Wyrok z 25 lutego 2026, sygn. IV U 1351/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Motyczyńska

Protokolant: Magdalena Kubiak - Myśliwek

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania G. D. (3)

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we T. z dnia 13.11.2024 r. znak (...)

o jednorazowe odszkodowanie

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we T. z dnia 13 listopada 2024 r. znak: (...) w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu G. D. (1) prawo do jednorazowego odszkodowania w kwocie 21.465,00 zł (dwadzieścia jeden tysięcy czterysta sześćdziesiąt pięć złotych) z tytułu uszczerbku na zdrowiu wynoszącego 15 %, będącego następstwem wypadku przy pracy w dniu 11 stycznia 2024r.;

II.  dalej idące odwołanie oddala;

III.  zasądza od organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we T. na rzecz G. D. (2) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 206/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 listopada 2024 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we T. na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych odmówił ubezpieczonemu G. D. (1) prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że z przedłożonej dokumentacji wypadkowej oraz dokumentacji medycznej wynika, że wyłączną przyczyną wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r. było naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane w skutek rażącego niedbalstwa. Organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie zastosował się do zasad ogólnych zakładu pracy, w których do czynności zabronionych zalicza się poruszanie poza wyznaczonymi ścieżkami komunikacyjnymi bez zgody bezpośredniego przełożonego. Organ rentowy podniósł, że w protokole ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy nr (...) z dnia 7 lutego 2024 r. bezpodstawnie stwierdzono w punkcie 5, że ubezpieczony nie naruszył przepisów dot. ochrony zdrowia i życia.

Ubezpieczony G. D. (1) pismem z dnia 16 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu rentowego) wniósł odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r.

Uzasadniając odwołanie ubezpieczony podniósł, że do jego upadku doszło z winy pracodawcy, gdyż warunki bhp nie były przestrzegane. Ubezpieczony wskazał, że w momencie kiedy wracał do koparki, szedł po trasie, na której znajdowały się rury, a trasa ta była pokryta lodem i śniegiem. Dalej podał, że doszło do upadku, gdyż droga ta nie była posypana. Ponadto nie został poinformowany, że mam omijać tą trasę. Ubezpieczony zaprzeczył, aby w momencie zdarzenia miał w dłoni telefon, gdyż kiedy poślizgnął się początkowo siedząc na lodzie podtrzymywał obiema dłońmi złamaną nogę. Następnie dopiero wyjął telefon i zadzwonił do żony. Ubezpieczony podniósł także, że pracownik bhp przekazał mu, że sporządzony protokół nie zawierał informacji o jego winie, czemu też dał wiarę. Ubezpieczony lepiej włada językiem polskim w mowie niż w piśmiennictwie i dlatego też dał wiarę przekazanej mu informacji, a sporządzony protokół był jedynie w języku polskim.

Organ rentowy podtrzymał argumentację wskazaną w treści uzasadnienia decyzji z dnia 13 listopada 2024 r. Nadmienił również, że w wyniku analizy odwołania nie stwierdzono nowych okoliczności , które miałyby wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. o przyznanie mu prawa do 20 % uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony G. D. (1) urodził się w dniu (...).

W okresie od 12 października 2022 r. do 12 marca 2024 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony u płatnika składek (...) (...) Sp. z o.o. i z tego tytułu był objęty ubezpieczeniami społecznymi, w tym ubezpieczeniem wypadkowym.

Dowód: okoliczność bezsporne, a ponadto:

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 32v-33, e-protokół z dn. 16.07.2025 r.

W styczniu 2024 r. ubezpieczony wykonywał pracę będąc zatrudnionym w na stanowisku spawacz-pomocnik montera w (...) (...) Sp. z o.o. Był przeszkolony z zakresu BHP. Bezpośrednim przełożonym ubezpieczonego był X. Z.. Na zajmowanym stanowisku ubezpieczony przygotowywał rury do spawania, szlifowania i pomagał przy różnych czynnościach, w tym przy rozładunku materiałów składowanych na zewnętrznym placu pracodawcy i na magazynie oraz wykonywał prace zlecone mu przez przełożonego

Dowód:

- karta szkolenie wstępnego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy – k. 12 w aktach rentowych

- zeznania świadków: Z. A., R. Z. znajdujące w sprawie IV U 597/24 na k. 78v-79 v;

W dniu 11 stycznia 2024 r. ubezpieczony rozpoczął pracę o godzinie 8 ⁰⁰ w siedzibie pracodawcy, pracując w magazynie przy ulicy (...) we T.. W tym dniu do jego obowiązków należała praca na magazynie oraz pomoc przy rozładunku płyt szalunkowych, który miał odbyć się przy użyciu koparki na zewnętrznym placu. Po godz. 10:00 ubezpieczony otrzymał polecenie od X. Z., aby udał się na plac i pomógł przy rozładowaniu szalunków.

Ubezpieczony udał się w wyznaczone miejsce, na które przyjechał operator koparki i wraz z X. Z. rozpoczął rozładunek szalunków. W trakcie rozładunku ubezpieczony odszedł od koparki na około 10-20 m, być może w celu odebrania telefonu komórkowego. Po chwili ubezpieczony zawrócił w stronę koparki, poślizgnął się na oblodzonej nawierzchni placu i gwałtownie upadł. W chwili upadku ubezpieczony nie trzymał telefonu w rękach.

Dowód:

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 32v-33, e-protokół z dn. 16.07.2025 r. ;

- zeznania świadka J. Z. – k. 33-34, e-protokół z dn. 16.07.2025 r. ;

- protokół nr (...) z dn. 11.01.2024 r. – k. 68-71

- zeznania świadków: Z. A., R. Z., J. Z. znajdujące w sprawie IV U 597/24 na k. 78v-80 v;

W dniu 7 lutego 2024 r. sporządzono protokół nr (...) w celu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r. W jego treści podano, że ustalono następujące przyczyny wypadku:



poślizgnięcie się pracownika na oblodzonej nawierzchni na skutek samowolnego przerwania pracy i opuszczenia wyznaczonego miejsca pracy celem odebrania telefonu prywatnego; po rozmowie pracownik nie wrócił na miejsce pracy, zszedł z wyznaczonej drogi komunikacyjnej, która była posypana piaskiem i z nieznanych przyczyn przeszedł na oblodzoną część budowy, gdzie doszło do poślizgnięcia się;



nie stwierdzono nieprzestrzegania przez pracodawcę przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa higieny pracy lub innych przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia;



nie stwierdzono, że wyłączną przyczyną wypadku było naruszenie przez poszkodowanego pracownika przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślne lub wskutek rażącego niedbalstwa;



nie stwierdzono stanu nietrzeźwości albo użycia przez poszkodowanego pracownika środków odurzających lub substancji psychotropowych, przyczyniających się w znacznym stopniu do powstania wypadku przy pracy;



skutkiem wypadku było wieloodłamowe spiralne złamanie trzonu kości piszczelowej lewej w 1/3 oraz skośne złamanie kostki bocznej;



stwierdzono, że wypadek jest wypadkiem przy pracy



we wnioskach i zalecanych środkach profilaktycznych (pkt 9 protokołu powypadkowego) zalecono omówienie zaistniałego wypadku z pracownikami oraz wskazano na konieczność bezwzględnego przestrzegania poleceń służbowych w zakresie poruszania się po wyznaczonych drogach komunikacyjnych, gdy plac budowy jest oblodzony.

Dowód: protokół nr (...) z dn. 11.01.2024 r. – k. 68-71

Na skutek zdarzenia ubezpieczony doznał urazu podudzia – wieloodłamowego spiralnego złamania trzonu kości piszczelowej lewej w 1/3 oraz skośnego złamania kostki bocznej. Ubezpieczony był leczony operacyjnie, następnie przebywał pod opieką poradni ortopedycznej i odbywał rehabilitację od 22 lipca 2024 r.

Ubezpieczony był niezdolny do pracy od chwili wypadku aż do listopada 2024 r., jego dolegliwości nie ustąpiły. Ubezpieczony do aktywności zawodowej powrócił 2 lipca 2025 r.

Dowód:

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 32v-33, e-protokół z dn. 16.07.2025 r. ;

- protokół nr (...) z dn. 11.01.2024 r. – k. 68-71

W dniu 8 listopada 2024 r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy jakiemu uległ w dniu 11 stycznia 2024 r.

Decyzją z dnia 13 listopada 2024 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we T. na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych odmówił ubezpieczonemu G. D. (1) prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r.

Dowód:

- wniosek z dn. 8.11.2024 r. – akta organu rentowego ;

- decyzja z dn. 13.11.2024r. -akta organu rentowego.

Zgodnie z zasadami bezpiecznego przemieszczania się po placu budowy u płatnika składek w przypadku ograniczonego poruszania się po terenie placu, z powodu utrudnionych warunków atmosferycznych (np. mróz, śnieg, szron, wilgoć), należy przemieszczać się jedynie ścieżkami zabezpieczonymi przed upadkiem.

Dowód: zasady bezpiecznego przemieszczania się po placu budowy- k. 84

W dniu zdarzenia na placu składowania materiałów, na którym ubezpieczony wykonywał pracę, panowały trudne warunki atmosferyczne – było ślisko, pod cienką warstwą śniegu był lód. Na placu znajdowało się dużo zeskładowanego materiału, nie było miejsca na wytyczenie oddzielnych ścieżek komunikacyjnych dla ruchu pieszego i dla pojazdów jezdnych. Nie było oznakowań (w postaci barierek, taśm BHP, znaków), które z wyznaczałyby ciągi komunikacyjne. Na części placu były ślady po kilkukrotnym przejeździe koparki – koparka rozbiła lód, pod spodem był piach i w ten sposób utworzyła się ścieżka. Na placu znajdowała się również kładka dla ruchu pieszych, jednak nie obejmowała ona całego placu, nie dało się dostać przez kładkę do miejsca, w którym ubezpieczony dokonywał rozładunku szalunków.

Dowód:

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 32v-33, e-protokół z dn. 16.07.2025 r. ;

- zeznania świadka J. Z. – k. 33-34, e-protokół z dn. 16.07.2025 r. ;

- zeznania świadks J. Z. znajdujące w sprawie IV U 597/24 na k. 79v-80;

U ubezpieczonego rozpoznano stan po złamaniu i leczeniu operacyjnym kości podudzia lewego. W związku ze zdarzeniem z dnia 11 stycznia 2024 r. u ubezpieczonego występują troficzne blizny pooperacyjne, zanik mięśni uda i podudzia lewego, ograniczona ruchomości stawu skokowego lewego.

Na skutek zdarzenia z dnia 11 stycznia 2024 r. ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 15 % (według pozycji. 158a tabeli norm procentowego uszczerbku na zdrowiu).

Dowód:

- dokumentacja medyczna ubezpieczonego – k. 37-48;

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 23.10.2025 r. – k. 49-49v.

Decyzją z dnia z dnia 13 maja 2024 r. znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w V. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 12 stycznia 2024 r. do 17 maja 2024 r. z w wysokości 100% podstawy wymiaru. Ubezpieczony odwoła się od powyższej decyzji.

Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2025 r. tut. Sąd w punkcie I sentencji wyroku zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 12 stycznia 2024 r. do 17 maja 2024 r. w wysokości 100% podstawy jego wymiaru. W treści uzasadnienia Sąd wskazał że, przyczyn wypadku upatrywać należy przede wszystkim w trudnych warunkach atmosferycznych (oblodzenie placu składowania materiału) i braku wytyczenia i oznaczenia dróg komunikacyjnych na placu, zgodnie z obowiązującymi. W ocenie Sądu niezasadne było przypisanie ubezpieczonemu wyłącznej odpowiedzialności za wypadek przy pracy. Apelacja została wniesiona przez stronę pozwaną. Wyrokiem z dnia 28 października 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację.

Dowód: akta sprawy IV U 597/24, a w szczególności wyrok tut. Sądu z dn. 24.06.2025r. wraz z uzasadnieniem, wyrok SO we Wrocławiu z dn. 28.10.2025 r. sygn. akt VIII U 57/25.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie, co do zasady.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny, ustalony w oparciu
o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Przebieg zdarzenia z udziałem ubezpieczonego ostatecznie także pozostawał bezsporny. Dodatkowo treść protokołu powypadkowego jest spójny z zeznaniami świadka J. Z.. Świadek J. Z. potwierdził, że ścieżki, którymi poruszali się pracownicy po placu budowy nie były wyraźnie wyodrębnione, a jedynie w miejscach, gdzie przejeżdżała koparka było mniej ślisko, ponieważ pod jej ciężarem lód został rozbity i zmieszał się z piachem. Wskazać należy, że świadek nie widział momentu upadku ubezpieczonego, dlatego jego zeznania wymagały uzupełnienia dowodem z przesłuchania ubezpieczonego. Dlatego też Sąd oparł się także na dowodzie z przesłuchania ubezpieczonego. Ubezpieczony w sposób korespondujący z pozostałym materiałem opisał przebieg wypadku z dnia 11 stycznia 2024 r .

Sąd również ustalił stan faktyczny na postawie sprawy tut. Sądu sygn. akt IV U 597/24. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r. tut. Sąd w sprawie IV U 597/24 zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń (...) w V. z dnia 13 maja 2024 r. znak (...)-(...), w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu G. D. (1) prawo do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy za okres od 12 stycznia 2024 r. do 17 maja 2024 r. w wysokości 100% podstawy jego wymiaru ustalając przesłankowo, że zdarzenie z dnia 11 stycznia 2024 r. było wypadkiem przy pracy i że zachowanie odwołującego nie było wyłączną przyczyną wypadku, a naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane nie było przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z prawomocnością orzeczenia sądowego związana jest powaga rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.), przy czym jest to konstrukcja prawna odmienna – choć ściśle powiązana – z regulacją art. 365 § 1 k.p.c. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Moc wiążąca orzeczenia (art. 365 § 1 k.p.c.) może być rozważana tylko wtedy, gdy rozpoznawana jest inna sprawa niż ta, w której wydano poprzednie orzeczenie oraz gdy kwestia rozstrzygnięta innym wyrokiem stanowi zagadnienie wstępne. Ten drugi aspekt jest ściśle związany z powagą rzeczy osądzonej (art. 365 § 1 k.p.c.) i występuje w nowej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami, choć przedmiot obu spraw jest inny.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na opinii biegłego sądowego chirurga – ortopedy z dnia 23 października 2025 r., którą uznał za wiarygodną, gdyż była rzetelna, jasno uzasadniona, logiczna i wyczerpująca, a nadto prawidłowo oparta na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz na bezpośrednim badaniu ubezpieczonego. Strony nie wnosiły zastrzeżeń do opinii biegłego z zakresu ortopedii.

W niniejszej sprawie ubezpieczony domagał się zmiany decyzji (...) we T. z dnia 13 listopada 2024 r., znak (...),, poprzez przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r. za doznane 20 % uszczerbku na zdrowiu, argumentując, że wbrew twierdzeniom organu rentowego wyłączna przyczyna wypadku nie leżała jedynie po stronie ubezpieczonego.

Organ rentowy wnosił natomiast o oddalenie odwołania podnosząc, że z przedłożonej dokumentacji wypadkowej oraz dokumentacji medycznej wynika, że wyłączną przyczyną wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r. było naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane w skutek rażącego niedbalstwa. Organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie zastosowała się do zasad ogólnych zakładu pracy, w których do czynności zabronionych zalicza się poruszanie poza wyznaczonymi ścieżkami komunikacyjnymi bez zgody bezpośredniego przełożonego.

Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 - 4 w związku z art. 16 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2189 t.j.; dalej jako ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

Zgodnie z art. 15 ustawy wypadkowej, przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji ZUS. Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania
o niezdolności do pracy.

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 k.p., za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia; 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. W myśl art. 3 ust. 2 k.p., na równi z wypadkiem przy pracy traktuje się wypadek, któremu pracownik uległ: 1) w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone w ust. 1, chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań; 2) podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony; 3) przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.

Pomiędzy stronami bezsporne pozostawało, że zdarzenie z 11 stycznia 2024 r., w wyniku którego ubezpieczony doznała urazu nogi i był niezdolny do pracy, było wypadkiem przy pracy. Niewątpliwie bowiem spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki wypadku przy pracy – było to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz oraz pozostawało w związku z wykonywaną pracą.

Podstawą do odmowy ubezpieczonemu świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego było zarzucone przez organ rentowy naruszenie przez wnioskodawcę przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia.

Stosownie do brzmienia art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej, świadczenia
z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadków, o których mowa w art. 3 ustawy wypadkowej, było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Z kolei z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy dnia 30 zakład odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego w przypadku gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia bezpodstawne.

Tak więc świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadków, o których mowa w art. 3, było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa.

Przepis ten dla pozbawienia ubezpieczonego prawa do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego wymaga zatem, aby wyłączną (jedyną) przyczyną wypadku było zawinione zachowanie ubezpieczonego, polegające na naruszeniu przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia. Zachowanie ubezpieczonego stanowi jedyną (wyłączną) przyczynę wypadku wówczas, gdy oprócz tego zachowania, nie występują inne przyczyny wypadku, w szczególności działania lub zaniechania innych osób, które mogą być oceniane jako bezpośrednia lub pośrednia współprzyczyna zdarzenia. Badanie wpływu większej liczby przyczyn (współprzyczyn) na wystąpienie wypadku, należy oceniać według kryterium prawa cywilnego, czyli założeń adekwatnego związku przyczynowego, umożliwiających odpowiedź na pytanie, czy wypadek stanowi normalne następstwo wyłącznie określonego działania lub zaniechania ubezpieczonego, czy też wystąpiła jakakolwiek przyczyna niezależna od pracownika (zachowanie innych jego uczestników lub zaniedbanie organizacyjno-techniczne pracodawcy), która wpłynęła na powstanie wypadku ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2025 r. I USKP 213/24).

Poprzez działanie z rażącym niedbalstwem należy rozumieć między innymi sytuacje, w których poszkodowany pracownik zdaje sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa, gdyż zwykle ono występuje w danych okolicznościach faktycznych, tak że każdy człowiek o przeciętnej przezorności ocenia je jako ewidentne - a mimo to z naruszeniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy bez potrzeby naraża się na to niebezpieczeństwo, ignorując następstwa własnego zachowania się (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 6 sierpnia 1976 r., III PRN 19/76). Rażące niedbalstwo jest zachowaniem graniczącym z umyślnością, a zarazem takim, które daje podstawę do "szczególnie negatywnej oceny postępowania" pracownika ( postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 13 maja 2003 r., II UK 6/03).

Rażące niedbalstwo jest postacią winy nieumyślnej, zawierającą - w odróżnieniu od zwykłego niedbalstwa - element świadomie nieprawidłowego wykonywania czynności grożącej niebezpieczeństwem przy jednoczesnym lekceważeniu następstw takiego postępowania. Łączy się z tym tak zwany element staranności. Naruszenie tego obowiązku może wywołać pewne skutki, określone na przykład w przepisie prawnym lub wynikające z danej sytuacji faktycznej. Rażące niedbalstwo charakteryzuje się takim zachowaniem, które w sposób jaskrawy odbiega od norm bezpiecznego postępowania i świadczy o całkowitym zlekceważeniu przepisów o ochronie zdrowia. Regulacja ta zawiera więc okoliczności wyłączające prawo do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego i oznacza, że w razie ich zaistnienia świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego - w tym sporny zasiłek chorobowy w wysokości 100% podstawy wymiaru - nie przysługują. Przez przepisy dotyczące "ochrony życia i zdrowia" rozumie się wszelkie instrukcje, ustanowione lub przyjęte zasady określające prawidłowy i bezpieczny sposób obsługi urządzeń, a także przepisy o bezpieczeństwie i higienie pracy. Dlatego też wyłączność przyczyny, umyślne lub rażące niedbalstwo w naruszeniu przez ubezpieczonego podanych wyżej przepisów muszą być spełnione łącznie.

Do podstawowych obowiązków pracownika należy przestrzeganie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy tj.m.in.: pracownik jest zobowiązany znać przepisy BHP, brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu, poddawać się egzaminom sprawdzającym, wykonywać pracę zgodnie z przepisami BHP oraz stosować się w tym zakresie do poleceń i wskazówek przełożonych, dbać o należyty stan maszyn i narzędzi, stosować środki ochrony zbiorowej i indywidualnej.

Natomiast do obowiązków pracodawcy należy m.in.: poddanie pracowników szkoleniu ogólnemu i wstępnemu przed powierzeniem pracy, ocenienie i dokumentowanie ryzyka zawodowego, zastosowanie niezbędnych środków profilaktycznych zmniejszających ryzyko, wyposażenie pracowników w ubrania i obuwie robocze, wyposażenie w maszyny i urządzenie spełniające zasadnicze wymagania BHP. Pracodawca powinien również określić szczegółowe wymagania BHP przy wykonywaniu prac szczególnie niebezpiecznych, a zwłaszcza zapewnić: bezpośredni nadzór nad takim pracami, odpowiednie środki zabezpieczające, instruktaż pracowników obejmujący imienny podział pracy, kolejność wykonywania zadań i wymagania BHP przy poszczególnych pracach.

Oznacza to, że nie jest wystarczające udowodnienie przez organ rentowy, iż ubezpieczony zaniedbał przepisy dotyczące ochrony życia i zdrowia. Organ rentowy musi ponadto udowodnić, że zaniedbanie to miało charakter rażący lub nastąpiło umyślnie oraz że takie zachowanie ubezpieczonego było wyłączną przyczyną wypadku. Przy braku udowodnienia łącznego wystąpienia tych elementów ubezpieczony nie może być pozbawiony świadczeń przewidzianych ustawą wypadkową ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1998 r., II UKN 29/98, OSNAPiUS 1999/8/288).

W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pracodawca w dniu 11 stycznia 2024 r. nie oznaczył w żaden sposób dróg komunikacyjnych na placu składowania materiałów, na którym doszło do wypadku ubezpieczonego. Wskazać bowiem należy na relewantne w niniejszej sprawie przepisy Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, które w § 4 ust. 1-3 stanowi, że: Pracodawca jest obowiązany zapewnić na terenie zakładu pracy wykonane i oznakowane, zgodnie z Polskimi Normami i właściwymi przepisami, drogi komunikacyjne i transportowe, zwane dalej "drogami", drogi dla pieszych, zwane dalej "przejściami", i dojazdy pożarowe oraz utrzymywać je w stanie niestwarzającym zagrożeń dla użytkowników. Drogi i przejścia oraz dojazdy pożarowe nie mogą prowadzić przez miejsca, w których występują zagrożenia dla ich użytkowników (ust. 1). Drogi i przejścia powinny posiadać wymiary odpowiednie do liczby potencjalnych użytkowników oraz rodzajów i wielkości stosowanych urządzeń transportowych i przemieszczanych ładunków. Minimalne wymiary dróg i przejść określają Polskie Normy. (ust. 2) Nawierzchnia dróg, placów manewrowych, postojowych i składowych, dojazdów pożarowych i przejść powinna być równa i twarda lub utwardzona oraz posiadać nośność odpowiednią do obciążenia wynikającego ze stosowanych środków transportowych oraz przemieszczanych i składowanych materiałów. (ust. 3)

Mając na uwadze powyższe przepisy nie sposób uznać za drogę komunikacyjną na placu składowania materiałów śladów po koparce, które ze swej właściwości nie są ani równe, ani utwardzone i z całą pewnością nie zapewniają bezpiecznej komunikacji, w szczególności przy oblodzeniu ich nawierzchni, jak to miało miejsce w dniu 11 stycznia 2024 r. Pracodawca w sytuacji ekstremalnych warunków pogodowych, chcąc zapewnić bezpieczne warunki pracy winien był przed rozpoczęciem wykonywania przez pracowników pracy nie tylko wykonać (wytyczyć) drogi komunikacyjne i zgodnie z Polskimi Normami je oznaczyć, ale także je utrzymać w stanie niestwarzającym zagrożeń dla ich użytkowników. Nawierzchnia ta powinna być równa i twarda.

W ocenie Sądu nie sposób również zarzucać ubezpieczonemu, jak to stwierdzono w protokole powypadkowym, że samowolnie oddalił się z miejsca, w którym miał wykonywać obowiązki służbowe. Z uwagi na brak wyznaczonych i odpowiednio zabezpieczonych dróg komunikacyjnych w dniu 11 stycznia 2024 r., wydane w tym dniu pracownikom polecenie poruszania się tylko po wyznaczonych drogach komunikacyjnych było od początku niemożliwe do wykonania. Zarówno nieposypanie drogi komunikacyjnej placu budowy odpowiednią substancją zapewniającą przyczepność i brak poślizgu, jak i niewyznaczenie drogi komunikacyjnej w sposób zgodny z przepisami BHP stanowi naruszenie przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia. Zauważyć także należy, że kładki które stały na placu nie wpływały na zwiększenie bezpieczeństwa pracujących tam osób. Ułożenie tych kładek w żaden sposób bowiem nie pozostawało w związku z pracami rozładunkowymi, bowiem były one składowane obok ciężarówki i koparki, która dokonywała w tym dniu rozładunku.

Podkreślić należy, że zachowanie ubezpieczonego stanowi jedyną (wyłączną) przyczynę wypadku wówczas, gdy oprócz tego zachowania, nie występują inne przyczyny wypadku, w szczególności działania lub zaniechania innych osób, które mogą być oceniane jako bezpośrednia lub pośrednia współprzyczyna zdarzenia. Przy takiej ocenie konieczna jest - oprócz zachowania samego poszkodowanego - ocena całokształtu okoliczności zdarzenia, w tym zwłaszcza zachowań innych jego uczestników oraz zaniedbań organizacyjno-technicznych pracodawcy. Z art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej wynika bowiem wprost (wyraźnie), że sformułowanie „wyłącznie” odnosi się do przyczyny wypadku, a nie do winy ubezpieczonego. Zatem nawet „umyślne” spowodowanie wypadku nie jest równoznaczne z jego "wyłącznym" spowodowaniem ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2016r., III UK 158/15, LEX nr 2124045). W razie zaistnienia dodatkowych, nieleżących po stronie pracownika przyczyn, nie ma potrzeby badania stopnia zawinienia pracownika, który w takim przypadku, nawet przy udowodnieniu mu winy umyślnej, zachowuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego ( wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1998 r., II UKN 446/97, OSNAPiUS 1997 Nr 23, poz. 693 i z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 687/98, OSNAPiUS 2000 Nr 17, poz. 658; OSP 2001 Nr 2, poz. 34, z glosą J. Steliny).

W świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego nie można skutecznie zarzucić ubezpieczonemu, aby jego zachowanie było wyłączną przyczyną wypadku z dnia 11 stycznia 2024 r. W ocenie Sądu, wbrew temu co ustalił pracodawca w toku postępowania powypadkowego, przyczyn wypadku upatrywać należy przede wszystkim w trudnych warunkach atmosferycznych (oblodzenie placu składowania materiału) i braku wytyczenia i oznaczenia dróg komunikacyjnych na placu, zgodnie z obowiązującymi. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niezasadnie więc przypisano ubezpieczonemu wyłączną odpowiedzialność za wypadek przy pracy. Ubezpieczony bowiem poruszał się na terenie zakładu pracy, w miejscu pracy, do którego był swobodny dostęp, które nie było oznakowane, jako niebezpieczne. Nawet jeśli przyjąć, że można przypisać ubezpieczonemu przyczynienie się do powstania zdarzenia będącego wypadkiem przy pracy wskutek niezachowania należytej ostrożności na to z całą pewnością jego zachowanie nie było wyłączną przyczyną zaistniałego zdarzenia.

Tym samym, argumentacja organu rentowego, zawarta w odpowiedzi na odwołania, że jakoby do zdarzenia z dnia 11 stycznia 2024 r. doszło wyłącznie z winy ubezpieczonego jest chybiona.

Z uwagi na fakt, że okoliczności sporne między stronami dotyczyły również stanu zdrowia ubezpieczonego, do oceny którego niezbędne jest posiadane specjalistycznej wiedzy medycznej, konieczne w niniejszej sprawie było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego ortopedy. Opinia biegłego sądowego chirurga – ortopedy pozwoliła ustalić w jakiej wysokości ubezpieczony doznał uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r. (według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18.12.2002 r. – Dz. Ustaw nr 234 poz. 1974) i czy jest to uszczerbek długotrwały, czy stały. Opinia biegłego sądowego była rzetelna, jasna i zupełna. Została sporządzona przez biegłego lekarza posiadającego fachową wiedzę z zakresu medycyny w zakresie schorzeń doznanych przez ubezpieczonego w dniu 11 stycznia 2024 r.

Biegły sądowy rozpoznał u ubezpieczonego stan po złamaniu i leczeniu operacyjnym kości podudzia lewego. Biegły wskazał, że w związku ze zdarzeniem z dnia 11 stycznia 2024r. u ubezpieczonego występują troficzne blizny pooperacyjne, zanik mięśni uda i podudzia lewego, ograniczona ruchomości stawu skokowego lewego. Biegły stwierdził, że na skutek zdarzenia z dnia 11 stycznia 2024 r. ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 15 % (według pozycji. 158a tabeli norm procentowego uszczerbku na zdrowiu). Jest to uszczerbek długotrwały albowiem jak podał biegły w wyniku rehabilitacji winna ulec poprawa ruchomość stawu skokowego i przyrost masy mięśniowej uda i podudzia lewego.

Żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń do powyższej opinii.

W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego sądowego, uznając ją za rzetelną, kompletną, jasną i przekonującą. Jak już wskazano powyżej przedmiotowa opinia jest spójna, logiczna i wyczerpująca. Biegły wskazał podstawy swoich ustaleń oraz w sposób dokładny i zrozumiały uzasadnił swoje stanowisko. Z treści opinii wynika, że została ona sporządzona po zbadaniu ubezpieczonego oraz po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną ubezpieczonego zawartą w aktach sprawy. Z opinii biegłego sądowego wynika jednoznacznie wysokość uszczerbku doznanego przez ubezpieczonego na skutek urazu doznanego w dniu 9 kwietnia 2021 roku.

W tymi miejscu przypomnieć należy, że opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych sądowych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się
z całością opinii, w tym z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

Wobec powyższego, Sąd analizując całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że wszystkie sporne okoliczności w postępowaniu zostały wyjaśnione,
a postępowanie dowodowe nie wymaga uzupełnienia. Sąd uznał, że biegli w swoich opiniach dostatecznie wyjaśnili sporne okoliczności, wymagające wiedzy specjalnej, w związku z czym Sąd nie widział potrzeby uzupełniania opinii biegłego lub dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych sądowych. Biegły sądowy ortopeda w opinii wskazał bowiem, że nie zachodzi potrzeba przebadania ubezpieczonego przez lekarzy innej specjalności. W tym zakresie Sąd również uznał opinię biegłego sądowego za logiczną i przekonującą. Znajdowało to bowiem potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Jak wskazuje w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (por. postanowienia SN z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, Legalis). Opinia biegłego sądowego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (por. wyrok SN z dnia 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, Legalis). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych
w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony
o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii. (por. wyrok SN z 16 września 2009 r., I UK 102/09, Legalis). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też
z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (por. wyrok SN z dnia 1 września 2009 r., I PK 83/09, Legalis). Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd
w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu
w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. W konsekwencji stwierdzić należy, iż to wyłącznie od Sądu zależy, którą z wydanych opinii uzna za wiarygodną i podzieli jej stanowisko, po wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego i cech opinii, o których wyżej mowa.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał opinie biegłego sądowego za rzetelną, zupełną, spójną i logiczną, co skutkowało dokonaniem na jej podstawie ustaleń faktycznych. Jak już wskazano powyżej przy ocenie opinii biegłych sądowego Sąd wziął pod uwagę fachowość biegłego , doświadczenie, szeroką wiedzę, a także jasny i stanowczy sposób formułowania wniosków.

Sąd w konsekwencji uznał, że nie ma podstaw do zanegowania zaprezentowanego przez biegłego ortopedę co do wysokości uszczerbku na zdrowiu, jakiego na skutek wypadku doznał ubezpieczony. Sąd ustalił, że w rzeczywistości przyczyny leżące u podstawy wypadku przy pracy z dnia 11 stycznia 2024 r. nie dotyczyły wyłącznie odwołującego, ale przede wszystkim pracodawcy.

Reasumując działanie odwołującego nie było wyłączną przyczyną wypadku, także odwołujący zachowuje prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej jednorazowe odszkodowanie przysługuje
w wysokości 20% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1. W myśl art. 14 ust. 9 ustawy wypadkowej Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, iż do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy).

Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r. kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej wynoszą 1431 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

Przy ustalaniu kwoty odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, Sąd przyjął zatem za 1% uszczerbku kwotę 1431 zł, tj. wysokość kwoty odszkodowania z dnia wydania decyzji przez organ rentowy (zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I UZP 2/09, publik. w lex nr 487994).

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I wyroku na podstawie przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję (...) Ubezpieczeń Społecznych (...) we T. z dnia 13 listopada 2024 r., znak (...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu uległ ubezpieczony w dniu 11 stycznia 2024 r. za 15 % trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 21.465,00 zł.

Z uwagi na fakt, że ubezpieczony domagał się przyznania jednorazowego odszkodowania w wysokości odpowiadającej 20 % uszczerbkowi na zdrowiu Sąd w punkcie II sentencji wyroku Sąd oddalił odwołanie w pozostałym zakresie.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczony, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku.