Wyrok z 6 lutego 2026, sygn. I C 32/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Radosław Florek

po rozpoznaniu 6 lutego 2026 roku w Dzierżoniowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa R. U. i B. U.

przeciwko (...) Towarzystwu (...) w T.

o zapłatę 1699,60 zł

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki (...) w T. na rzecz powodów R. U. i B. U. jako wspólników (...) Spółki Cywilnej R. U., B. U. w P. 1047,66 zł (jeden tysiąc czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 26 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki (...) w T. na rzecz powodów R. U. i B. U. po 342,24 zł (trzysta czterdzieści dwa złote dwadzieścia cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie kosztów procesu do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 32/24

UZASADNIENIE

(w trybie art. 505 ⁸ § 4 k.p.c. ograniczone do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa)

CZĘŚĆ WSTĘPNA

I. Żądanie powodów

1. Powodowie R. U. i B. U., działając jako wspólnicy (...) Spółki Cywilnej R. U., B. U. w P., wystąpili o zasądzenie na ich rzecz od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki (...) w T. 1699,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 26 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty.

2. Żądanie pozwu oparli na następujących twierdzeniach:

a) 25 maja 2023 roku doszło do uszkodzenia stanowiącego własność poszkodowanej U. N. samochodu marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...);

b) sprawca szkody był objęty ochroną ubezpieczeniową ze strony pozwanej Spółki;

c) strona pozwana wypłaciła z tego tytułu odszkodowanie wynoszące 2806,52 zł;

d) kwota odszkodowania została zaniżona przez ubezpieczyciela, gdyż koszt naprawy spornego pojazdu wyniósł 4506,12 zł.

I I. Stanowisko strony pozwanej

1. Strona pozwana (...) Spółka (...) w T. wniosła o oddalenie powództwa w całości.

2. Motywując swoje stanowisko przyznała, że wypłaciła z tytułu przedmiotowej szkody odszkodowanie w wysokości 2806,52 zł, a także podniosła następujące zarzuty:

a) rażące zawyżenie stawek roboczogodziny zastosowanych przez powodów;

b) brak legitymacji czynnej po stronie powodów, gdyż umowa cesji wierzytelności nie zawiera ceny.

ROZWAŻANIA PRAWNE

I. Odpowiedzialność ubezpieczyciela (punkty I i II wyroku)

1. W niniejszej sprawie nie było sporu między stronami co do tego, że sprawcą wypadku z 25 maja 2023 roku i uszkodzenia samochodu marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...) była osoba, która kierowała pojazdem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą ze stroną pozwaną (...) Towarzystwem (...) Spółką (...) w T..

2. Sprawca tegoż wypadku ponosił odpowiedzialność cywilną za szkody powstałe w jego wyniku, gdyż dopuścił się czynu niedozwolonego.

3. Wedle art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

4. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej regulują przepisy szczególne, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity - Dz.U. z 2022 roku poz. 2277 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o ubezpieczeniach obowiązkowych”. Wedle art. 34 ust. 1 tej ustawy, z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Przepis art. 35 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że tym ubezpieczeniem jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu, natomiast zgodnie z art. 36 ust. 1 zd. 1 odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

5. W takim samym zakresie jak sprawca szkody, na podstawie umowy ubezpieczenia, odpowiedzialność cywilną za skutki tego wypadku ponosi pozwana Spółka.

II. Umowy przelewu wierzytelności (punkty I i II wyroku)

1. Wedle art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, przy czym wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

2. Przelew wierzytelności uregulowany w art. 509 k.c., w relacji dłużnik cedowanej wierzytelności, a jej cesjonariusz powoduje zmianę podmiotu, któremu dłużnik powinien spełnić świadczenie. Z chwilą dokonania cesji nabywca wierzytelności uzyskuje status wierzyciela, przy czym nie można pomijać, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi prawnemu (cedentowi). Z powyższego wynika, że cesjonariusz nie może żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze aniżeli mógł to uczynić cedent. Sytuacja prawna dłużnika nie może ulec na skutek przelewu pogorszeniu w porównaniu z sytuacją, jaka istniała przed przelewem (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 lutego 2013 roku, V ACa 733/12, LEX nr 1289450).

3. Z dowodu z odpisu umowy cesji wierzytelności (k. 15 akt) wynika, że poszkodowana U. N. zawarła umowę przelewu wierzytelności z powodami, na mocy której przelała na ich rzecz roszczenia z tytułu odszkodowania za uszkodzenie w przedmiotowym zdarzaniu samochodu marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

4. Wedle art. 510 § 2 k.c., jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania. Z cytowanego przepisu wynika zasada kauzalności materialnej samoistnej umowy przelewu wierzytelności. Przewiduje on, że prawną przyczyną przelewu wierzytelności jest wykonanie istniejącego już między stronami zobowiązania ( causa solvendi), a ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2006 roku, V CSK 253/06, OSNC 2007, Nr 9, poz. 141; wyrok Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2016 roku, IV CSK 403/15, LEX nr 2044487). Ważność samoistnej umowy przelewu zależy zatem od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy. Kauza odzwierciedla istotę gospodarczą czynności prawnej stron. Kodeks cywilny nie wprowadził jednak wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza mimo materialnej kauzalności formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu. Z. i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi. Przypomnieć bowiem należy, że przelew ma charakter nabycia pochodnego i nie wymaga zgody dłużnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2016 roku, IV CSK 403/15, LEX nr 2044487). W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, strony ustaliły, że przelew wierzytelności nastąpi w wykonaniu umowy sprzedaży wierzytelności. Jak wynika bowiem z jej treści przelew wierzytelności następuje w celu uregulowania należności za usługi serwisowe, holowanie uszkodzonego pojazdu, wynajem samochodu zastępczego i parkowanie uszkodzonego samochodu, a tym samym był odpłatny (§ 3 ust. 2 umowy cesji wierzytelności) i prowadziło do zwolnienia poszkodowanej z kosztów naprawy spornego pojazdu. W tym przypadku mamy więc do czynienia z causa obligandi vel acquirendi, czyli nabyciem prawa lub innej korzyści majątkowej przez dokonującego przysporzenia w zamian za określony ekwiwalent. Tym samym zarzut strony pozwanej nieważności przelewu wierzytelności ze względu na brak kauzy jest niezasadny.

6. Powodom przysługują względem pozwanej Spółki roszczenia z tytułu odszkodowania za uszkodzenie w przedmiotowym zdarzaniu samochodu marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w takim samym zakresie jak jego właścicielowi.

III. Szkoda (punkty I i II wyroku)

1. Wedle art. 361 § 1 i 2 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, przy czym w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

2. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szkody, jednakże za utrwalone w orzecznictwie należy uznać stanowisko, że dla ustalenia pojęcia szkody należy sięgać do przytoczonych regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 18 marca 1994 roku, III CZP 25/94, OSNC 1994, nr 10, poz. 188; uchwałę Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001 roku, III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74). W związku z tym przyjmuje się, że szkoda majątkowa to różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem jaki by istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2002 roku, V CKN 1273/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 40; uchwałę Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001 roku, III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74).

3. W skład szkody, według ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, wchodzą wydatki i koszty związane ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Objęcie pojęciem szkody kosztów i wydatków poniesionych w następstwie zdarzenia wywołanego szkodą wynika z kompensacyjnego charakteru odszkodowania. Dał temu wyraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 16 maja 2002 roku (V CKN 1273/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 40), stwierdzając jako rzecz oczywistą, że podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Cel ten realizuje naprawienie szkody uwzględniające indywidualną sytuację poszkodowanego. Wysokość odszkodowania powinna w związku z tym ściśle odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody, a zatem odszkodowanie nie może być wyższe lub niższe od szkody poniesionej przez poszkodowanego.

III. Odszkodowanie z tytułu naprawy uszkodzonego pojazdu (punkty I i II wyroku)

1. Z zasady wyrażonej w art. 363 § 1 k.c. wynika, że w razie uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej. Przywrócenie bowiem rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Tak rozumiany obowiązek odszkodowawczy nie może jednak naruszać zasady, że szkoda nie powinna być źródłem wzbogacenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 22 lutego 2007 roku, I ACa 1179/06, LEX nr 298601).

2. Z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z przepisu art. 363 § 1 k.c. jedynie w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2018 roku, II CNP 43/17, LEX nr 2490615).

3. Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego może być ustalone, w przypadku szkody częściowej, jako równowartość hipotetycznie określonych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego także wtedy, gdy przed ustaleniem wysokości odszkodowania pojazd zostanie naprawiony albo sprzedany. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że taki sposób rozliczenia szkody przewyższa wielkość uszczerbku w majątku poszkodowanego, odszkodowanie, stosownie do okoliczności sprawy, może ulec obniżeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2018 roku, III CZP 51/18, OSNC 2019/9, poz. 94).

4. Odszkodowanie ustala się z jednej strony respektując zasadę pełnego odszkodowania, a z drugiej strony nie przekraczając wysokości faktycznie doznanej przez poszkodowanego szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 marca 2023 roku, II CSKP 730/22, LEX nr 3521947).

5. Jeżeli szkoda i jej zakres czyli określone uszkodzenia w samochodzie są niewątpliwe, to posłużenie się przez poszkodowanego przy konstrukcji żądania określoną metodologią wykazywania wysokości szkody (rachunkowa, kosztorysowa) nie ma żadnego wpływu na jego uprawnienie do odszkodowania obejmującego wszystkie ekonomicznie uzasadnione i celowe wydatki niezbędne do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego niezależnie od tego, czy dokonuje naprawy i czy sam ją organizuje, czy też korzysta z usług autoryzowanego zakładu. Poszkodowany może zatem skonstruować żądanie, jako zwrot wydatków faktycznie poniesionych na naprawę pojazdu lub jako równowartość kosztów, których poniesienie przywróci pojazd do stanu sprzed powstania szkody. Poniesione in concreto wydatki na naprawę pojazdu, będą wyznaczać wysokość odpowiedniego odszkodowania, tylko wtedy, gdy odpowiadają kosztom niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym. Jeżeli faktycznie poniesione koszty naprawy w stosunku do kryterium kosztów niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych będą zawyżone lub zaniżone nie stanowią one podstawy określenia należnego poszkodowanemu odszkodowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2018 roku, III CZP 51/18, OSNC 2019, nr 9, poz. 94).

6. W opinii pisemnej biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej H. H. z 16 lipca 2024 roku ustalono, że w związku ze zdarzeniem z 25 maja 2023 roku wysokość kosztów naprawy pojazdu marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...) pozwalającej przywrócić stan tego pojazdu do stanu sprzed tego zdarzenia wynosi 3854,18 zł. Co istotne biegły w opinii uzupełniającej z 4 lutego 2025 roku wyjaśnił, że wbrew zarzutom powodów uwzględnił w kosztorysie koszt mycia pojazdu i jego konserwacji oraz koszt materiałów lakierniczych, a także logicznie i zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego wyjaśnił, dlaczego nie wyliczył odrębnie kosztów związanych z kosztorysowaniem i przygotowaniem pojazdu do naprawy. Z tych względów Sąd uznał wskazaną opinię za wiarygodną.

7. Nie było sporu między stronami co do tego, że pozwana Spółka z tytułu zwrotu kosztów naprawy tego samochodu wypłaciła już odszkodowanie w wysokości 2806,52 zł.

8. Z tego tytułu należy dodatkowo zasądzić od strony pozwanej na rzecz powodów 1047,66 zł (3854,18 zł – 2806,52 zł) i oddalić dalej idące powództwo w tym przedmiocie.

IV. Odsetki (punkt I wyroku)

1. Wedle art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

2. Przewidziane w tym przepisie odsetki za opóźnienie należą się zarówno bez względu na szkodę poniesioną przez wierzyciela, jak i zawinienie okoliczności opóźnienia przez dłużnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1994 roku, I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21). W świetle przepisów ustawy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania, gdy nie spełnia świadczenia w terminie oznaczonym w sposób dostateczny lub wynikający z właściwości zobowiązania. Aby dokładnie wyjaśnić wskazaną kwestię konieczne jest odwołanie się do pojęcia wymagalności. Roszczenie o spełnienie świadczenia jest wymagalne wówczas, gdy wierzyciel jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia. Dopóki roszczenie jest niewymagalne, nie zachodzi także opóźnienie, gdyż dłużnik nie jest zobowiązany do świadczenia. O dacie wymagalności decyduje natomiast treść stosunku obligacyjnego łączącego strony. W przypadku zobowiązań terminowych, jeśli dłużnik nie realizuje w terminie swych obowiązków wynikających z treści zobowiązania, opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W takim przypadku data wymagalności roszczenia stanowi jednocześnie datę, od której dłużnik opóźnia się ze świadczeniem. Z mocy przepisów art. 481 k.c. uzasadnia to roszczenie o odsetki. W przypadku z kolei zobowiązań bezterminowych opóźnienie nastąpi dopiero w przypadku niedostosowania się do wezwania wierzyciela żądającego spełnienia świadczenia, chyba że obowiązek jego spełnienia wynika z właściwości zobowiązania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 21 listopada 1995 roku, I ACr 592/95, OSA 1996, nr 10, poz. 48).

3. Art. 481 § 2 zd. 1 k.c. stanowi, że jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

4. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zdanie 1 ustęp 2 tegoż artykułu stanowi natomiast, że w przypadku, gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania, okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

5. W świetle tych przepisów ubezpieczyciel jest obowiązany wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia o szkodzie, a w późniejszym terminie tylko wówczas, gdy nie jest w stanie wcześniej wyjaśnić okoliczności niezbędnych do ustalenia jego odpowiedzialności albo wysokości odszkodowania.

6. Ubezpieczyciel jest obowiązany udowodnić, że istniały przeszkody uniemożliwiające wyjaśnienie w ciągu 30 dni okoliczności koniecznych do ustalenia jego odpowiedzialności albo wysokości świadczeń należnych poszkodowanemu, pomimo działań podejmowanych przez niego ze szczególną starannością (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2011 roku, V CSK 38/11, LEX nr 1129170; wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 roku, II CSK 257/09, LEX nr 551104).

7. W rozpoznawanej sprawie pozwana Spółka nie udowodniła i nawet nie twierdziła, że istniały przeszkody uniemożliwiające wyjaśnienie w ciągu 30 dni okoliczności koniecznych do ustalenia jej odpowiedzialności albo wysokości świadczeń należnych stronie powodowej.

8. Oznacza to, że strona pozwana powinna spełnić świadczenie przysługujące obecnie powodom w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomień o szkodzie.

9. Z dowodu z odpisu pisma strony pozwanej do poszkodowanej z 29 czerwca 2023 roku (k. 21 akt) wynika, że o szkodzie w postaci uszkodzenia przedmiotowego pojazdu pozwana Spółka dowiedziała się najpóźniej w dacie tego pisma, a tym samym odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów jego naprawy powinna wypłacić do 31 lipca 2023 roku. Tymczasem powodowie zażądali w tym zakresie odsetek od 26 sierpnia 2023 roku, którym to żądaniem Sąd jest związany (art. 321 § 1 k.p.c.). W związku z tym należało w całości uwzględnić żądanie zasądzenia tych odsetek.

ROZSTRZYGNIĘCIA PROCEDURALNE

I. Koszty procesu (punkt III wyroku)

1. Wedle art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Według z kolei art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

2. Do kosztów procesu poniesionych przez powodów należało zaliczyć: 200 zł opłaty stałej od pozwu (k. 1 i 11 akt), 900 zł wynagrodzenia reprezentującego ją radcy prawnego, 17 zł opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (k. 10 akt) i 969,68 zł zaliczek na wynagrodzenia biegłego (k. 68, 69, 109, 111 i 120 akt), co daje łącznie 2086,68 zł.

3. Do kosztów procesu poniesionych przez stronę pozwaną należało zaliczyć: 900 zł wynagrodzenia reprezentującego ją adwokata i 668,71 zł zaliczek na wynagrodzenie biegłego (k. 66 akt), co daje w sumie 1568,71 zł.

4. Wedle art. 100 zd. 1 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

5. Powodowie wygrali sprawę w 61,64% (1047,66 zł / 1699,60 zł), a strona pozwana w 38,36%.

6. W związku z tym powodom należał się zwrot 1286,23 zł (2086,68 zł x 61,64%) tytułem kosztów procesu, a stronie pozwanej 601,76 zł (1568,71 zł x 38,36%).

7. Po wzajemnym rozliczeniu tych kosztów powodom należał się zwrot 684,47 zł (1286,23 zł – 601,76 zł), przy czym należało zasądzić na rzecz każdego z powodów połowę tej kwoty, czyli 342,24 zł.

8. Zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c., od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.