Uzasadnienie z 11 marca 2026, sygn. IV U 671/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 maja 2024 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. (dalej jako: ZUS), działając na podstawie przepisów art. 18 ust. 1-6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej jako: ustawa chorobowa) oraz art. 83 ust. 1 pkt.4 ustawy z dnia 13 października o systemie ubezpieczeń społecznych, odmówił ubezpieczonemu R. D. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

W uzasadnieniu decyzji ZUS wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z 22 maja 2024 r. orzekła, że stan zdrowia nie uzasadnia przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Od powyższej decyzji ubezpieczony R. D. wniósł odwołanie do tutejszego Sądu, zaznaczając, że Komisja odbyła się bez jego udziału i nie został wówczas przebadany. Wskazał, że jego noga do tej pory nie doszła do pełnej sprawności. Zwrócił uwagę na problemy z chodzeniem po schodach i na nierównym terenie, tj. pod górkę lub z górki po przejściu mniej więcej 500 metrów, gdyż puchnie mu kolano (mięsnie się jeszcze nie odbudowały i jest o ograniczona ruchomość nogi).

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

W treści uzasadnienia organ rentowy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że w okresie od 3 stycznia 2024 r. do 1 kwietnia 2024r. tj. na 3 miesiące ubezpieczony był uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100 % podstawy wymiaru w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 5 lipca 2023r.

W piśmie procesowym z dnia 1 sierpnia 2024 r. (data wpływu do Sądu) ubezpieczony wskazał, że miał przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 3 stycznia 2024 r. do 1 kwietnia 2024 r. w związku z czym wnosi o przyznanie mu prawa do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego na maksymalnie możliwy okres (k. 9).

W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2024 r. (data wpływu do Sądu) ubezpieczony oświadczył, że nie posiada dodatkowej dokumentacji medycznej, a w dniu 21 stycznia 2024 r. będzie badany prze lekarza ortopedę w związku z kwalifikacją zdjęcia popręgu C. (k. 33).

W dalszych pismach procesowych strony podtrzymały swoje stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony R. D., posiada wykształcenie średnie zawodowe, jego wyuczonym zawodem jest ślusarz – mechanik. Ubezpieczony od 18 kwietnia 2018 r. przez okres 5 lata pracował jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, w pełnym wymiarze czasu pracy.

Wykonywana przez odwołującego się praca była fizyczna, bardzo ciężka, przeważnie siedząca, samodzielna narażona na szczególne obciążenia psychiczne. Praca ubezpieczonego wymagała: podnoszenia/noszenia ciężarów, wyjazdów w teren, szczególnej koncentracji.

Do głównych obowiązków ubezpieczonego jako kierowcy samochodu ciężarowego należał załadunek towaru na samochód, przewiezienie go do klienta, a następnie rozładunek towaru u klienta.

Dowód:

- wywiad zawodowy – akta organu rentowego;

- pismo ubezpieczonego z dn. 1.08.2024 r. – k. 10;

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 79v, e –protokół z dn. 9.06.2025 r.

W dniu 5 lipca 2023 r. ubezpieczony uległ wypadkowi przy pracy, w wyniku którego doznał złamania prawej rzepki z przemieszczeniem. Po urazie ubezpieczony był leczony operacyjnie poprzez otwartą repozycję złamania i stabilizację popręgiem C.. Okres zasiłkowy odwołującego się zakończył się z dniem 2 stycznia 2024 r. po 182 dniach.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 21.11.2024 r. – k. 22 -22v;

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 79v, e –protokół z dn. 9.06.2025 r.

- akta rentowe ubezpieczonego;

Wnioskiem z dnia 30 listopada 2023 r. (data wpływu do organu rentowego) odwołujący się wystąpił o świadczenie rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną wypadkiem przy pracy z dnia 5 lipca 2023 r.

Orzeczeniem z dnia 14 lutego 2024 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że odwołujący się był niezdolny do pracy i w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istniały okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy, licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Organ rentowy wskazał, że świadczenie rehabilitacyjne pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy.

Decyzją z dnia 21 lutego 2024 r., znak: (...), organ rentowy przyznał odwołującemu się prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 3 stycznia 2024 r. do 1 kwietnia 2024 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru.

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 30.11. 2023 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 14.02.2024 r. – akta organu rentowego;

- decyzja ZUS z dn. 21.02.2024 r. – akta organu rentowego.

Wnioskiem z dnia 1 marca 2024 r. (data wpływu do organu rentowego) odwołujący się wystąpił o świadczenie rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną ogólnym stanem zdrowia.

Orzeczeniem z dnia 14 maja 2024 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że odwołujący się nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.

W dniu 16 maja 2024 r. odwołujący się złożył sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 14 maja 2024 r.

Orzeczeniem z dnia 22 maja 2024 r. Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że odwołujący się nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu Komisja Lekarska ZUS wskazała, że stopień naruszenia sprawności organizmu w przebiegu rozpoznawanych schorzeń nie powoduje utraty zdolności do pracy. Komisja Lekarska ZUS nie stwierdziła na tyle nasilonych zmian, które skutkowałyby istotnym ograniczeniem zdolności do pracy zarobkowej i niezdolnością do prac. Ponadto wskazała, że w wyniku dotychczasowego leczenia przywrócona została niezbędna sprawność.

Decyzją z 28 maja 2024 r. znak: (...)-(...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we C. odmówił ubezpieczonemu R. D. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód:

- wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 1.03.2024 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 14 maja 2024 r. – akta organu rentowego;

- sprzeciw z dn. 16.05.2024 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dn. 22.05.2024 r. – akta organu rentowego;

- decyzja ZUS z dn. 28.05.2024 r. – akta organu rentowego.

Ubezpieczony w 2015 r. leczył się operacyjnie z powodu dyskopatii lędźwiowego odcinka kręgosłupa.

Dowód: opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 21.11.2024 r. – k. 22 -22v.

U odwołującego się rozpoznaje się stan po złamaniu i leczeniu rzepki prawej, leczeniu operacyjnym dyskopatii odcinka lędźwiowego

Dowód:

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 21.11.2024 r. – k. 22 -22v;

- opinia specjalisty z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu, medycyny sportowej lek. H. G. – k. 90-92.

Z powodu drażnienia skóry poprzez popręg C. ubezpieczony otrzymał skierowanie na usunięcie zespolenia z rzepki. W dniu 4 kwietnia 2025 r. u ubezpieczonego usunięto popręg C.. W przeprowadzonym badaniu fizykalnym, a także zdjęciu RTG stawu kolanowego w dniu 4 kwietnia 2025 r. nie wykazano powikłań ani zaburzeń w gojeniu się złamanej rzepki prawej.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 28.04.2025 r. – k. 63;

- opinia specjalisty z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu, medycyny sportowej lek. H. G. – k. 90-91;

- karta informacyjna – k. 55- 58.

W zakresie prawego kolana u ubezpieczonego: występuje pełen wyprost kolana, zgięcie do 110 st. z bólem w końcowym zakresie ruchu - kolano jest stabilne. U ubezpieczonego występuje trzeszczenia rzepki przy ruchach. Ruchomość pozostałych stawów kończyn dolnych jest prawidłowa.

Po zabiegu zespolenia operacyjnego popręgiem C. rzepki prawej uzyskano u ubezpieczonego poprawę, zmniejszyła się dolegliwość bólowa z poziomu 7 do 3 (w skazali 0-10 pkt), zwiększył się zakres ruchomości kolana prawego ( wyprost oraz zgięcie do 120 stopni).

Nasilenie bólu 3 pkt oraz zgięcie kolana prawego do 120 st. przy potwierdzonym zroście złamania rzepki prawej oznacza, że ubezpieczony R. D. odzyskał zdolność do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku.

Odwołujący się R. D. od dnia 2 kwietnia 2024 r. nie był niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy kierowcy samochodu ciężarowego i nie zachodziły okoliczności uzasadniające przyznanie mu prawa do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 21.11.2024 r. – k. 22 -22v;

- opinia biegłego sądowego ortopedy z dn. 20 lutego 2025 r. – k. 43;

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego ortopedy z dn. 28.04.2025 r. – k. 63

- dokumentacja medyczna ubezpieczonego – k. 17, 55-58;

- dokumentacje medyczna ubezpieczonego aktach organu rentowego;

- opinia specjalisty z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu, medycyny sportowej lek. H. G. – k. 90-92.

Hipotetyczna wysokość świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 2 kwietnia 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. wynosi 8.245,90 zł, a od 1 lipca 2024 r. do 27 grudnia 2024 r. 16.696,80 zł.

Dowód: pismo organu rentowego z dn. 18.10.2024 r. – k. 24.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Swoje ustalenia faktyczne Sąd oparł także na dowodzie z przesłuchania odwołującego się. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołującemu się należało przyznać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii biegłych sądowych biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowo – ortopedycznej dr n med. I. G. oraz specjalisty z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu, medycyny sportowej lek. H. G.. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnia, Sąd uznał sporządzone na potrzeby sprawy opinie za kompletne, logiczne i w sposób wyczerpujący odpowiadające na pytania Sądu, a w konsekwencji mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

W niniejszej sprawie odwołujący się R. D. domagał się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń (...) we C. z dnia 28 maja 2024 r. znak: (...) odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego poprzez przyznanie mu prawa na dalszy okres świadczenia tj. 9 miesięcy. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2780 z późn. zm; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497; dalej jako ustawa systemowa).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 4). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji.

Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389). Sąd Najwyższy w powołanej uchwale uznał więc, że niezdolność do pracy jako przesłanka prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przewidzianych ustawą zasiłkową, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Pojęcie to ma autonomiczny charakter i odnosi się do wszystkich świadczeń z "ubezpieczenia chorobowego", których warunkiem przyznania jest niezdolność do pracy z powodu choroby. Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt III UZP 16/15, że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy (I. Jędrasik-Jankowska: Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego.

W sprawie bezsporne było, iż z dniem 2 stycznia 2024 r. R. D. wyczerpał pełen 182 dniowy okres zasiłkowy i w okresie od 3 stycznia 2024 r. do 1 kwietnia 2024 r. miała przyznane prawo świadczenie rehabilitacyjne – z powodu wypadku przy pracy. Sporne pozostawało natomiast to, czy po tym okresie, tj. od 2 kwietnia 2024 r. był on nadal niezdolny do pracy i mogło mu przysługiwać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres 9-miesięcy. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował.

Na okoliczność ustalenia, czy ubezpieczony R. D. po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. po dniu 2 kwietnia 2024 r. jest nadal niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy kierowcy samochodu ciężarowego a dalsze leczenie i rehabilitacja rokują nadzieję odzyskania zdolności do pracy i czy może mieć ona przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i na jaki okres. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy.

W opinii z dnia 21 listopada 2024 r. biegły sądowy wskazał, że do wydania orzeczenia konieczne jest przedstawienie dokumentacji z leczenia złamania rzepki prawej. Ubezpieczony został zobowiązany do przedłożenia pełnej dokumentacji medycznej z leczenia złamania rzepki prawej. Ponadto biegły sądowy wskazał, że w tezie dowodowej postanowienia z dnia 9 sierpnia 2024 r. została podana data zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jako 2 stycznia 2024 r. i okoliczność ta powinna być wyjaśniona. Sąd postanowieniem z dnia 6 grudnia 2024 r. dokonał stosownego sprostowania omyłki pisarskiej wskazując prawidłowo datę zakończenia pobierania przez ubezpieczonego świadczenia rehabilitacyjnego jako 1 kwietnia 2024 r.

W zakresie zobowiązania ubezpieczonego do przedłożenia dokumentacji medycznej z leczenia wskazać należy, że w piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2024 r. na k. 33 ubezpieczony oświadczył, że nie posiada dodatkowej dokumentacji medycznej, a w dniu 21 stycznia 2024 r. będzie badany prze lekarza ortopedę w związku z kwalifikacją zdjęcia popręgu C..

W opinii z dnia 20 lutego 2025 r. biegły sądowy na podstawie akt sprawy wskazał, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy po dniu 1 kwietnia 2024 r. Ponadto wskazał, że brak jest dokumentacji medycznej mogącej wskazać na niezdolność do pracy po dniu 1 kwietnia 2024 r. uzasadniającej kwalifikację świadczenia rehabilitacyjnego.

Zastrzeżenia do powyżej opinii zostały złożone przez ubezpieczonego. Ubezpieczony wskazał, że nie zgadza się z treścią opinii. Ponadto załączył do akt sprawy kartę informacyjną z leczenia szpitalnego dot. operacji kolana. Ubezpieczony podkreślił przy tym, że operacja jest kontynuacją leczenia w związku z wypadkiem.

W związku z powyższym Sąd zwrócił się zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2025 r. do biegłego sądowego o ustosunkowanie się do powyższego pisma ubezpieczonego, a także dołączonej do niej dokumentacji medycznej.

W opinii uzupełniającej z dnia 28 kwietnia 2025 r. biegły sądowy wskazał, że do pisma ubezpieczony załączył kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w (...), kiedy ubezpieczonemu został usunięty łącznik zespalający rzepkę prawą. Biegły podniósł, że karta informacyjna nie zawiera informacji mogących świadczyć o niezdolności do pracy po dniu 1 kwietnia 2024 r., o powikłaniach i zaburzeniach gojenia złamanej rzepki prawej tj. o stanie mogącym uzasadnić kwalifikację świadczenia rehabilitacyjnego.

Ubezpieczony pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. nie zgodził się z treścią opinii.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r. Sąd dopuścił dowód opinii innego biegłego sądowego lekarza ortopedy na okoliczność ustalenia, czy ubezpieczony R. D. po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. po dniu 2 kwietnia 2024 r. jest nadal niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy kierowcy samochodu ciężarowego a dalsze leczenie i rehabilitacja rokują nadzieję odzyskania zdolności do pracy i czy może mieć ona przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i na jaki okres. Ponadto Sąd wskazał, że opinia winna być wydana po przeprowadzeniu osobistego badania ubezpieczonego i zapoznaniu się z całą dokumentacją medyczną.

W opinii z dnia 1 grudnia 2025 r. biegły lek. med. H. G. rozpoznał u ubezpieczonego stan po złamaniu rzepki prawej leczonej operacyjnie. Na podstawie analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej, zebranego wywiadu oraz przeprowadzonego naocznego badania lekarskiego biegły stwierdził, że z ortopedycznego punktu widzenia ubezpieczony po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. po dniu 1 kwietnia 2024 r. był zdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Biegły wskazał, że po zabiegu zespolenia operacyjnego popręgiem C. rzepki prawej uzyskano u ubezpieczonego poprawę, zmniejszyła się dolegliwość bólowa z poziomu 7 do 3 (w skazali 0-10 pkt), zwiększył się zakres ruchomości kolana prawego ( wyprost oraz zgięcie do 120 stopni). Nasilenie bólu 3 pkt oraz zgięcie kolana prawego do 120 st. przy potwierdzonym zroście złamania rzepki prawej oznacza, że ubezpieczony R. D. odzyskał zdolność do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku.

Zastrzeżenia do powyżej opinii zostały wniesione przez ubezpieczonego. W treści pisma z dnia 19 stycznia 2026 r. ubezpieczony wskazał jedynie, że nie zgadza się z treścią opinii.

Wskazać należy, że jakkolwiek zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, to jednak samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Należy przy tym podkreślić, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega bowiem ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Samo niezadowolenie strony z treści opinii, która nie jest dla niej korzystna, nie stanowi wystarczającej przesłanki do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę. Sąd ma prawo pominąć wnioski dowodowe, jeżeli uzna, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały już dostatecznie wyjaśnione (por. wyrok SN z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24).

Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt I USK 307/23, specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli taki dowód został już przez Sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie "w razie potrzeby". Nie można przyjąć, że Sąd zobowiązany jest do dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez Sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858).

Zarzuty odwołującego się do opinii biegłego sądowego nie mogły odnieść skutku, gdyż nie wskazują na żadne uchybienia, które podważałyby wartość dowodową opinii. Mają one charakter polemiczny i wynikają wyłącznie z niezadowolenia strony z niekorzystnych dla niej wniosków biegłego

W ocenie Sądu biegli sądowi w wyczerpujący sposób ustosunkowali się nie tylko do tezy dowodowej, ale także do zastrzeżeń odwołującego się rozwiewając wszelkie wątpliwości. Zarówno biegły sądowych I. G. i H. G. byli zgodni, co do tego, że po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. po dniu 1 kwietnia 2024r. ubezpieczony był zdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Przy czym biegły sądowy I. G. swoje stanowisko w sprawie oparł na tym, że dokumentacja medyczna, w tym z karta informacyjna (załączona przez ubezpieczonego) nie świadczą o niezdolności ubezpieczonego do pracy po dniu 1 kwietnia 2024 r., o powikłaniach i zaburzeniach gojenia złamanej rzepki prawej tj. o stanie mogącym uzasadnić kwalifikację świadczenia rehabilitacyjnego. Jak wskazano powyżej do identycznej konkluzji doszedł również biegły H. G., który z kolei swoje stanowisko uzasadnił tym, że po zabiegu zespolenia operacyjnego popręgiem C. rzepki prawej u ubezpieczonego uzyskano poprawę, zmniejszyła się dolegliwość bólowa z poziomu 7 do 3 (w skazali 0-10 pkt), zwiększył się zakres ruchomości kolana prawego ( wyprost oraz zgięcie do 120 stopni). Nasilenie bólu 3 pkt oraz zgięcie kolana prawego do 120 st. przy potwierdzonym zroście złamania rzepki prawej oznacza, że ubezpieczony R. D. odzyskał zdolność do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku. W związku z tym, w świetle jednoznacznych i stanowczych stanowisk biegłych Sąd uznał, że wyjaśnili oni wszelkie kwestie i wątpliwości w sposób kompleksowy i przejrzysty i tym samym Sąd nie widział potrzeby dalszego uzupełniania opinii biegłych lub dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych tych samych specjalności.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłych sądowych. Przedmiotowe opinie są w ocenie Sądu spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegli szczegółowo opisali materiał stanowiący podstawę konkluzji. Reasumując, Sąd uznał opinie biegłych sporządzone i uwzględnione w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodne, podzielając dokonane w nich ustalenia i uznając, że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłych stanowiska ani uzupełniania go w świetle złożonych przez odwołującą się zastrzeżeń, które stanowiły jedynie nieuzasadnioną z nimi polemikę, w szczególności z opinią biegłego H. G..

Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinia biegłych, dokumentacja medyczna oraz wyjaśnienia odwołującego się, pozwolił Sądowi na dokonanie ustaleń, że odwołujący się po dniu 1 kwietnia 2024 r. nie był niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy kierowcy samochodu ciężarowego z powodów ortopedycznych w związku z czym brak było uzasadnienia do przyznania mu do świadczenia rehabilitacyjnego za dalszy okres.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie odwołującej się jako niezasadne.

Jednocześnie, zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1125), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Tym samym, w niniejszej sprawie koszty postępowania w punkcie II. sentencji wyroku Sąd zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.