Wyrok z 25 lutego 2026, sygn. I C 1466/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Sygn. akt: I C 1466/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lutego 2026 r.
Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
|
Przewodniczący: |
asesor sądowy W. A. |
|
Protokolant: |
starszy sekretarz sądowy T. A. |
po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. w Z.
na rozprawie
sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w E.
przeciwko F. W. i R. W.
o zapłatę
ewentualnie o zapłatę
I. oddala powództwo główne i ewentualne;
II. zasądza od powoda (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w E. na rzecz pozwanych F. W. i R. W. kwotę 5 434 zł (pięć tysięcy czterysta trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Sygn. akt I C 1466/25 Z., dnia 16 marca 2026 roku
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 13 listopada 2025 roku powód (...) (...) (...) Spółka Akcyjna w E. wniósł o zasądzenie na jego rzecz solidarnie od pozwanych F. W. i R. W. kwoty 87 931,23 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie naliczonych od kwoty 360 000 zł od dnia 9 listopada 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty w związku z nieterminowym rozliczeniem w całości (tj. w zakresie kwoty 360 000 zł) kwoty kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu (...) z dnia 5 czerwca 2008 roku; ewentualnie zasądzenie ww. kwoty, tj. 360 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty od pozwanych z zastrzeżeniem, że spełnienie zasądzonego świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia pozostałych z pozwanych do wysokości spełnionego świadczenia; ewentualnie zasądzenie ww. kwoty 87 931,23 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty od każdego z pozwanych w częściach równych, tj. od pozwanego F. W. kwoty 180 000 zł oraz od pozwanej R. W. kwoty 180 000 zł. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanych na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że w dniu 5 czerwca 2008 roku pozwani zawarli z poprzednikiem prawnym powoda (...) Spółką Akcyjną umowę kredytu, na podstawie bank wypłacił pozwanym łącznie kwotę 360 000 zł. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 roku wydanym w sprawie o sygn. akt XXIV C (...) sąd pierwszej instancji stwierdził, że umowa kredytu jest nieważna oraz zasądził na rzecz kredytobiorców kwotę 91 805,17 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt V ACa (...) sąd drugiej instancji oddalił apelację banku od wyroku pierwszej instancji uznając, że umowa kredytu jest nieważna. Sąd ten orzekł jednocześnie o skuteczności podniesionego przez bank zarzutu potrącenia, który doprowadził do częściowego rozliczenia przysługującego mu względem pozwanych roszczenia o zwrot udzielonego kapitału kredytu w całości. Powód podniósł, że jeszcze w toku trwania tego postępowania wniósł w dniu 27 czerwca 2022 roku do Sądu Rejonowego w T. wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Postępowanie z tego wniosku prowadzone było pod sygn. akt X Co (...). Do zawarcia ugody nie doszło z uwagi na brak woli jej zawarcia przez stronę pozwaną. Powód podał, że zawarł z pozwanymi w dniu 10 lipca 2025 roku porozumienie, którym strony dokonały częściowego rozliczenia roszczeń przysługujących bankowi względem kredytobiorców w zakresie nominalnej kwoty wypłaconego pozwanym przez powoda kredytu oraz częściowo w zakresie odsetek ustawowych za okres od 13 grudnia 2024 roku do 3 lutego 2025 roku. W porozumieniu wskazano, że powód nie zrzeka się przysługujących mu dalej idących roszczeń. Powód wskazał, że nie dochodzi zapłaty kwoty kredytu w wysokości nominalnej wskazanej w umowie kredytu, ponieważ została ona rozliczona na mocy porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku. W ocenie powoda służy mu przeciwko pozwanym roszczenie o zwrot odsetek za opóźnienie z tytułu zwrotu kapitału kredytu, tj. od kwoty kapitału w wysokości 360 000 zł za okres od dnia złożenia przez pozwanych odpowiedzi na wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, czyli od dnia 9 grudnia 2022 roku do dnia poprzedzającego dzień złożenia przez powoda oświadczenia o potrąceniu, tj. do dnia 12 grudnia 2024 roku. Powód skapitalizował w pozwie odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od kwoty 360 000 zł za okres od dnia 9 grudnia 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku. Kwota skapitalizowanych w ten sposób odsetek stanowiła roszczenie główne opisane w pkt I ppkt 1 pozwu. Powód wskazał, że w następstwie prawomocnego stwierdzenia nieważności umowy kredytu stronom przysługują roszczenia restytucyjne. Powód podał, że z uwagi na konieczność zabezpieczenia swoich interesów wniósł w dniu 27 czerwca 2022 roku do Sądu Rejonowego w T. wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Powód podał, że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej miał na celu kompleksowe uregulowanie roszczeń stron i obejmował propozycję zawarcia ugody na mocy której strony dokonają następującego rozliczenia: pozwani zapłacą powodowi kwotę wypłaconego na podstawie umowy kredytu kapitału kredytu w nominalnej wysokości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej oraz kwotę przekraczającą nominalną wartość udostępnionego kapitału z tytułu roszczeń banku związanych z koniecznością zwrotu wynagrodzenia za korzystanie z udostępnionego kapitału/ew. korzyści uzyskanych przez pozwanych z tego tytułu. Powód podał, że domaga się odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty na podstawie art. 482 k.c. (k. 4-10).
W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych w postaci uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictw oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej przewidzianej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2025 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty. Pozwani zakwestionowali roszczenia powoda co do zasady i co do wysokości. Pozwani podnieśli, że żądanie powoda jest sprzeczne z art. 5 k.c. Pozwani zaznaczyli, że to bank jest autorem wadliwego wzorca umowy, co stanowi praprzyczynę zaistniałego stanu rzeczy, czyli sądowego sporu pomiędzy stronami, a ponadto postawa banku, który przez ostatnich kilka lat obstawał przy skuteczności umowy kredytu i kwestionował roszczenia kredytobiorców wynikające z wadliwości umowy sprawiają, że żądanie odsetek za opóźnienie stanowi nadużycie prawa. Pozwani wskazali, że bank spowodował swym działanie uzasadnione oczekiwanie, że nie pozwani nie popadają w opóźnienie ze spełnieniem świadczenia zwrotnego dopóty, dopóki bank nie zmieni swe wyartykułowanej postawy co do kwestii nieważności umowy. Pozwani podkreślili, że należy pozbawić powodowy bank prawa do odsetek, skoro nadużył tego prawa sprzeniewierzając się własnym postępowaniem zasadom i regułom uprawniającym konsumentów do oczekiwania od banku jego racjonalnego działania, spójnej i konsekwentnej postawy jaką prezentował i prezentuje dotychczas w toku procesu zaprzeczając bezskuteczności zakwestionowanych warunków umowy (k. 69-73v).
Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2026 roku przewodniczący na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. wezwał pozwanych do uzupełnienia braków formalnych odpowiedzi na pozew poprzez dołączenie do niej pełnomocnictwa albo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu E. P. (do odpowiedzi na pozew dołączone zostały wyłącznie nieuwierzytelnione kserokopie pełnomocnictw udzielonych przez pozwanych) – w terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia pod rygorem zwrotu odpowiedzi na pozew (k. 81). Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi pozwanych w dniu 12 stycznia 2026 roku. W dniu 16 stycznia 2026 roku pozwani wnieśli pismo procesowe, do którego załączone zostały pełnomocnictwa udzielone przez pozwanych radcy prawnemu E. P. (k. 84-86).
Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 5 czerwca 2008 roku R. W. i F. W. zawarli z (...) Spółką Akcyjną we E. umowę kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...). Kwota kredytu została ustalona na 360 000 zł, a okres kredytowania wynosił 360 miesięcy. Kredyt był denominowany (waloryzowany) w walucie (...) (frank szwajcarski). Kredyt był przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego (...) oraz stanowiska postojowego nr P-15 położonego w Z. przy ul. (...) oraz refundacja kosztów związanych z zakupem kredytowanego lokalu mieszkalnego. Kwota udostępnionych środków kredytowych wynosiła 360 000 zł. Zostały one udostępnione w trzech transzach: w dniu 23 czerwca 2008 roku w wysokości 144 050 zł, w dniu 23 lipca 2008 roku w wysokości 121 000 zł i w dniu 21 września 2008 roku w wysokości 94 950 zł. Udzielenie kredytu było poprzedzone złożeniem przez R. W. i F. W. wniosku kredytowego z dnia 26 maja 2008 roku.
Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 5 czerwca 2008 r. - k. 15-17, zestawienie – k. 23-25
Wpisem z dnia 1 marca 2013 roku (...) (...) Spółka Akcyjna w E. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego. Wpis ten uprawomocnił się w dniu 21 marca 2013 roku. (...) (...) Spółka Akcyjna w E. utracił byt prawny i został wykreślony z rejestru na skutek jego przejęcia przez inną spółkę – (...) (...) Spółkę Akcyjną.
Fakty bezsporne, a nadto dowód : odpis zupełny KRS powoda (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w E. oraz odpis zupełny KRS (...) (...) Spółki Akcyjnej (numer KRS: (...)) - dostępne w rejestrze publicznym na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości - https://wyszukiwarka-krs.ms.gov.pl
W dniu 25 kwietnia 2014 roku R. W. i F. W. zawarli z Bankiem (...) Spółką Akcyjną we E. aneks nr (...) do umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 5 czerwca 2008 roku. Na mocy aneksu strony postanowiły, że użyte w umowie wyrażenie „kredyt denominowany (waloryzowany)” zostaje zastąpione wyrażeniem „kredyt indeksowany”. Strony zmieniły więc kredyt udzielony umową z dnia 5 czerwca 2008 roku z kredytu denominowanego na kredyt indeksowany do franka szwajcarskiego.
Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia aneksu nr (...) z dnia 25 kwietnia 2014 r. do umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 5 czerwca 2008 r. - k. 18-20
(...) (...) Spółka Akcyjna zmienił w dniu 7 września 2018 roku nazwę na (...) (...) (...) Spółka Akcyjna. Zmiana ta została odnotowana w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego na mocy wpisu z dnia 7 września 2018 roku. Od tej daty nazwa pozwanego banku to (...) (...) (...) Spółka Akcyjna, zaś siedzibą pozwanego jest E..
Fakty bezsporne, a nadto dowód : odpis zupełny KRS powoda (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w E. - dostępny w rejestrze publicznym na stronie internetowej - https://wyszukiwarka-krs.ms.gov.pl
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 roku Sad Okręgowy w W. w sprawie o sygn. akt XXIV C (...) ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu na cele (...) z 5 czerwca 2008 roku zawartej pomiędzy F. W. i R. W. a (...) (...) SA w E. (w punkcie 1 wyroku). Sąd zasądził także od (...) (...) (...) SA w E. na rzecz F. W. i R. W. łącznie kwotę 91 805,17 zł oraz kwotę 27 744,24 (...) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 maja 2021 roku do dnia zapłaty (w punkcie 2 wyroku). Sąd Okręgowy w W. zasądził także od (...) (...) (...) SA w E. na rzecz F. W. i R. W. łącznie kwotę 2 666,48 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 września 2018 roku do dnia zapłaty (w punkcie 3 wyroku), oddalił powództwo w pozostałej części (w punkcie 4 wyroku), a także obciążył (...) (...) (...) SA w E. kosztami postępowania pojednawczego oraz kosztami procesu, pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu (w punkcie 5 wyroku).
Pismem z dnia 13 grudnia 2024 roku (...) Spółka Akcyjna w E. złożył R. W. i F. W. oświadczenie o potrąceniu wierzytelności kredytobiorców z wzajemną wierzytelnością banku, tj. kwoty 360 000 zł tytułem wypłaconego i wykorzystanego kapitału kredytu oraz kwoty 54 198,51 zł należnego bankowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia wysokości świadczenia banku.
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2025 roku w sprawie V ACa (...) Sąd Apelacyjny w W. zmienił zaskarżony przez (...) Spółkę Akcyjną w E. wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 stycznia 2023 roku wydanego w sprawie XXIV C (...) w ten sposób, że w punkcie drugim i trzecim oddalił powództwo (punkt 1 wyroku sądu apelacyjnego), oddalił apelację w pozostałym zakresie (w punkcie 2 wyroku) i zasądził od (...) S.A. z siedzibą w E. na rzecz F. W. i R. W. kwotę 8 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego (punkt 3 wyroku).
Fakty bezsporne, a nadto dowód : wydruk wyroku Sądu Okręgowego w W. z 31 stycznia 2023 r. w sprawie XXIV C (...) - k. 21, wydruk wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 kwietnia 2025 r. w sprawie V ACa (...) - k. 22, kopia oświadczenia o potrąceniu z dnia 13 grudnia 2024 r. – k. 26
Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2022 roku złożonym do Sądu Rejonowego w T. powód zawezwał pozwanych do próby ugodowej na wypadek ustalenia nieważności lub przyjęcia trwałej bezskuteczności umowy kredytu łączącej strony. We wniosku o zawezwanie do próby ugodowej powód sformułował propozycję ugodową zakładającą rozliczenie umowy kredytu poprzez zwrot kwoty wypłaconego przez bank kredytu oraz wartości spełnionego przez bank świadczenia w postaci udostępnienia kapitału do korzystania i niedomagania się jego zwrotu, co skutkowało bezumownym korzystaniem przez pozwanych z takiego kapitału (zwrot tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału). Wzywający do próby ugodowej bank wskazał, że przysługuje mu względem przeciwników (kredytobiorców) żądanie zwrotu kapitału udostępnionego kredytu w kwocie 360 000 zł, a ponadto wynagrodzenie za korzystanie przez przeciwników z tego kapitału w wysokości 125 848,42 zł wyliczonego jak oprocentowanie dla kredytu złotowego, zabezpieczonego hipotecznie. (...) podniósł we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, że w razie zawarcia ugody jest gotów odstąpić od dalszego naliczania wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z kapitału za okres od dnia następującego po dniu wniesienia wniosku, a także od dochodzenia odsetek od kwot kapitału kredytu i wynagrodzenia za korzystanie z tego kapitału. (...) zaproponował też terminy zapłaty kwot objętych propozycjami ugodowymi w sposób korzystny dla przeciwników (30 dni od dnia zawarcia ugody) lub rozłożenie całej należności na raty.
Sprawa z wniosku o zawezwanie do próby ugodowej została zarejestrowana w Sądzie Rejonowym w T. pod sygn. akt X Co (...). W odpowiedzi na wniosek o zawezwanie do próby ugodowej R. W. i F. W. oświadczyli, że nie wyrażają zgody na zawarcie ugody na warunkach zaproponowanych przez wzywający bank. Pozwani w odpowiedzi na wniosek wskazali, że z treści wniosku nie wynika chęć zawarcia ugody i zakończenia sporu pomiędzy stronami, gdyż ugoda miała dotyczyć ewentualnego rozliczenia stron jedynie pod warunkiem wcześniejszego prawomocnego ustalenia nieważności lub przyjęcia trwałej bezskuteczności umowy kredytu. Zdaniem zawezwanych jedynym celem złożenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej było nie zawarcie z nimi ugody, lecz przerwanie biegu terminu przedawnienia roszczeń wzywającego. Pozwani zakwestionowali także prawo dochodzenia przez powoda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kredytu. Na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2022 roku wyznaczonym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie o sygn. akt X Co (...)22 stawili się pełnomocnicy stron. Pełnomocnik zawezwanych kredytobiorców oświadczył, że nie wyrażają oni zgody na zawarcie ugody w proponowanej przez bank postaci, ale są otwarci na zawarcie ugody, w szczególności w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w W.. W sprawie o zawezwanie do próby ugodowej zdaniem zawezwanych nie przedstawiono im jednak realnej propozycji ugodowej. Do zawarcia ugody pomiędzy stronami w sprawie (...) Co (...) z wniosku (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w E. z udziałem R. W. i F. W. nie doszło.
Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 27 czerwca 2022 r. wraz z załącznikami - k. 30-50, wydruk protokołu posiedzenia z dnia 16 listopada 2022 r. w sprawie X Co (...) - k. 51, kopia odpowiedzi z dnia 9 listopada 2022 r. na wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w sprawie X Co (...) – k. 52-54
W dniu 10 lipca 2025 roku (...) (...) (...) Spółka Akcyjna w E. i F. W. oraz R. W. zawarli porozumienie w ramach którego ustalone zostały wzajemne rozliczenia świadczeń nienależnych wynikających z umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) i złożone zostały oświadczenia co do dalszych roszczeń. W § 1 ust. 1 porozumienia zaznaczono, że (...) (...) (...) Spółka Akcyjna w E. jest zobowiązana do zapłaty na rzecz F. W. i R. W. kwot 55 816,67 zł tytułem spłaconych przez nich w walucie polskiej (złotówkach) rat kapitałowo odsetkowych i prowizji (§ 1 ust. 1 lit. a) oraz 47 47 726,53 (...) tytułem spłaconych przez kredytobiorców we frankach szwajcarskich rat kapitałowo odsetkowych i prowizji, co po przeliczeniu po kursie średnim NBP z dnia 28 kwietnia 2025 roku wynoszącym 1 (...) = 4,5390 zł daje kwotę 216 630,72 zł (§ 1 ust. 1 lit. b). Łącznie zgodnie z porozumieniem powodowy bank był zobowiązany do zapłaty na rzecz pozwanych kwoty 272 447,39 zł. W § 1 ust. 2 porozumienia F. W. i R. W. oświadczyli, że zapłacą na rzecz (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w E. kwotę: 56 704,42 zł stanowiącą kwotę udostępnionego kredytobiorcom kredytu na podstawie umowy kredytu, która została uznana za nieważną na mocy wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 stycznia 2023 roku wydanym w sprawie XXIV C (...) (§ 1 ust. 2 lit. a) oraz kwotę 5 880,82 zł stanowiącą kwotę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 360 000 zł za okres od dnia 13 grudnia 2024 roku (data naliczania odsetek wskazana w wezwaniu do zapłaty) do dnia 3 lutego 2025 roku (§ 1 ust. 2 lit. b). Łącznie, zgodnie z porozumieniem pozwani byli zobowiązani do zapłaty na rzecz banku kwotę 62 585,24 zł. Strony porozumienia oświadczyły, że wierzytelności zostały wyliczone z uwzględnieniem wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt V ACa (...), w którym sąd ten uznał za skutecznie podniesiony przez bank zarzut potrącenia kwoty 360 000 zł wypłaconej kredytobiorcom tytułem kapitału kredytu oraz ustalił wierzytelność kredytobiorców w tym postępowaniu na łączną kwotę 303 295,58 zł. W § 2 ust. 1 porozumienia strony oświadczyły, że ze skutkiem na dzień zawarcia porozumienia potrącają wierzytelność opisaną w § 1 ust. 1 porozumienia przysługującą kredytobiorcom od banku z wierzytelnością opisaną w § 1 ust. 2 porozumienia przysługującą bankowi od kredytobiorców do wysokości wierzytelności niższej i potwierdziły, że na skutek dokonanego potrącenia wierzytelność banku względem kredytobiorców zostaje umorzona w całości, zgodnie z brzmieniem art. 498 § 2 k.c. W § 2 ust. 2 porozumienia wskazano, że w konsekwencji dokonanego potrącenia kwota pozostała do zapłaty przez (...) (...) (...) Spółkę Akcyjną w E. na rzecz F. W. i R. W. tytułem umorzonej w części wierzytelności opisanej w § 1 ust. 1 porozumienia wynosi 209 862,15 zł. W § 2 ust. 3 porozumienia (...) (...) (...) Spółka Akcyjna w E. oświadczył, że w terminie 14 dni od dnia zawarcia porozumienia zapłaci na rzecz F. W. i R. W. kwotę 209 862,15 zł. W § 3 ust. 1 porozumienia strony oświadczyły, że opisane w § 2 ust. 1 porozumienia potrącenie stanowi umowne potrącenie wierzytelności. Z kolei w § 3 ust. 2 porozumienia strony potwierdziły, że porozumienie w całości reguluje i wyczerpuje wszelkie ich wzajemne roszczenia związane z wykonaniem wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 stycznia 2023 roku wydanym w sprawie XXIV C (...) i wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt V ACa (...). W § 3 ust. 3 porozumienia strony oświadczyły, że porozumienie oraz potrącenie wierzytelności pozostaje bez wpływu na pozostałe stosunki prawne stron. W § 3 ust. 4 porozumienia wskazano natomiast, że zawarcie porozumienia nie stanowi choćby dorozumianego zrzeczenia się jakichkolwiek innych roszczeń przysługujących wzajemnie stronom, w tym wynikających z unieważnienia umowy kredytu. W szczególności bank oświadczył, że nie zrzeka się ewentualnych roszczeń restytucyjnych wynikających z unieważnienia umowy kredytu, w tym roszczenia tytułem zwrotu urealnionej, w związku ze zmianą wartości pieniądza w czasie, kwoty kapitału kredytu wypłaconego w wykonaniu zawartej przez strony umowy kredytu.
Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia porozumienia z dnia 10 lipca 2025 r. - k. 27-29
Sąd zważył, co następuje:
Sąd ustalił nakreślony powyżej stan faktyczny w sprawie na podstawie dowodów przedłożonych przez powoda wraz z pozwem. Sąd nie znalazł podstaw, by kwestionować wiarygodność lub prawdziwość tych dokumentów. Wymaga również zaznaczenia, iż dowody w postaci wyroków sądów powszechnych mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 244 k.p.c. i w związku z tym korzystają z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą wyrażonych w nich oświadczeń, czego w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie kwestionowała. Także dokumenty prywatne przedstawione przez powoda wraz z pozwem nie były podstawą kwestionowania przez żadną ze stron, a i sąd nie dopatrzył się w nich żadnych znamion świadczących o ich nieprawdziwości czy niewiarygodności. Sąd oparł się w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących następstwa prawnego pierwotnego kredytodawcy (...) Spółki Akcyjnej w E. oraz zmiany nazwy powoda z (...) (...) Spółka Akcyjna na aktualną nazwę na informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dostępnej pod numerem (...) oraz pod numerem (...). Te dane także są objęte domniemaniem prawdziwości (por. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 869), a żadna ze stron nie obaliła tego domniemania. Poza tym stan faktyczny pomiędzy stronami był w zasadzie bezsporny, istota sporu sprowadzała się natomiast do oceny prawnej zasadności zgłoszonych przez powoda żądań.
Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 roku pominął na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. wnioskowany przez powoda dowód z przesłuchania stron z ograniczeniem do przesłuchania strony pozwanej, albowiem był on nieistotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w części zmierzał do wykazania faktów bezspornych pomiędzy stronami, a ponadto był także nieprzydatny do wykazania okoliczności, które powód zamierzał wykazać tym dowodem. Dowód z zeznań pozwanych był w ocenie sądu nieprzydatny dla wykazania okoliczności korzyści uzyskanych przez nich na skutek udostępnienia im przez powoda kapitału w żądanej przez niego kwocie, a ponadto nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy zauważyć, że powód nie domagał się zasądzenia od pozwanych w niniejszym postępowaniu uzyskanych przez nich na skutek udostępnienia im kapitału kredytu korzyści, ani nawet kwoty nominalnej tego kapitału, a jedynie skapitalizowanych odsetek za opóźnienie, których istota sprowadza się do tego, że jeżeli dłużnik opóźnia się e spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c.). W tej sytuacji bez znaczenia jest to czy pozwani uzyskali jakiekolwiek korzyści z tego, że powód im udostępnił kapitał kredytu czy nie, bowiem nie jest to przesłanka zasadności bądź bezzasadności roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie. Powód domagał się także przeprowadzenia dowodu z zeznań pozwanych na fakty zasad rozliczenia się powoda z pozwanymi w związku z prawomocnym stwierdzeniem nieważności umowy kredytu oraz świadomości co do okoliczności i skutków udostępnienia mu kapitału przez bank. Okoliczności te były w części dotyczącej zasad rozliczenia się powoda z pozwanymi bezsporne i wykazane innymi środkami dowodowymi (porozumieniem z dnia 10 lipca 2025 roku), zaś w zakresie świadomości pozwanych co do okoliczności i skutków udostępnienia im kapitału przez bank były nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy z tożsamych przyczyn, które zadecydowały o tym, że okoliczności dotyczące korzyści uzyskanych przez pozwanych na skutek udostępnienia im przez powoda kapitału kredytu były nieistotne.
Powód w pozwie sformułował żądanie główne w ten sposób, że domagał się zasądzenia od pozwanych solidarnie/in solidum/w częściach równych kwoty 87 931,23 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie należnych za okres od dnia 9 listopada 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku od kwoty kapitału 360 000 zł. Powód opierał więc swoje żądanie na art. 481 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej N. B. P. i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Sąd oceniając to żądanie doszedł do przekonania, że jest ono bezzasadne.
Na wstępie wskazać należy, że powyższa kwestia była przedmiotem oceny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-520/21 oraz C-488/23. W pierwszej z przywołanych spraw (...) orzekł, iż art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U.UE.L.1993.95.29), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty. Z kolei Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 kwietnia 2024 r. III CZP 25/22 (LEX nr 3709742) orzekł, że jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.
Powyższe judykaty przesądzają w ocenie sądu, że nie jest wykluczone domaganie się przez kredytodawcę odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego z tytułu zwrotu udostępnionego na mocy nieważnej umowy kapitału kredytu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spełnieniem takiej świadczenia.
W myśl art. 499 k.c. potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe. Z kolei zgodnie z art. 455 k.c., jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W niniejszej sprawie brak jest informacji kiedy powód skutecznie wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 360 000 zł tytułem zwrotu udostępnionego im kapitału kredytu. Wbrew twierdzeniom powoda nie uczynił tego wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, bowiem wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie zawierał stanowczego wezwania pozwanych do zapłaty, lecz miał charakter warunkowy i zmierzał do zawarcia ugody na wypadek uznania nieważności umowy kredytu albo wręcz wyłącznie do tego, by zapobiec przedawnieniu roszczeń powodowego banku. Nie było zatem, wbrew twierdzeniom powoda, podstaw do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty udostępnionego powodom kapitału kredytu od dnia wniesienia przez pozwanych odpowiedzi na wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, tj. od dnia złożenia odpowiedzi na wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Biorąc pod uwagę okoliczność, że Sąd Apelacyjny w W. uwzględnił w sprawie V ACa (...) podniesiony przez (...) Spółkę Akcyjną w E. zarzut potrącenia i zmienił częściowo wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 stycznia 2023 roku wydany w sprawie XXIV C (...), należało uznać, że wezwanie musiało zostać przedstawione pozwanym w dacie poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd Apelacyjny w W., czyli przed 28 kwietnia 2025 roku. Niemniej jednak nie wiadomo w jakiej dokładnie dacie wezwanie zostało skierowane przez powoda do pozwanych. Nie wiadomo także jaki termin na spełnienie świadczenia został zakreślony do spełnienia świadczenia w postaci zwrotu udostępnionego kapitału kredytu. Wiadomo natomiast od jakiej daty powodowy bank naliczał pozwanym odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego w postaci zwrotu udostępnionego kredytobiorcom kapitału kredytu w kwocie 360 000 zł – od dnia 13 grudnia 2024 roku. Ta data, zgodnie z treścią § 1 ust. 2 lit. b porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku była datą naliczania odsetek wskazaną w wezwaniu do zapłaty. Powód domagał się natomiast zapłaty kwoty 87 931,23 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 9 listopada 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku. Powód nie udowodnił zatem roszczenia co do zasady, ani co do wysokości, biorąc pod uwagę, że nie wykazał kiedy do pozwanych zostało skierowane wezwanie do zapłaty, ani kiedy roszczenie o zwrot udostępnionego im kapitału kredytu w kwocie 360 000 zł stało się wymagalne. To na powodzie natomiast spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu (art. 6 k.c.). Powód wykazał natomiast dokumentem w postaci porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku, że odsetki za opóźnienie od kwoty udostępnionego pozwanym, a niezwróconego przez nich kapitału kredytu naliczał od dnia 13 grudnia 2024 roku do dnia 3 lutego 2025 roku, co sugeruje, że roszczenie o zwrot kapitału stało się wymagalne w dniu 12 grudnia 2024 roku, czyli w dniu poprzedzającym dzień 13 grudnia 2024 roku, od którego powód zaczął naliczanie odsetek. W tej sytuacji należy przyjąć, że wszelkie roszczenia o odsetki za opóźnienie, które powód mógł naliczyć za opóźnienie się pozwanych w spełnieniu świadczenia w postaci zwrotu udostępnionego im kapitału kredytu w kwocie 360 000 zł zostały już przez strony rozliczone w porozumieniu z dnia 10 lipca 2025 roku, a powodowi nie przysługuje już roszczenie o jakiekolwiek dalsze świadczenia z tytułu opóźnienia. W porozumieniu wprawdzie wskazano, że jego zawarcie nie stanowi zrzeczenia się jakichkolwiek innych roszczeń przysługujących stronom, w tym wynikających z unieważnienia umowy kredytu, lecz w ocenie sądu strony w sposób kompleksowy rozstrzygnęły w porozumieniu kwestię rozliczenia kapitału kredytu oraz świadczeń ubocznych związanych z tymże kapitałem. Ponadto, bezspornym jest, że pozwani realizowali zobowiązania umowne, choć nie wiadomo do jakiej daty realizowali zobowiązania kontraktowe i uiszczali na rzecz powoda raty kapitałowo-odsetkowe. Wydaje się jednak, że działo się to co najmniej do 28 kwietnia 2025 roku (czyli do dnia wydania przez Sąd Apelacyjny w W. wyroku w sprawie V ACa (...)), biorąc pod uwagę, że powód aż do wydania tego wyroku konsekwentnie kwestionował nieważność umowy kredytu z dnia 5 czerwca 2008 roku. Z kolei zgodnie z zawartym porozumieniem z dnia 10 lipca 2025 roku wysokość dokonanych przez pozwanych do czasu zawarcia porozumienia wpłat przekroczyła wysokość wypłaconego kapitału, biorąc pod uwagę, że na skutek dokonanego w porozumieniu potrąceń to powód był zobowiązany do zapłaty na rzecz pozwanych kwoty 209 862,15 zł, a w pozwie wyraźnie podkreślił, że nominalna kwota kredytu została przez strony rozliczona. Pozwani nie pozostawali zatem w jakimkolwiek opóźnieniu. W dacie wytoczenia przez bank niniejszego powództwa strony rozliczyły już wzajemne świadczenia związane z umową kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 5 czerwca 2008 roku na mocy porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku. W ocenie sądu oświadczenia pozwanych dokonane w zawartym w dniu 10 lipca 2025 roku porozumieniu, w którym oświadczyli oni m. in., że zapłacą powodowi 56 704,42 zł stanowiącą kwotę udostępnionego kredytu na podstawie umowy kredytu przy jednoczesnym uznaniu, że bankowi służy ww. kwota tytułem zwrotu wypłaconego kapitału nie może po ich stronie rodzić negatywnych skutków prawnych, w tym obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie i to w dodatku za okres poprzedzający zawarcie porozumienia (art. 481 § 1 k.c.). Warto zauważyć, że w porozumieniu strony oświadczyły, że wierzytelność z tytułu kapitału kredytu opisana w § 1 ust. 2 lit. a porozumienia została wyliczona z uwzględnieniem wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie V ACa (...), w którym sąd uznał za skutecznie podniesiony przez pozwanego zarzut potrącenia kwoty 360 000 zł wypłaconej pozwanym tytułem kapitału kredytu. Pozwani mieli prawo sądzić, że porozumienie w sposób kompleksowy rozstrzyga kwestię rozliczenia kapitału kredytu oraz odsetek za opóźnienie od kwoty udostępnionego im kapitału kredytu, które także zostały rozliczone w porozumieniu za okres od 13 grudnia 2024 roku do dnia 3 lutego 2025 roku (§ 1 ust. 2 lit. b porozumienia). Zauważyć też należy, że powodowy bank dysponował aż do realizacji porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku spłaconą przez pozwanych kwotą. Dodatkowo skuteczne oświadczenie o potrąceniu kwoty udostępnionego kredytu złożone przez powoda pozwanym miało moc wsteczną od momentu, w którym potrącenie stało się możliwe, co powoduje brak zapadalności odsetek za opóźnienie.
Należy też zauważyć, że przyczyną braku uprzedniego rozliczenia kredytu była postawa samego powoda, który konsekwentnie, całymi latami kwestionował roszczenia pozwanych. Biorąc pod uwagę, że postępowanie w Sądzie Okręgowym w W. w sprawie XXIV C (...) musiało zostać wszczęte w 2019 roku (biorąc pod uwagę liczbę „19” znajdującą się za ukośnikiem w sygnaturze akt sprawy), a zakończyło się wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2025 roku, strony prowadziły postępowanie sporne przez około 6 lat. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że pozwani byli w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia z tytułu zwrotu kapitału kredytu w kwocie 360 000 zł powodowi w okresie od 9 listopada 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku, skoro powód przez cały ten okres kwestionował roszczenie pozwanych i nie zaoferował im w zamian świadczenia, którego dochodzili oni przed Sądem Okręgowym w W. i przed Sądem Apelacyjnym w W.. Należy też zaznaczyć, że pozwani, biorąc pod uwagę treść porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku, jak już wcześniej wskazywano, mieli pełne prawo sądzić, że kwota kapitału kredytu została przez strony rozliczona. Z treści porozumienia nie wynika w żadnym razie, że powód uważał, że pozwani byli w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia z tytułu nominalnej kwoty kredytu w okresie poprzedzającym dzień 13 grudnia 2024 roku, którą wskazano jako data naliczania odsetek wskazana w wezwaniu do zapłaty. Domaganie się przez powoda od pozwanych skapitalizowanych odsetek za opóźnienie za okres od dnia 9 listopada 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku po zawarciu przez strony porozumienia z dnia 10 lipca 2025 roku należy ocenić jako działanie nielojalne, godzące w podstawowe zasady dotyczące zawierania umów, lojalności kontraktowej oraz należytego działania przez bank jako instytucję zaufania publicznego, a co za tym idzie jako próbę czynienia przez powoda ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie powoda nie jest uważane przez sąd za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony (art. 5 k.c.). Ocena ta jest wzmocniona przez pryzmat działania powoda w zakresie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej. Powód w uzasadnieniu pozwu wskazał, że wniósł wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z uwagi na konieczność zabezpieczenia swoich interesów i możliwość skutecznego dochodzenia roszczeń w niniejszym postępowaniu. Powód w żaden sposób nie ukrywał więc, że jedynym celem przyświecającym mu przy złożeniu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej było nie zawarcie z pozwanymi ugody, skoro konsekwentnie kwestionował nieważność umowy kredytu, lecz wywołanie skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia (na dzień 27 czerwca 2022 roku, gdy sporządzony został wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie obowiązywał jeszcze przepis art. 121 pkt 6 k.c., który przewiduje wyłącznie skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia co do roszczeń objętych wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej - przez czas trwania postępowania pojednawczego). Powód składając wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w 2022 roku w ocenie sądu nie dążył bynajmniej do zawarcia ugody z pozwanymi, ani nawet do odzyskania kapitału kredytu, bowiem wcale go nie stracił biorąc pod uwagę okoliczność, że postępowanie z powództwa pozwanych zainicjowane w Sądzie Okręgowym w W. nie dobiegło jeszcze końca nawet w pierwszej instancji (Sąd Okręgowy w W. wydał wyrok w sprawie XXIV C (...) w dniu 31 stycznia 2023 roku). Powód na dzień wniesienia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 27 czerwca 2022 roku nie zwrócił pozwanym jeszcze żadnej kwoty dochodzonej przez nich przed Sądem Okręgowym w W., a następnie przed Sądem Apelacyjnym w W.. Nie jest tym samym możliwe uznanie, że powód skutecznie wezwał pozwanych do zwrotu kwoty wypłaconego kapitału w kwocie 360 000 zł poprzez zawezwanie do próby ugodowej zainicjowane wnioskiem z dnia 27 czerwca 2022 roku. Oprócz tego należy zwrócić uwagę, że powód w zawezwaniu do próby ugodowej nie przedstawił tak naprawdę realnej propozycji ugodowej. Nie może być uznana za taką propozycja zwrotu kapitału powiększonego o kwotę 125 848,42 zł z tytułu wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, które zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem zarówno Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i Sądu Najwyższego pozwanemu nie przysługuje. Powód swoim postępowaniem polegającym na wytoczeniu powództwa w niniejszym postępowaniu sprawia wrażenie jakby domagał się rekompensaty za korzystanie z udostępnionego kapitału w alternatywny sposób, tj. przez domaganie się odsetek za opóźnienie. W ocenie sądu takie postępowanie nie jest słuszne, nie stanowi wykonywania prawa i nie korzysta z ochrony.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że to zachowanie banku przy zawarciu umowy kredytu i wykorzystanie silniejszej pozycji stanowiło naruszenie zasad przewidzianych w art. 5 k.c., a następnie skutkowało ustaleniem nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z tej umowy na skutek nieważności całej umowy kredytu. W tej sytuacji bankowi nie powinna przysługiwać jakakolwiek dodatkowa korzyść z tytułu zawarcia z konsumentami wadliwej prawnie umowy kredytu.
Wszystkie powyższe argumenty odnoszą się zresztą zarówno do roszczenia głównego, jak i do roszczeń ewentualnych zgłoszonych przez powoda.
Dla porządku sąd zaznacza, że miał w polu widzenia okoliczność, że jako jedno z roszczeń ewentualnych powód zgłosił żądanie zasądzenia na jego rzecz kwoty 87 931,23 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty 360 000 zł od dnia 9 listopada 2022 roku do dnia 12 grudnia 2024 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty od każdego z pozwanych w częściach równych, tj. od pozwanego F. W. kwoty 180 000 zł oraz od pozwanej R. W. kwoty 180 000 zł. W ocenie sądu żądanie zasądzenia od F. W. i od R. W. kwot po 180 000 zł stanowiło jedynie omyłkę pisarską powoda. Nie ma wszak możliwości, by domagając się zasądzenia od pozwanych kwoty 87 931,23 zł w częściach równych powód żądał zasądzenia od każdego z nich kwot po 180 000 zł. Ustalenie jakich kwot tytułem żądania głównego domaga się tym roszczeniem ewentualnym powód od każdego z pozwanych wymagało jedynie prostego działania arytmetycznego i podzielenia kwoty 87 931,23 zł na dwie części (biorąc pod uwagę niepodzielność tej kwoty przez dwa należało ją podzielić na kwoty 43 965,61 zł i 43 965,62 zł – możliwie najbardziej zbliżone do podziału na dwie równe części). Dlatego też sąd uznał, że w zakresie tego powództwa ewentualnego nie jest niewłaściwy rzeczowo (art. 17 pkt 4 k.p.c.) i może o nim rozstrzygnąć.
Mając powyższe na uwadze, roszczenia powoda są bezzasadne na gruncie tak prawa krajowego, jak i prawa Unii Europejskiej. Dlatego też, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. powództwo podlegało oddaleniu w całości, zarówno co do żądania głównego, jak i żądań ewentualnych, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i § 3 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powód przegrał proces w całości, wobec czego jest zobowiązany zwrócić pozwanym poniesione przez nich koszty procesu w całości. Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę składają się koszty zastępstwa procesowego udzielonego pozwanym przez reprezentującego ich pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) w kwocie 5 400 zł, oraz dwie opłaty skarbowe od pełnomocnictw w łącznej kwocie 34 zł (2 x 17 zł). Pozwani domagali się zasądzenia od powoda kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej, ale w ocenie sądu brak było podstaw do uwzględnienia tego żądania. Zgodnie z § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:
1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
2) wartość przedmiotu sprawy;
3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych nie zaszła w niniejszej sprawie. Każda ze stron wniosła w niniejszej jedno pismo procesowe (powód wniósł pozew, a pozwani odpowiedź na pozew), zaś ich pełnomocnicy wzięli udział w jednej rozprawie. Sąd nie przeprowadzał dowodów z żadnych innych dowodów aniżeli dowody z dokumentów załączonych do pozwu. Rodzaj i zawiłość sprawy także nie uzasadniają ustalenia opłaty w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. W ocenie sądu okoliczności te przesądzają o tym, że należne pozwanym od powoda koszty procesu w części obejmującej opłatę za czynności reprezentującego pozwanych radcy prawnego nie powinny przekraczać stawki minimalnej. Pozwani zresztą także nie wyjaśnili z jakich przyczyn sąd miałby zasądzić na ich rzecz kwotę przekraczającą opłatę w stawce minimalnej. Mimo, że po stronie pozwanych występowały dwie osoby reprezentowane przez tego samego radcę prawnego, sąd uznał, że stronie pozwanej należy się zwrot kosztów procesu w zakresie zastępstwa procesowego sprowadzających się do wynagrodzenia jednego pełnomocnika. Sąd orzekający w tym zakresie podzielił pogląd Sądu Najwyższego, że wygrywającym współuczestnikom materialnym (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.), reprezentowanym przez tego samego radcę prawnego, sąd przyznaje zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego pełnomocnika (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r. III CZP 130/06, LEX nr 212453). Mając na uwadze powyższe, sąd zasądził w punkcie II wyroku od powoda (...) (...) (...) Spółki Akcyjnej w E. na rzecz pozwanych F. W. i R. W. kwotę 5 434 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Kwota 5 434 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została od powoda na rzecz pozwanych zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.