Wyrok z 4 lutego 2026, sygn. I C 531/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Judyta (...)

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X.

przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w T.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. kwotę 1 405,04 zł (jeden tysiąc czterysta pięć złotych 4/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.09.2025r. do dnia zapłaty.

II.  Zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. kwotę 287 zł (dwieście osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 531/25

UZASADNIENIE

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. wytoczyła powództwo przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w T. o zapłatę kwoty 1 405,04 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 10 września 2025 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 19 lipca 2025 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ stanowiący własność E. N. samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...), którego użytkownikiem był R. N.. Sprawca szkody objęty był ubezpieczeniem OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. W dniu 5 sierpnia 2025 roku R. N., na podstawie upoważnienia udzielonego mu przez poszkodowaną E. N., zawarł z powódką umowę najmu pojazdu zastępczego z segmentu C (...). Najem odbywał się po stawce dziennej dla segmentu B J. wynoszącej 322 zł brutto (261,79 zł netto) i trwał do 13 sierpnia 2025 roku, tj. 8 dni.

Powódka wskazała, że w dniu 18 sierpnia 2025 roku wystawiła fakturę VAT za najem pojazdu zastępczego na kwotę 2 576,00 zł brutto, z terminem płatności do dnia 1 września 2025 roku. W tym samym dniu powódka zawarła z poszkodowaną, zastąpioną na podstawie stosownego pełnomocnictwa przez ww. R. N., umowę cesji ww. wierzytelności. Wezwanie do zapłaty i kopię ww. faktury powódka doręczyła pozwanemu, który uznał roszczenie co do zasady i decyzją z dnia 9 września 2025 roku przyznał i wypłacił powódce kwotę 1 170,96 złotych. Pozwany dokonał weryfikacji stawki najmu do kwoty 119 zł netto (146,37 zł brutto) za dobę z uwagi na fakt, że poszkodowany miał możliwość skorzystania z pomocy pozwanego przy organizacji pojazdu zastępczego i został poinformowany o uznanych przez pozwanego stawkach za dobę najmu pojazdu zastępczego obowiązujących w wypożyczalniach współpracujących z pozwanym.

Powódka podniosła, że zastosowana przez nią stawka za najem pojazdu klasy (...), mieści się w granicach stawek występujących na rynku lokalnym, na dowód czego przedłożyła opinię biegłego sądowego z listy Sądu Okręgowego w Olsztynie, D. U., sporządzoną 27 lutego 2025 roku na potrzeby sprawy I C 431/24 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Lidzbarku Warmińskim.

Nadto powódka podniosła, że poszkodowany udzielił pełnomocnictwa współpracującemu z powódką R. L. do zorganizowania pojazdu zastępczego od pozwanego i wskazał swoje preferencje, tj. akceptowane przez siebie warunki najmu pojazdu zastępczego. R. L. skontaktował się w tym celu z pozwanym i, powołując się na udzielone mu pełnomocnictwo, złożył zlecenie organizacji najmu pojazdu zastępczego. Do chwili zakończenia umowy najmu pojazdu zastępczego, zawartej przez poszkodowanego z powódką, pozwany ani wypożyczalnia z nim współpracująca nie podjęli jakiegokolwiek kontaktu w celu faktycznego zorganizowania pojazdu zastępczego.

Z uwagi na powyższe, w ocenie powódki, przedstawiona przez pozwanego na etapie postępowania likwidacyjnego ogólna propozycja organizacji pojazdu zastępczego była pozorna i miała na celu jedynie fikcyjne wykazanie możliwości bezkosztowego zorganizowania pojazdu zastępczego w celu wytworzenia stosownej argumentacji na potrzeby analogicznych postępowań sądowych.

Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Pozwany w pierwszej kolejności podniósł zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powódki. Ponadto podkreślił, iż w toku postępowania likwidacyjnego poszkodowany został poinformowany przez pozwanego o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego zorganizowanego przez pozwanego. Nadto został poinformowany, że w przypadku wynajęcia pojazdu zastępczego we własnym zakresie, stawka dobowa zostanie zweryfikowana do stawki obowiązującej w wypożyczalni współpracującej z pozwanym. Z uwagi na powyższe, w ocenie pozwanego, poszkodowany swoim zachowaniem przyczynił się do zwiększenia rozmiaru szkody, a za skutki takiego działania, zgodnie z art. 361 k.c. pozwany odpowiedzialności ponosić nie może.

Z ostrożności procesowej pozwany zakwestionował wysokość dochodzonej przez powoda dobowej stawki najmu, uznając ją za rażąco zawyżoną. Zakwestionował także podjęcie przez poszkodowanego bądź powoda działań zmierzających do minimalizacji szkody i termin naliczania odsetek za opóźnienie.

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, iż sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów o postępowaniu uproszczonym (art. 505 ¹ -505 ¹⁴ k.p.c.). A zatem – zgodnie z treścią art. 505 ⁸ § 4 zd. 1 k.p.c. – uzasadnienie wyroku ograniczono do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

Podstawę roszczenia strony powodowej stanowił przepis art. 805 § 1 i 2 pkt 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie – przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

W przypadku odpowiedzialności ubezpieczyciela z umowy OC (odpowiedzialności cywilnej), jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zastosowanie znajduje dodatkowo przepis art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Stosownie do treści art. 34 ust. 1 i art. 35 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003r., Nr 124, poz. 1152) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.).

Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zaistnienie zdarzenia, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, powstanie szkody oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem i szkodą. W przypadku wystąpienia wymienionych przesłanek naprawienie szkody przez podmiot do tego zobowiązany, powinno polegać na przywróceniu w majątku poszkodowanego stanu rzeczy naruszonego zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może przewyższać jednak wysokości faktycznie poniesionej szkody.

Okoliczności kolizji drogowej zaistniałej w dniu 19 lipca 2025 roku, odpowiedzialność pozwanego towarzystwa ubezpieczeń za szkodę powstałą w wyniku tego zdarzenia w pojeździe H. (...) o nr rej. (...), a także zasadność najmu przez poszkodowanego pojazdu zastępczego i okres najmu, pozostawały poza sporem. Spór koncentrował się na ustaleniu, czy poszkodowany miał obowiązek nająć pojazd zastępczy od firmy współpracującej z pozwanym, oferującej akceptowaną przez ubezpieczyciela stawkę dobową najmu pojazdu oraz na ustaleniu, czy dochodzona przez powódkę dobowa stawka najmu została zawyżona w stosunku do stawek rynkowych.

W uchwale z dnia 17 listopada 2011r. (III CZP 5/11 OSNC 2012, Nr 3, poz. 28) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. W uzasadnieniu uchwały wskazano również, że nie wszystkie wydatki, pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Sąd Najwyższy zauważył, iż nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych. Za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być – co do zasady – uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Stanowisko to Sąd Rejonowy w całości podziela.

W kwestii podważanej przez pozwanego stawki za najem ponad kwotę 119 złotych netto (146,37 złotych brutto) za dobę należy zaaprobować pogląd, że poszkodowany co do zasady ma możliwość wyboru dowolnej oferty spośród takich, w których stawka czynszu najmu pozwanego nie przekracza rażąco cen rynkowych (oferowanych na rynku lokalnym) i braku obowiązku poszukiwania oferty najtańszej. W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać pogląd, zgodnie z którym odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej pojazdu mechanicznego obejmuje ekonomicznie uzasadnione koszty likwidacji szkody, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku, przy czym kosztami „ekonomicznie uzasadnionymi” są koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, OSNC 2004, nr 4, poz. 51) . Poszkodowany co do zasady nie ma bowiem obowiązku poszukiwania sprzedawcy oferującego najtańsze usługi, ubezpieczyciel powinien zatem pokryć koszty stosowane przez wybrany przez poszkodowanego podmiot, niezależnie od tego, że mogą być one wyższe od cen przeciętnych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2002 r.. I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5 poz. 64).

Uchwałą III CZP 142/22 z dnia 8 maja 2024 roku Sąd Najwyższy wskazał w sposób wyraźny, że poszkodowany ma prawo sam zdecydować, w jakim warsztacie będzie chciał przeprowadzić naprawę uszkodzonego pojazdu. W zakresie wyboru warsztatu istotny jest bowiem aspekt zaufania pomiędzy stronami takiej transakcji, a ubezpieczyciel nie może w tym zakresie wymagać konieczności skorzystania z przedłożonych ofert i ulg wypracowanych ze współpracującym z nim podmiotem gospodarczym.

Wprawdzie cytowane wyżej orzeczenia dotyczą kosztów naprawy pojazdu, niemniej, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należy je również odnieść do cen stosowanych na lokalnym rynku przez wypożyczalnie samochodów zastępczych. Niewątpliwie, zgodnie z dyspozycją art. 361 § 1 i 2 k.c., poszkodowany ma prawo do pełnej rekompensaty poniesionej szkody, z drugiej zaś strony ciąży na nim obowiązek współpracy z ubezpieczycielem poprzez przeciwdziałanie zwiększeniu szkody i minimalizowanie jej skutków (art. 354 § 2 k.c.). Obowiązek ten nie może jednak, w ocenie Sądu Rejonowego, być w związku z tym poczytywany za równoznaczny z obligacją do poszukiwania najtańszej oferty najmu samochodu zastępczego. Przypisanie poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem jest bowiem możliwe jedynie wtedy, gdy świadomie lub przez niedbalstwo skorzystał on z usług droższych, np. w sytuacji, kiedy zostanie wykazane, że poszkodowany, znając podmiot wynajmujący pojazdy po cenach niższych, wynajął pojazd zastępczy tam, gdzie wynajmowano je drożej. Zarzut uchybienia obowiązkowi z art. 354 § 2 k.c. mógłby zatem wchodzić w grę tylko w razie wykazania świadomości i niedbalstwa poszkodowanego przy skorzystaniu z podmiotu stosującego stawki wygórowane (i to rażąco).

Z przedłożonych przez powódkę wydruków wiadomości e-mail i sms, a także z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków – E. N. i R. N. – wynika, że do dnia 13 sierpnia 2025 roku, tj. do dnia zakończenia najmu pojazdu zastępczego od powódki, poszkodowany nadal nie miał zapewnionego pojazdu zastępczego z wypożyczalni współpracującej z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu Rejonowego, czynności podejmowane przez pozwanego na etapie likwidacji szkody nie spełniają w żadnym stopniu przesłanki wystosowania do poszkodowanego propozycji co do kwestii najmu zastępczego. Oświadczenie ubezpieczyciela nie musi wprawdzie zawierać wszystkich elementów ewentualnej umowy zawartej za jego pośrednictwem, musi natomiast wskazywać na pewne elementy, które pozwolą drugiej stronie podjąć określone działania celem minimalizacji szkody. Ubezpieczyciel powinien udowodnić, że propozycja ta określała warunki najmu pozwalające na podjęcie poszkodowanemu decyzji o skorzystaniu z niej. Tym samym nie jest wystarczające powołanie się na samą wysokość stawki, bez podania innych warunków interesujących poszkodowanego, jak brak udziału własnego w szkodzie, czas trwania umowy najmu przez cały okres likwidacji szkody, brak limitu kilometrów, itp. Uznać zatem należy, iż obowiązek współdziałania stron w zakresie dotyczącym likwidacji szkody związanej z najmem zastępczym, wymaga wyraźnej inicjatywy ze strony ubezpieczyciela, większej aktywności, niż aktywność sprowadzająca się do poinformowania o akceptowalnej stawce za najem, szczególnie w przypadku, gdy poszkodowany korzysta już z pojazdu zastępczego zaoferowanego przez inny podmiot.

Na dowód rynkowości zastosowanej stawki najmu pojazdu, powódka przedłożyła odpis pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej – D. U. – sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim na potrzeby toczącej się przed tamtejszym sądem sprawy I C 431/24, w której to opinii wskazany biegły ustalił, że stosowana przez spółkę w pierwszym kwartale 2024 roku dobowa stawka najmu pojazdu pozycjonowanego w klasie (...)ów w segmencie C, wynosząca 261,79 złotych netto, mieści się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym. Podkreślić należy, że analogiczną stawkę powódka zastosowała w przedmiotowej sprawie, a wynajęty poszkodowanemu pojazd także należał do segmentu C (...).

Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę, dopuścił i przeprowadził dowód z opinii biegłego przedłożonej przez powoda, mimo że została ona sporządzona na potrzeby innego postępowania toczącego się przed innym sądem, uznając, iż w realiach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do potraktowania jej jako dowodu w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, do którego zastosowanie znajduje art. 505 ⁷ § 2 k.p.c., zgodnie z którym opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. Regulacja ta ma na celu zapewnienie szybkości i ekonomiki postępowania uproszczonego oraz zapobieżenie generowaniu kosztów pozostających w rażącej dysproporcji do wartości dochodzonego roszczenia.

W niniejszej sprawie ustalenie, czy stosowana przez powoda dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego z segmentu (...) mieści się w granicach stawek rynkowych, wymagało wiadomości specjalnych z zakresu rynku usług najmu pojazdów. Jednocześnie zlecenie sporządzenia nowej opinii w toku niniejszego postępowania wiązałoby się z kosztami, które – z uwagi na wartość przedmiotu sporu – pozostawałyby w sprzeczności z zasadą ekonomiki postępowania wyrażoną w art. 505 ⁷ § 2 k.p.c., a w sprawie nie zachodziły wyjątkowe okoliczności uzasadniające ponoszenie takich wydatków.

W tym stanie rzeczy Sąd skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 278 ¹ k.p.c., zgodnie z którym może dopuścić dowód z opinii sporządzonej na zlecenie organu władzy publicznej w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Przedłożona przez powoda opinia została sporządzona na zlecenie sądu w innym postępowaniu cywilnym, a zatem na zlecenie organu władzy publicznej, w trybie przewidzianym przez ustawę.

Opinia ta odnosiła się do analogicznego zagadnienia, tj. poziomu rynkowych stawek najmu pojazdów określonej klasy w danym okresie i na właściwym rynku, a jej wnioski pozostawały adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy. Z jej treści wynikało jednoznacznie, że stosowana przez powoda dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego z segmentu C (...) mieści się w granicach stawek rynkowych. Opinia była jasna, logiczna i sporządzona przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, zaś strona pozwana nie wykazała jej nierzetelności ani nie przedstawiła miarodajnych dowodów podważających jej wnioski.

Mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawności i ekonomiki postępowania uproszczonego, a jednocześnie potrzebę oparcia ustaleń w zakresie rynkowego charakteru stosowanej stawki na wiadomościach specjalnych, Sąd uznał za zasadne dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii sporządzonej w innym postępowaniu, na podstawie art. 278 ¹ k.p.c., bez potrzeby zasięgania nowej opinii biegłego w niniejszej sprawie.

Wobec powyższych okoliczności, nie sposób zdaniem Sądu przypisać poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem i świadomego lub przez niedbalstwo skorzystania z usług droższych.

Zdaniem Sądu, dowody przedstawione w niniejszej sprawie, tj.: umowa najmu pojazdu zastępczego, faktura VAT wraz z umową cesji i zeznania świadków – E. N. i R. N. – świadczą o tym, że w sprawie doszło do zaciągnięcia przez poszkodowanego zobowiązania i powstania długu z tytułu czynszu najmu pojazdu zastępczego.

Mając na uwadze powyższe i kwotę odszkodowania wypłaconą dotychczas przez pozwanego, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 817 § 1 k.c. i art. 481 § 1 i 2 k.c., Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki dochodzoną pozwem kwotę 1 405,04 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia 10 września 2025 roku (to jest od dnia następnego po dniu wydania przez pozwanego decyzji o wysokości przyznanego odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego) do dnia zapłaty.

Orzeczenie o kosztach procesu oparte zostało na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Strona powodowa wygrała niniejszą sprawę w całości, a tym samym należne jej były poniesione koszty procesu w łącznej wysokości 387 złotych. Na koszty te złożyły się: kwota 270 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ustalona na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, kwota 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota 100 złotych tytułem uiszczonej opłaty sądowej od pozwu. Na skutek omyłki rachunkowej, Sąd zasądził na rzecz powódki kwotę 287 złotych.

Od wskazanych powyżej kosztów – na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. – należne powódce były również odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego naliczane od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Anna Lisowska