Wyrok z 20 lutego 2026, sygn. IV U 207/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 20 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek

Protokolant: Patvakan Sahakyan

po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania D. I.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Z.

z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: (...)

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Z. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że w miejsce zawartego tam rozstrzygnięcia przyznaje ubezpieczonemu D. I. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego następstwem wypadku przy pracy jakiemu uległ ubezpieczony w dniu 24 kwietnia 2024 r., za doznany 15% uszczerbek na zdrowiu, w łącznej kwocie 21.465,00 zł;

II.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Z. na rzecz ubezpieczonego D. I. kwotę 360,00 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

III.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 207/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. przyznał ubezpieczonemu D. I. jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. w wysokości 5% w kwocie 7.155,00 zł.

Ubezpieczony D. I. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w ustawowym terminie wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Z. z dnia 23 grudnia 2024 r., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy jakiemu uległ w dniu 24 kwietnia 2024 r. w wysokości 25% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

W uzasadnieniu ubezpieczony wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2024 r. uległ wypadkowi przy pracy, na skutek czego doznał złamania kości jarzmowej i szczęki oraz prawostronnych zaburzeń unerwienia. W ocenie ubezpieczonego organ rentowy nie uwzględnił uszkodzenia u ubezpieczonego nerwu trójdzielnego i nie ustalił dodatkowego 20% uszczerbku na zdrowiu.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. wniósł o oddalanie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

Organ rentowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podkreślił, że w wyniku analizy odwołania nie stwierdzono okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ rentowy przyznał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 19 grudnia 2024 r. w oparciu o obowiązujące przepisy ustaliła 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. w wysokości 7.155,00 zł.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 roku pełnomocnik ubezpieczonego ograniczył odwołanie od decyzji organu rentowego w ten sposób, iż wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie u ubezpieczonego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 15%, a w pozostałej części cofnął odwołanie ze zrzeczeniem się roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu zdarzenia tj. 24 kwietnia 2024 r. D. I. pozostawał zatrudniony w Fabryce (...) Sp.j. z siedzibą w E. na stanowisku pomocnik tapicera i z tego tytułu podlegał ubezpieczeniom społecznym, w tym wypadkowemu i rentowemu.

W dniu 24 kwietnia 2024 r. ubezpieczony od godziny 6:00 pracował przy malowaniu stalowych słupów (dwuteowników) wspólnie z pracownikiem K. T.. Od rana pracownicy malowali dwuteowniki o długości 6 i 7 metrów przeznaczonych do budowania salonów meblowych (...) na terenie całego kraju. Dwuteowniki ułożone na podłogach na ziemi pracownicy malowali najpierw z jednej strony i po wyschnięciu przy pomocy metalowych profili wspólnie obracali na drugi bok, żeby pomalować z drugiej strony. Około godziny 12:30 ubezpieczony przyłożył profil do dwuteownika nie wiedząc, że K. T. już zaczyna obracać belkę. Obracający się dwuteownik spowodował, że profil ubezpieczonego odbił się i uderzył go w prawy policzek. Ubezpieczony w związku z odczuwaniem silnego bólu został odwieziony do szpitala. W wyniku zdarzenia ubezpieczony doznał złamania kości jarzmowej prawej, ścian prawej zatoki szczękowej, bocznej i dolnej ściany prawego oczodołu.

Zdarzenie z dnia 24 kwietnia 2024 r. uznano za wypadek przy pracy.

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dn. 7.05.2024 r.- akta organu rentowego;

- informacje poszkodowanego z dn. 2.05.2024 r. – akta organu rentowego;

- informacje świadka z dn. 26.04.2024 r. – akta organu rentowego.

W dniu 6 września 2024 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o wypłatę jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu 24 kwietnia 2024 r.

Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 21 listopada 2024 r. stwierdził 5 % (poz. 24a tabeli uszczerbku) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r.

Na skutek wniesionego przez ubezpieczonego sprzeciwu, Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 19 grudnia 2024 r. ustaliła 5 % (poz. 24a tabeli uszczerbku) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r.

Decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. przyznał ubezpieczonemu D. I. jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. w wysokości 5%, w kwocie 7.155,00 zł.

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- wniosek o wypłatę jednorazowego odszkodowania z dn. 6.09.2024 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dn. 21.11.2024 r. – akta organu rentowego oraz k. 7;

- sprzeciw z dn. 2.12.2024 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dn. 19.12.2024 r. – akta organu rentowego oraz k. 9;

- decyzja ZUS z dn. 23.12.2024 r. – akta organu rentowego.

W związku z wypadkiem przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. u ubezpieczonego doszło do złamania rejonu kości szczęki prawej i kości jarzmowej prawej.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej z dn. 10.10.2025 r. – k. 45-53;

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej z dn. 27.11.2025r. – k. 67.

Biegli sądowi z zakresu ortopedii i neurologii, w związku ze zdarzeniem z dnia 24 kwietnia 2024 r. nie rozpoznali u ubezpieczonego (z powodów neurologicznych i ortopedycznych) długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu. Biegli nie rozpoznali u ubezpieczonego odchyleń od stanu prawidłowego w zakresie ortopedycznym (w zakresie ruchomości stawowej i czynności mięśni) i neurologicznym (w zakresie nerwów czaszkowych i ośrodkowego układu nerwowego). Biegli ci zgodnie orzekli, iż uraz jakiego doznał ubezpieczony i dolegliwości z nim związane są domeną lekarzy chirurgii szczękowej.

Dowód: opinia zespołu biegłych z zakresu ortopedii i neurologii z dn. 20.06.2025 r. – k. 25-26.

W związku z wypadkiem przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. u ubezpieczonego utrzymuje się zaburzenie w zakresie 2- gałęzi nerwu trójdzielnego tj. podoczołowego prawego. W związku ze złamaniem szczęki konieczne było przeprowadzenie u ubezpieczonego operacji. Ubezpieczony przeszedł zabieg osteosyntezy minipłytkowej celem zespolenia kości w ich anatomicznej pozycji, odtworzono ciągłości kości. Złamanie prawej kości jarzmowej było leczone ortopedycznie - zamknięto kość jarzmową prawą. Skutkiem powyższego jest występujący u ubezpieczanego ból mięśnia skroniowego prawego w rejonie złamanej kości jarzmowej prawej jej części górnej. Czucie w okolicy prawego nerwu podoczodołowego nie powróciło w pełni i jest dla ubezpieczonego dokuczliwe i powoduje dyskomfort (szczególnie przy gryzieniu po stornie prawej i zaciskaniu zębów).

Schorzenia, które występują u upieczonego w związku z wypadkiem przy pracy mają charakter długotrwały, gdyż rokują poprawę na przyszłość. Kość szczęki i jarzmowa są stabilne, bez zmian kostnych (pełny zrost, bez zaburzeń czynnościowo-morfologicznych w zakresie kości). Kość wygojona, bez przetok, bez epizodów zapalnych, rusztowanie szkieletu twarzoczaszki zachowane. Deficyt czucia w zakresie (drugiej gałęzi) drugiego nerwu trójdzielnego utrzymuje się.

Na skutek wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. D. I. doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 15%, przy czym doznał uszkodzenia częściowego lub całkowitego nerwu trójdzielnego w wysokości 10 % (pozycja 14 tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia), złamania szczęki i/lub żuchwy wygojone z przemieszczeniem odłamów bez zaburzeń czynności stawu żuchwowo-skroniowego - w zależności od stopnia zniekształcenia i rozwarcia szczęk w wysokości 5 % (pozycja 24a tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia).

Dowód:

- dokumentacja medyczna ubezpieczonego – k. 10-13;

- opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej z dn. 10.10.2025 r. – k. 45-53;

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej z dn. 27.11.2025r. – k. 67;

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu ubezpieczony D. I. ostatecznie domagał się zmiany decyzji z dnia 23 grudnia 2024 r. poprzez przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. w wysokości wyższej niż odpowiadająca 5% uszczerbkowi na zdrowiu, tj. w wysokości 15%.

Organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania wskazując, że zarówno lekarz orzecznik ZUS, jak i komisja lekarska ZUS stwierdzili u ubezpieczonej 5% (pozycja 24a tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Nie kwestionował faktu zaistnienia zdarzenia z dnia 24 kwietnia 2024 r. oraz tego, że zdarzenie to zostało uznane za wypadek przy pracy. W ocenie organu rentowego ubezpieczony jednak doznał w wyniku tego zdarzenia długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5%, dlatego nie jest zasadne przyznanie mu odszkodowania w wyższej kwocie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawała wyłącznie wysokość procentowa doznanego uszczerbku na zdrowiu, będącego skutkiem wypadku przy pracy, jakiemu ubezpieczony uległ w dniu 24 kwietnia 2024 r.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 - 4 w związku z art. 16 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (dalej jako ustawa wypadkowa), ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

Zgodnie z art. 15 wyżej powoływanej ustawy, przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji ZUS.

Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy.

Według § 8 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania, Lekarz Orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, zwanej „oceną procentową”, która jest określona w załączniku do rozporządzenia (tabela norm procentowego uszczerbku na zdrowiu).

Ponadto, jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, lekarz orzecznik określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania.

Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem przedmiotowym, a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej.

Sąd dokonał ustaleń w niniejszej sprawie w oparciu o dowody z dokumentów znajdujące się w aktach sprawy oraz w aktach organu rentowego i zgromadzonej w nich dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej. Wiarygodność i autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony. Sąd również nie znalazł podstaw, by odmówić im przymiotu wiarygodności. W myśl art. 243(2) k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Dotyczy to również dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych załączonych do akt sądowych.

Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się także na dowodzie z opinii biegłych sądowych ortopedy i neurologa z dnia 20 czerwcu 2025 r. oraz opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej z dnia 10 października 2025 r. uzupełnionej opinią z dnia 27 listopada 2025 r. W opinii z dnia 20 czerwca 2025 r. biegli wskazali, że w związku ze zdarzeniem z dnia 24 kwietnia 2024 r. u ubezpieczonego z powodów neurologicznych i ortopedycznych nie rozpoznaje się długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu. Swoje stanowisko biegli potwierdzili powołując się na brak odchyleń od stanu prawidłowego w zakresie ortopedycznym (w zakresie ruchomości stawowej i czynności mięśni) i neurologicznym (w zakresie nerwów czaszkowych i ośrodkowego układu nerwowego). W ocenie biegłych jednak zasadne było przebadanie ubezpieczonego przez biegłego chirurgii szczękowej, bowiem okolica urazu oraz jego leczenie, a także zgłaszane dolegliwości są domeną lekarzy chirurgii szczękowej. Zdaniem biegłych, wiążąca opinia w tej sprawie powinna należeć do specjalisty chirurgii szczękowo-twarzowej. Biegli bowiem stwierdzili, że czują się niekompetentni w tej sprawie zatem nie ocenili opinii Komisji Lekarskiej ZUS.

Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku (sygnatura akt I PR 148/90) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Strony nie wniosły zastrzeżeń do powyższej opinii. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2025 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii szczękowej.

W opinii z dnia 10 października 2025 r. biegły sądowy z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej wskazał, że na skutek zdarzenia z dnia 24 kwietnia 2024 r. D. I. doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 15%.

Do opinii zostały złożone zastrzeżenia przez pełnomocnika organu rentowego (k. 65-65v). W treści pisma wskazano, że organ rentowy nie może ustosunkować się do treści opinii, gdyż biegły jest zobowiązany do powołania się do rozporządzenia MPiPS z dnia 18 grudnia 2002 r. i tam zawartej tabeli uszczerbkowej, czego w ocenie organu nie dokonał. Ponadto organ rentowy wskazał, że według tabeli stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu określa się w zależności od skutków jakie choroba pozostawiła w narządach i układach, nie sam fakt przebiegu urazu.

W opinii uzupełniającej z dnia 27 listopada 2025 r. biegły podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, ale również wyjaśnił, że na skutek zdarzenia z dnia 24 kwietnia 2024 r. D. I. doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 15%, przy czym z tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z pkt 14. - uszkodzenia częściowego lub całkowitego nerwu trójdzielnego w wysokości 10 % , a z pkt 24 - złamania szczęki i/lub żuchwy wygojone z przemieszczeniem odłamów bez zaburzeń czynności stawu żuchwowo-skroniowego w zależności od stopnia zniekształcenia i rozwarcia szczęk w wysokości 5 % .

Zastrzeżenia do opinii zostały złożone przez organ rentowy (k. 74), który wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem biegłego, iż ubezpieczonemu przysługuje 10 % z poz. 14 tabeli uszczerbku. Organ rentowy powołał się na fakt, iż w sprawie powołany był biegły z zakresu neurologii i nie stwierdził uszczerbku na zdrowiu z powodu uszkodzenia nerwu trójdzielnego. Organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego.

Jak wskazuje w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia którą dysponuje zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 2009 roku, sygnatura akt III CSK 7/09).

Sąd zaznacza, że sam fakt niezadowolenia strony z treści opinii biegłego sądowego nie jest podstawą do dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej bądź opinii innego biegłego sądowego. Przesłanki do zasięgnięcia opinii przez innego biegłego sądowego zostały określone w art. 286 k.p.c., który stanowi o tym, że Sąd może zażądać ustnego lub pisemnego uzupełnienia opinii lub jej wyjaśnienia, a także dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, w tym z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

Opinia biegłego sądowego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (por. wyrok SN z dnia 12 lutego 2015 roku, sygn. akt IV CSK 275/14). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyrok SN z 16 września 2009 roku, sygnatura akt I UK 102/09). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (wyrok SN z dnia 1 września 2009 roku, sygnatura akt I PK 83/09).

Oznacza to, że przesłanką uzupełnienia opinii biegłego sądowego lub przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego jest jej niezupełność lub niejasność. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności z urzędu, zaś zastrzeżenia stron są całkowicie nieprzekonujące i stanowią jedynie próbę polemiki z wnioskami biegłych. Biegły sądowy chirurg szczękowo – twarzowy wyjaśnił w opinii uzupełniającej, że na skutek zdarzenia z dnia 22 kwietnia 2024 r. ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 15% - według pozycji 14 tabeli norm procentowego uszczerbku na zdrowiu 10 % i z pozycji 24a tabeli norm procentowego uszczerbku na zdrowiu 5 %. Z opinii głównej po jej uzupełnieniu wynika, że w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. u ubezpieczonego utrzymuje się zaburzenie w zakresie 2- gałęzi nerwu trójdzielnego tj. podoczołowego prawego. W związku ze złamaniem szczęki prawej konieczne było przeprowadzenie operacji. Ubezpieczony przeszedł zabieg osteosyntezy minipłytkowej celem zespolenia kości w ich anatomicznej pozycji, odtworzono ciągłości kości. Złamanie prawej kości jarzmowej (trzon i łuk) było leczone ortopedycznie - zamknięto kość jarzmową prawą. Skutkiem powyższego jest występujący u ubezpieczanego ból mięśnia skroniowego prawego w rejonie złamanej kości jarzmowej prawej jej części górnej. Czucie w okolicy prawego nerwu podoczodołowego nie powróciło w pełni, co jest dla ubezpieczonego dokuczliwe i powoduje dyskomfort (szczególnie przy gryzieniu po stornie prawej i zaciskaniu zębów). Dolegliwości, które występują u ubezpieczonego w związku z wypadkiem przy pracy mają charakter długotrwały, gdyż rokują poprawę na przyszłość. Kość szczęki i jarzmowa są stabilne, bez zmian kostnych (pełny zrost, bez zaburzeń czynnościowo-morfologicznych w zakresie kości). Kość wygojona, bez przetok, bez epizodów zapalnych, rusztowanie szkieletu twarzoczaszki zachowane. Deficyt czucia w zakresie (drugiej gałęzi) drugiego nerwu trójdzielnego utrzymuje się. Biegły podkreślił, że przy urazach jakie doznał ubezpieczony należy wziąć pod uwagę zburzenia morfologiczne czynności stawów /kości.

Całkowicie nieprzekonujący jest zarzut pełnomocnika organu rentowego, że w sprawie powołany był biegły z zakresu neurologii i nie stwierdził uszczerbku na zdrowiu z powodu uszkodzenia nerwu trójdzielnego. Podkreślenia wymaga, że biegli sądowi ortopeda i neurolog zgodnie stwierdzili, że uraz jakiego doznał ubezpieczony i dolegliwości z nim związane są domeną lekarzy chirurgii szczękowej i dlatego też wiążąca w tym zakresie opinia powinna należeć do specjalisty chirurgii szczękowo – twarzowej. Biegli wprost wskazali, że nie czuli się kompetentni do wydawania opinii w niniejszej sprawie.

Ponadto w treści opinii głównej biegły dość jasno ustosunkował się do kwestii nerwu trójdzielnego. Biegły wskazał, że zaburzenie czucia w zakresie drugiej gałęzi nerwu trójdzielnego – tj. podoczodołowego prawego utrzymuje się i to właśnie one są głównym skutkiem złamania i leczenia, które było wymagane. Biegły wyjaśnił szczegółowo, że gojenie nerwu może przebiegać pod różnymi formami i w różnym czasie trwania. Objawy gojenia nerwu mogą manifestować się jako typowe i częste zaburzenie czucia - deficyty sensoryczne i powiązane z tym objawy. W toku gojenia się nerwu to takie odczucia jak kłucie, pieczenie, szczypanie, swędzenie i odczyny miejscowe sugerują gojenie nerwu, co jest zauważalne u ubezpieczonego. Przebieg linii złamania przez kanał podoczodołowy był u ubezpieczonego głównym elementem, który przyczynił się do zaburzenia funkcji nerwu.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał wszystkie opinie za rzetelne, zupełne, spójne i logiczne, co skutkowało dokonaniem na ich podstawie ustaleń faktycznych. Jak już wskazano powyżej, przy ocenie opinii biegłych Sąd wziął pod uwagę fachowość biegłych, ich doświadczenie, szeroką wiedzę z zakresu medycyny, a także jasny i stanowczy sposób formułowania wniosków. Przy czym, tak jak zostało wskazane to przez biegłych ortopedę i neurologa, kluczowa dla sprawy była opinia biegłego z zakresu chirurgii szczękowo-twarzowej, która została sporządzona po zbadaniu ubezpieczonego i zapoznaniu się przez biegłego z całą dokumentacją medyczną zgromadzoną w sprawie.

W konsekwencji na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. Sąd na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął dowód z opinii innego biegłego z zakresu chirurgii szczękowo-twarzowej, jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W myśl art. 14 ust. 9 tej ustawy minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, że do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy). Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 lutego 2023 roku w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej począwszy od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r. kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej wynoszą 1.431,00 złotych za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

Przy ustalaniu kwoty odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, Sąd przyjął za 1% uszczerbku na zdrowiu kwotę 1.431,00 zł - to jest kwotę w wysokości obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ rentowy. Jest to zgodne ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I UZP 2/09, publik. w lex nr 487994, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela.

Mając powyższe na względzie Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, na mocy przepisu art. 477(14) § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję organu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. z dnia 23 grudnia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu D. I. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. za doznany 15 % długotrwały uszczerbek na zdrowiu w kwocie 21.465,00zł.

W punkcie II. sentencji wyroku zawarto rozstrzygnięcia dotyczące kosztów procesu. Sąd zasądził na rzecz ubezpieczonego kwotę 360,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia prawomocności niniejszego wyroku do dnia zapłaty na podstawie § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Podstawową zasadą przy orzekaniu o kosztach jest zasada odpowiedzialności za wynik procesu wyrażona w art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązania jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Sąd przyznał ubezpieczonemu prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 24 kwietnia 2024 r. za doznany 15 % długotrwały uszczerbek na zdrowiu, zgodnie z ostatecznym żądaniem ubezpieczonego, zatem wygrał on proces w całości. O odsetkach orzeczono zgodnie z art. 98 § 1(1) k.p.c.

W punkcie III. sentencji wyroku zaliczono nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, gdyż obydwie strony były zwolnione z opłaty sądowej z mocy ustawy (art. 94 u.k.s.c. i art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.