Wyrok z 4 lutego 2026, sygn. IV P 748/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Ewa Skowron

Protokolant:Monika Rzepecka

po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z powództwa M. W.

przeciwko (...) Sp. z o.o. we G., (...) S.A. we G.

o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy

I.  Zasądza od pozwanych (...) Sp. z o.o. we G. oraz (...) S.A. we G. solidarnie na rzecz powoda M. W. kwotę 23.670,92 zł (dwadzieścia trzy tysiące sześćset siedemdziesiąt złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13.10.2020 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,

II.  Zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. we G. na rzecz powoda M. W. kwotę 14.202,54 zł (czternaście tysięcy dwieście dwa złote pięćdziesiąt cztery grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13.10.2020 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,

III.  Oddala dalej idące powództwo co do obu pozwanych,

IV.  Zasądza od (...) S.A. we G. na rzecz powoda kwotę 1.350,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

V.  Zasądza od (...) Sp. z o.o. we G. na rzecz powoda kwotę 2.160,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

VI.  Nakazuje pozwanym (...) Sp. z o.o. we G. oraz (...) S.A. we G., aby uiścili solidarnie na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu) kwotę 1.242,75 zł tytułem części opłaty od pozwu od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy,

VII.  Nakazuje pozwanej (...) Sp. z o.o. we G. aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu) kwotę 710,15 zł tytułem części opłaty od pozwu od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy,

VIII.  Pozostałe nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa,

IX.  Wyrokowi w pkt I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 14.256,80 zł.

Sygn. akt IV P 748/20

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 13 października 2020r. (data stempla pocztowego k. 40) powód M. W. wniósł przeciwko stronie pozwanej ad. 1 (...) Sp. z o.o. we G. oraz strony pozwanej ad. 2 (...) S.A. w restrukturyzacji we G. o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 33 139,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty tytułem należności za ekwiwalent urlopowy oraz zasądzenie od strony pozwanej ad.1 (...) Sp. z o.o. we G. na rzecz powoda kwoty 14 202,54 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie solidarnie od pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje powództwo powód podniósł, iż w dniu 28 sierpnia 2020r.otrzymał rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w (...) Sp. z o.o., od którego odwołał się do Sądu Pracy, co jest przedmiotem innego postępowania. Wcześniej powód był zatrudniony w spółki-matki (...) S.A. od dnia 1 listopada 2004r. W dniu 18 listopada 2019r. powód zawarł umowę o pracę z z (...) Sp. z o.o., co było poprzedzone zawarciem między powodem a (...) S.A. porozumienia w sprawie zmiany umowy o pracę, w myśl którego powód stał się pracownikiem (...) Sp. z o.o. a jego dotychczasowe warunki pracy pozostały bez zmian. (...) Sp. z o.o. zobowiązał się do udzielenia powodowi niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego u poprzedniego pracodawcy. Porozumienie to wynikało w przejścia części zakładu pracy przez innego pracodawcę w trybie art. 23 ¹ k.p. Powód wyjaśnił, iż (...) Sp. z o.o. jest spółką-córką (...) S.A., której ta druga jest właścicielem praz istnieje częściowa tożsamość osób zarządzających. Odpowiedzialność solidarna pozwanych wynika z art. 23 ¹ §2 k.p. Odpowiedzialność poprzedniego pracodawcy jest ograniczona do roszczeń powstałych przed przejęciem części zakładu pracy przez nowego pracodawcę – czyli odpowiedzialność solidarną pozwanego ad. 2 za rok 2018 i 11 miesięcy roku 2019.Powód wykorzystał w latach 2019 i 2020r. 18 dni urlop wypoczynkowego zaległego za rok 2016. Z 2016r. powodowi pozostało 8 dni zaległego urlopu. Z roku 2017 powodowi poztsało 26 dni urlopu wypoczynkowego, zatem łącznie za 2016r. i 2017r. 34 dni urlopu, jednak to roszczenie jest objęte innym postępowaniem. Niniejszym pozwem powód dochodzi bowiem wypłaty ekwiwalentu za lata 2018r., 2019 i 2020 tj. łącznie 70 dni urlop wypoczynkowego w wysokości 47 342,84 zł.

Dalej powód wskazał, że ustalając wysokość ekwiwalentu za urlop w latach 2018, 2019 i część 2020 przyjął on współczynnik obowiązujący w 2020r. tj. 21,08, gdyż to w tym roku zaktualizowało się jego roszczenie o ekwiwalent za urlop. Zatem kwotę wynagrodzenia za pracę 14 256,80 zł podzielił on przez 21,08 do dało 676,318, którą następnie podzielił przez 8 godzin, by wyliczyć wartość ekwiwalentu za 1 godzinę – 84,539. 70 dni ekwiwalentu pomnożył on przez 8, co dało 560 godzin. Kwotę 84,839 pomnożył przez 560 godzin co dało kwotę 47 342,84 zł. Jednocześnie powód podał, że był zatrudniony u pozwanej ad. 2 do 18 listopada 2019r. Zatem na dzień zakończenia pracy w (...) S.A. powodowi przysługiwało 23 dni urlopu wypoczynkowego za 2019r. Dlatego kwota solidarnego żądania od obydwu pozwanych została określona na 49 dni urlopu wypoczynkowego co daje 392 godziny i ekwiwalent w kwocie 33 139,30 zł. Pozostałe 21 dni wynika ze zobowiązania pozwanej ad. 1 (...) Sp. z o.o.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana ad. 2 (...) S.A. w restrukturyzacji we G. wniosła o oddalenie powództwa wobec stron pozwanej ad. 2 i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej ad. 2 kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwana wskazała, iż czym innym jest przejście zakładu pracy w rozumieniu art. 23 ¹ k.p. a czym innym jest przejęcie pracownika przez innego pracodawcę w ramach porozumienia zawartego przez dotychczasowego i nowego pracodawcę za zgodą tego pracownika. Przejęcie przez (...) Sp. z o.o. części działalności (...) S.A. w zakresie odzyskiwania wierzytelności nie nastąpiło w trybie art. 23 ¹ k.p. a na podstawie porozumienia zawartego przez pozwane oraz powoda. (...) Sp. z o.o. nie stało się zatem z mocy prawa stroną w dotychczasowym stosunku pracy łączącym powoda i (...) S.A. Jak wynika z treści tego porozumienia to (...) Sp. z o.o. zobowiązana jest udzielić powodowi niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego.

Nadto strona pozwana ad. 2 wskazała, że urlop wypoczynkowy, z którego korzystał powód w latach 2019-2020 w łącznym wymiarze 26 dni nie stanowił zaległego urlop za 2016r., lecz powinien zostać zaliczony na poczet zaległego urlop wypoczynkowego za 2017r. (w wymiarze 12 dni) i na poczet ukropu za 2018r. (w wymiarze 14 dni). W latach 2015-2017r.. powoda oraz ówczesnego prezesa zarządu (...) S.A. łączyły relacje rodzinne (syn-ojciec), przez co powód był stawiany w uprzywilejowanej sytuacji. Sam decydował o terminach urlopu i nie odnotowywał nigdzie swoich nieobecności w kartach ewidencji czasu pracy. Powód e-mailowo w dniu 11 lipca 2016r. poinformował współpracownicę J. N. w jakich okresach będzie przebywał na urlopie wypoczynkowym: 20-22 lipca 2016r., 25-29 lipca 2016r., 1-5 sierpnia 2016r. – łącznie 13 dni urlopu, 7-9 września 2016r., 12-16 września 2016r. – łącznie 8 dni urlopu, 17-21 października 2021r. – łącznie 5 dni urlopu. W 2016r. powód wykorzystał zatem cały 26-dniowy urlop wypoczynkowy. Kolejnym e-mailem z dnia 31 stycznia 2017r. powód poinformował J. N., że będzie przebywał na urlopie w następujących dniach: 31 maja- 2 czerwca 2017r, 2-9 czerwca 2017r. oraz 4-8 września 2017r. i w tych dniach faktycznie korzystał z urlopu wypoczynkowego. Dodatkowo powód przebył na urlopie w dniu 3 lipca 2017r. , zatem łącznie w 2017r. powód przebywał na urlopie 14 dni. Strona pozwana ad. 2 podała, że pozostałe 12 dni urlop z 2017r. powód wykorzystał w 2019r. (19-28 sierpnia 2019r. 8 dni zaległego urlopu, 23 -31 grudnia 2019r. - 4 dni urlopu). W 2020 r. powód wykorzystał część urlop wypoczynkowego za 2018r. – łącznie 14 dni: 10-11 lutego 2020r., 2-3 lipca 2020r., 13-17 lipca 2020 r., 3-7 sierpnia 2020 r.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2021r. tutejszy Sąd wezwał do udziału w sprawie Zarządcę masy sanacyjnej (...) S.A. we G. O. E. oraz oznaczył stronę pozwaną ad. 2 jako Zarządca masy sanacyjnej (...) S.A. w restrukturyzacji we G..

Strona pozwana ad. 1 (...) Sp. z o.o. nie złożyła odpowiedzi na pozew, ale jej Prezes K. J. stawił się na rozprawie w dniu 8 listopada 2021 r. nosząc o oddalenie powództwa.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r. tut. Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. IV P 720/20 rozpoznawanej przed tutejszym Sądem

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2025 r. tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie (pkt I) oraz oznaczył stronę pozwaną ad. 2 jako (...) S.A. we G. wobec zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego (pkt II).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) S.A. w restrukturyzacji we G. zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego w przeważającej części zajmuje się pozostałą działalnością usługowa, nigdzie indziej niesklasyfikowaną, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych. Obecnie prezesem zarządu spółki pozostaje K. J..

Powód M. W. od dnia 1 listopada 2004r. pozostawał zatrudniony w (...) S.A. w restrukturyzacji (wówczas (...) Sp. z o.o.) we G. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, początkowo w wymiarze 1/10 etatu, a od dnia 1 stycznia 2011r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku informatyk. Do obowiązków powoda należała opieka nad systemami informatycznymi, sprzętem komputerowym, wspomagał spółkę w sprawach organizacyjnych w szczególności z działem prawno- korespondencyjnym.

W momencie podpisywania z powodem umowy o pracę prezesem (...) Sp. z o.o. był N. W. – ojciec powoda.

Ostatnim aneksem do umowy o pracę z dnia 1 marca 2014r. ustalono, że wynagrodzenie powoda będzie wynosić miesięcznie 14 256,80 zł brutto.

Dowód: umowa o pracę na czas nieokreślony z dn. 01.11.2004r., k. 6

aneksy do umowy o pracę, k. 7-8

odpis KRS (...) S.A. w restrukturyzacji we G., k. 14-22

przesłuchanie powoda e-protokół rozprawy z dnia 08.11.2021 r., protokół skrócony k. 261v-262v

przesłuchanie w charakterze strony pozwanej (...) Sp. z o.o. K. J. e-protokół rozprawy z dnia 08.11.2021 r., protokół skrócony k. 262v-263

W okresie spornym powodowi przysługiwało prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni.

Dowód: bezsporne

Pracownicy (...) S.A. w restrukturyzacji we G. składali pisemne wnioski o udzielenie im urlopu wypoczynkowego, które musiały zostać zatwierdzone przez ich bezpośredniego przełożonego.

Powód do 2018 r. z racji bliskich relacji łączących go z osobami zarządzającymi spółką przed udaniem się na urlop wypoczynkowy nie składał takich wniosków. E-mailowo informował on jedynie współpracowników: X. M., J. N. oraz G. M. o planowanych urlopach, aby w tym czasie byli oni obecni w firmie.

(...) S.A. w restrukturyzacji we G. nie prowadziła wykazu urlopów pracowników.

X. M. – asystent zarządu na początku każdego miesiąca skanowała wszystkie wnioski urlopowe i zwolnienia pracowników, a następnie przekazywała je go biura rachunkowego, którzy przygotowywali listę płac. Wśród tych dokumentów nigdy nie było wniosków urlopowych powoda.

Powód zaczął składać wnioski urlopowe dopiero, gdy jego pracodawcą został (...) Sp. z o.o. we G..

Dowód: zeznania świadka X. M. e-protokół rozprawy z dnia 30.06.2021 r., protokół skrócony k. 131v-132

przesłuchanie powoda e-protokół rozprawy z dnia 08.11.2021 r., protokół skrócony k. 261v-262v

przesłuchanie w charakterze strony pozwanej (...) Sp. z o.o. K. J. e-protokół rozprawy z dnia 08.11.2021 r., protokół skrócony k. 262v-263

(...) S.A. w restrukturyzacji we G. prowadziła ewidencję czasu pracy pracowników, którą codziennie mieli obowiązek podpisywać. Powód w okresie 2016 r.-2018 r. nie podpisywał ich. Nigdy z tego tytułu nie został pociągnięty do żadnych konsekwencji.

Powód podpisywał listę obecności procując w (...) Sp. z o.o. we G..

Dowód: zeznania świadka X. M. e-protokół rozprawy z dnia 30.06.2021 r., protokół skrócony k. 131v-132

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych w sprawie VIII GU 556/18 otworzył postępowanie układowe (...) S.A. we G..

Postanowieniem z dnia 31 października 2019 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych w sprawie VIII GRu 1/19 ustanowił zarządcę w osobie O. E..

Dowód: odpis KRS (...) S.A. w restrukturyzacji we G., k. 14-22

postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu VIII Wydział Gospodarczy z dnia 23.01.2019r. w sprawie VIII GU 556/18, k. 118

postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu VIII Wydział Gospodarczy z dnia 31.10.2019r. w sprawie VIII GRu 1/19, k. 145a

Uchwałą nr 2 zarządu (...) S.A. w restrukturyzacji we G. w dniu 7 listopada 2019r. postanowił o przesunięciu części osób zatrudnionych w spółce (w tym powoda) na podstawie art. 23 ¹ k.p. do spółki (...) Sp. z o.o. we G., której udziały w całości należą do spółki (...) S.A. w restrukturyzacji we G. .

Dowód: uchwała nr 2 zarządu (...) S.A. w restrukturyzacji we G. z dn. 07.11.2019r., k. 150

W dniu 18 listopada 2019r. (...) S.A. w restrukturyzacji we G., (...) Sp. z o.o. we G. oraz powód zawarli porozumienie w sprawie zmiany umowy o pracę i ustalono, że dotychczasowe warunki umowy o pracę nie ulegają zmianie i będą obowiązywać powoda i nowego pracodawcę. Ponadto nowy pracodawca zobowiązał się do udzielenia powodowi niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wymiarze przysługującym mu u pracodawcy. Wskazano również, iż powodowi będzie przysługiwać u nowego pracodawcy urlop wypoczynkowy w taki samym wymiarze w jakim przysługiwał mu u dotychczasowego pracodawcy. Dodatkowo wskazano, ze pracodawca przenosi na nowego pracodawcę wszystkie prawa i obowiązki wynikające z umowy o pracę, a nowy pracodawca przyjmuje w całości te prawa i obowiązki, a pracownik wyraża na to całkowitą zgodę.

W dniu 18 listopada 2019r. powód zawarł z (...) Sp. z o.o. we G. umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku informatyka, w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem wynoszącym 14 256,80 zł brutto miesięcznie.

Dowód: porozumienie między zakładami pracy i pracownikiem w sprawie zmiany umowy o pracę, k. 11-12, 69-

umowa o pracę z dn. 18.11.2019r., k. 10

przesłuchanie powoda e-protokół rozprawy z dnia 08.11.2021 r., protokół skrócony k. 261v-262v

(...) Sp. z o.o. we G. zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego w przeważającej części zajmuje się pozostałym pośrednictwem pieniężnym.

Jedynym udziałowcem spółki jest (...) S.A.

Dowód: odpis KRS strony pozwanej ad. 1, k. 23-30

Powód wykorzystał zaległy urlop z 2016r. w następujące dni:

- 20 lipca-22 lipca 2016r., 25 lipca-29 lipca 2016r., 1 sierpnia-5 sierpnia 2016r.;

- 7 września-9 września 2016r., 12 września-16 września 2016r.;

- 17 października-21 października 2016r.

tj. łącznie 26 dni urlopu.

Powód wykorzystał zaległy urlop z 2017r. w następujące dni:

- 31 maja 2017r. – 2 czerwca 2017r., 5 czerwca - 9 czerwca 2017r.;

- 3 lipca 2017r.;

- 4 września – 8 września 2017r.;

- 19 sierpnia – 28 sierpnia 2019.;

- 23 – 31 grudnia 2019r.

tj. łącznie 26 dni urlopu.

Powód wykorzystał część zaległego urlopu z 2018r. w następujące dni:

-10 lutego-11 lutego 2020r.;

- 2-3 lipca 2020r.

- 13-17 lipca 2020r.

- 3-7 sierpnia 2020r.

tj. łącznie 14 dni.

Powód posiadał zaległy niewykorzystany urlop wypoczynkowy za:

- za 2018r. w ilości 12 dni,

- za 2019r. w ilości 26 dni,

- za 2020r. w ilości 18 dni.

W 2019r. i 2020r. od czasu zmiany pracodawcy powód składał podania o urlop wypoczynkowy na piśmie.

Dowód: podania o urlop powoda, k. 33-37, 79-85

e-mail powoda z dn. 11.07.2016r., k. 71

e-mail powoda z dn. 31.01.2017r., 74

e-mail powoda z dn. 03.07.2017r., k. 75

Z dniem 27 sierpnia 2020r. strona pozwana ad. 1 rozwiązała z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych poprzez dokonanie w okresie miesiąca sierpnia (m.in. w dniu 12-13.08) przeniesienia/zgrania/transportu lub innego przeniesienia danych informatycznych należących do pracodawcy i podmiotów współpracujących z pracodawcą zawierających dane związane z prowadzoną przez pracodawcę działalnością gospodarczą, ze środowiska informatycznego wykorzystywanego przez pracodawcę w ramach prowadzonej działalności, poza to środowisko, do środowiska nie należącego do pracodawcy ani nie wykorzystywanego przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, o czym pracodawca dowiedział się podczas weryfikacji informatycznego środowiska pracy w okresie od dnia 10.08 do dnia 27.08.2020 r. Świadome działania powoda wywołujące m.in. skutek zagrożenia interesów pracodawcy wyczerpują czyn naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.

Dowód: rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z dn. 27.08.2020r., k. 13

Powód odwołał się od rozwiązania z nim umowy o pracę do Sądu Pracy. Sprawa toczyła się w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV P 689/21 poprzednio X P 627/20 i zakończyła się ugodą na mocy której strony rozwiązały umowę o pracę za porozumienie stron.

Dowód: bezsporne

W dniu 2 września 2020r. (...) S.A. w restrukturyzacji we G. wystawiła powodowi świadectwo pracy, w którym wskazano w pkt 6 ppkt 1, że powód wykorzystał 24 dni urlopu wypoczynkowego.

Powód w dniu 22 września 2020 r. wniósł wniosek o sprostowanie świadectwa pracy wskazując, że przebywając na urlopie w 2019 r. wykorzystał zaległy urlop z 2016 r. w ilości 8 dni. Ponadto zarzucił, że nie został mu wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2016-2020.

W tym samym dniu świadectwo pracy powodowi wystawiła również strona pozwana ad. 1, w którym wskazała w pkt 6 ppkt 1, że powód wykorzystał 18 dni urlopu wypoczynkowego.

Powód w dniu 22 września 2020r. wniósł wniosek o sprostowanie świadectwa pracy wskazując, że w 2020r. wykorzystał on 14 dni urlopu, dlatego powinien być mu wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Dowód: świadectwo pracy wystawione przez (...) S.A. w restrukturyzacji we G. , k. 31

świadectwo pracy wystawione przez stronę pozwaną ad. 1, k. 32

wnioski o sprostowanie świadectw pracy, k. 38-39

Pozwem z dnia 29.09.2020 r. M. W. domagał się zasądzenia solidarnie od pozwanych (...) Sp. z o.o. we G. i (...) S.A. w restrukturyzacji we G. kwoty 22.994,08 zł wraz z odsetkami tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2016 – 2017. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. IV P 720/20.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2023 r. tut. Sąd w pkt I oddalił powództwo uznając, że nie sposób przyjąć, aby powód nie wykorzystał w całości w naturze urlopu wypoczynkowego przysługującego mu za poszczególne lata kalendarzowe 2016 i 2017. W pkt II sentencji wyroku zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą we G. kwotę 2.700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w pkt III sentencji wyroku zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej (...) S.A. siedzibą we G. kwotę 2.700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, a w pkt IV sentencji wyroku orzekł, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Na skutek apelacji powoda od ww. wyroku Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 25 lipca 2024 r. sygn. VIII Pa 38/24 oddalił apelację (pkt I) oraz zasądził od powoda na rzecz każdej ze stron pozwanych kwotę po 1350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach procesu za II instancję do dnia zapłaty na podstawie art. 98 §1 ¹ kpc (pkt II).

Dowód: wyrok z dnia 27.11.2023 r. i uzasadnienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia we Wrocławiu oraz wyrok Sądu Okręgowego z dnia 25.07.2024 r. w aktach sprawy tut. Sądu IV P 720/20 (VIII Pa 38/24)

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia na jego rzecz solidarnie od obu pozwanych kwoty 33.139,30 zł oraz o zasądzenie od strony pozwanej ad. 1 (...) Sp. z o.o. we G. kwoty 14 202,54 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za łączny okres od 2018 r. do sierpnia 2020 r. Strona pozwana ad. 2 wnosiła o oddalenie powództwa w całości.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie: w szczególności na korespondencji e-mailowej przestawionej przez strony. Sąd skorzystał także z zeznań świadka X. M. oraz wyjaśnień złożonych przez strony tj. powoda oraz K. J. słuchanego w charakterze strony pozwanej (...) Sp. z o.o. we G.. Sąd uznał za wiarygodne ich wyjaśnienia jedynie w zakresie w jakim pokrywają się z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

W myśl art. 152 § 1 k.p. pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Przy ustalaniu wymiaru urlopu kalendarzowy miesiąc pracy odpowiada 1/12 wymiaru urlopu przysługującego pracownikowi. Niepełny kalendarzowy miesiąc pracy zaokrągla się w górę do pełnego miesiąca. Wymiar urlopu wynosi 20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat i 26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat (art. 154 § 1 k.p.).

W myśl art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.

Kwestie szczegółowe dotyczące obliczania kwoty przysługującego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zawiera rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 z późn. zm.). Zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy ustala się stosując zasady obowiązujące przy obliczaniu wynagrodzenia urlopowego, ze zmianami określonymi w § 15-19. Wedle § 15 cytowanego rozporządzenia składniki wynagrodzenia określone w stawce miesięcznej w stałej wysokości uwzględnia się przy ustalaniu ekwiwalentu w wysokości należnej w miesiącu nabycia prawa do tego ekwiwalentu. Składniki wynagrodzenia przysługujące pracownikowi za okresy nie dłuższe niż 1 miesiąc, z wyjątkiem określonych w § 7, wypłacone w okresie 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu, uwzględnia się przy ustalaniu ekwiwalentu w średniej wysokości z tego okresu (§ 16 ust. 1 ww. rozporządzenia). Przy obliczeniu wysokości ekwiwalentu konieczne jest zatem ustalenie wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkami, jakie powódka otrzymywała od pozwanego w okresie ostatnich 3 miesięcy przed ustaniem stosunku pracy. Prawo do ekwiwalentu jest niezależne od sposobu ustania stosunku pracy. Jest ono prawem pochodnym od prawa do urlopu. Ekwiwalent pieniężny należny pracownikowi za niewykorzystany urlop wypoczynkowy podlega ochronie w takim samym zakresie jak wynagrodzenie za pracę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1980 r., sygn. akt I PR 43/80, opubl. OSNCP 1980, Nr 12, poz. 248).

Nadto zgodnie z art. 149 § 1 k.p. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Pracodawca udostępnia tę ewidencję pracownikowi, na jego żądanie. Jak stanowi § 6 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (Dz. U. z 2018r., poz. 2369) pracodawca prowadzi oddzielnie dla każdego pracownika dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy obejmującą dokumenty dotyczące ewidencjonowania czasu pracy, w skład których wchodzą ewidencja czasu pracy, zawierająca m.in. informacje o liczbie przepracowanych godzin oraz godzinie rozpoczęcia i zakończenia pracy, liczbie godzin przepracowanych w porze nocnej, liczbie godzin nadliczbowych, dniach wolnych od pracy z oznaczeniem tytułu ich udzielenia, jak również prowadzi kartę (listę) wypłaconego wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą oraz wniosek pracownika o wypłatę wynagrodzenia do rąk własnych. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż to na pracodawcy ciąży obowiązek należytego wyliczenia i wypłacenia wynagrodzenia swojemu pracownikowi, a w razie procesu, to na nim spoczywa także obowiązek wykazania takiej wypłaty. W wyroku z dnia 4 października 2000 r. (I PKN 71/00, OSNAPiUS 2002/10/231), Sąd Najwyższy stwierdził, że z obowiązku prowadzenia ewidencji czasu pracy wynikają konsekwencje w zakresie ciężaru dowodu (art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p.) polegające na tym, że to na pracodawcy spoczywa ciężar udowodnienia rzeczywistego czasu pracy pracownika. Także w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 1999 r. (I PKN 665/98, OSNAPiUS 2000/14/535) Sąd Najwyższy wskazał, że brak dokumentacji wynikający z zaniechania jej prowadzenia przez pracodawcę powoduje zmianę wynikającego z art. 6 k.c. rozkładu ciężaru dowodu i przerzucenie go na osobę zaprzeczającą udokumentowanym faktom, z których strona procesowa wywodzi skutki prawne (por. też wyrok SA w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2003 r., III APa 40/02, OSA 2003/12/43). Warto dodać, że przytoczone tezy orzeczeń są wyrazem ogólniejszego stanowiska orzecznictwa sądowego, ukształtowanego na tle art. 6 k.c., zgodnie z którym, w przypadkach, gdy jedna ze stron swoim postępowaniem uniemożliwia lub poważnie utrudnia wykazanie okoliczności przeciwnikowi, na którym spoczywał ciężar ich udowodnienia, wówczas na tę stronę przechodzi ciężar dowodu co do tego, że okoliczności takie nie zachodziły (por. wyrok SN z dnia 3 marca 1971 r., II PR 453/70, Lex Polonica nr 1378555). Podsumowując powyższe wywody Sąd wskazuje, że ciężar dowodu co do prawidłowego dokonania wypłaty wynagrodzenia czy udzielenia urlopu wypoczynkowego spoczywa na pracodawcy (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Za naruszenie obowiązku ewidencji czasu pracy trzeba uznać zarówno całkowite jego zbagatelizowanie, jak i niesystematyczne dokonywanie adnotacji, uniemożliwiające powzięcie powyższych informacji. Brak dokumentacji powoduje, że w razie sporu pracodawca ma wykazać, że pracownik nie pracował w takim rozmiarze jak twierdzi, a tym bardziej jaki udokumentował (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 665/98, OSNAPiUS 2000/14/535).

Dalej wskazać należy, że w niniejszej sprawie należało wyjaśnić czy pozwani odpowiadają solidarnie za część żądania pozwu (tj. w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za rok 2018 oraz do 17 listopada 2019 r. łącznie za 49 dni urlopu z dochodzonych 70 dni). Przepis art. 23 ¹ § 1 k.p. stanowi, iż w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5.

Zgodnie z art. 23 ¹ §2 k.p. za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie.

W okolicznościach sprawy koniecznym w pierwszy kolejności stało się rozważenie czy doszło do przejścia części zakładu pracy – (...) S.A. do innej spółki – (...) Sp. z o.o. Unormowana w art. 23 ¹ k.p. instytucja przejścia zakładu lub jego części na innego pracodawcę oznacza sytuację, gdy w wyniku różnego rodzaju zdarzeń prawnych, a nawet faktycznych zakład pracy (rozumiany jako zorganizowany zespół środków materialnych i niematerialnych, służący realizacji przez pracodawcę konkretnej działalności i stanowiący dla związanych z nim pracowników placówkę zatrudnienia) bądź jego część przechodzi z posiadania jednego podmiotu (dotychczasowego pracodawcy) w posiadanie kolejnego, który wskutek tego staje się pracodawcą dla przejętych pracowników (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 sierpnia 1995 r. w sprawie I PRN 38/95). Konsekwencją jest zmiana pracodawcy i wstąpienie nabywcy zakładu w prawa oraz obowiązki zbywcy, będącego do tej pory stroną w stosunkach pracy z załogą. Skutek ten następuje w chwili przejęcia zakładu, automatycznie, z mocy prawa, bez potrzeby dokonywania przez strony jakichkolwiek dodatkowych czynności. Z racji ściśle, bezwzględnie obowiązującego charakteru unormowań art. 23 ¹ k.p. nie jest możliwe ich wyłączenie w drodze porozumienia pracownika z pracodawcą lub stron transferu. Przepis art. 23 ¹ § 1 k.p. gwarantuje pracownikom zakładu objętego transferem nie tylko ciągłość stosunków pracy, ale także ich niezmienialność, co do terminowego lub bezterminowego charakteru oraz treści.

Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że faktycznie doszło do przejścia części zakładu pracy (...) S.A. na (...) Sp. z o.o. U. o tym bowiem treść umowy zawarte między pracodawcami, a powodem oraz treść uchwały (...) S.A. w restrukturyzacji z dnia 7 listopada 2019 r., gdzie wprost wskazano, że doszło do przejęcia części działalności poprzedniego pracodawcy na jego następcę. Z chwilą podpisania przez część pracowników, w tym powoda, porozumienia o rozwiązaniu umów o pracę z dotychczasowym pracodawcą oraz podpisania przez nich nowych umów o pracę z (...) Sp. z o.o. doszło do faktycznego przejęcia władztwa nad częścią zakładu pracy przez nowego pracodawcę. Było to konsekwencją uchwały nr 2 z dnia 7 listopada 2019 r. wydanej przez (...) S.A. w restrukturyzacji, w której postanowił przesunąć część pracowników do spółki (...) Sp. z o.o. wskazując wyraźnie jako podstawę prawną art. 23 ¹ k.p.

W treści porozumienia z dnia 18 listopada 2019 r. między zakładami pracy i pracownikiem wskazano, że nowy pracodawca przejmie od dotychczasowego pracodawcy część dotychczasowej działalności w zakresie odzyskiwania wierzytelności własnych przysługujących dotychczasowemu pracodawcy oraz wykonywania przez nowego pracodawcę niektórych czynności związanych z takim odzyskiwaniem wierzytelności dotychczasowego pracodawcy oraz wierzytelności serwisowanych przez dotychczasowego pracodawcę na rzecz podmiotów trzecich. Nadto wskazano, że intencją stron jest kontynuowanie zatrudnienia pracownika (powoda) do wykonywania w dalszym ciągu tych czynności w ramach pracy wykonywanej na rzecz nowego pracodawcy. Dotychczasowe warunki umowy o pracę zawartej z dotychczasowym pracodawcą nie ulegną zmianie i będą obowiązywać pracownika i nowego pracodawcę.

Nie ulega też wątpliwości, że umowa o pracę zawarta przez powoda z (...) Sp. z o.o. w dniu 18 listopada 2019r. nie odbiega w swej treści od umowy zawartej ówcześnie z (...) S.A. Powód zachował dotychczasowe wynagrodzenie za pracę, dotychczasowe stanowisko oraz wymiar czasu pracy.

Co więcej, (...) S.A. w restrukturyzacji we G. oraz (...) Sp. z o.o. we G. są podmiotami powiązanymi kapitałowo i osobowo. Spółka (...) S.A. jest jedynym udziałowcem spółki (...) Sp. z o.o. a ponadto prezesem spółek przez pewien czas była również ta sama osoba - K. J..

Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, należało stwierdzić, że doszło do przejścia części zakładu pracy – (...) S.A. we G. na nowego pracodawcę (...) Sp. z o.o. we G..

Skutki przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę zostały uregulowane w Kodeksie pracy . Na podstawie art. 23 ¹ § 1 k.p. , nowy pracodawca staje się z mocy prawa automatycznie stroną dotychczasowego stosunku pracy. Oznacza to, iż wszystkie prawa pracownika wynikające z dotychczasowego stosunku pracy stają się integralną częścią stosunku pracy kontynuowanego u nowego pracodawcy. Tym samym uprawnienia powoda do należnego mu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2018 r. i 2019 r. w chwili przejęcia powoda jako pracownika przez stronę pozwaną ad. 1 w trybie art. 23 ¹ k.p., stały się integralną częścią stosunku pracy łączącego powoda i pozwaną ad 1. Należy wskazać, iż w treści porozumienia z dnia 18 listopada 2019 r. wskazano, że nowy pracodawca zobowiązuje się do udzielenia pracownikowi niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wymiarze przysługującym u dotychczasowego pracodawcy. W związku jednak z tym, że w czasie zatrudnienia w (...) Sp. z o. o. powód nie wykorzystał zaległego urlopu strona pozwana ad. 1 była zobowiązana wypłacić powodowi solidarnie ze stroną pozwaną ad. 2 ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Podkreślenia wymaga, że art. 23 ¹ k.p. wyraźnie stanowi, iż nowy pracodawca staje się stroną w dotychczasowych stosunkach pracy i że nowy i dotychczasowy pracodawca odpowiadają solidarnie za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy (…). Nowy pracodawca powoda – pozwany ad. 1 był zobowiązany do wypłaty powodowi należnego mu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Obowiązek ten wynikał bowiem z integralnej części stosunków pracy przejętego pracownika (powoda).

Skoro zatem powód nie wykorzystał w pełni należnego mu urlopu wypoczynkowego za lata: 2018, 2019 i 2020 w momencie rozwiązania z nim umowy o pracę to nabył on prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Zaznaczyć przy tym należy, że odpowiedzialność solidarna strony pozwanej ad. 2 uległa ograniczeniu do okresu styczeń 2018 r. – listopad 2019 r., bowiem z dniem 17 listopada 2019 r. doszło do rozwiązania łączącego go z powodem stosunku pracy ostatecznie na mocy porozumienia stron.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, że powód od 1 listopada 2004 r. pozostawał w stosunku pracy z (...) S.A. a od 18 listopada 2019r. na mocy art. 23 ¹ k.p. pracodawcą powoda stał się (...) Sp. z o.o. Wymiar urlopu przysługujący powodowi wynosił 26 dni. Nadto ustalono, że powód nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego za 2018r. w ilości 12 dni, za 2019r. w ilości 26 dni oraz za 2020r. w ilości 18 dni, przy czym strona pozwana ad. 1 nie wypłaciła powodowi należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

W toku sprawy strona pozwana ad. 2 podnosiła, że powód wykorzystał zaległy urlop za 2016 r., 2017 r. i 14 dni urlopu z 2018 r. zarzucając, że urlop z 2016 r. wykorzystał on w pełni w 2016r., urlop z 2017 r. wykorzystał częściowo (14 dni) w 2017r. a resztę w 2019 r. Natomiast urlop z 2018 r. w ilości 14 dni wykorzystał w 2020r. Jednocześnie strona pozwana ad 2 nie zaprzeczyła, że powód nie wykorzystał części pozostałego urlopu za 2018 r. oraz całości urlopu za 2019 r. Swoje twierdzenia o wykorzystaniu przez powoda urlopu za lata 2016, 2017 i część 2018r. opierała głównie na korespondencji e-mailowej między powodem a jego współpracownikami i kontrahentami, w których to powód wskazywał w jakie dni będzie przebywał na urlopie wypoczynkowym. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2023 r. w sprawie rozpoznawanej pod sygn. IV P 720/20 tut. Sąd oddalił powództwo uznając, że nie sposób przyjąć, aby powód nie wykorzystał w całości w naturze urlopu wypoczynkowego przysługującego mu za poszczególne lata kalendarzowe 2016 i 2017. Wyrok jest prawomocny albowiem wyrokiem z dnia 25 lipca 2024 r. sygn. VIII Pa 38/24 Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację powoda. Nadto z dokumentacji przedłożonej przez stronę pozwaną ad. 2 wynika, że powód wykorzystał część urlopu wypoczynkowego (14 dni) w 2018 r. Należy jednak podkreślić, iż powód przez cały okres zatrudnienia w (...) S.A. nie składał wniosków urlopowych i nie potrzebował on zgody od pracodawcy, że może udać się na urlop wypoczynkowy. Pracodawca nie prowadził nadto rejestru urlopu powoda, zatem ustalenie czy i w jakiej ilości powód wykorzystał urlop wypoczynkowy było w niniejszym postępowaniu bardzo utrudnione. W tym zakresie niezwykle istotne okazały się być zeznania X. M., która wskazała, że powód przed udaniem się na urlop wypoczynkowy informował ją i innych współpracowników e-mailowo o dniach, w których będzie on nieobecny. Stąd Sąd uznał, że powód przebywał na urlopach w dniach, w których wskazywał jako dni wolne w e-mailach kierowanych m.in. do świadka.

Co do zasady to powoda obciąża obowiązek udowodnienia słuszności twierdzeń stanowiących podstawę faktyczną zgłoszonego żądania. Zauważyć jednak należy, że przepis art. 94 pkt 9a k.p. stanowi, iż pracodawca ma obowiązek prowadzenia dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracowników. Brak dokumentacji, wynikający z zaniedbania jej prowadzenia przez pracodawcę (lub nierzetelne jej prowadzenie) powoduje zmianę wynikającego z art. 6 k.c. rozkładu ciężaru dowodów, przerzucając go na osobę zaprzeczającą faktom, z których strona powodowa wywodzi skutki pozwu (wyrok SA w Białymstoku z 10 kwietnia 2003 roku, III APa 40/02, OSA 2003/12/43). Pracodawca ma w takiej sytuacji obowiązek wykazać, że pracownik wykorzystał przysługujący mu urlop wypoczynkowy w takim rozmiarze, jak twierdzi, a tym bardziej jaki udokumentował. Nie prowadzenie dokumentacji pracowniczej w zakresie udzielonego urlopu wypoczynkowego obciąża pracodawcę, a nie powołującego się na nią pracownika. Zatem skoro pracodawca nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku rzetelnego prowadzenia dokumentacji pracowniczej (art. 94 pkt 9a k.p.), to pracownik (powód) może powoływać wszelkie dowody na wykazanie niewykorzystanie przez niego urlopu wypoczynkowego a w konsekwencji braku wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystanie tego urlopu, w tym dowody posiadające mniejszą moc dowodową niż dokumenty.

W ocenie Sądu zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy, w tym w szczególności korespondencja mailowa złożona przez stronę pozwaną ad. 2 potwierdza, wbrew stanowisku powoda, wykorzystanie przez niego urlopu wypoczynkowego za 2018 r. w ilości 14 dni. Natomiast pozwani nie wykazali w żaden sposób, że powód wykorzystał pozostałą część urlopu za 2018 r. w ilości 12 dni oraz urlop za 2019 i do sierpnia 2020 r.

Konkludując Sąd stwierdził, że powód nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego za lata: 2018 (12 dni), 2019 (26 dni) oraz 2020 (18 dni) w łącznej wysokości 56 dni (448 godzin).

Aby wyliczyć ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy stosuje się współczynnik ekwiwalentu ustalany na każdy rok kalendarzowy oddzielnie. Wyraża on przeciętną miesięczną liczbę dni przypadających do przepracowania w danym roku. Przy wyliczeniu wysokości ekwiwalentu stosuje się współczynnik obowiązujący w roku wypłacania ekwiwalentu, nawet jeżeli jest to urlop przeniesiony z roku poprzedniego. Pracownik nabywa prawo do ekwiwalentu w dniu wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o pracę i stosowany jest wskaźnik dotyczący roku, w którym to prawo nabył. Jako że do rozwiązania umowy o pracę powoda ze stroną pozwaną ad. 1 doszło w 2020r. należy uwzględnić współczynnik z tego roku czyli 21,08 w stosunku do całości zaległego urlopu wypoczynkowego za lata 2018-2020.

Aby obliczyć kwotę ekwiwalentu przysługującą pracownikowi należy ustalić podstawę jego wymiaru. Należy w niej uwzględnić przeciętne wynagrodzenie pracownika określone w stawce miesięcznej w stałej wysokości. Wynagrodzenie stałe uwzględnia się w wysokości z miesiąca nabycia prawa do ekwiwalentu. Jeżeli stosunek pracy kończy się w trakcie miesiąca, to w podstawie wymiaru ekwiwalentu należy uwzględnić pełne miesięczne. Podstawę wymiaru ekwiwalentu powoda stanowić będzie zatem kwota 14 256,80 zł – jako kwota jego wynagrodzenia za pracę. By obliczyć ekwiwalent za 1 godzinę niewykorzystanego urlopu, podstawę wymiaru ekwiwalentu należy podzielić przez wskaźnik ekwiwalentu, a następnie podzielić przez dobową normę czasu pracy pracownika. Otrzymany wynik należy pomnożyć przez liczbę godzin niewykorzystanego urlopu.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podzielił kwotę 14.256,80 zł przez 21,08 (co dało wynik 676,31) a następnie tą otrzymaną kwotę przez 8 co dało 84,539 – ekwiwalent za 1 godzinę. Następnie otrzymaną kwotę należało pomnożyć przez 448, co dało wynik 37.873,47 zł.

Obliczając zasądzoną kwotę w punkcie I sentencji wyroku Sąd uwzględnił okres, do którego powód był zatrudniony w (...) S.A. czyli od dnia 17 listopada 2019 r. Do tego dnia zaś powód nabył prawo do (12 dni za 2018 r. i 23 dni za 2019 r.) tj. łącznie do 35 dni urlopu (280 godzin). Stąd odpowiedzialność strony pozwanej ad. 2 ograniczył do kwoty 23 670,92 zł i taką kwotę zasądził solidarnie od obydwu pozwanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zgodnie z żądaniem powoda tj. od dnia 13 października 2020r. do dnia zapłaty.

W konsekwencji powyższego w punkcie II sentencji wyroku Sąd zasądził od strony pozwanej ad. 1 (...) Sp. z o.o. we G. na rzecz powoda kwotę 14.202,54 zł zgodnie z żądaniem powoda (3 dni za 2019 r. i 18 dni za 2020 r.). Kwota stanowiąca różnicę pomiędzy całą należną powodowi kwotą a kwotą, którą solidarnie zostały obciążone obie strony pozwane to 14 202,55 zł (37.873,47 zł – 23 670,92 zł), a ponieważ powód dochodził kwoty o 1 grosz niższej taka tez została na jego rzecz zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi zgodnie z żądaniem powoda od dnia 13 października 2020 r. do dnia zapłaty.

Orzeczenie o odsetkach ustawowych za opóźnienie oparto o przepis art. 481 § 1 k.c. zasądzając je od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd oddalił dalej idące powództwo co do obu pozwanych, a to w zakresie w jakim powód domagał się ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2018 r. w ilości 14 dni, które jak wskazano powyżej i co wynikało z przeprowadzonego postepowania dowodowego powód wykorzystał w naturze.

Orzeczenie o kosztach jak w punkcie IV i V sentencji wyroku znajduje podstawę w treści art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. oraz § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Powód i strona pozwana byli reprezentowani przez profesjonalnych pełnomocników, których to wynagrodzenie zgodnie z ww. rozporządzeniem wynosiło 2.700 zł. Powód od pozwanej ad. 2 domagał się kwoty 31.139,30 zł, a wygrał 23.670,92 zł, a zatem wygrał sprawę przeciwko tej pozwanej w 75 %. Tym samym strona pozwana ad. 2 powinna uiścić na rzecz powódki 75 % z 2.700 zł tj. 2025 zł, a powódka na rzecz tej pozwanej 25 % z 2.700 zł tj. 675 zł. Dokonując kompensacji tych kwot należało zasądzić od (...) S.A. we G. na rzecz powódki kwotę 1.350 zł (2025 – 675) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty o czym orzeczono w pkt IV sentencji wyroku. Natomiast strona pozwana ad. 1 działała bez profesjonalnego pełnomocnika. Powód dochodził od tej strony pozwanej kwotę 47.341,84 zł a wygrał 37.873,46 zł zatem wygrał sprawę w 80 %. Zatem strona pozwana (...) powinna uiścić na jego rzecz 80 % z 2.700 zł tj. 2.160 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty o czym orzeczono w pkt V sentencji wyroku.

Kwota opłaty od kwoty pozwu dochodzonej przez powoda solidarnie od pozwanych wynosiła 1.657 zł (5 % z 33.140 zł). Skoro powód wygrał 75 % z tej kwoty oznacza to, że pozwani powinni uiścić solidarnie na rzecz Skarbu Państwa (tut. Sądu) 75 % z kwoty 1.657 zł czyli 1.242,75 zł o czym Sąd orzekł w pkt VI sentencji wyroku. Natomiast opłata od kwoty dochodzonej tylko od strony pozwanej ad. 1 to 710,15 zł (5 % z 14.203 zł) i taką też kwotę strona pozwana ma uiścić na rzecz Skarbu Państwa (tut. Sądu) o czym orzeczono w pkt VII sentencji wyroku.

W pkt VIII sentencji wyroku pozostałe nieuiszczone koszty sądowe zaliczono na rachunek Skarbu Państwa (tj. w zakresie różnicy miedzy kwotą należną 1.657 zł a zasądzoną solidarnie od pozwanych 1.242,75 zł).

W punkcie IX sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 14.56,80 zł, stanowiącej równowartość jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda.