Wyrok z 18 lutego 2026, sygn. IV U 707/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w następującym składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian

Protokolant: Roksana Borcz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z odwołania R. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we E.

z dnia 25 czerwca 2024 r., znak: (...)

o świadczenie rehabilitacyjne

I.  zmienia zaskarżoną decyzję organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we E. z dnia 25 czerwca 2024 roku, znak (...), w ten sposób, że przyznaje R. B. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 29 lutego 2024 r. do dnia 11 czerwca 2024 r.;

II.  oddala odwołanie w pozostałym zakresie;

III.  koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 707/24

UZASADNIENIE

Decyzją z 25 czerwca 2024 r. (znak: (...)-(...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 18 ust. 1-6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.
o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2780, z późn. zm.) dalej: ,,ustawa zasiłkowa’’ oraz art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 497, z późn. zm.),dalej: ,,ustawa systemowa’’, po rozpatrzeniu wniosku z 22 stycznia 2024 r., odmówił R. B. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Uzasadniając ww. decyzję podał m.in., że Komisja Lekarska Zakładu orzeczeniem
z 19 czerwca 2024 r. orzekła, że stan zdrowia odwołującego się nie uzasadnia przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dodano, że po zbadaniu sprawy, wobec powyższego orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu, Zakład ustalił brak przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.
Odwołanie od ww. decyzji wniósł R. B. podając, że nie zgadza się z jej treścią. Wskazał, że aktualnie leczy się u psychiatry, który nie wyraża zgody na jego powrót do pracy ze względu na stan zdrowia i zaleca dalsze leczenie. Nadto powołał się na inne dolegliwości w tym cukrzycę i zespół zaburzeń metabolicznych, które uniemożliwiają mu powrót do wykonywania pracy.
W odpowiedzi na odwołanie datowanej na 11 lipca 2024 r. - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we E. wniósł o jego oddalenie ze względu na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia powołując się na te same przyczyny jak wskazane w decyzji ZUS.
W piśmie procesowym datowanym na 25 listopada 2024 r. (k. 15) odwołujący doprecyzował, że domaga się przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 29 lutego 2024 r. do 31 lipca 2024 r.
Na późniejszym etapie postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

R. B., urodzony (...), pozostawał zatrudniony w (...) Sp. z o.o. jako pracownik ochrony fizycznej.

Dowód:
- wniosek z 22 stycznia 2024 r. o świadczenie rehabilitacyjne – w aktach ZUS;
- wywiad zawodowy z 8 stycznia 2024 r. - w aktach ZUS;
- przesłuchanie ubezpieczonego R. B. protokół rozprawy z dnia 25 lipca 2025 r. – czas nagrania 00:03:25-00:22:42, k. 74v.;

Orzeczeniem z dnia 16 grudnia 2022 r. R. B. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ze względu na upośledzenie narządu ruchu (05- R). Orzeczenie zostało wydane do dnia 31 grudnia 2024 r.

Dowód:
- orzeczenie z 16 grudnia 2022 r. o stopniu niepełnosprawności (k. 73-73v. akt);

U ubezpieczonego, zgodnie z zaświadczeniem o stanie zdrowia z 15 stycznia 2024 r., rozpoznano zaburzenia lękowo-depresyjne, zwyrodnienie narządu ruchu (kolan, kręgosłupa), zespół zaburzeń metabolicznych, nadciśnienie tętnicze, a także cukrzycę.
W opisie przebiegu choroby wskazano na od lat występujące problemy związane ze zwyrodnieniem narządu ruchu, tj. kręgosłupa L-S i kończyn dolnych. Podano, że obecnie dominują problemy lękowe i depresyjne snu upośledzające pracę nocną.

Dowód:
- zaświadczenie o stanie zdrowia z 15 stycznia 2024 r. – w aktach ZUS;
- przesłuchanie ubezpieczonego R. B. protokół rozprawy z dnia 25 lipca 2025 r. – czas nagrania 00:03:25-00:22:42, k. 74v.;

R. B. był niezdolny do pracy i wykorzystał okres zasiłkowy z dniem 28 lutego 2024 r., tj. po 182 dniach.

Okoliczność bezsporna a nadto dowód:
- wniosek z 22 stycznia 2024 r. o świadczenie rehabilitacyjne – w aktach ZUS;

W trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego ubezpieczony przechodził rehabilitację kolana i kręgosłupa. Nadto leczył się u lekarza psychiatry, a także korzystał z terapii psychologicznej.

Dowód:
- zaświadczenie o stanie zdrowia z 15 stycznia 2024 r. – w aktach ZUS;
- dokumentacja medyczna (k. 6, 17-17v.,37);
- przesłuchanie ubezpieczonego R. B. protokół rozprawy z dnia 25 lipca 2025 r. – czas nagrania 00:03:25-00:22:42, k. 74v.;

Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2024 r. ubezpieczony zwrócił się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego z uwagi na ogólny stan zdrowia.
W opinii specjalistycznej lekarza konsultanta z 4 kwietnia 2024 r. wskazano, że po osobistym badaniu opiniowanego, zebranym wywiadzie oraz zapoznaniu się z dokumentacją stwierdzono w stanie zdrowia ubezpieczonego cechy zaburzeń lękowych i depresyjnych
z dobrą odpowiedzią leczniczą po wielomiesięcznej terapii. Podano, że w aktualnym stanie zdrowia ww. jest zdolny do pracy i jest brak ewidentnych przesłanek do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego.
W orzeczeniu z dnia 22 maja 2024 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy i brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.
W orzeczeniu Komisji Lekarskiej ZUS z 19 czerwca 2024 r. ustalono, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy i brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.
Decyzją z 25 czerwca 2024 r. (znak: (...)-(...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 18 ust. 1-6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.
o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2780, z późn. zm.) dalej: ,,ustawa zasiłkowa’’ oraz art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 497, z późn. zm.),dalej: ,,ustawa systemowa’’, po rozpatrzeniu wniosku z 22 stycznia 2024 r., odmówił R. B. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Uzasadniając ww. decyzję podał m.in., że Komisja Lekarska Zakładu orzeczeniem
z 19 czerwca 2024 r. orzekła, że stan zdrowia odwołującego się nie uzasadnia przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dodano, że po zbadaniu sprawy, wobec powyższego orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu, Zakład ustalił brak przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód:
- wniosek z 22 stycznia 2024 r. o świadczenie rehabilitacyjne – w aktach ZUS;
- opinia specjalistyczna lekarza konsultanta z 4 kwietnia 2024 r. – w aktach ZUS;
- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 22 maja 2024 r. - w aktach ZUS;
- orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 19 czerwca 2024 r. - w aktach ZUS;
- decyzja z 25 czerwca 2024 r. (znak: (...)) - w aktach ZUS;
- przesłuchanie ubezpieczonego R. B. protokół rozprawy z dnia 25 lipca 2025 r. – czas nagrania 00:03:25-00:22:42, k. 74v.;

Badanie sądowo-psychiatryczne przeprowadzone dla potrzeb wydania opinii wykluczyło występowanie u R. B. pierwotnych i wtórnych zaburzeń poznawczych. Ponadto wykluczono chorobę psychiczną w rozumieniu psychozy, chorób afektywnych (depresja, mania, choroba dwubiegunowa) oraz przewlekłe utrwalone zaburzenia nerwicowe. W trakcie badania stwierdzono wyrównany stan psychiczny, z zachowaną aktywnością własną, prawidłowe funkcjonowanie jednostkowe i społeczne. Leczenie farmakologiczne było skuteczne objawowo, leki nie były zmieniane ani istotnie korygowane, były dobrze tolerowane, nie odnotowano powikłań ani lekooporności. Stan psychiczny opiniowanego uległ stabilizacji i nie stanowił przeciwwskazania do pracy.
Stan zdrowia psychicznego R. B., po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego, to jest po dniu 28 lutego 2024 r., nie powodował dalszej niezdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku.

Dowód:
- opinia sądowo psychiatryczna z 6 lutego 2025 r., k. 18-22;
- opinia sądowo-psychiatryczna uzupełniająca z 23 maja 2025 r., k. 43-44;
- zaświadczenie o stanie zdrowia z 15 stycznia 2024 r. – w aktach ZUS;
- dokumentacja medyczna, k. 6,17-17v., 37;

U R. B. rozpoznano: nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2, chorobę zwyrodnieniowo-zniekształcającą kręgosłupa i zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych.

Uwzględniając, że zły stan zdrowia ubezpieczonego był pochodną wielu problemów zdrowotnych (schorzeń somatycznych i zaburzeń psychicznych-wielochorobowość), to zasadne było ubieganie się i przyznanie świadczeń rehabilitacyjnych R. B. do 11 czerwca 2024 r. (to udokumentowany w kartotece POZ moment poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy). W okresie po 28 lutego 2024 r., a do dnia 11 czerwca 2024 r. odwołujący się prowadził nie tylko leczenie psychiatryczne i terapię psychologiczną, ale także miał problemy z nadciśnieniem, cukrzycą oraz kręgosłupem (w tym zakresie orzekano o stopniu niepełnosprawności). Stres związany z sytuacją zawodową doprowadził do rozregulowania ciśnienia, co w dalszej kolejności wymagało kontroli i stosowania środków farmakologicznych. Na te dolegliwości nakładały się problemy z zaburzeniami snu. Wówczas stosowano również środki farmakologiczne na nerwice. R. B. odbywał w związku z powyższym wizyty u lekarza ogólnego w styczniu, lutym i czerwcu 2024 r. Psychoterapia była prowadzona natomiast w okresie od 25 kwietnia 2024 r. do 23 lipca 2024 r. Leki przeciwdepresyjne także stosowano w okresie od 28 lutego 2024 r. do 31 lipca 2024 r.

Dowód:
- opinia z dnia 22 września 2025 r., wydana przez biegłego lekarza chorób wewnętrznych k. 96-98;
- dokumentacja medyczna, k. 6, 17, 37, 72, 85-93;
- zaświadczenie lekarskie, k, 84;
- zaświadczenie o stanie zdrowia z 15 stycznia 2024 r. – w aktach ZUS;

Obecnie R. B. nie pracuje. Aktualnie ubezpieczonemu trudno znaleźć zatrudnienie z uwagi na fakt, że zbliża się do osiągnięcia wieku emerytalnego. Ostatnie aktywności zawodowe były dla R. B. dotkliwe, wprowadzono wówczas bardzo długie zmiany (19 godzinne), a przy tym odwołujący musiał daleko dojeżdżać do pracy. W związku z przemęczeniem R. B. uczestniczył w wypadku drogowym.

Dowód:
- przesłuchanie ubezpieczonego R. B. protokół rozprawy z dnia 25 lipca 2025 r. – czas nagrania 00:03:25-00:22:42, k. 74v.;

W czerwcu 2024 r. R. B. starał się uzyskać zgodę lekarza medycyny pracy na powrót do pracy, niemniej nie została ona udzielona.
Dowód:
- orzeczenie lekarskie z dnia 17 czerwca 2024 r., k. 5;

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w części.
W niniejszej sprawie odwołujący się R. B. domagał się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) we E. z dnia 25 czerwca 2024 r. (znak: (...)) odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego poprzez przyznanie mu tego prawa. Z kolei Zakład Ubezpieczeń Społecznych wnosił
o oddalenie odwołania.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny, ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach ZUS, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność
i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Nadto Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodu z przesłuchania ubezpieczonego R. B., któremu to dał wiarę jako spójnemu, logicznemu
i korespondującemu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, a także aktach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołującemu się należało przyznać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodach z opinii biegłych sądowych – tj. biegłego z zakresu psychiatrii i biegłego z zakresu chorób wewnętrznych. Sąd uznał ww. opinie biegłych za wiarygodne. Opinie pozostają bowiem przekonujące, logicznie uzasadnione (z odwołaniem się do wiedzy lekarskiej) i udzielają w wyczerpującym stopniu odpowiedzi na pytania ujęte w tezie postanowień dopuszczających ww. dowody. Dlatego Sąd w pełni podzielił dokonane w nich ustalenia, uznając, że nie ma podstaw do zanegowania zaprezentowanego przez biegłych stanowiska.

Organ rentowy wnosił ponadto o wydanie opinii uzupełniającej przez biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii lub innego biegłego tej samej specjalności. Sąd uznał, że zarzuty Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie miały charakteru merytorycznego, nie istnieją żadne uzasadnione podstawy do kwestionowania kompetencji
i fachowości biegłych. Nadto, w ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wyciągnięcie wniosków co do istotnych kwestii, a wnioski opinii zostały w dostateczny sposób sformułowane. w związku z czym pominął na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r., na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c., dowód z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii jako zmierzający jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Sąd w odniesieniu do tej opinii zauważa, że biegły choć w sposób zwięzły, to jednak bardzo przekonywujący opisał całokształt sytuacji odwołującego się, a także co szczególnie istotne odwołał się konkretnej dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy. Już w tym miejscu Sąd sygnalizuje, że dokumentacja potwierdzała wiele schorzeń odwołującego się w tym: cukrzycę, nadciśnienie, problemy z kręgosłupem – na co dodatkowo nakładały się problemy zdrowia psychicznego. Leczenie prowadzono intensywnie na kilku płaszczyznach zdrowia, także między styczniem a czerwcem 2024 r. Wreszcie w czerwcu odwołującemu się lekarz medycyny pracy odmawiał dopuszczenia do pracy. Te wszystkie okoliczności przemawiały za uznaniem, że wnioski przedstawione w opinii dr J. Z. były trafne i nie wymagały uzupełnienia.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, t.j.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, t.j.; dalej jako ustawa systemowa).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 4). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji.

Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy – a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, świadczenie rehabilitacyjne jest świadczeniem "na dokończenie leczenia" (I. J., (...) społeczne, t. 3, (...) chorobowe..., s. 45). Jeśli stan zdrowia ubezpieczonego nie uzasadnia przyznania mu renty z tytułu niezdolności do pracy, ani nie nabył on prawa do emerytury, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego – ubezpieczony w okresie od zakończenia pobierania zasiłku chorobowego do odzyskania zdolności do pracy pozostawałby bez środków utrzymania. Stąd świadczenie rehabilitacyjne, jako rodzaj pieniężnego świadczenia ubezpieczeniowego, ma zapobiegać takim sytuacjom, umożliwiając udzielanie ubezpieczonym dalszej pomocy ubezpieczeniowej.

W przekonaniu Sądu w niniejszym składzie przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło, że w sprawie zasadnym było częściowe uwzględnienie odwołania.
Sporne w sprawie pozostawało to, czy po 28 lutego 2024 r. odwołujący się był nadal niezdolny do pracy i mogło przysługiwać mu prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych.
Na ustalenie faktów wstępowania u odwołującego się po dniu 28 lutego 2024 r. niezdolności do pracy, w tym czy dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały nadzieję odzyskania zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku (pracownik ochrony fizycznej), ewentualnie okresu tej niezdolności, rokującej poprawę, wystąpienia konieczności badania odwołującego się przez innych biegłych sądowych oraz zasadności orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS Sąd dopuścił w pierwszej kolejności dowód z opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu psychiatrii, a w dalszej kolejności dowód z opinii biegłego z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii.
Powołany w sprawie biegły sądowy lekarz z zakresu psychiatrii nie stwierdził aby odwołujący się po dniu 28 lutego 2024 r. nie był jeszcze niezdolny do pracy, natomiast biegły z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii ustalił taką niezdolność w okresie pomiędzy 29 lutego 2024 r. do 11 czerwca 2024 r.
Sąd ocenił opinię biegłych jako wiarygodne i przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zauważył przede wszystkim, że sama poprawa stanu zdrowia psychicznego nie wykluczała niezdolności do pracy z uwagi na stan zdrowia somatycznego. Wymaga jednak odnotowania, że odwołujący się jeszcze po 29 lutego 2024 r. prowadził leczenie psychiatryczne, zażywał środki farmakologiczne i prowadził psychoterapię. Dalej co słusznie podkreślał biegły z zakresu chorób wewnętrznych, uwzględnienia wymagały problemy wielopłaszczyznowe problemy z nadciśnieniem, problemy z cukrzycą oraz problemy z kręgosłupem, które na początku roku 2024 r. dotkliwie dotykały odwołującego się. Odwołać w tym wypadku należy się do niebudzącej wątpliwości dokumentacji medycznej z k. 88-89. Te elementy także należy połączyć z kwestią niebudzących wątpliwości problemów psychicznych, które co prawda zostały w pewnym stopniu opanowane, to jednak wciąż wymagały leczenia oraz z kwestią trudnej sytuacji zawodowej odwołującego się. Obok wielochorobowości podkreślenia wymaga, że odwołujący się w analizowanym okresie był osobą w wieku okołoemerytalnym, dlatego też zdolności regeneracyjne jego organizmu były już mniejsze niż w przypadku osób młodszych. Wreszcie Sąd zwraca uwagę, że odwołujący bezskutecznie ubiegał się o wydanie zaświadczenia potwierdzające jego zdolność do pracy w czerwcu 2024 r. I chociaż wnioski tego dokumentu nie były dla Sądu wiążące, to jednak także ten dokument potwierdza niejednoznaczną sytuację zdrowotną odwołującego się.
Te względy determinowały uznanie, że wnioski opinii biegłego dr J. Z. były dla Sądu w pełni przekonywujące i jako takie mogły one stać u podstaw czynionych ustaleń faktycznych. Nie budziło przy tym wątpliwości, że stan zdrowia odwołującego się rokował na powrót do zdrowia i w czerwcu 2024 r. ten stan zdrowia uległ poprawie.
Z tych samych względów Sąd zdecydował się pominąć (działając w oparciu o treść art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c.) wnioski o sporządzenie opinii uzupełniającej biegłego z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii. Na tym etapie sprawa zdaniem Sądu była już dostatecznie wyjaśniona, a dalsze weryfikowanie tej kwestii zmierzałoby już wyłącznie do przedłużenia postępowania. Samo niezadowolenie strony z treści opinii, która nie jest dla niej korzystna, nie stanowi wystarczającej przesłanki do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę. Sąd ma prawo pominąć wnioski dowodowe, jeżeli uzna, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały już dostatecznie wyjaśnione (por. wyrok SN z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24). Nie można przyjąć, że Sąd zobowiązany jest do dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez Sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858).
Biorąc pod uwagę powyższe i działając na mocy przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. Sąd zmienił w punkcie I wyroku zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we E. z dnia 25 czerwca 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu się R. B. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 29 lutego 2024 r. do dnia 11 czerwca 2024 r.
W punkcie II sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., oddalił odwołanie w pozostałym zakresie. Odwołujący się domagał się przyznania świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 31 lipca 2024 r., zaś okres ten okazał się w tym wypadku zbyt długi. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych sądowych nie pozwoliły na ustalenie, że niezdolność do pracy utrzymywała się po upływie 11 czerwca 2024 r. W dokumentacji medycznej odnotowano poprawę stanu zdrowia w dniu 11 czerwca 2024 r. Te wnioski korespondowały także z zeznaniami odwołującego się, gdzie ten deklarował, że w tym okresie zamierzał już powrócić do aktywności zawodowej.
Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie IV sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.