkodę, pozostającą w adekwatnym związku przyczynowym z kolizją drogową może co do zasady stanowić również wydatek na zapewnienie właścicielowi uszkodzonego pojazdu możliwości korzystania z innego środka transportu w postaci usług transportu miejskiego, taksówek czy najmu pojazdu zastępczego. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny
i orzecznictwa uszkodzenie pojazdu i konieczność oddania go do naprawy stanowi szkodę majątkową, w postaci pozbawienia właściciela możliwości korzystania z rzeczy. Utrata możliwości korzystania z przedmiotu stanowi szkodę, która może być wyrażona w pieniądzu, zwłaszcza, gdy istnieje możliwość odpłatnego zaspokojenia uszczerbku, poprzez skorzystanie z cudzej usługi lub najmu cudzego przedmiotu (por. T. Dybowski [w:] (...) prawa cywilnego. Prawo zobowiązań-część ogólna, pod. Red. Z. Radwańskiego, T. III, część I J. 1981, s. 232-233). Nie ulega wątpliwości, że utrata możliwości korzystania
z uszkodzonego pojazdu, a w konsekwencji potrzeba zapewnienia posiadaczowi uszkodzonego pojazdu innej możliwości komunikacji pozostaje w normalnym związku przyczynowym z kolizją drogową, co zostało potwierdzone w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, III CZP 5/11. W treści uzasadnienia tego orzeczenia wyjaśniono, że wydatki na uzyskanie pojazdu zastępczego w okresie remontu uszkodzonego pojazdu albo przez okres niezbędny do nabycia nowego pojazdu, są to wydatki poniesione w następstwie zdarzenia szkodzącego, które by nie powstały bez tego zdarzenia, prowadzące do powypadkowego zmniejszenia majątku poszkodowanego, czyli straty (art. 361 § 2 kc). Szkodę stanowią również konieczne wydatki związane ze zdarzeniem szkodzącym. Przy takim ujęciu, stratą w rozumieniu art. 361 § 2 kc są objęte także te wydatki, które służą ograniczeniu (wyłączeniu) negatywnych następstw majątkowych doznanych przez poszkodowanego w wyniku uszkodzenia pojazdu. Negatywnym następstwem majątkowym jest tu utrata możliwości korzystania z rzeczy, a więc utrata uprawnienia stanowiącego atrybut prawa własności. Oznacza to, że poszkodowany poniósł szkodę rodzącą obowiązek odszkodowawczy pozwanej.

W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu nie było żadnych podstaw do podważenia zasadności najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowaną. Samochód jest w obecnych czasach wykorzystywany powszechnie, zarówno do prowadzenia wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej, jak i w życiu codziennym i nie można uznać go za dobro luksusowe. Niemożność korzystania z pojazdu zawsze powoduje dla jego właściciela znaczne utrudnienia i niedogodności, bez względu na okoliczność, czy prowadzi czy nie działalność gospodarczą. Oczywistym jest, że osoba, która doznała szkody bez swojej winy ma słuszne prawo do tego, aby zminimalizować owe niedogodności przez uzyskanie pojazdu zastępczego. Oznacza to, że poszkodowanemu, który zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego co do zasady przysługiwać będzie roszczenie o zwrot kosztów najmu – chyba, że okaże się, że pojazd zastępczy został najęty pomimo, że poszkodowany w istocie go nie potrzebował. W konsekwencji, najem pojazdu zastępczego w niniejszej sprawie należy uznać za normalną konsekwencję kolizji i mieszczącą się w pojęciu szkody. Powód przedłożył umowę najmu pojazdu zastępczego. W takiej sytuacji to na stronie pozwanej spoczywał ewentualny ciężar dowodu podważenia zasadności zawarcia umowy najmu. Pozwana najmu nie kwestionowała.

Spór w sprawie niniejszej dotyczył jedynie zasadnej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego. Jak wynika z umowy najmu pojazdu zastępczego, stawka dobowa wynosiła 280 złotych. Strona pozwana podnosiła, że poszkodowana miała możliwość najmu pojazdu zastępczego po stawce niższej, dlatego też zweryfikowała stawkę dobową do kwoty 130 złotych.

Wskazać jednak należy, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pracownik strony powodowej, po zawarciu z poszkodowaną umowy najmu pojazdu zastępczego wielokrotnie kontaktował się z ubezpieczycielem celem wskazania, czy akceptuje stawkę wskazaną w umowie najmu, ewentualnie w przypadku braku akceptacji w celu zorganizowania najmu pojazdu zastępczego w tańszej opcji. Pracownik wskazywał również, że zgłosiła się wypożyczalnia współpracująca z pozwaną, jednakże nie posiadała ona pojazdu zastępczego, odpowiadającego pojazdowi uszkodzonemu. Mając na uwadze powyższe brak jest podstaw do uznania, że poszkodowana przyczyniła się do zwiększenia rozmiaru szkody, albowiem w przypadku zaproponowania przez ubezpieczyciela realnej oferty najmu pojazdu zastępczego po niższej stawce, niewątpliwie najem ten zostałby zorganizowany, ówczesny najem zostałby zakończony, zaś poszkodowana wynajęłaby pojazd taniej. Ponadto wskazać również należy, że poszkodowana oraz jej mąż byli przekonani, że wypożyczalnia strony powodowej współpracuje z ubezpieczycielem.

Spór w zakresie zasadnej stawki najmu pojazdu zastępczego Sąd rozstrzygnął na korzyść powoda, opierając się na wnioskach biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. O.. Biegły wskazał, iż pojazd uszkodzony klasyfikowany jest jako segment D o nadwoziu sedan. Stawki podstawowe z pełnym ubezpieczeniem OC i częściowym ubezpieczeniem AC for rent wahają się w granicach od 184 złotych do 290 złotych. Zatem, stawka dobowa najmu zastosowana przez powoda mieści się w granicach stawek rynkowych za dobę najmu pojazdu klasy odpowiadającej klasie pojazdu poszkodowanej. Uzasadniony koszt najmu pojazdu zastępczego 6.764,21 złotych brutto – zgodnie z przedłożoną fakturą. Ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił kwotę 3.837,60 złotych, a zatem do dopłaty pozostaje kwota 2.926,67 złotych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd zasądził od (...) Zakładu (...) spółki akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz G. A. powyższą kwotę, o czym orzekł w punkcie 1. (pierwszym) wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc.

Orzekając o odsetkach Sąd zważył, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 kc (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacja art. 817 kc albo art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. W art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustawodawca zobligował ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania przez niego zawiadomienia o szkodzie. Na wypadek, gdyby we wskazanym wyżej terminie nie było możliwe ustalanie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania, datę wypłaty świadczenia wyznacza termin 14 – dniowy, liczony od momentu, gdy przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.

Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem powoda – od dnia wystawienia faktury, tj. od dnia 8 marca 2024 roku do dnia zapłaty.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w punkcie 2. (drugim) wyroku Sąd oparł na treści art. 98 § 1 k.p.c., i art. 108 § 1 k.p.c. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca sprawę zwraca przeciwnikowi na jego żądanie niezbędne do celowego dochodzenia praw koszty procesu. Na koszty procesu poniesione przez stronę powodową złożyły się: 200 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, 900 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, ustalone w oparciu o §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, a także 400 złotych tytułem wykorzystanej zaliczki – łącznie 1.517 złotych. Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu

W sprawie niniejszej zostały tymczasowo poniesione wydatki przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu, na które złożyło się wynagrodzenie biegłego w kwocie 230 złotych (postanowienie – k. 96). Mając na uwadze, że pozwana przegrała niniejszy proces w całości, Sąd nakazał pobrać od (...) spółki akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu powyższą kwotę tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych w sprawie przez Skarb Państwa, o czym orzekł w punkcie 3. (trzecim) wyroku.

Sędzia Grzegorz Wąsik

ZARZĄDZENIE

/…/

27.02.2026 r. Sędzia Grzegorz Wąsik