Postanowienie SN z 18 kwietnia 2012, sygn. I CSK 520/11
Data orzeczenia
18 kwietnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa E. S.A.
przeciwko D. Holding Budowy Dróg Spółce z o.o.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 maja 2011 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
2
Powodowy E.S.A. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 26 maja 2011 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z
dnia 26 maja 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zapłatę kary umownej za
zwłokę w przekazaniu placu budowy przez pozwany D. Holding Budowy Dróg spółkę
z o.o. uznając, że obydwie strony umowy o roboty budowlane nienależycie
wykonywały swoje obowiązki, wobec czego obydwie ponoszą winę za niewykonanie
zobowiązania. Sąd Apelacyjny natomiast uznał, że kara umowna, której dochodzi
powód (za zwłokę w przekazaniu placu budowy) nie miała zastosowania w sytuacji,
kiedy w ogóle nie doszło do przekazania placu budowy, w takiej sytuacji mógł
on dochodzić jedynie kary za odstąpienie od umowy z winy pozwanego.
W skardze kasacyjnej powód podniósł zarzut naruszenia art. 483 § 1 k.c.
w zw. z art. 233 § 1 k.c. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zastrzeżona kara
umowna może być stosowana w przypadku przekazania terenu z opóźnieniem,
natomiast jej stosowanie jest wyłączone w sytuacji nie przekazania terenu.
W uzasadnieniu skarżący powtórzył treść uzasadnienia apelacji, nie nawiązując
w ogóle do zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjne lecz polemizując z motywami
rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, który oparł swoje rozstrzygnięcie na innej
zupełnie konstrukcji prawnej.
W art. 3984
§ 1 k.p.c. ustawodawca określił wymagania konstrukcyjne
stawiane skardze kasacyjnej. Jednym z nich jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienie (punkt 2 powołanego przepisu). To wyodrębnienie oznacza,
że podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie stanowią osobny, kreatywny i konieczny
elementem skargi kasacyjnej (porównaj m.in. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06, Lex nr 610093). Uzasadnienie, które odnosi
się zarzutów apelacyjnych, a nie do podstaw skargi kasacyjnej nie stanowi
wykonania obowiązku przewidzianego w art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c.
W konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 2 i 3
k.p.c. w zw. z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
jw