Wyrok z 13 lutego 2026, sygn. IV U 310/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 13 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka

Protokolant: Adriana Szczuraszyk

Po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 roku we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania M. R.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we V.

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we V. z dnia 24 stycznia 2025 roku znak (...) w ten sposób, że w miejsce zawartego tam rozstrzygnięcia przyznaje ubezpieczonej M. R. prawo do jednorazowego odszkodowania w wysokości 10% (dziesięciu procent) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego skutkiem wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 roku w kwocie 14.310,00 złotych (czternastu tysięcy trzystu dziesięciu złotych i zera groszy);

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu.

Sygnatura akt IV U 310/25

UZASADNIENIE

Ubezpieczona pismem z dnia 24 lutego 2024 r. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V. (dalej również: ZUS) z dnia 24 stycznia 2025 r. znak: (...), którą organ orzekł w przedmiocie jej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 r.

Uzasadniając ww. odwołanie podała, że odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy zostało wyliczone na podstawie za nisko ustalonego i również zaskarżonego przez nią procentowego uszczerbku za zdrowiu w wysokości 5%. Podała, że w swoim sprzeciwie załączyła dodatkowy dokument lekarski, który w ogóle nie został uwzględniony przy ustaleniu uszczerbku, a następnie wyliczeniu tegoż odszkodowania, a dotyczy uszkodzenia nerwu łokciowego. Dodała, że zgodnie z przedmiotową decyzją, przyznano jej jednorazowe odszkodowanie w kwocie 7.155 zł, czyli 5% x 1.431 zł.

W odpowiedzi na odwołanie (k. 16-16v. akt) Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając ww. stanowisko podał, że po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 października 2024 r. poddał M. R. badaniu lekarskiemu przez lekarza orzecznika ZUS w dniu 2 stycznia 2025 r., który ustalił 5% stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy zaistniałego w dniu 3 października 2023 r. Następnie komisja lekarska ZUS w swoim orzeczeniu z dnia 22 stycznia 2025 r., w wyniku przeprowadzonego badania, wywiadu i analizy dostępnej dokumentacji lekarskiej ustaliła stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5% spowodowanego skutkami wypadku przy pracy. W związku z powyższym ZUS zaskarżoną decyzją wydaną w dniu 24 stycznia 2025 r. przyznał ubezpieczonej jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5% będącego następstwem ww. wypadku przy pracy.

Na rozprawie w dniu 13 lutego 2026 t. ubezpieczona oświadczyła, że zgadza się
z wnioskami opinii biegłych i wnosi o przyznanie jednorazowego odszkodowania w wysokości 10% uszczerbku na zdrowiu.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. R. urodziła się (...) W chwili wypadku ubezpieczona pracowała w Urzędzie Miejskim V..

Dowód : notatka z 25 czerwca 2024 r. - w aktach ZUS; przesłuchanie ubezpieczonej M. R. na rozprawie w dniu 13 lutego 2026 r. – protokół rozprawy (k. 61v. akt).

W dniu wypadku, tj.: 3 października 2023 r. ubezpieczona rozpoczęła pracę o godz. 7:32 rejestrując się w elektronicznym systemie rejestracji, a następnie wykonywała swoje czynności służbowe polegające na sprawdzaniu dokumentacji lokali mieszkalnych w posiadanych przez pracodawcę zasobach. Z uwagi na presję czasu, brała z szafy po kilka teczek jednocześnie, które następnie przenoszone były na stanowisko pracy w odległości 4 metrów od szafy. Około godz. 14:30 M. R. zaczęła odczuwać silny ból w prawym barku, który spowodował ograniczenie w ruchach ręką, co utrudniło ubezpieczonej pracę. Po pracy, ból ubezpieczonej dodatkowo się nasilił, przyczyniając się do ograniczeń ruchowych, w tym przy rozbieraniu/ubieraniu i w związku z tym o godz. 22:53 M. R. wysłała sms do współpracownika z pokoju H. S. o następującej treści: „Proszę, abyś powiedziała L. - kierownikowi, że nie przyjdę do pracy, nadwyrężyłam rękę w pracy i już w pewnych ruchach nie mogę ruszać. Bardzo boli i idę do lekarza. Całe szczęście, że mam jutro lekarza, mam wrażenie, że mam obrzęk i zapewne zrobił się stan zapalny’’.

Zgodnie z protokołem powypadkowym nr (...) r. sporządzonym przez pracodawcę ustalono, iż przedmiotowe zdarzenie miało charakter wypadku przy pracy.

Ubezpieczona w dniu wypadku była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i podlegała ubezpieczeniu wypadkowemu.

Dowód: notatka z 10 października 2024 r. – w aktach ZUS; notatka z 25 czerwca 2024 r. -
w aktach ZUS; protokoły zeznań świadków - w aktach ZUS; protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy - w aktach ZUS; przesłuchanie ubezpieczonej M. R. na rozprawie w dniu 13 lutego 2026 r. – protokół rozprawy (k. 61v. akt).

W dniu 4 czerwca 2024 r. ubezpieczonej zostało wystawione zaświadczenie o stanie zdrowia, gdzie rozpoznano u niej stan po urazie skrętnym w stawie ramiennym prawym, ból barku prawego z ograniczeniem ruchomości czynnej.

Dowód: zaświadczenie z dnia 4 czerwca 2024 r. o stanie zdrowia – w aktach ZUS.

Wnioskiem z 18 czerwca 2024 r. ubezpieczona zwróciła się do ZUS o ustalenie prawa do jednorazowego odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu doznany w wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 r.

Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 2 stycznia 2025 r. ustalił 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (nr pozycji tabeli 104) spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 3 października 2024 r.

Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 22 stycznia 2025 r. w sprawie procentowego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku ustaliła 5% uszczerbku na zdrowiu (poz. z tabeli 104) spowodowanego skutkami wypadku przy pracy
z dnia 3 października 2023 r.

Ubezpieczona w dniu 8 stycznia 2025 r. wniosła sprzeciw od ww. orzeczenia Komisji Lekarskiej.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2025 r. (znak: (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 października 2024 r., przyznał ubezpieczonej jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy jakiemu uległa 3 października 2024 r.

W uzasadnieniu decyzji podano, że komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeczeniem z dnia 22 stycznia 2025 r. ustaliła, że stały uszczerbek na zdrowiu wynosi 5 %. Odszkodowanie przyznano ubezpieczonej w wysokości 7.155 zł, tj. 5 x 1.431 zł za każdy procent stałego uszczerbku na zdrowiu.

Dowód: wniosek z 18 czerwca 2024 r. – w aktach ZUS; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – w aktach ZUS; orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 22 stycznia 2025 r. (k. 11 akt); sprzeciw z 8 stycznia 2025 r. (k. 12 akt); decyzja z 24 stycznia 2025 r. (k. 10 akt).

U ubezpieczonej rozpoznano stan po przeciążeniu barku prawego z częściowym uszkodzeniem ścięgien stożka rotatorów z pozostawieniem niewielkiego ograniczenia ruchomości, a także zmiany zwyrodnieniowe stożka rotatorów.

Powyższe naruszenie sprawności organizmu stanowi długotrwały uszczerbek na zdrowiu w postaci przewlekłych zmian stawu barkowego prawego z ograniczeniem funkcji w rozumieniu poz. 104 załącznika Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r.

W wyniku wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 roku ubezpieczona doznała długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%.

Dowód: opinia z dnia 4 grudnia 2025 r. sporządzona przez biegłego chirurga-ortopedę (k. 33-wydruk konsultacji lekarskiej (k. 13—13v. akt); wydruk historii zdrowia i choroby (k. 14 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie ubezpieczona domagała się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V. z dnia 24 stycznia 2024 r. znak: (...), którą organ odmówił jej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł natomiast o oddalenie odwołania. Nie kwestionował faktu zaistnienia zdarzenia z dnia 3 października 2023 r. oraz tego, że zdarzenie to zostało uznane za wypadek przy pracy . W ocenie ZUS ubezpieczona jednak nie doznała w wyniku owego zdarzenia uszczerbku na zdrowiu ponad 5%.

Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego w oparciu o dowody z dokumentów znajdujące się w aktach sprawy oraz w aktach organu rentowego i zgromadzonej w nich dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej. Wiarygodność i autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony. Sąd również nie znalazł podstaw, by odmówić im przymiotu wiarygodności. Wskazać należy, że w myśl art. 243(2) k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Dotyczy to również dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych załączonych do akt sądowych. Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd posłużył się także dowodem z opinii biegłego sądowego z dnia 4 grudnia 2025 r., wydanej przez biegłego chirurga-ortopedę.

Nadto Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dowodu z przesłuchania ubezpieczonej M. R., któremu to dał wiarę jako spójnemu i korespondującemu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (dalej również jako: ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie (ust. 1). Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy (ust 2). Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie (ust. 3). Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji (ust. 4). Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu oraz tryb postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku i wypłacaniu jednorazowego odszkodowania, kierując się koniecznością zapewnienia ochrony interesów ubezpieczonego oraz koniecznością przejrzystości i sprawności postępowania w sprawie
o jednorazowe odszkodowanie (ust. 5).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny. Jak już wyżej wskazano, nie było sporne pomiędzy stronami, że zdarzenie z dnia 3 października 2023 r. stanowiło wypadek przy pracy. Sporne było jedynie to w jakiej wysokości ubezpieczona doznała uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami owego wypadku.

W niniejszej sprawie stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy wymagało uzyskania wiadomości specjalnych, jakimi nie dysponował Sąd i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego chirurga-ortopedy.

Biegły w treści opinii z 4 grudnia 2025 r. wskazał, że u ubezpieczonej rozpoznano stan po przeciążeniu barku prawego z częściowym uszkodzeniem ścięgien stożka rotatorów
z pozostawieniem niewielkiego ograniczenia ruchomości, a także zmiany zwyrodnieniowe stożka rotatorów. Dalej biegły podał, że długotrwały uszczerbek na zdrowiu u ubezpieczonej związany z wypadkiem przy pracy z dnia 3 października 2023 r., w oparciu o Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. (Dz.U. Nr 234 poz. 1974 - par. 9.1 i 9.2) oraz o załącznik do wyżej wymienionego rozporządzenia p.t ocena procentowa stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z punktu 104 wynosi 10%.

Stosownie do pozycji 104 załącznika do powołanego wyżej rozporządzenia, naruszenie sprawności ciała w postaci przewlekłych zmian stawu barkowego prawego - w zależności od stopnia ograniczenia funkcji - pozwala na ustalenie uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5-30%.

W piśmie z dnia 5 stycznia 2025 r. (k. 60 akt) Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że nadal podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko wnioskując o wydanie opinii uzupełniającej bądź opinii przez innych biegłych sądowych o tej samej specjalności. Dalej ZUS podał, że po pierwsze na poziomie opinii ZUS ubezpieczona była badana przez specjalistę chirurga. Następnie w skład Komisji Lekarskiej ZUS wydającej swoje orzeczenie wchodził m.in. lekarz chirurg, specjalista neurochirurgii, a zatem brak podstaw do tego, aby to opinia biegłych sądowych była dla sprawy wiążąca. Po drugie ZUS dodał, że biegli nie uwzględnili tego, o czym pisała Komisja Lekarska ZUS, tj.: ,,niesprawność jest tylko w części skutkiem przeciążenia pourazowego i także są następstwem istnienia wcześniejszych zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych stawu barkowego prawego". Wedle opinii ZUS, biorąc to pod uwagę, faktyczny uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem przy pracy wynosi 5%, czyli tak jak orzekła Komisja Lekarska ZUS.

Sąd odnosząc się do powyższego wskazuje, że opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku (sygnatura akt I PR 148/90) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Dowód z opinii biegłego pozwolił Sądowi ustalić skutki wypadku przy pracy
i rozmiar uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznała ubezpieczona wskutek zdarzenia z dnia
3 października 2023 r. Opinia biegłego sądowego była rzetelna i zupełna. Została sporządzona przez biegłego lekarza specjalistę, posiadającego fachową wiedzę z zakresu medycyny. Sąd stwierdził, że biegły odpowiedział na wszystkie pytania Sądu w sposób jasny i stanowczy. Dokonał badania ubezpieczonej oraz analizy całej dokumentacji medycznej zgromadzonej
w aktach sprawy i aktach organu rentowego.

W sporządzonej przez siebie opinii biegły wskazał podstawy swoich ustaleń oraz
w sposób dokładny, zrozumiały i wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. W sposób konkretny wskazał, w jakiej wysokości ubezpieczona doznała uszczerbku na zdrowiu oraz
w oparciu o którą pozycję z tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia
z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym i długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę tego odszkodowania dokonywał ustaleń. Biegły wyjaśnił mechanizm powstania uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonej i jego skutki. Z tego względu Sąd uznał opinię biegłego sądowego za kompletną, jasną, rzetelną i dlatego dokonał na jej podstawie ustaleń faktycznych. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i stanowiska biegłego Sąd uznał wydaną przez niego opinię za wystarczające do dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Jak wskazuje w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 2009 roku, sygnatura akt III CSK 7/09).

Sąd zaznacza, że sam fakt niezadowolenia strony z treści opinii biegłego sądowego nie jest podstawą do dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej bądź opinii innego biegłego sądowego. Przesłanki do zasięgnięcia opinii przez innego biegłego sądowego zostały określone w art. 286 k.p.c., który stanowi o tym, że Sąd może zażądać ustnego lub pisemnego uzupełnienia opinii lub jej wyjaśnienia, a także dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz , mimo braku wiadomości specjalnych, ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, w tym z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

Zaznaczyć również trzeba, że opinia biegłego sądowego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (por. wyrok SN z dnia 12 lutego 2015 roku, sygn. akt
IV CSK 275/14). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyrok SN z 16 września 2009 roku, sygnatura akt I UK 102/09). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (wyrok SN z dnia 1 września 2009 roku, sygnatura akt I PK 83/09).

Oznacza to, że przesłanką uzupełnienia opinii biegłego sądowego lub przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego jest jej niezupełność lub niejasność. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności z urzędu, zaś zastrzeżenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych są całkowicie nieprzekonujące i stanowią jedynie próbę polemiki z wnioskami biegłego.

Zarzuty pełnomocnika organu rentowego zgłoszone wobec opinii biegłych sprowadzały się do niczym niepopartej polemiki z wnioskami biegłych. Pełnomocnik organu rentowego argumentował, że biegli doszli do odmiennych wniosków niż komisja lekarska ZUS, pomimo że komisja lekarska ZUS ma w swoim składzie lekarzy specjalistów. Powyższy zarzut jest całkowicie nieprzekonujący. Polski proces cywilny nie zna formalnej teorii dowodów. Sprzeczność opinii biegłych powołanych przez Sąd z wcześniejszym orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS sama w sobie nic nie mówi o wiarygodności tej opinii . Brak jest jakichkolwiek prawnych czy faktycznych podstaw dla automatycznego przyznawania większej mocy dowodowej orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS niż opinii biegłych powołanych przez Sąd. Pełnomocnik organu rentowego nie podjął nawet próby wyjaśnienia, dlaczego komisja lekarska ZUS miała rację tam gdzie biegli powołani przez Sąd rzekomo się pomylili. Ponieważ pełnomocnik organu rentowego nie był w stanie sformułować żadnych konkretnych, merytorycznych zarzutów względem opinii biegłych i poprzestał na quasi-formalnym zarzucie dotyczącym sprzeczności z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS, Sąd nie dostrzegł żadnych powodów dla odmówienia opinii biegłych przymiotu wiarygodności. Na marginesie należy zauważyć, że powołani przez Sąd biegli również są lekarzami specjalistami.

Pełnomocnik organu rentowego zarzucił również opinii biegłych, że nie rozdzielili skutków wypadku przy pracy od wcześniejszych zmian zwyrodnieniowych. Pełnomocnik organu rentowego nie rozwinął i nie uzasadnił powyższego lakonicznego zarzutu. Biegli dysponowali obszerną dokumentacją medyczną ubezpieczonej, w tym dotyczącą jej schorzeń poprzedzających wypadek przy pracy. Biegli wyczerpująco opisali stan zdrowia ubezpieczonej, odwołując się do jej dokumentacji medycznej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, biegli dokonali kompleksowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonej, co umożliwiło im oddzielenie skutków przedmiotowego wypadku od wcześniejszych zmian zwyrodnieniowych.

Resumując, strony nie były w stanie przekonująco podważyć wiarygodności opinii biegłych, zaś Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych powodów, aby opinii tej odmówić przymiotu wiarygodności. Nie było zatem potrzeby uzyskania dalszych opinii biegłych. Dlatego Sąd na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 5 k.p.c. pominął dowody z uzupełniającej łącznej opinii biegłych z zakresu ortopedii i neurologii oraz z łącznej opinii innych biegłych z zakresu ortopedii i neurologii, jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania .

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał opinię biegłych za rzetelną, zupełną, spójną i logiczną, co skutkowało dokonaniem na jej podstawie ustaleń faktycznych. Jak już wskazano powyżej przy ocenie opinii biegłego Sąd wziął pod uwagę fachowość biegłego, jego doświadczenie, szeroką wiedzę z zakresu medycyny, a także jasny i stanowczy sposób formułowania wniosków oraz to, że opinia została sporządzona po zbadaniu ubezpieczonej
i zapoznaniu się przez biegłych z całą dokumentacją medyczną zgromadzoną w sprawie.

W konsekwencji Sąd uznał, że powołanie kolejnych biegłych prowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania i na rozprawie w dniu 13 lutego 2026 r., na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 5 k.p.c., pominął dowody z uzupełniającej łącznej opinii biegłych z zakresu ortopedii
i neurologii oraz z łącznej opinii innych biegłych z zakresu ortopedii i neurologii.

Z opisanych już wyżej przyczyn Sąd obdarzył opinię biegłego przymiotem wiarygodności i posłużył się nią, ustalając stan faktyczny. W oparciu o ten dowód, Sąd dokonał ustalenia faktycznego, że w wyniku wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 r. ubezpieczona doznała długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W myśl art. 14 ust. 9 ww. ustawy minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej ,,Monitor Polski’’ wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, że do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy). Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej począwszy od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r. kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej wynoszą 1431 złotych za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

Przy ustalaniu kwoty odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, Sąd przyjął za 1% uszczerbku na zdrowiu kwotę 1.431 zł , to jest kwotę w wysokości obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ rentowy. Jest to zgodne ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I UZP 2/09, publik. w lex nr 487994, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela.

Mając powyższe na względzie Sąd w punkcie I sentencji wyroku, na mocy przepisu
art. 477(14) § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń (...) we V. z dnia 24 stycznia 2025 r., znak (...) w ten sposób, że w miejsce zawartego tam rozstrzygnięcia przyznaje ubezpieczonej M. R. prawo do jednorazowego odszkodowania w wysokości 10% (dziesięciu procent) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego skutkiem wypadku przy pracy z dnia 3 października 2023 r. w kwocie 14 310 zł.

W punkcie II sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia, odpowiednio na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.