Zarządzenie z 17 lutego 2026, sygn. I C 623/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Sygn. akt I C 623/25
UZASADNIENIE
w postępowaniu uproszczonym
W pozwie wniesionym w dniu 09 września 2025 roku powodowie J. B. i R. B. wystąpili przeciwko E. J. o zapłatę kwoty 15.040 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wyjaśnili, iż łączyła ich z pozwaną przedwstępna umowa sprzedaży (...) o powierzchni 29 m 2, zabudowanej garażem. Powodowie wpłacili pozwanej zadatek w kwocie 10.000 zł, a termin do zawarcia umowy ustalony został na dzień 15 sierpnia 2025 roku. Umowa zawierana była przy udziale pośrednika w obrocie nieruchomościami, w związku z czym powodowie dodatkowo zapłacili przy zawarciu umowy kwotę 3.900 zł tytułem prowizji za pośrednictwo przy zakupie nieruchomości, która obciążała kupujących i kwotę 1.140 zł tytułem prowizji za pośrednictwo przy zakupie nieruchomości, która obciążała sprzedającą. Pozwana odmówiła zapłaty prowizji oświadczając, że mimo umowy zawartej z pośrednikiem nie będzie nic płacić. Ostatecznie kwotę 1.140 zł zapłacili powodowie i doszło do podpisania umowy przedwstępnej. Pozwana oświadczyła pośrednikowi, że umowy nie zawrze. Pismem z dnia 28 lipca 2025 roku powodowie poinformowali pozwaną o wyznaczeniu terminu zawarcia umowy przyrzeczonej. Pozwana w dniu 30 lipca 2025 roku zwróciła powodom kwotę 10.000 zł i nie stawiła się na termin wyznaczony do zawarcia umowy. Pismem z dnia 05 września 2025 roku powodowie odstąpili od zawarcia umowy przyrzeczonej. Na dochodzoną przez powodów kwotę składa się: 10.000 zł pozostała do zapłaty kwota zadatku z art. 394 § 1 kc, 3.900 zł tytułem prowizji za pośrednictwo przy zakupie nieruchomości, której obowiązek zapłaty obciążał powodów, 1.040 zł tytułem prowizji za pośrednictwo przy zakupie nieruchomości, której obowiązek zapłaty obciążał pozwaną. Wskazali, że datą wymagalności roszczenia jest 15 sierpnia 2025 roku.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 30 września 2025 roku Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
Pozwana E. J. zaskarżyła nakaz zapłaty w części, tj. powyżej kwoty 10.000 zł i w związku z tym wniosła o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 5.040 zł oraz o zasądzenie od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego stanowiska potwierdziła, że strony łączyła przedwstępna umowa sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr (...) zabudowanej garażem, która zawarta została przy udziale pośrednika w obrocie nieruchomościami, jak również to, że otrzymała od powodów zadatek w kwocie 10.000 zł, a termin do zawarcia umowy przyrzeczonej wyznaczony został na dzień 15 sierpnia 2025 roku. Przyznała nadto, że oświadczyła pośrednikowi w obrocie nieruchomościami, iż nie zawrze umowy przyrzeczonej, bowiem zmieniła zdanie co do chęci zbycia przedmiotowego garażu. W konsekwencji powyższego zwróciła powodom w dniu 30 lipca 2025 roku kwotę 10.000 zł tytułem otrzymanego zadatku i nie stawiła się na termin zawarcia umowy przyrzeczonej. Potwierdziła, że pismem z dnia 05 września 2025 roku powodowie odstąpili od zawarcia umowy przyrzeczonej oraz, że wobec dyspozycji art. 394 § 1 kc powodom przysługuje roszczenie o zapłatę zadatku w podwójnej wysokości, w związku z czym uznała powództwo co do kwoty 10.000 zł. Jednocześnie zakwestionowała zasadność roszczenia powodów o zapłatę kwoty 3.900 zł tytułem prowizji za pośrednictwo przy zakupie nieruchomości, która obciążała powodów jako kupujących i kwoty 1.140 zł tytułem prowizji za pośrednictwo przy zakupie nieruchomości, która obciążała pozwaną jako sprzedającą. Uznała, że kwota 3.900 zł stanowi ryzyko powodów nie objęte tak zwanym negatywnym interesem umownym. Podkreśliła, iż nie odpowiada za to, w jaki sposób powodowie chronili swoje interesy na etapie zawierania umowy z pośrednikiem i jak zamierzali poszukiwać nieruchomości, a nic nie stało na przeszkodzie, aby powodowie ułożyli swoje relacje z pośrednikiem w taki sposób, aby prowizja była płatna dopiero po nabyciu nieruchomości. Wątpliwości prawne budzi działanie pośrednika na rzecz obu stron, skoro interesy sprzedającej i kupujących są ze sobą oczywiście sprzeczne - pozwanej jako sprzedającej zależało na cenie jak najwyższej, podczas gdy powodom zależało na cenie jak najniższej. Według pozwanej, kwota 1.140 zł jest to kwota niewymagalna, a żądanie jej zwrotu przez powodów nie ma podstaw prawnych. Odmówiła zapłacenia tej kwoty na rzecz pośrednika w obrocie nieruchomościami, w związku z czym roszczenie o zapłatę tej kwoty mógłby zgłosić ewentualnie pośrednik. Tymczasem powodowie sami wskazali, że powyższą kwotę uregulowali za pozwaną mimo, że z umowy pośrednictwa w sprzedaży/zamianie nieruchomości otwartej nr (...)nie wynika, aby w świetle zaistniałych faktów roszczenie o zwrot prowizji było wymagalne, a tym bardziej, aby przysługiwać miało powodom. Podkreśliła, że była gotowa polubownie i pozasądowo rozwiązać spór objęty pozwem. Powodowie skierowali do niej wezwanie do zapłaty z dnia 05 sierpnia 2025 roku, w odpowiedzi na które pismem z dnia 14 sierpnia 2025 roku pozwana poinformowała pełnomocnika powodów, że odpowiedzi udzieli po zasięgnięciu porady prawnej, prosząc o przedłużenie terminu do dnia 04 września 2025 roku. Ostatecznie stanowisko pozwana zajęła w piśmie jej pełnomocnika z dnia 05 września 2025 roku, które nadane zostało w dniu 08 września 2025 roku. Powodowie nie byli jednak zainteresowani polubownym i pozasądowym rozstrzygnięciem sporu, skoro w dniu 08 września 2025 roku wnieśli pozew do Sądu nie uwzględniając odpowiedniego zapasu czasu na obrót korespondencji między stronami i zajęcie stanowiska przez pozwaną.
Pismem procesowym z dnia 22 grudnia 2025 roku (k. 73-74) powodowie cofnęli powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 10.000 zł wraz z odsetkami - tytułem żądanego zadatku i wnieśli o zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kwoty 5.040 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazali, że zakres odszkodowania należnego z mocy art. 390 § 1 kc zamyka się w granicach tzw. ujemnego interesu umownego, pod którym kryje się uszczerbek wynikły z wdania się w umowę przedwstępną, która nie doszła do skutku z powodu nie zawarcia umowy przyrzeczonej. Dla ustalenia zakresu obowiązku odszkodowawczego należy przeprowadzić hipotetyczne rozumowanie, które polega na zbadaniu, jak przedstawiałby się majątek poszkodowanego, gdyby nie doszło do zawarcia umowy przedwstępnej i podjęcia kroków w zaufaniu do zawarcia - ale nie wykonania - umowy przyrzeczonej. Powodowie zainteresowani byli nabyciem garażu i w tym celu zgodzili się ponieść koszty pośrednictwa zarówno te obciążające kupujących, jak i sprzedającą. Działali przy tym w zaufaniu do sprzedającej, która po uiszczeniu przez nich wszelkich opłat wynikających z czynności pośrednictwa zawarła umowę przedwstępną.
Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 roku (k. 83-84) powodowie podkreślili, że do zawarcia umowy przyrzeczonej nie doszło z wyłącznej winy pozwanej, wobec czego powodom przysługuje roszczenie odszkodowawcze obejmujące wszystkie te kwoty, które ponieśli w związku z zamiarem zawarcia umowy przyrzeczonej. Zarówno powodowie, jak i pozwana związani byli umową z pośrednikiem obrotu nieruchomościami, a wynagrodzenie wynikające z tych umów - zarówno w zakresie kwoty, która uregulowana miała być przez powodów, jak i w zakresie kwoty, która uregulowana miała być przez pozwaną - uiścili powodowie. Umowa pośrednictwa nie wymaga formy pisemnej pod żadnym rygorem, a z faktury na kwotę 3.900 zł wynika, że powodowie uiścili wynagrodzenie za usługę pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości oraz w jakiej wysokości. Jeśli zaś chodzi o kwotę 1.140 zł, to pozwana zobowiązana była do jej zapłaty tytułem prowizji dla pośrednika w obrocie nieruchomościami, z tym zastrzeżeniem, że kwota 700 zł płatna miała być w dniu zawarcia umowy przedwstępnej, a zatem bez wątpienia była kwotą wymagalną. Nie ma przy tym żadnej podstawy ku temu, aby uzyskaną przez powodów kwotę zadatku zaliczać na należne odszkodowanie, bowiem obowiązek zwrotu zadatku w podwójnej wysokości wynika wprost z przepisów Kodeksu cywilnego, a osobno należy traktować roszczenie o koszty poniesione przez powodów w związku z zamiarem zawarcia umowy przyrzeczonej. Podkreślili, że choć cofnęli powództwo o zapłatę 10.000 zł, to koszty procesu winny im zostać zasądzone w pełnej wysokości, bowiem kwota ta została przez pozwaną uiszczona już po wniesieniu pozwu. Skoro pozew został sporządzony w dniu 09 września 2025 roku, a pismo pełnomocnika pozwanej sporządzone zostało w dniu 08 września 2025 roku, to nie było możliwości, aby na to pismo odpowiedzieć przed wniesieniem pozwu, a sprawa toczy się od lipca 2025 roku, kiedy to powodowie już kontaktowali się z pozwaną. Zwrócili uwagę, że zgodnie z zasadami współżycia społecznego ważnie zawartą umowę należy wykonać, a pozwana postanowień umowy przedwstępnej nie wykonała, zaś zadatek w podwójnej wysokości uiściła dopiero wtedy, gdy otrzymała nakaz zapłaty, w konsekwencji czego odwoływanie się przez pozwaną do zasad współżycia społecznego nie może być poczytywane za skuteczne.
Na tej samej rozprawie pozwana E. J. wniosła o oddalenie powództwa wskazując, że choć polskie prawo cywilne przewiduje trzy źródła zobowiązania: umowę, delikt oraz bezpodstawne wzbogacenie, to jednak żadna z tych podstaw nie uzasadnia żądania powodów. Wbrew stanowisku strony przeciwnej umowa pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, co wynika wprost z przepisu art. 180 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z czym źródło zobowiązania powodów do zapłaty kwoty 3.900 zł na rzecz pośrednika w obrocie nieruchomościami w rzeczywistości nie istniało. Powodowie nie byli zobowiązani do zapłaty prowizji na rzecz pośrednika i nie sposób odpowiedzialności za uiszczenie rzeczonej kwoty przerzucać na pozwaną. Jeśli zaś chodzi o kwotę 1.140 zł, to powodowie przyjęli na siebie obowiązek zapłaty za pozwaną i uczynili to na własne ryzyko, bowiem nie zostało zastrzeżone, że powodowie uprawnieni będą do żądania od pozwanej tej kwoty. Ewentualnej podstawy do żądania przez powodów zwrotu tej kwoty nie sposób także upatrywać w przepisach o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia. Nie było między stronami żadnego skutecznego źródła zobowiązania, w oparciu o które powodowie mieliby zapłacić wskazywaną kwotę za pozwaną z możliwością żądania od niej zwrotu. Wreszcie należy odnieść się do uregulowań dotyczących instytucji zadatku i odszkodowania należnego w granicach tak zwanego negatywnego interesu umownego, do których to wprost odwoływała się strona powodowa formułując żądanie pozwu. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że zadatek pełni z istoty swej podwójną funkcję - z jednej strony funkcję kompensacyjną, z drugiej strony funkcję represyjną. Ukształtowany jest pogląd, który odnieść należy także do zasad współżycia społecznego, zgodnie z którym zadatek jest swoistą formą ryczałtowego odszkodowania. Wobec tego należy mieć na względzie, że powodowie otrzymali od pozwanej zwrot zadatku w podwójnej wysokości, zaś szkody które powodowie ewentualnie ponieśli w związku z nie zawarciem umowy przyrzeczonej z winy pozwanej absolutnie nie sięgają kwoty 10.000 zł. Kwota jaką powodowie otrzymali tytułem podwójnego zadatku w pełni zrekompensowała poniesione w ich ocenie szkody. Odnosząc się uzupełniająco do zasad współżycia społecznego podkreśliła, iż była gotowa ponieść konsekwencje wynikające z uchybienia swojemu obowiązkowi wynikającemu z umowy przedwstępnej i zachowała się w sposób, jakiego należy oczekiwać – wykonała swoje zobowiązanie do zapłaty zadatku w podwójnej wysokości podczas, gdy powodowie wystosowując skierowane do pozwanej wezwanie do zapłaty nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie swojego żądania. Choć pozwana zwróciła się do powodów o wyjaśnienie podstawy dochodzonych roszczeń, to powodowie zdecydowali się skierować pozew do sądu. Zasądzenie kwoty dodatkowej - przekraczającej wysokość otrzymanego przez powodów podwójnego zadatku - w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że powodowie i tak otrzymali kwotę znacznie wyższą aniżeli ewentualnie poniesione przez nich w związku z nie zawarciem przez pozwaną umowy przedwstępnej koszty, oceniać należy jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 28 listopada 2024 roku pozwana E. J. zawarła umowę pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości nr (...), na podstawie której zleciła (...) przyjęcie do bazy nieruchomości i podjęcie czynności zmierzających do znalezienia nabywcy garażu położonego w Ś. przy ul. (...), na oddanej w użytkowanie wieczyste działce gruntu, dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr (...).
Zgodnie z treścią umowy cena ofertowa nieruchomości ustalona została na kwotę 140.000 zł, zaś wynagrodzenie pośrednika na kwotę 1.400 zł brutto. Ustalone wynagrodzenie płatne miało być w dwóch ratach: pierwsza rata odpowiadająca 50% kwoty wynagrodzenia w dniu zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży/zamiany nieruchomości lub innej o tożsamym skutku i druga rata - pozostałe 50% kwoty wynagrodzenia w dniu zawarcia umowy sprzedaży/zamiany nieruchomości lub innej umowy o tożsamym skutku. W przypadku nie zawarcia umowy sprzedaży/zamiany nie z winy pośrednika, mimo podpisania umowy przedwstępnej, (...) przysługiwało 50% wynagrodzenia, a pośrednik uprawniony był do zaliczenia na poczet wynagrodzenia wpłaconej przez klienta pierwszej raty.
( dowód: umowa pośrednictwa z 28.11.2024r. - k. 47,
oświadczenie E. J. z 26.02.2025r. - k. 48,
przesłuchanie pozwanej E. J. - k. 83 odwrót - 84 (płyta CD - k. 85))
Na ogłoszenie pośrednika odpowiedzieli powodowie. Drogą elektroniczną powzięli wiadomość o możliwości zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, z zastrzeżeniem konieczności wpłaty po jej podpisaniu zadatku w kwocie 10.000 zł oraz pokrycia prowizji pośrednika w wysokości 3%.
W dniu 12 lipca 2025 roku w biurze pośrednika w obrocie nieruchomościami w Ś.strony uzgodniły warunki transakcji ustalając cenę nieruchomości na kwotę 130.000 zł, należny zadatek na kwotę 10.000 zł oraz wyznaczając termin zawarcia umowy przyrzeczonej do dnia 15 sierpnia 2025 roku.
Tego samego dnia, tj. 12 lipca 2025 roku zawarta została przedwstępna umowa sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr (...) o powierzchni 29 m ( 2), położonej w Ś. przy (...), zabudowanej garażem stanowiącym odrębną własność. Zgodnie z treścią § 3 umowy strony zobowiązały się zawrzeć ze sobą przyrzeczoną umowę sprzedaży nieruchomości za cenę 130.000, w nieprzekraczalnym terminie do dnia 15 sierpnia 2025 roku. Na zabezpieczenie wykonania umowy oraz na poczet ustalonej ceny kupujący zobowiązali się zapłacić sprzedającej zadatek w kwocie 10.000 zł w terminie do dnia 17 lipca 2025 roku, zastrzegając, że poddają go skutkom prawnym wynikającym z art. 394 kc, z treścią którego to przepisu strony się zapoznały (§ 6 umowy przedwstępnej).
Choć powodowie nie byli związani z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami umową o pośrednictwo w obrocie nieruchomościami zawartą w formie pisemnej, to w dniu zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży uiścili do rąk pracownicy biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami kwotę 3.900 zł tytułem prowizji za pośrednictwo w zakupie nieruchomości. Zapłaty prowizji za pośrednictwo w obrocie nieruchomościami odmówiła pozwana E. J. uznając, iż wszelkie koszty związane z transakcją ponieść mieli kupujący. Powodowie chcąc doprowadzić transakcję do skutku zgodzili się zapłacić prowizję za pozwaną na rzecz pośrednika w kwocie 1.140 zł.
W dniu 15 lipca 2025 roku powodowie wpłacili pozwanej zastrzeżony w umowie przedwstępnej zadatek w kwocie 10.000 zł.
( dowód: wydruk wiadomości e-mail z 09.07.2025r. - k. 10,
uzgodnienie warunków transakcji z 12.07.2025r. - k. 11,
umowa przedwstępna sprzedaży z 12.07.2025r. - k. 12-13,
potwierdzenie przelewu z 15.07.2025r. - k. 14,
faktura VAT z 12.07.2025r. - k. 15,
treść księgi wieczystej nr (...) - k. 20-25,
pismo (...) z 19.12.2025r. - k. 78,
przesłuchanie powoda R. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie powódki J. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie pozwanej E. J. - k. 83 odwrót - 84 (płyta CD - k. 85))
Pozwana zrezygnowała ze sprzedaży nieruchomości. W dniu 15 lipca 2025 roku o swojej decyzji ustnie poinformowała pracownika biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w Ś., składając również pisemne oświadczenie w tym przedmiocie, które przesłała na adres przedstawicielstwa (...) w K..
Choć o decyzji pozwanej został poinformowany - niemalże od razu przez pracownika biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami - również powód, to pismem z dnia 28 lipca 2025 roku zawiadomił pozwaną o wyznaczeniu terminu zawarcia umowy przyrzeczonej na dzień 04 sierpnia 2025 roku.
( dowód: zawiadomienie z 28.07.2025r. z potwierdzeniem nadania - k. 16-17,
oświadczenie E. J. z 14.07.2025r. z potwierdzeniem nadania -
k. 45-46,
przesłuchanie powoda R. B.- k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie powódki J. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie pozwanej E. J. - k. 83 odwrót - 84 (płyta CD - k. 85))
W dniu 30 lipca 2025 roku pozwana zwróciła powodom uiszczoną przez nich tytułem zadatku kwotę 10.000 zł.
Pozwana nie stawiła się w Kancelarii Notarialnej w Ś. na wyznaczony na dzień 04 sierpnia 2025 roku termin zawarcia umowy przyrzeczonej.
( dowód: potwierdzenie przelewu z 30.07.2025r. - k. 18,
protokół ze złożenia oświadczenia z 04.08.2025r. - k. 19,
przesłuchanie powoda R. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie powódki J. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie pozwanej E. J. - k. 83 odwrót - 84 (płyta CD - k. 85))
Pismem z dnia 05 sierpnia 2025 roku powodowie działając przez pełnomocnika wezwali pozwaną do zapłaty kwoty 15.040 zł tytułem zwrotu zadatku oraz naprawienia szkody, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Wskazali, że na dochodzoną kwotę poza brakującą tytułem dwukrotnej wartości zadatku kwotą 10.000 zł składa się kwota 3.900 zł tytułem prowizji zapłaconej przez powodów na podstawie faktury VAT nr (...) oraz kwota 1.140 zł, którą winna zapłacić pozwana, a która uregulowana została przez powodów.
W odpowiedzi na wezwanie, udzielonej pismem z dnia 14 sierpnia 2025 roku, pozwana wskazała, że do zgłoszonych roszczeń odniesienie się w terminie do dnia 04 września 2025 roku z uwagi na konieczność skonsultowania się z adwokatem, zastrzegając, że jeśli dochodzenie kwot okaże się zasadne, ureguluje je po przedłożeniu ich wyliczenia.
W odpowiedzi na ponowione przez powodów pismem z dnia 05 września 2025 roku wezwanie do zapłaty, pełnomocnik pozwanej pismem z dnia 05 września 2025 roku zwrócił się o udzielenie bliższych wyjaśnień co do kwoty 5.040 zł objętej żądaniem zapłaty, w szczególności wyjaśnienie kiedy i z jakich dokładnie przyczyn uiszczone zostały kwoty 3.900 zł oraz 1.140 zł.
Pozwana uiściła w dniu 31 października 2025 roku na rzecz powodów kwotę 10.000 zł za odstąpienie od umowy sprzedaży, tj. po doręczeniu jej w dniu 09 października 2025 roku odpisu nakazu zapłaty z dnia 30 września 2025 roku Sądu Rejonowego w Świnoujściu.
( dowód: wezwanie do zapłaty z 05.08.2025r. z potwierdzeniem nadania - k. 26-27,
pismo pozwanej z 14.08.2025r. na wezwanie do zapłaty - k. 28,
wezwanie do zapłaty z 05.09.2025r. z potwierdzeniem nadania - k. 29-31,
wydruk wiadomości e-mail - k. 32,
pismo pełnomocnika pozwanej do pełnomocnika powodów z 05.09.2025r. z potwierdzeniem nadania - k. 49-51,
potwierdzenie przelewu z 31.10.2025r. - k.76,
przesłuchanie powoda R. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie powódki J. B. - k. 83 odwrót (płyta CD - k. 85),
przesłuchanie pozwanej E. J. - k. 83 odwrót - 84 (płyta CD - k. 85))
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Spór ogniskował się wokół tego, czy powodowie uprawnieni są do dochodzenia dodatkowo - oprócz otrzymanego od pozwanej w podwójnej wysokości zadatku - odszkodowania w kwocie 5.040 zł, które obejmować miało kwotę wynagrodzenia prowizyjnego pośrednika w obrocie nieruchomościami uregulowaną przez powodów nie tylko w zakresie ich obciążającym, ale także w zakresie w którym obowiązek zapłaty obciążać miał pozwaną.
Zgodnie z treścią art. 389 kc umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (§ 1). Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia (§ 2). Stosownie do treści przepisu art. 390 kc, jeżeli strona zobowiązana do zawarcia umowy przyrzeczonej uchyla się od jej zawarcia, druga strona może żądać naprawienia szkody, którą poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej. Strony mogą w umowie przedwstępnej odmiennie określić zakres odszkodowania (§ 1). Jednakże gdy umowa przedwstępna czyni zadość wymaganiom, od których zależy ważność umowy przyrzeczonej, w szczególności wymaganiom co do formy, strona uprawniona może dochodzić zawarcia umowy przyrzeczonej (§ 2). Roszczenia z umowy przedwstępnej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta. Jeżeli sąd oddali żądanie zawarcia umowy przyrzeczonej, roszczenia z umowy przedwstępnej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym orzeczenie stało się prawomocne (§ 3). Po myśli z kolei przepisu art. 394 § 1 kc, w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej.
Niezłożenie przez stronę do tego zobowiązaną stosownego oświadczenia woli w terminie zawarcia umowy przyrzeczonej, jak również niedokonanie innych, niezbędnych dla dojścia tej umowy do skutku czynności jest uchylaniem się od zawarcia umowy przyrzeczonej w rozumieniu przepisu art. 390 § 1 kc i stanowi niewykonanie zobowiązania z umowy przedwstępnej. Niewykonanie tego zobowiązania może być następstwem okoliczności, za które zobowiązany ponosi odpowiedzialność lub jej nie ponosi, a z uwagi na oparcie reżimu odpowiedzialności za niewykonanie wynikającego z umowy przedwstępnej zobowiązania na ogólnych zasadach odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 kc i nast.), przewidziana w art. 390 § 1 kc odpowiedzialność powstaje wyłącznie w tym pierwszym przypadku. Odpowiedzialność strony za niewykonanie umowy przedwstępnej uzależniona jest przy tym od tak zwanego skutku tej umowy i może polegać bądź to na obowiązku naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła, licząc na zawarcie umowy przyrzeczonej (tzw. słabszy skutek umowy przedwstępnej) bądź to na obowiązku zawarcia umowy przyrzeczonej, który może być dochodzony przez uprawnionego przed sądem (tzw. silniejszy skutek umowy przedwstępnej). Umową przedwstępną o słabszym skutku jest umowa, która zobowiązuje do zawarcia umowy przyrzeczonej i określa jej istotne postanowienia, nie czyni jednak zadość wszystkim wymaganiom, od których zależy ważność tej umowy, w szczególności wymaganiom dotyczącym formy i z taką też sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach sprawy niniejszej. Choć bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 158 kc umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego, a to samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione, to powodowie zawarli z pozwaną przedwstępną umowę sprzedaży użytkowania prawa wieczystego nieruchomości zachowując jedynie zwykłą formę pisemną. Wobec uchylania się przez pozwaną od zawarcia umowy przyrzeczonej mogli zatem domagać się jedynie naprawienia szkody, jaką ponieśli przez to, że liczyli na jej zawarcie, tj. odszkodowania w granicach tak zwanego ujemnego interesu umownego. Rozmiar należnego odszkodowania ustala się w tym wypadku przeprowadzając hipotetyczne rozumowanie, które polega na porównaniu stanu majątku poszkodowanego powstałego na skutek jego wdania się w umowę ze stanem, jaki istniałby, gdyby poszkodowany w tę umowę się nie wdawał (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 grudnia 2006 roku, sygn. akt II CSK 274/06). Jak wskazuje się w literaturze i orzecznictwie, elementami szkody poniesionej przez stronę liczącą na zawarcie umowy docelowej mogą być na przykład: koszty koniecznych przejazdów i noclegów, wynagrodzenie rzeczoznawców, prawników czy pełnomocników i negocjatorów, a także pozostałe koszty negocjacji, przygotowania i zawarcia umowy przedwstępnej oraz ewentualnych innych porozumień przedkontraktowych, koszty korespondencji, opłaty notarialne, opłaty skarbowe, koszty wpisów do księgi wieczystej, opłaty za odpisy i wypisy z ksiąg wieczystych oraz dokumenty z ewidencji gruntów i budynków, odsetki i inne koszty związane z zaciągniętymi na realizację planowanych przedsięwzięć kredytami, a wreszcie inne opłaty związane z obsługą i realizacją procesu zawierania umowy, których poniesienie było konieczne (zob. M. Krajewski, [w:] System Prawa Prywatnego, Prawo zobowiązań - część ogólna, V, red. E. Łętowska, Warszawa 2006, s. 752 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2005 roku, sygn. akt V CSK 19/05).
Analizując żądanie powodów w zakresie kosztów, jakie ponieśli w związku z nieprzystąpieniem przez pozwaną do zawarcia umowy przyrzeczonej, obejmujących ogólnie rzecz ujmując wynagrodzenie prowizyjne pośrednika w obrocie nieruchomości zważyć należy, że choć co do zasady mieściłyby się one w ramach wspomnianego ujemnego interesu prawnego, to w okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że choć powodowie wykazali, iż uiścili na rzecz pośrednika w obrocie nieruchomościami kwotę 3.900 zł tytułem wynagrodzenia prowizyjnego, co wynika nie tylko z przesłuchania powodów, ale również z faktury VAT (k. 15), na której potwierdzono odbiór tej kwoty, a także z pisma (...) z dnia 19 grudnia 2025 roku, to uczynili to bez ważnej podstawy prawnej. Jak bowiem stanowi przepis art. 180 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024r., poz. 1145) zakres czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa, która wymaga formy pisemnej lub elektronicznej pod rygorem nieważności. Powodowie tymczasem nie byli związani z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami umową zawartą w żadnej z wskazanych w dyspozycji przepisu formie. Ustalenia wysokości należnego pośrednikowi wynagrodzenia oraz innych zasad współpracy powodowie z pośrednikiem poczynili pierwotnie na etapie wymiany korespondencji elektronicznej, a następnie ustnie, a jedynym dokumentem obrazującym wysokość uiszczonego przez powodów wynagrodzenia jest wspomniana już faktura. Jak zaś wskazuje się w orzecznictwie, jeśli strony nie dochowały formy czynności prawnej, o której stanowi przepis art. 180 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nie sposób przyjmować, że w ogóle mogło dojść między nimi do jakiejś postaci umowy o świadczenie usług, obejmującej wykonanie pośrednictwa w rozumieniu przepisów analizowanej ustawy. W przypadku niezachowania wspomnianej formy nie można przyjmować swoistego rodzaju konwersji nieważnej umowy o pośrednictwo w obrocie nieruchomościami w inne, w pełni skuteczne porozumienie o świadczenie usług, odpowiadające treściowo tej pierwszej umowie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2013 roku, sygn. akt IV CNP 78/12). Skutkiem nieważności umowy jest zaś brak powstania ważnego zobowiązania pomiędzy stronami czynności, wobec czego spełnione na jej podstawie świadczenie stanowi świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 kc, bowiem spełniający świadczenie nie był w ogóle zobowiązany. Nie budzi zatem wątpliwości, że wynagrodzenie w kwocie 3.900 zł uiszczone przez powodów na rzecz pośrednika zostało spełnione na podstawie nieważnej umowy pośrednictwa, a ewentualne roszczenie o jej zwrot przysługuje wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami i znajduje oparcie w przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 kc w związku z art. 410 § 1 i 2 kc). Świadczenia spełnionego przez powodów na podstawie nieważnej umowy pośrednictwa nie można jednak kwalifikować jako szkody objętej zakresem odszkodowania z art. 390 § 1 kc, wobec czego brak jest podstaw do obciążenia pozwanej obowiązkiem jej zwrotu na rzecz powodów.
Żądana przez powodów suma 5.040 zł obejmowała nadto kwotę 1.140 zł, którą to powodowie uiścić mieli tytułem wynagrodzenia prowizyjnego pośrednika w obrocie nieruchomościami, do którego zapłaty zobowiązana miała być pozwana. Powodowie wyjaśniali, że uregulowali tą należność, bowiem jej zapłaty na rzecz pośrednika odmówiła pozwana twierdząc, iż według poczynionych przez nią z pośrednikiem ustaleń wszelkie koszty związane z zawarciem umowy obciążać miały kupujących, a im zależało na sfinalizowaniu transakcji. Jednocześnie nie budziło wątpliwości, że między powodami i pozwaną nie było żadnych ustaleń dotyczących ewentualnego rozliczenia tej kwoty czy zastrzeżenia obowiązku jej zwrotu przez pozwaną na rzecz powodów. W materiale dowodowym brak jest jednocześnie dowodu na to, że powodowie faktycznie rzeczoną kwotę na rzecz pośrednika „za pozwaną” uregulowali. Wprawdzie materiał dowodowy obejmuje pismo (...) z dnia 19 grudnia 2025 roku wskazujące w swej treści na uiszczenie przez powodów „prowizji za stronę sprzedającą E. J.” jednak ujawniona w nim kwota opiewa na 1.400 zł, a nie może umknąć uwadze, że pismo to ma charakter dokumentu prywatnego (art. 245 kc), wobec czego stanowi dowód, że osoba która go podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie, nie dowodząc jednak automatycznie prawdziwości faktów w nim opisanych. Pozwana natomiast choć przyznała, że miała miejsce sytuacja, w której podczas spotkania w biurze pośrednictwa nieruchomości odmówiła zapłaty wynagrodzenia prowizyjnego na rzecz pośrednika, a wolę jego uregulowania wyrazili powodowie, czemu ona się nie sprzeciwiała, to jednak nie potwierdziła, iż do takiej zapłaty faktycznie doszło. Należy mieć na uwadze, że także i w tym wypadku powodowie nie tylko spełniliby świadczenie, do którego zobowiązani nie byli, ale dodatkowo uczynili to w wysokości wyższej aniżeli wynikająca z łączącej pozwaną z pośrednikiem obrotu nieruchomościami umowy, zgodnie z treścią której ustalone na kwotę 1.400 zł brutto wynagrodzenie płatne miało być w dwóch ratach: pierwsza rata odpowiadająca 50% kwoty wynagrodzenia - w dniu zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży/zamiany nieruchomości lub innej o tożsamym skutku i druga rata - pozostałe 50% kwoty wynagrodzenia w dniu zawarcia umowy sprzedaży/zamiany nieruchomości lub innej umowy o tożsamym skutku, z tym zastrzeżeniem, że w przypadku nie zawarcia umowy sprzedaży/zamiany nie z winy pośrednika, mimo podpisania umowy przedwstępnej, (...) przysługiwało 50% wynagrodzenia. W dniu zawarcia umowy przedwstępnej wynagrodzenie ustalone zapisami analizowanej umowy było zatem wymagalne jedynie w zakresie kwoty 700 zł, nie zaś 1.140 zł.
Nawet zaś gdyby teoretycznie uznać, że dochodzona przez powodów kwota 5.040 zł stanowi szkodę, której naprawienia powodowie mogą domagać się od pozwanej w ramach ujemnego interesu umownego i której poniesienie zostało przez nich wykazane tak co do zasady, jak i co do wysokości, to powództwo i tak podlegałoby oddaleniu.
Wątpliwości nie budzi możliwość zabezpieczenia wykonania przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości poprzez wręczenie zadatku, a taka praktyka jest wręcz ustalonym zwyczajem. Zadatek stanowi instytucję prawną, której zasadnicza rola sprowadza się do wzmożenia ochrony interesu wierzyciela w razie niewykonania umowy przez dłużnika, a wobec czego tradycyjnie jego funkcja ma wymiar głównie kompensacyjny w tym znaczeniu, że zadatek dla wierzyciela pełni na ogół - jako jego „surogat” albo „zryczałtowane odszkodowanie” - funkcje zbliżone do odszkodowania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2000 roku, sygn. akt III CKN 245/00). Jego funkcją jest nadto dyscyplinowanie stron w dotrzymaniu zawartej umowy, potwierdzonej zadatkiem (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2000 roku, sygn. akt III CKN 245/00). Podkreślić należy, że ani zadatek nie zastępuje - lub nie wyłącza - roszczenia odszkodowawczego wierzyciela w razie niewykonania umowy przez dłużnika, ani wystąpienie skutków wywoływanych przez zastrzeżenie w umowie zadatku nie jest uzależnione od wystąpienia szkody (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 marca 2024 roku, sygn. akt II CSKP 1246/22).
Nie budzi już aktualnie wątpliwości to, że jeżeli, mimo zastrzeżenia zadatku, umowa nie została wykonana, to dochodzi do zbiegu dwóch uprawnień: wynikającego z art. 394 § 1 kc oraz z art. 471 kc i osobie, której interes został naruszony przez niewykonanie umowy służy wybór między tymi uprawnieniami. Zależnie zatem od tego, co jest lepsze dla ochrony jej uzasadnionego interesu może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 394 § 1 kc - bez konieczności wykazywania szkody - lub żądania odszkodowania na zasadach ogólnych, a należne jej odszkodowanie nie jest ograniczone do wartości zadatku lub jego podwójnej wysokości (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2009 roku, sygn. akt III CZP 39/09). Zapłata zadatku w podwójnej wysokości zasadniczo nie wyklucza zatem dochodzenia odszkodowania uzupełniającego, o ile poniesiona szkoda przewyższa wartość podwójnego zadatku. Innymi słowy, jeśli poniesiona szkoda ma wartość większą niż wysokość zadatku, wierzyciel może dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych zarachowując jednak otrzymany ewentualnie zadatek na poczet tego odszkodowania, bowiem zastrzeżenie zadatku nie wyłącza przepisów o odpowiedzialności kontraktowej (zob. Cz. Żuławska [w:] G. Bieniek, H. Ciepła, S. Dmowski, J. Gudowski, K. Kołakowski, M. Sychowicz, T. Wiśniewski, Cz. Żuławska, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, Warszawa 2011, s. 228).
Tymczasem w stanie faktycznym zaistniałym na kanwie niniejszej sprawy zgłoszona przez powodów szkoda oszacowana została przez nich na kwotę 5.040 zł podczas, gdy uzyskany przez nich od pozwanej zadatek w podwójnej wysokości odpowiada kwocie 20.000 zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że powodowie otrzymali od pozwanej kwotę wyższą niż realnie poniesiona szkoda. Oceny prawnej w tym zakresie nie mogą zmienić podnoszone przez powodów w toku przesłuchania okoliczności dotyczące konieczności poniesienia kosztów przejazdu z miejsca ich zamieszkania do Ś. w związku z czynnościami dotyczącymi zawarcia umowy przedwstępnej oraz koniecznością stawiennictwa u notariusza celem zawarcia umowy przyrzeczonej. Abstrahując już od tego, że powodowie dysponowali wiedzą o rezygnacji pozwanej ze sprzedaży nieruchomości, a zatem bezcelowe było odbycie podróży do Ś. celem stawiennictwa w Kancelarii Notarialnej w dniu 04 sierpnia 2025 roku, to na uwadze należy mieć, że szacowany przez powodów koszt jednej podróży do Ś. opiewał na 400 zł. Uwzględniając, iż podróże takie powodowie mieli odbyć trzykrotnie przyjąć należałoby, że wygenerowały one łączny koszt 1.200 zł. Zsumowanie kwoty 5.040 zł ze wspomnianą kwotą 1.200 zł nadal pozostaje w znacznej dysproporcji z uzyskaną przez powodów od pozwanej kwotą podwójnego zadatku.
Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie okoliczności bezspornych, przedłożonych przez strony dokumentów, a także na podstawie przesłuchania stron.
Przedłożone przez strony dokumenty nie budziły zastrzeżeń Sądu co do ich autentyczności. Autentyczność ta nie była również kwestionowana przez strony procesu. Jednocześnie Sąd dał wiarę zeznaniom stron, które w istocie pozostawały w zgodności - znajdując przy tym odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym - a spór sprowadzał się właściwie do czynionej przez strony odmiennej oceny konsekwencji prawnych nieprzystąpienia przez pozwaną do zawarcia umowy przyrzeczonej.
Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku, oddalając powództwo o zapłatę kwoty 5.040 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty, jako bezzasadne.
W toku postępowania powodowie cofnęli powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 10.000 zł wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami, z uwagi na dokonaną przez pozwaną na ich rzecz zapłatę.
Zgodnie z treścią art. 203 § 1 kpc, pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Sąd co do zasady związany jest cofnięciem pozwu, a sytuacja procesowa może odmiennie ukształtować się jedynie wtedy, gdy sąd skorzysta z uprawnienia przyznanego mu w art. 203 § 4 kpc i z przyczyn w nim wskazanych uzna cofnięcie pozwu za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie, na podstawie analizy materiału procesowego Sąd uznał, że cofnięcie powództwa jest dopuszczalne i nie pozostaje w sprzeczności z prawem, zasadami współżycia społecznego ani nie zmierza do obejścia prawa. Cofnięcie ze skutkiem prawnym pozwu zobowiązuje zaś do umorzenia postępowania, bowiem udzielenie ochrony prawnej - wydanie wyroku staje się po myśli art. 355 kpc zbędne i niedopuszczalne, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc oraz art. 100 kpc, przyjmując, że powodowie - mimo częściowego cofnięcia powództwa - wygrali niniejszą sprawę w zakresie kwoty 10.000 zł, która pierwotnie objęta była żądaniem pozwu. Wskazać należy, że choć co do zasady umorzenie postępowania z powodu cofnięcia pozwu uważa się za przegraną powoda, gdyż nie osiąga on pożądanego przez siebie rozstrzygnięcia i w takiej sytuacji to strona przeciwna uprawniona jest - w terminie dwutygodniowym od zawiadomienia jej o cofnięciu pozwu - do złożenia wniosku o przyznanie kosztów (art. 203 § 3 kpc), to jednak dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W rozumieniu przepisów o kosztach procesu (art. 98 kpc) stronę pozwaną należy uznać wówczas za stronę przegrywającą sprawę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. akt III CZP 67/17). W niniejszej sprawie częściowe cofnięcie pozwu spowodowane było zaspokojeniem roszczenia powodów w zakresie kwoty 10.000 zł przez pozwaną, które to zaspokojenie miało miejsce nie tylko już po dniu wniesienia pozwu, ale po upływie ponad trzech tygodni od skutecznego doręczenia pozwanej nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym i to mimo tego, że na etapie przedprocesowym wątpliwości pozwanej ostatecznie budziła w zasadzie wyłącznie dochodzona przez powodów kwota 5.040 zł, co wynika z treści pisma pełnomocnika pozwanej datowanego na dzień 05 września 2025 roku (vide: k. 49).
Powodowie wygrali zatem proces w 66% (10.000 zł z 15.040 zł), a na poniesione przez nich koszty w łącznej kwocie 4.634 zł składało się: wynagrodzenie pełnomocnika powodów będącego radcą prawnym w kwocie 3.600 zł stosownie do treści § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 193 ze zm.), kwota 1.000 zł opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 34 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictw. Skoro powodowie wygrali proces w 66%, to w takim stosunku powinni otrzymać zwrot kosztów procesu od pozwanej, czyli kwotę 3.058,44 zł (66% z 4.634 zł). Na koszty procesu poniesione z kolei przez pozwaną w wysokości 3.600 zł składała się kwota 3.600 zł wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego będącego adwokatem. Skoro pozwana wygrała proces w 34%, to w takim też stosunku winna otrzymać zwrot kosztów procesu od powodów, tj. kwotę 1.224 zł. Po wzajemnej kompensacie, to pozwana winna zwrócić powodom kwotę 1.834,44 zł (3.058,44 zł - 1.224 zł). Koszty procesu zasądzone zostały na rzecz powodów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 1 kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
SSR Agnieszka Trytek - Błaszak
ZARZĄDZENIE
1. (...);
2. (...);
3. (...);
4. (...);
5. (...).
Dnia 17 lutego 2026 roku
SSR Agnieszka Trytek - Błaszak